dinsdag 30 juni, 2009

Bevangen door de hitte

nee, niet lachen, Kip legt echt het loodje met dit weer, ze hangt lusteloos achterover van de tafel. Beschonken of bevangen aan u de keuze

Neneh @ 10:05 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld.

maandag 29 juni, 2009

Van warm naar heter en weer koeler

'Het lijkt verdorie wel of ik ineens in de overgang terecht ben gekomen, zeg ik tegen lief, ik vlieg de hele dag op.' Lief kijkt mij aan en zegt, 'Zou het dan toch gebeuren. Ze zeggen toch steeds dat jij de leeftijd er inmiddels wel voor hebt?'
'Ja, kan zijn maar dit ken ik niet en ik vind het niets, het is lastig en ik heb het af en toe zo heet alsof ik in de brand sta, dus ik heb eens verder gekeken op internet naar de klachten die bij de overgang horen. Dus ook de opvliegers........ en wat denk je. Het komt door de medicijnen. Ik had het niet en sinds 3 weken heb ik het wel en het komt en gaat en komt en gaat en komt en ik word er knettergek van.'
Dan heb ik het nog netjes opgeschreven ... ja, lach maar.

Wat er gebeurd is gewoon te dol voor woorden. De bril glijdt van de neus, de haren kriebelen op het hoofd, kleine stroompjes vormen zich op het lijf, druppels op het voorhoofd die langzaam de weg over de neus naar beneden zoeken. Drup. Even een droog shirt aantrekken is dagelijks regelmatig aan de orde. Bedenk er dan wel bij dat dit gebeurt op een moment dat ik echt niet druk bezig ben. Zelf met een nieuw postje schrijven, wat toch redelijk relaxt uitgevoerd kan worden glijdt de bril van de neus door de plotseling opkomende aanval. Ik zie het als een aanval, mijn lijf reageert furieus op deze aanval. 'Wat hitte, afkoelen zal je'. Wat dan ook wel gebeurd en net als alles weer in de juiste proporties zit komt er een nieuwe aanval. Het is niet te peilen. Of juist wel. Wanneer het komt ..... na het eten..... of na het drinken van iets warms (drinkt nu koude thee) of bij een korte inspanning....... (terwijl ik lekker niet inspan op advies van de arts) of gewoon middenin de nacht... deken af, deken over, deken af, deken over..........
Natuurlijk heeft het warme weer ook invloed op de dagelijkse aanvallen maar het warme weer is dan wel weer heel goed voor de spieren.

Ik kan dan wel de leeftijd hebben voor de overgang, ik heb nu het gevoel dat ik ergens in terecht ben gekomen waar het lijf geen raad mee weet. En ik ook niet.

Neneh @ 12:24 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.

zaterdag 27 juni, 2009

Kuken&Kip

Druk, nee, niet te, ook niet erg, maar gewoon druk met een verhaaltje. Het gaat wel goed hier, lekker warm enzo

Neneh @ 12:07 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld.

vrijdag 26 juni, 2009

Een zwarte dag zei lief en ik was gelijk wakker

Ik hoor hem de trap op komen, mijn lief. Hij komt vast nog even een kusje brengen voor hij aan het werk gaat.....
'Een zwarte dag, vertelde lief, het is een zwarte dag, de king of pop is dood'

Voor het doordringt zijn er al heel wat gedachten heen en weer gegaan. 50 jaar, hartstilstand. Dat zijn wel weer dingen om over na te denken omdat mijn hart nu ook in het middelpunt van de belangstelling staat. Zo kan het dus gaan. Zo jong, zo kan het dus gaan......

En je kunt er over denken wat je wilt, het was een mens met een bijzondere gave. Door de wereld om hem heen geworden wat hij uiteindelijk was, een mafkees.

De hele ochtend hoor en zie ik zijn muziek voorbijkomen, lang niet alles vind ik te pruimen maar ik kan vreselijk genieten van heel veel moois wat hij heeft gemaakt.

