« Dagcitaat | Main | Het is bijna zover...... »

maandag 2 februari, 2009

Belangstelling

Over belangstelling heb ik echt niet te klagen, iedereen is toch zeer benieuwd hoe mijn eerste 'vrije' dag is verlopen, hoe het gaat.
En dan kan ik alleen maar zeggen... het voelt wel lekker.

Of ....

Nee, ik stond de normale tijd op. Kwart voor 7 dus. Ik deed gewoon wat ik iedere morgen deed, douchen, aankleden, brood smeren, eten, thee drinken, alles klaarzetten voor 'Grote Opschepper' en daar hield het op. Normaal zou ik dan in de auto springen en weet ik waarheen rijden. Nu stapte ik in auto met lief achter het stuur en toen hij eenmaal op de plek was reed ik weer naar huis.
Met de sjaal nog om de nek, de muts nog op het hoofd was ik alle spullen aan het verzamelen wat ik nog in moest leveren op kantoor. Papier dit, handtekening zus, sleutels zo.... tot de bel ging.

Er stond iemand op de stoep die ik al even niet gesproken had. Ze had mijn auto zien staan... 'je bent thuis, dacht ik', zo zei ze
Kom binnen, kom snel binnen. 'Wat ben ik blij je te zien, het moet zo zijn', zeg ik tegen haar en ik leg haar uit dat de auto nog net voor de deur staat maar niet lang meer.
We vertellen elkaar alles, we praten honderduit de ochtend lang. Zij verteld van haar zorgen, haar vreselijk grote zorgen. Ooit, in het begin van mijn gekladder heb ik er wel eens over geschreven, zij heeft haar oudste zoon net zo oud als wij onze jongste. Onze 'Grote Opschepper' die dit jaar al zijn eindexamen zal doen na 4 jaar voortgezet onderwijs. Twee jongens in dezelfde leeftijd met beide een leven voor zich. Zou je denken. Nee dus. Hij kreeg voor hij 10 werd te maken met een hersentumor. En wel zo ernstig dat toen voor zijn leven werd gevreesd. Het duurt even voor het tot je doordringt dat elke dag er eentje is. Het mocht iets langer duren, hij mocht iets langer leven maar nu is er elke dag eentje.
'Leef bij de dag', zei de arts
Daar moet zij mee dealen, daar moet zij mee verder. Met elke dag eentje.

Ik was zo blij dat ze aanbelde, dat ik thuis was, dat ik niet gestoord werd door de telefoon, dat ik er was...

Daarna moest natuurlijk alles in sneltreinvaart gedaan worden en heb ik zelfs een afspraak afgezegd. Ik had er domweg de tijd niet meer voor....

Dat gaat wel goed dus, met het niet werken. Want vandaag heb ik al 2 afspraken gemaakt met mensen waar ik echt geen tijd meer voor had, al heel lang niet...

Het moet zo zijn... zo voelt het

Neneh @ 02 februari 2009 20:40

Comments

Plaats reactie