zaterdag 30 mei, 2009

Leef Mens, Leef

Vandaag, nee, 3 jaar geleden kwam er een bericht over kanker. Dichtbij was het ineens. Het was al vaker dichtbij maar het ging eigenlijk meestal goed dichtbij. Meestal, niet altijd maar dat was ook niet heel dichtbij. Nu wel. Dichtbij een boodschap krijgen en dan verder leven. Het ging zo het ging, na een operatie en al die chemo was het leven anders maar niet minder. Het ging toch goed, waarom zou het dan minder zijn. Bijna 2 jaar geleden, 1 dag voor ons feest dat we 30 jaar getrouwd waren, kwam er een andere boodschap. Het is terug en het is niet meer te behandelen. Wij vieren feest, wij leven, leef mens, leef. Hij ging ook verder met leven, niet bij de pakken neerzitten. Trouwen, feesten, genieten, reizen. Belangrijk zijn voor anderen, in het werk, in de vriendschap, in het leven. Hij ging verder en wij bekeken het van een afstand. Het raakt, het doet pijn, het verstomd soms je stem, mijn stem, de stem van mijn lief.
Niet meer dan een maand geleden was het 'we willen nog zo graag naar jullie komen maar het lukt niet meer.'

En nu, een paar weken nadat we bij elkaar op de bank zaten was er vandaag zijn afscheid. Een multiculti mens in een mengelmoes van wat de wereld te bieden heeft. Mensen die door de rust die hij uitstraalde de laatste jaren zelf rustig zijn geworden. Op mijn vraag 'wat kan ik verwachten morgen', vertelde mijn vriendin dat ze hoopte dat de rust die hij had gegeven in zijn leven ook bij zijn dood zou blijven. En dat ging, het was goed, vooral goed omdat hij de regie in handen had. Hij had bepaald dat zijn leven gevierd moest worden. Wie zijn wij dan om in treurnis neer te zitten.

Het was één van de meest bijzondere dagen in mijn leven, leef mens, leef is zijn boodschap....

Neneh @ 07:25 pm
nou zeg al 10 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 29 mei, 2009

Verkrachten en Wilde taal

Met verbazing, en nog meer verbazing hoor ik de woorden uit de mond van een man rollen. De verkachting van journaliste Joanie de Rijke wordt door de man gebruikt in zijn politieke verhaal en daardoor wordt Joannie nogmaals aan de paal genageld. Hij bazelt over zaken die echt niets met elkaar te maken hebben.

Waar is de grens bij deze man. Wanneer is er iemand die zijn woorden stopt. Hij verkracht met zijn woorden alles en ik hoop dat er eens iemand is die zijn woorden kan ontkrachten, die zijn mond kan snoeren.

Als ik zijn kop zie word ik al misselijk.

Neneh @ 11:02 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 28 mei, 2009

28 mei, zoveel jaar later en nog steeds die ene bijzondere dochter

Vanmorgen ben ik begonnen met een liedje, nee, dat is niet waar. Vanmorgen was het zoals altijd, wakker worden van de wekker, douchen, aankleden, ontbijten, kopje thee, pc aan en ...... tot de telefoon ging. Pas toen ging ik zingen en aan de andere kant van de lijn was het stil, muisstil.

Ze luisterde stil naar haar moeder die voor haar aan het zingen was, ik wist het wel... hieperdepiep.

26 jaar geleden is het inmiddels en ik weet nog wel hoe het ging. We kregen een dochter na 2 zonen en dat is een alles overweldigend gevoel geweest, toen, maar eigenlijk nu ook nog. Want we moeten zuinig zijn op haar, ze is zo bijzonder, zo speciaal.

Zij is zo een prinses...

Je bent een prinses met fantasie. Net als prinses Toktok ben je een beetje hier, maar de hele wereld beziet jou met plezier. Je haalt Paul en Peter door elkaar, je strooit zout waar je peper wilde gebruiken. Je verwart het noorden met het zuiden. De kleinste dwaasheid doet jou giechelen, en net als prinses Schreeuwwitje zit je koppie vol met gekwek. Pas op dat je je hoofd niet kwijtraakt zoals prinses Amnesia. Blijf met beide benen op de grond wanneer de gekte je te pakken krijgt. Wees tevreden met gewoon een beetje vrolijkheid. Vergeet niet dat je de dochter van de koning bent, en niet zijn nar! Laat anderen lachen, maar laat ze niet lachen om jou. Om de prins te vinden die met jou mag trouwen kun je bijvoorbeeld maar beter geen strootje trekken. Zoek liever iemand waar je verliefd op bent. Dan kun je altijd nog gek worden.

en verder.. ben je gewoon, maar dan wel in het kwadraat (ikik)

Neneh @ 09:21 am
nou zeg al 10 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 26 mei, 2009

Zucht van in de war en gespleten bomen op de koop toe

Bij engels ging het mis. *Zucht* Ik was helemaal in de war en heb ........ *zucht* ik weet het niet maar ik ..... ik weet het niet.