Like A Comet
Blazing 'Cross The Evening Sky
Gone Too Soon

Like A Rainbow
Fading In The Twinkling Of An Eye
Gone Too Soon

Shiny And Sparkly
And Splendidly Bright
Here One Day
Gone One Night

Like The Loss Of Sunlight
On A Cloudy Afternoon
Gone Too Soon

Like A Castle
Built Upon A Sandy Beach
Gone Too Soon

Like A Perfect Flower
That Is Just Beyond Your Reach
Gone Too Soon

Born To Amuse, To Inspire, To Delight
Here One Day
Gone One Night

Like A Sunset
Dying With The Rising Of The Moon
Gone Too Soon

Gone Too Soon

Neneh @ 11:25 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld.

donderdag 25 juni, 2009

Kamer van handel

Om 5 over 11 is het onderzoek achter de rug. Ik vlieg weer met bed en al over de gangen, in de lift, terug naar de kamer waar ik eerst nog alleen lag maar aan het begin van de middag een buurman mag begroeten. Hij heeft iets anders aan het lijf en krijgt alvast een 'pilletje'. We praten een tijdje en als ik eens opzij kijk zie ik dat hij in dromenland vertoefd..... tja, dan is het weer praten tegen de muren. Hij wordt gehaald en ik doe mijn dopjes in de oren om weg te dromen met mijn favoriete muziek. Dat lukt heel goed, ik hoor niets meer....
Om het uur word ik bruut wakker gemaakt... althans, zo lijkt het, en niets is wat het lijkt. Elk uur even de bloeddruk meten die weer sky high wil vliegen. Het is wat. Om 1 uur mag er 2 cc lucht uit het bandje wat ik om de pols draag. De luchtdruk zorgt ervoor dat de ader waar ze hebben geprikt dicht blijft. Om kwart over 1 bel ik maar eens even 'waar blijft die zuster die dit gaat doen'. Ze komt, ze luistert, ze kijkt, ze handelt en het gaat niet goed dus de lucht gaat gelijk weer terug. Het begint direct te bloeden dus het duurt sowieso alweer een uur langer. Ik bel eens naar lief. 'Het duurt weer een uur langer voor je mij mag halen'.
Ik slaap weer verder en een uurtje later gaat het wel goed. Daarna blijft het goed gaan en om half 6 ben ik weer thuis. Weer een ervaring rijker.
De cardioloog die het onderzoek uitvoerde had wel onrechtmatigheden ontdekt en ik ben er dus nog lang niet klaar mee. Volgende week weet ik meer..... volgende week weet ik misschien waar ik in eerste instantie aan toe ben. Ik wil er ook niet teveel over nadenken, het kan van alles betekenen. Aan de andere kant kan ik ook nu wel bedenken dat ze het wel vertrouwen om mij weer naar huis te laten gaan. Daar moet ik dan maar weer moed uit halen. Natuurlijk komt het goed, zeg ik tegen mezelf.

Neneh @ 07:51 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.

woensdag 24 juni, 2009

Zoeken naar de juiste balans en dan denken dat het snel lukt

Na het weekend een week geleden gaat lief weer aan het werk, daarvoor ook wel, maar toen lag ik in het ziekenhuis en hij was natuurlijk graag bij mij. Zijn gedachten zaten in het ziekenhuis en niet bij het werk. Daar had dochter ook heel erg last van, gedachten, niet bij het werk dan maar bij mij. En nu was ik thuis, helemaal. Eens kijken wat ik uit kon halen zonder moe te worden. Ik werd niet moe. Of toch wel. Van al die mensen die willen weten hoe het gaat, goed bedoelt natuurlijk. Alle adviezen, ik snap het wel, al die verhalen, iedereen heeft wel iets gelezen of kent iemand en oh ja, vlak internet niet uit.

