« Die zondag van Kuken en Kip | Main | Volgens mij en ik weet het zeker nu »

dinsdag 16 juni, 2009

Het werd maandag, de week begon te draaien.

Vreselijk, snurkende mensen. Ha, nee, ik hoor mezelf niet maar mijn zaalgenoten wel. De dame van 92 heeft 's nachts heel wat te vertellen. Verder viel het wel mee. Geen bloeddrukmeter meer aan de arm en het zuurstofslangetje was ook verdwenen. De rest van de toeters en bellen plakte nog op het lichaam. Slaapt ook lastig, want even lekker op je zij draaien is dan iets waar je wakker van wordt, het moet met beleid. Eigenlijk heb ik wel aardig geslapen. Zo werd het dus maandagochtend en om half 8 begint het leven daar. Of je wilt of niet je wordt wel wakker. Meten, wegen, poetsen, bloedprikken, medicijnen. Voor iemand als ik, iemand zonder pillen, is het even schrikken als je ineens 5 of 6 verschillende soorten pillen moet slikken. Dan hoop ik dat ik geen bijwerkingen krijg, want dat lijkt me niet handig. Om het bloed dunner te maken, om de bloeddruk te verlagen, om het hartritme op een constant ritme te krijgen en te houden, om cholesterol aan te pakken want alles is ineens belangrijk. De dames van de poets komen langs en in no-time lig je in een schoon bed. Het ontbijt, douchen, aankleden en dan is er al koffie. Het gaat allemaal in sneltreinvaart lijkt het wel. Om de klipklap staat er iemand anders bij je bed. De bloemendames, de postdames, het winkeltje, wat wilt u drinken, de dietiste, de arts, de assistente van de arts... nee, voor rust hoef je er niet te liggen. De dames en ik hebben dikke pret, er valt veel te lachen en dat doen we dan ook. Kip wiebelt nog steeds op mijn nachtkastje en eerlijk, ik kom amper aan muziek luisteren of lezen toe....

Het programma van revalideren gaat beginnen op de maandag. Zo gaan die dingen. De assistente van de cardioloog komt aan mijn bed zitten, haalt een nephart uit de kast en begint uit te leggen wat er is gebeurd met mijn hart. En wat ze verder gaan uitzoeken. Het is een stukje van de kransslagader dat om wat voor reden dan ook verstopt is geraakt. Hoe verder de verstopping in de kransslagader komt hoe kleiner het infarct. Dat was dus bij mij aan de hand. Een kleine infarct, maar zeker belangrijk genoeg om 6 weken rust te nemen, 6 weken waarin er steeds een stapje meer gelopen mag worden. Het is een beschadiging, er is iets afgestorven en dat moet herstellen. Waarop ik verbaasd reageer dat dit zeker toch niet waar is. Nee, ze zegt het niet goed. Het hart, de rest van het hart moet wennen aan een nieuwe situatie. Aanpassen dus. Vandaar dat rust voor en om het hart belangrijk is. Vooral luisteren naar je lijf.
Er wordt me steeds meer duidelijk en ik moet dus niet alleen luisteren naar het lijf maar ook vertrouwen hebben in mijn eigen lijf. Ik roep steeds 'ja, hallo, dit wil ik echt niet nog een keer meemaken. Zo ziek als ik was!'
Ineens staat er een rolstoel naast mijn bed en race ik door de gangen van het ziekenhuis. Er gaat een echo gemaakt worden.... boem, boem, boem doet mijn hart....

En dan is het bezoekuur en zit mijn moeder aan mijn bed. Zij is net als ieder ander vreselijk geschrokken en zoekt ook mijn gezicht af naar iets ........ heb er maar vertrouwen in, ik ben hier in goede handen, ik voel me goed. Heb er maar vertrouwen in. Later zit lief aan mijn bed. 'Zeg nu eens hoe het echt met je gaat! Hoe is het nu echt met je. We hebben vanmorgen eens met elkaar gepraat en we denken dat jij je groot houdt voor ons, dat je dapper doet, dat je.....'

Ik probeer weer duidelijk te maken hoe ik me voel en dat ik erop vertrouw dat alles goed komt. Dat ik best voorzichtig zal doen en dat ik het echt niet nog eens mee wil maken. Dat hij erop moet vertrouwen, op mij, op mijn lijf.

Dat ik nog heel lang met hem samen leuke dingen wil doen.

Oké, zei hij, als jij het zo stelt. Ik wil ook nog heel lang jou aan mijn zijde....

Strak plan!

Neneh @ 16 juni 2009 20:08

Comments

Plaats reactie