"grote opschepper" ging nog even de mist in gistermiddag. Waar het door kwam wilde ik weten en hij eigenlijk ook wel. Hij wist het niet. Het overkwam hem en hij ..... *zucht* wist het even niet meer.

Nu, achteraf gezien ben ik blij dat dit bij het laatste examen gebeurde en niet bij de eerste. Toen werd hij helemaal overmoedig. Gelukkig staat hij ruim voldoende voor Engels en heeft hij compensatiepunten... maar toch. Waar ging het mis.

De afgelopen nacht ging het mis. De grote eik, hij is niet meer, hij is gespleten... in tweeën. Hij legt het loodje omdat ander natuurgeweld hem heeft geveld. Het was me wat toch de afgelopen nacht. Het was me wat met het examen

Neneh @ 09:22 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 25 mei, 2009

nee, ik klaag niet

Het is maar een beetje warm....

Neneh @ 03:17 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

in de korte broek wachten op de zon is echt niet grappig

Vanmiddag is het voor 'grote opschepper' examentijd. Engels staat op het programma en is het laatste vak wat nog moet, dan begint het lange wachten. Ergens over een week of 3 moet het wel duidelijk zijn. Het zal wel lukken denkt hij, ik denk het ook wel een beetje maar als het echt gelukt is dan weet ik zeker dat hij met minimale inspanningen zijn examen heeft gehaald. Ik moet er wel om lachen ook, hij is zo relaxt zijn examen ingegaan dat ik het op de heupen kreeg en er zenuwachtig van werd. Hij zal er wel komen dus. Maar ja, na vanmiddag breekt er een lange periode aan van...... ja, van wat eigenlijk? Hij zal nog wel een paar weken aan de slag gaan voor we met vakantie gaan. Hij wil nog 1 x heel graag met ons op vakantie en dus gaan we doen wat hij wil. Gewoon weer kamperen in Bretagne..... en dan? We zijn druk bezig met zijn vervolgopleiding en dan begint het grote werk ook voor onze jongste die in lengte bijna z'n moeder voorbij is ...... en ik heb echt wel lange benen hoor.

Die lange benen heb ik vanmorgen in de korte broek gestoken en verdraaid nog aan toe...... waar is de zon?

(beloven ze een tropische dag moet je maar weer afwachten wat er van komt)

Neneh @ 09:59 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 24 mei, 2009

ja, niet klagen, ik ben er wel maar het duurt allemaal even

Telkens als ik even om de hoek kijk zie ik dat ik al bijna een week niets heb geschreven. Ik ben er wel maar hang elders uit. Zo moet je het maar zien. Op maandag was er de heide, op dinsdag was er 'klein mannetje', op woensdag was er de kapper en daarna naar Amsterdam. Lieve help, daar was ik toch in geen jaren meer geweest. Maar nu ineens stond ik in de binnenstad bij een expositie waar zoonlief ook zijn werk had hangen. Een soort van foto uitverkoop, beetje contacten leggen en vooral veel zien. Ik vond het fijn om daar te zijn. Met eigen ogen zien dat je eigen kind daar mooi werk heeft hangen... tja, trots dus. Donderdag speelde riet en bij de hoofdrol, op vrijdag was er water, zowel uit de lucht als in het ven en op zaterdag heb ik de rest van wat was blijven liggen gedaan en zo werd het weer zondag. Klein mannetje en 'oma's grote vent' losten elkaar af en de zon scheen de hele dag....... heerlijk toch.

vissen doe je zo!

Neneh @ 09:53 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 18 mei, 2009

Wat vol had moeten zijn maar niet meer was

'Oh jeeh, jij ook hier?' 'Yep, zo kom je elkaar nog eens tegen.'
Zo begon de dag en dat was goed. Ik liep weer eens mee met de gids en een groep kinderen. Was er vorige keer een hoop regen, nu was het droog en daarmee is ook echt alles anders. De schapen zien er niet als verzopen katten uit, de bijen beginnen zich al druk te maken en de vogels ook. Maar er zijn kapers op de kust, zij vernielen wat wij met zorg willen beschermen. Lukt niet, dat is me allang duidelijk. Je kunt nog net zo zuinig willen zijn op de natuur, de natuur heeft eigen wetten. De gids had een nest van een eend ontdekt en wilde voor we gingen struinen *ha, heerlijk woord* kijken of het nest er nog was, maar ik zag van ver al een ei buiten het nest en ja, de rest laat zich raden. De eieren waren weg, het nest was leeg en wij konden rustig gaan struinen want er was in de buurt niets te vertrappen.