Maar de week lag voor mij en ik mocht het invullen zoals ik dacht dat goed was. Pas aan het einde van de week moet ik weer naar het ziekenhuis om bloed te laten prikken voor de volgende afspraak. Elke dag is er eentje en elke dag doe ik iets. Het is voor zover ik kan overzien wel een lekker weekje. Iedere dag belletjes, iedere dag post, iedere dag bezoek. Een van mijn oud collega's komt niet alleen op visite maar geeft aan ook mijn huis schoon te willen houden tot ik het zelf weer kan. Ik ben er stomverbaasd over. Het is geweldig. Het voelt geweldig, ik voel me goed.
Maar soms komen de gedachten, de sombere gedachten. Wat als er meer aan de hand is, wat als ik nu teveel doe, wat als ik het weer krijg en wat als....... Het is dus bijna eng als ik me goed voel. Als ik de verhalen moet geloven klopt het ook niet, eigenlijk zou ik moe moeten zijn.

Aan het einde van de week laat ik bloedprikken en vertrek weer naar huis. Volgende afspraak, maandag 22 juni. Maar het gaat even anders. Ik word gebeld dat de afspraak niet doorgaat. Ik reageer verbaasd. Waarop dus verteld wordt dat ik die dag voor hartkatheterisatie wordt opgeroepen. 'Fijn dat ik het ook weet', roep ik in de telefoon.
Ze zullen van opname nog wel bellen, zo niet dan moet ik zelf even bellen maandagochtend. Ze bellen me niet op de vrijdag, dus sta ik in de startblokken maandagochtend. Om 9 uur kan ik bellen, wel handig om toch even te horen wanneer ik nu waar moet zijn.......

Om kwart voor 9 gaat de telefoon, ik had net 2 plakjes brood op de plank gelegd, lekker ontbijtje maken.
'Kunt u direct komen? Misschien is het mogelijk dat u direct komt dan kunt u gelijk geholpen worden!'
Omschakelen, mijn sterkste kant! 'Als jullie even wachten dan ga ik douchen en aankleden en kom ik eraan.'
Geen punt, het kwam niet op een minuut aan.

Daar ging ik dus maandagochtend, 1 kopje thee, 2 kiwi's en een stapel medicijnen achter de kiezen.... op weg naar het ziekenhuis

Ik had geen tijd meer om onrustig te worden, ik was het al maar nu ging het allemaal zo snel dat de onrust overging in berusting

Neneh @ 11:54 am
nou zeg al 3 keer gebabbeld.

dinsdag 23 juni, 2009

Alles draait door en zo is het maar net......

Oma's Kleine mannetje is vandaag een half jaar........ en hij is zo vreselijk lief.

Neneh @ 01:05 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld.

maandag 22 juni, 2009

Als je thuis komt en de wasmachine draait dan wordt het duidelijk

Vrijdag, meer dan een week geleden, kwam ik thuis. De postbode kwam met de kaartjes, de bloemist met de bloemen, de kinderen met zoenen, de honden met hun blije lijven wisten niet hoe gek ze moesten doen om vooral maar mijn aandacht te krijgen. Daar zat ik dan weer. In mijn eigen huis, aan mijn eigen tafel.
Lief zorgt voor alles om me heen en zelfs de melkboer komt even binnenstuiteren om te horen dat het goed met me gaat. Het gaat wel goed, ik ervaar het toch wel een beetje onwezenlijk. Wat moet ik toch met al die emotie, wat moet ik met al dat gevoel. Het barst bijna uit zijn voegen en ik moet het een plekje geven. Bij de post zit alweer een oproep voor een intake op de eerstvolgende maandag. 'Gaat wel lekker, zeg ik tegen lief, je bent koud weg of je moet alweer terug.' Dit hadden ze ook wel in het ziekenhuis kunnen regelen toen ik er nog was. Een abonnement op het ziekenhuis kan er ook nog wel bij.
Lekker op de bank bekijk ik het allemaal en langzaamaan komt er rust in het lijf. Nog maar even niks in het weekend, nog maar even niks.
Het is ook wel vreemd, ik heb geen rem, ben niet ziek, voel me goed, ben niet moe en toch moet ik, tegendraads als het is, heel rustig aan doen.

