« Verstoppen..... | Main | Wie is de Mol »

donderdag 26 februari, 2009

Stralende blik

'Ja, hallo zeg, vertel mij wat'
Zo begon het ongeveer en zo duurde het ook ongeveer anderhalf uur.
'Het kan verkeren', zei hij wel een paar keer.
Ik luister en kijk hem aan en bespeur een vermoeidheid die ik van mezelf ook wel ken. Soort van lachen als een boer met kiespijn, veel meer komt er ook niet uit. Ja, er komt genoeg uit, een en al frustratie.
En ik luister alweer, natuurlijk wil hij weten hoe het nu met me gaat, of ik uitrust, genoeg tijd voor mezelf heb, of ik weer toe kom aan de dingen die ik al een tijdje niet of te weinig heb gedaan.

Ik voel me haast schuldig als ik zeg dat het echt goed gaat, dat ik me lekker voel, dat ik zo blij ben dat ik tijd heb. Al is het zelfs tijd voor niets.
Je kent het wel, het grote niets.
De hele dag druk zijn maar aan het einde van de dag niet kunnen bedenken waar je zo druk mee was.
Ja, ik weet het wel. Dingen in het huis, kantjes ophangen in de kelder, lekker tijd voor bakken van brood en ander lekkers, eindelijk dat digitale fotoalbum afmaken, 200 foto's verder tevreden zijn en ach ja, wat ik al niet meer verzin om te doen. Heel veel.
Ik vertel het met een stralende blik in mijn ogen, dat zie ik niet zelf, ik voel dat zo.

En hij ziet het en is zo blij met het wijze besluit maar..... 'oh wat mis ik je!'

Ondertussen kappen ze hier het hele park plat, bijna 2 jaar na de downburst moet het gebeuren...

Neneh @ 26 februari 2009 11:11

Comments

Plaats reactie