Of toch misschien. Ik moet er, nu ik erover nadenk, weer om lachen waar kinderen mee aankomen lopen. Wat ze op de kaart plakken als gevonden sporen. Met het plakband worden botjes, blaadjes, takjes, plukken wol, dode torren, dode kevertjes, bloempjes en mosjes op papier geplakt. Jammer dat ze de slang niet mee konden nemen, dat ze niet naar het pestbosje mochten, dat ze al moe waren en nog 10 kilometer moesten fietsen. Ze maken wat mee op zo'n dag. Maar het was leuk, druk maar leuk.

En toen ik naar huis ging kwam ik nog iets tegen

Volgens mij is ze zwanger... waarom ook niet, het is toch voorjaar

Neneh @ 09:57 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 17 mei, 2009

Aan de tafel zitten met elkaar

Aanschuiven aan een tafel vereist geen speciale techniek. Als het er gezellig uitziet helemaal niet. Een tafel is gewoon een fijn meubelstuk als je het goed bekijkt. Zo een tafel, lekker groot, grote pot bloemen op het gladde vlak, heerlijke stoelen eromheen, wat wil je nog meer?

Nou ja, een iets grotere tafel zodat iedereen lekker aan kan schuiven en dan ook nog genoeg ruimte voor de benen overhoudt. Zo'n tafel waar je 'U' tegen zegt. Mag ook wel natuurlijk. Het hele gezin past er nu gemakkelijk omheen. Spelletje doen? Kopje cappuccino? Hangen en babbelen. Of gewoon voor het serieuze administratieve werk. Voor de knutsel, het tekenen en het lezen.

We kunnen aan tafel!

Neneh @ 11:53 am
nou zeg al 8 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 15 mei, 2009

Als er nog meer herrie van komt dan......

Vanmiddag, toen ik op de knieën in de kamer lag om de vloer te boenen, was er alarm. Groot alarm en ik werd toch wel redelijk nieuwsgierig. Wat is er aan de hand... tijd voor onderzoek. Een uurtje eerder had ik in de tuin een ekster en kraai gezien. En de duif maar die deed geen rare dingen. De ekster en kraai maakten een stuk lawaai. Ook maar voor even en toen waren ze weer weg. Maar nu was er echt alarm.

Langzaam kwam ik in de benen, de tuindeuren stonden open en ik ken mijn viervoeters ... wat zoveel betekent als 'rustig in de benen komen anders denken zij dat er iets spannends in de tuin te beleven valt (denk aan de kat van de buren)'
Dus...... voorzichtig omhoog, richting tuin...

Daar, in mijn nog lege plantenmandje zat piet piraat van de buren. Een van de jonge spreeuwen die onder de windveren bij de buren was grootgebracht. Koddige vogel met een grote snavel en een hoop herrie. Hij/zij in de dop wist niet hoe het moest met de vleugels maar wist wel hoe het bekkie werkte. Pa en/of moe keek toe vanaf de dakrand. Natuurlijk greep ik mijn fototoestel en zag dat de verkeerde lens erop zat. Aangezien ik mijn vloer aan het boenen was leek het me niet verstandig om allerlei capriolen uit te gaan halen voor een andere lens. Dan maar proberen dichterbij te komen....

Piet Piraat hield niet van pottenkijkers en was even later verdwenen tussen het groen, een uurtje later moest ik ingrijpen want Micka, onze Beagle, was een spelletje aan het spelen met Piet. Ik pak zonder me te bedenken het kleine Pietje op en zet het een tree hoger. Luid getetter als bedankje. Uit de dakgoot komt nog meer herrie. Familie mus zit in de dakgoot en kijkt omhoog. Daar, een dakpan of 5 hoger, zit een ander jong tegen de dakpan aangeplakt. Bang om te vallen, luid gepiep en een hoop herrie van de mussen.

Jongens, als jullie zonodig buiten willen spelen doe dan wel voorzichtig. Ik laat Micka maar rustig in de tuin lopen, het houdt de ekster en kraai wel uit de buurt hoop ik. Dit zijn me toch wel grote avonturen in de vogelwereld. Uit je bed vallen, nog niet kunnen vliegen en de bek open voor een lekkere vette worm...

