« Snelheid | Main | Duffy en wat de ochtend bracht »

vrijdag 20 maart, 2009

van een mus en de dingen die voorbij gaan..

Ik hoor de merel, door velen is het 'gemerel' al beschreven. 'Ergens werd ik wakker van', zei ik tegen lief, die vond dat ik uit bed was gevallen maar ik denk dat het de merel was. Het is een prettige gedachte. Het is de merel die het op een tetteren zet want er dreigt gevaar. Het zijn de mussen die nooit alleen zijn en overal zoeken naar iets wat de ander is vergeten. De merel is niets vergeten, ze werkt zo hard dat ze her en der alles laat vallen omdat ze ineens weer een mooier takje ziet om mee te nemen.
Het is druk in de tuin met blauw, geel en paars. Om over dood maar niet te spreken. Of toch, er is veel dood materiaal in de tuin wat dan weer bewoond wordt door lieveheersbeestjes en slakken. Dus wat dood lijkt is het niet of toch wel. In de emmer, waar net een klein laagje water in staat, vind ik een dood muisje. De hele winter huist familie muis in het houthok en beleven wij veel plezier aan de capriolen die de muisjes uithalen om voor mus te spelen in het vogelhuisje. Of het getrippel van huisje naar het muizenholletje. Nu ligt daar de muis in de emmer. Aan het staartje haal ik muisje omhoog en laat het zien aan oma's grote vent die een dagje komt zandbakken. Hij kijkt ernaar alsof hij water ziet branden er komt een rilling onder zijn winterjas vandaan en oppert dat oma dit maar heel snel weg doet. Ik wil dat wel maar waar laat ik zo snel een dood muisje. Later zorg, het is van later zorg.
Ik krijg zandijsjes en zandkoffie en een tak om de oren. De tuin verandert langzaam helemaal in zandbak en samen vullen we een ei.

Neneh @ 20 maart 2009 09:23

Comments

Plaats reactie