Rustig aan, dan breekt het lijntje niet....... rustig aan, rust

Neneh @ 06:09 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.

zondag 21 juni, 2009

Een week later lijkt het een boze droom ......

Na de fietstocht tegen de berg op kwam ik met een brede lach de zaal op. Ik had het hem toch maar geflikt en niks geen gedoe ook. Gewoon trappen en op het moment dat ik dacht "ja, hallo, nu ben ik toch wel een keertje boven", mocht ik uitvieren. Soort van een feestje op de fiets, helemaal in je upje. Het ding had trouwens een rottig zadel. Echt een vervelend ding. Toen ik dat later besprak op de zaal was ik niet enige met die ervaring en er was er eentje die het nog bonter maakte. De verpleging bleef er bijkans in en ik ook......
Maar goed, dat was dus goed gegaan en de woorden 'U mag morgen naar huis', klonken als muziek in de oren.

Of toch niet helemaal. Natuurlijk wilde ik wel naar huis. Meer dan graag zelfs, gewoon weer in mijn eigen bed, in mijn eigen tuin, achter de pc. Tuurlijk wilde ik het wel.

Maar de bezorgdheid om mij was groot en ik voelde het als een belasting. Straks gaan ze roepen dat ik moet gaan zitten, dat ik moet gaan rusten, dat ik kalm aan moet doen, dat ik me niet druk mag maken. En als één het zegt is het nog tot daar aan toe, maar als iedereen dat gaat doen dan moet ik mezelf steeds verdedigen en dat wil ik niet. Daarbij komt dat ik het eng vind. Eng om naar huis te gaan. Daar werd ik zo ziek, daar kreeg ik het zo benauwd, daar ligt het nog en daar heb ik het gevoel nog niet opgeruimd. Ik spreek het uit, ik vertel dat ik er tegenop zie en ze proberen mij te begrijpen.

Het komt ook wel goed, natuurlijk komt het wel goed. Ik wil dit niet meer meemaken.

De arts komt langs en hij verteld wat ik eigenlijk al wist. "u mag naar huis, maar we gaan wel verder kijken of er misschien nog meer aan de hand is?"

Zo kijk ik 's avonds voor de laatste keer naar de roeken die terug komen bij de nesten. Als de dames op de zaal hun gehoorapparaat uit doen kan ik praten wat ik wil er is toch niemand meer die me hoort. Ik ga slapen en de volgende ochtend komt lief mij halen. Ik ga naar huis........ ik ga naar huis

Neneh @ 10:22 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.

zaterdag 20 juni, 2009

Post van fanclub en met het snot op de lip...........

Er komt iemand binnen met een hand vol post en ze roept 'Heeft u een fanclub?'
Wij kijken elkaar aan en weten nog niet wat ze bedoelt.
Zij loopt door tot de tafel en begint te delen en te tellen. Het stapeltje kaarten groeit tot 24 kaarten voor 1 zaalgenoot. De rest heeft het nakijken. 'Tja, roep ik, daar zitten we dan met het snot op de lip.' Dat is zo'n uitspraak waar iedereen om moet lachen en nu lachen we als een boer met kiespijn. Ze laat ons achter in totale verbijstering en wij kijken naar zaalgenoot en wachten af.
'Krijgen jullie niets?'

Nee dus, wij krijgen niets.

Zaalgenoot neemt de stapel in de handen en zegt 'Ik lees ze straks thuis wel.' En zo doet ze dat. Maar voor ze thuis is heeft ze er voor gezorgd dat ik ook nog een kaartje krijg...... ze kwam nog speciaal terug voor mijn naam.....

