« Verkrachten en Wilde taal | Main | maar eerst blijf ik nog even staan »

zaterdag 30 mei, 2009

Leef Mens, Leef

Vandaag, nee, 3 jaar geleden kwam er een bericht over kanker. Dichtbij was het ineens. Het was al vaker dichtbij maar het ging eigenlijk meestal goed dichtbij. Meestal, niet altijd maar dat was ook niet heel dichtbij. Nu wel. Dichtbij een boodschap krijgen en dan verder leven. Het ging zo het ging, na een operatie en al die chemo was het leven anders maar niet minder. Het ging toch goed, waarom zou het dan minder zijn. Bijna 2 jaar geleden, 1 dag voor ons feest dat we 30 jaar getrouwd waren, kwam er een andere boodschap. Het is terug en het is niet meer te behandelen. Wij vieren feest, wij leven, leef mens, leef. Hij ging ook verder met leven, niet bij de pakken neerzitten. Trouwen, feesten, genieten, reizen. Belangrijk zijn voor anderen, in het werk, in de vriendschap, in het leven. Hij ging verder en wij bekeken het van een afstand. Het raakt, het doet pijn, het verstomd soms je stem, mijn stem, de stem van mijn lief.
Niet meer dan een maand geleden was het 'we willen nog zo graag naar jullie komen maar het lukt niet meer.'

En nu, een paar weken nadat we bij elkaar op de bank zaten was er vandaag zijn afscheid. Een multiculti mens in een mengelmoes van wat de wereld te bieden heeft. Mensen die door de rust die hij uitstraalde de laatste jaren zelf rustig zijn geworden. Op mijn vraag 'wat kan ik verwachten morgen', vertelde mijn vriendin dat ze hoopte dat de rust die hij had gegeven in zijn leven ook bij zijn dood zou blijven. En dat ging, het was goed, vooral goed omdat hij de regie in handen had. Hij had bepaald dat zijn leven gevierd moest worden. Wie zijn wij dan om in treurnis neer te zitten.

Het was één van de meest bijzondere dagen in mijn leven, leef mens, leef is zijn boodschap....

Neneh @ 30 mei 2009 19:25

Comments

Plaats reactie