Waarom niet..... ik boen nog maar een poosje verder. Het moet wel klaar

Neneh @ 08:32 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 14 mei, 2009

Wat lekker klinkt en goed zingt

Qua Muziek liggen we echt dicht bij elkaar!

zeg het eens...... wat is momenteel jou meest favoriete nummer!

Neneh @ 02:50 pm
nou zeg al 16 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 13 mei, 2009

Broodje Aap verhaal

Toen ik wakker werd en de gordijnen opentrok moest ik eerst mijn ogen uitwrijven voor ik geloofde wat ik zag. In mijn tuin lag een levensgrote surfplank. Niet een kleintje maar een zeewaardig geval. Het enige wat ik op dat moment kon bedenken was 'waar is het water?', maar ja, dat was ook hetgeen wat ontbrak natuurlijk. Water. 'Waar in de vrede komt deze plank vandaan?'
Ik bedacht me maar geen moment langer, stapte uit de pantoffels en deed een paar crocs aan de voeten. Oranje, voor de nieuwsgierigen onder u. De deur naar buiten werd een probleem want de surfplank lag met de achterkant tegen mijn voordeur en ik had wat moeite om naar buiten te stappen. Dan maar gelijk op de surfplank. Ik kon met gemak het zeil hijsen en de wind nam me mee de straat door, het kruispunt over richting Hoofdstraat. De plank wist natuurlijk dat er op de Hoofdstraat een watertje was. Tijdens mijn tocht zwaaide ik diverse keren naar mensen die even stil bleven staan om te kijken. Ik was dan ook reuze trots op mijzelf want nog nooit had ik met zoveel gemak op een surfplank gestaan. 'Dit doet niemand mij na', bedacht ik ineens. Bij de Hoofdstraat aangekomen begon mijn surfplank vaart te minderen. De wind kwam uit een andere hoek en ik moest werkelijk springen anders zou ik van de plank gezwiept worden. Het werd een moeilijke tocht, heel anders dan ik me had voorgesteld voor zover dat mogelijk was natuurlijk want van het moment dat ik op de plank was gestapt ging het totaal anders dan ik ooit had kunnen verzinnen. Ik kreeg het warm en inmiddels stond ik toch wel tot de enkels in het water. Mijn oranje crocs stonden onder water. Ik vertrouw wel op mijn crocs, echt zinken doen ze niet namelijk. Het was niet voor niets......... oh, lieve help, mijn voeten gleden uit de crocs en ik zakte dieper en dieper. Er was niets meer om me aan vast te houden en ik moest ineens heel nodig plassen.......

Waarom had ik in vredesnaam mijn oranje crocs aan in bed?

Neneh @ 12:58 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 11 mei, 2009

De dag na de tweede zondag in mei

Op een juiste dag in mei, zo een tweede zondag zeg maar, zo ongeveer.
Is het feest.
Als je een perfect groot bed hebt kan iedereen die dag aanschuiven, aanliggen of zitten. Het mag duidelijk zijn dat iedereen meedoet. Ik ga niet beweren dat het bed de hele dag bewoond wordt. Het gaat meer om het idee. Dat je namelijk weet waar het zich afspeelt. Natuurlijk kan het ergens anders ook maar een bed is een soort van veilige plek.
Als de juiste mensen, zo op die tweede zondag in mei, dan ook nog allemaal in de buurt zijn is het feestje natuurlijk helemaal compleet. Bij een feestje horen kadootjes. Kleine en grote kadootjes, eigengemaakte kadootjes, zelfbedachte kadootjes, met voorbedachte rade kadootjes. Kadootjes maken een feestje completer al kan het zonder net zo feestelijk zijn. Zo, op die tweede zondag in mei, werd het een feestelijk begin van de dag en het feestelijke gevoel bleef tot het weer gewoon maandag werd.

Op maandag na de tweede zondag in mei werd ik wakker in mijn eigen bed en dacht ik met een glimlach om mijn mond aan de tweede zondag van mei.

Volgend jaar maar weer

Neneh @ 09:23 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 7 mei, 2009

Als de maan vol is en er een fijn windje waait

Kennen jullie het verhaal van het mannetje op de maan? Heb je hem weleens zien zitten op de maan? Met z'n takkenbos op de rug?
Zaterdagavond maar eens kijken dan.
Ik ben me aan het voorbereiden, print, knip en plak de maan aan elkaar om zaterdagavond een Volle Maan Wandeling op het strand van Ameland te begeleiden. Je kunt mee, even melden en ik verwacht je daar!

Er gaat ook een klein gevaarlijk mannetje mee.... heel klein en heel ondernemend en niets is veilig. Het is voor het eerst.... voor het eerst mee naar Ameland...

Het andere mannetje gaat ook mee! Hij heeft er zin in. Wij ook.

Met lenteweer en oldtimers, een volle maan en een fijn windje om de vlieger op te laten...

Dat gaan we doen!

Neneh @ 10:07 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 6 mei, 2009

Meer dingen stoppen in de tijd die er is

Het was weer bal vanmorgen, natte voeten, natte broeken, natte jassen. Het was dus nat.
Op de buienradar, even gecheckt voor ik de deur uitging, leek het goed te gaan. Leek.... ja!
Maar niets was minder waar, het regende fijne regen, het regende en regende. Dwars door jassen en tassen. Het maakte de opdrachten van plakken, kleuren en verzamelen erg lastig, zo niet onbegonnen werk.
Groep 6 was mee op de tocht. Groep 6, nog even van de puberteit verwijderd en toch.... Met stijgende verbazing heb ik de gids geobserveerd, met stijgende verbazing heb ik ouders zien klungelen, met nog meer verbazing heb ik gekeken naar de leerkracht.
Nu liepen we in de regen, kinderen uit groep 6 hoeven geen laarzen aan, geen regenjas. Ze moeten op hun 'gewone' sneakers met hun 'gewone' zomerjasjes aan en natuurlijk moeten de meiden een flinke tas mee, met ... ja, met wat mee? Vol raadsels natuurlijk.
Het duurt ook echt wel een half uur voor ik mij hier bij neerleg. Dat ik echt het gevoel heb dat er niets uit te halen is als je met zo'n groep, die dus echt niet wordt aangestuurd, te maken hebt. Als kinderen ver weg dwalen dan gaan de vingers in de mond voor een oorverdovende fluit. Als ik probeer iets te laten zien van wat er op mijn pad komt in de natuur dan begint er eerst één te gillen en vervolgens gillen er 10 en moet ik de handen aan de oren slaan. Het is bruut.
Op het moment dat we de hei opliepen zag ik een ree. Als eerste, want de gids had een groep om zich heen staan en zag het niet. Ik probeerde duidelijk te maken dat er iets leuks te zien was en toen dat eindelijk gelukt was ....... wat dacht je, de ree was al weg, ver weg. Op dat moment had ik niet meer het gevoel dat het nog goed zou komen. De gids weet veel, kan fijn vertellen en de kinderen die het wel fijn vinden blijven wel in de buurt.
"Wat hebben jullie al gevonden?', vraag ik. Niet zoveel tot helemaal niets. Een mestkever, heide, een konijnenkeutel, een rups, mos enne en... dat was het wel zo'n beetje. Ik laat een nestje spinnetjes zien, het kriebelt van de spinnetjes. Wijs ze op de dopheide die nu niet bloeit maar waar je wel iets moois over kan vertellen. Over de natte heide, over de droogte, over adders, over de vos die voor ons een keutel heeft achter gelaten. Er is genoeg te zien als je wilt zien en er is genoeg te vertellen. Als het bijna droog is lopen we terug en ook dan is het een onsamenhangend geheel. Er lopen overal groepjes...

Als er nu 1 of 2 dingen blijven hangen dan ben ik al tevreden zei de gids na afloop. 1 of 2 dingen?

Het verhaal over de adders
Het verhaal over de brandnetels
Het verhaal over het insectenhotel
De ree die wegvluchtte helaas niet iedereen gezien heeft de ree gezien
Het verhaal over de struik en dopheide maar dat heeft ook niet iedereen meegekregen.

Ik denk dat de doelstelling van de gids wel is gelukt waarop ik me dan serieus afvraag of kinderen nog weten wat respect voor de natuur is......

Er is werk aan de winkel, veel werk en je kunt niet vroeg genoeg beginnen.

De gids vertelde 'als je jong bent, zo 7, 8, 9 jaar dan vind je dit prachtig, als je 12 bent dan is natuur niet meer stoer en dan duurt het soms wel 30 jaar voor je weer terug keert naar de natuur.... Het geeft te denken.

Neneh @ 02:53 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 5 mei, 2009

Op een dag dat Vrijheid ook in Vrijheid wordt gevierd

Vrijheid is:

... wakker worden zonder wekker :) (Mirre)
Je leven inrichten, zoals jij dit zelf wilt. (Ton)

Neneh @ 08:16 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 2 mei, 2009

Als het dan toch nog een feestje wordt

Neneh @ 11:48 pm
nou zeg al 10 keer gebabbeld.
Tweet