"Post voor u....." Kon niet anders dan voor mij zijn, ik lag inmiddels alleen op de zaal en post is leuk.

Neneh @ 11:14 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld.

vrijdag 19 juni, 2009

Na de maandag kwam de dinsdag en de rust...

Op de maandag was het wel een druk dagje. Er werd nogal wat tegen me gezegd en alles moet een plekje krijgen, zoveel is duidelijk en logisch. De arts kwam maandagavond nog langs en verteld nog iets meer, hij heeft inmiddels ook de uitslag van de echo die eerder die dag is gemaakt. 'U heeft geluk gehad.'

'U heeft geluk gehad', best vreemd als het gezegd wordt zonder dat je nu precies weet hoe het zover heeft kunnen komen en wat er nog achteraan kan komen. Maar misschien moet ik zo niet denken en moet ik me alleen al gelukkig prijzen met het feit dat ik geluk heb gehad. Dat laatste wint. Ik kan me gelukkig prijzen. Het had erger kunnen zijn en daar wil niemand aan denken, ik ook niet.
Ik mag op maandag 3 x 30 minuten iets doen. Dus buiten bed lopen, naar toilet, wassen, eten aan tafel en echt je wilt niet weten hoe snel die tijd om is.

Als we zitten te wachten op het ontbijt gaat mijn telefoon. (even een apart detail, ik ben de enige op de zaal met telefoon bij het bed, zowel vast als mobiel)
"Oma, waar ben jij? Ben jij in het ziekenhuis?"
Och, mijn kleine schat. Hij komt net van zijn huis, rijdt langs het ziekenhuis en zegt tegen zijn mama dat hij Oma wil bellen. Dat mag en dan krijg ik het allerliefste stemmetje in mijn oor.
"Oma, waar is Kip?" "En waar is Opa?"
Ondertussen geef ik door wat ik graag voor ontbijt wil nuttigen, waarop 'Oma's grote Vent' weer de vraag stelt wat Oma toch allemaal zegt. "Wat zeg jij Oma?" "Oma wil graag een waldkorn en thee."
Hoe dan ook, hij raakt in de war en oma gaat eten.

Op dinsdag mag ik al iets meer en verder hoef ik niets. Aan lezen en muziek luisteren kom ik nog steeds niet echt toe. Het is te gezellig op de zaal. Tot een uur of 2 's middags. Alle dames vertrekken, de een naar Zwolle voor verdere behandeling en de andere 2 dames vertrekken naar huis. Het is dus een half uurtje stil voor er weer een nieuwe zaalgenoot is. Het is belangrijk om mensen om je heen te hebben, geen tijd voor piekeren en muizenissen. Zij heeft ook al even heel wat meegemaakt in de 24 uur ervoor en natuurlijk komen we aan de praat. Kip wiebelt nog steeds op het nachtkastje en zorgt nog steeds voor gezellige praat.

Ik hoef verder niets op de dinsdag en op de woensdag moet ik voor het eerst weer iets actiefs doen. Onbelast fietsen. Geen idee waar ik het over heb en of het allemaal lukt. Onbewust maak ik me vast druk maar ik word gehaald door de fysiotherapeut en na het fietsen lopen we weer samen terug. Zij is tevreden en ik ook. Dit viel wel mee. De volgende dag is het andere koek, dan moet ik belast fietsen. Mijn nieuwe zaalgenoot moet op de woensdagmiddag belast fietsen en als zij terug komt slaat bij mij de schrik om het hart. Dit kan niet waar zijn. Ze heeft gelijk arts, verpleging, hartfilmpje en allerlei anderen om haar bed. Ze heeft het echt te kwaad en is helemaal niet lekker.

Het geeft mij te denken.

Ik kan wel goed slapen die nacht, maar als ik donderdagochtend wakker word heb ik het zweet al op het voorhoofd staan. Ik weet het niet hoor maar ik zie zo vreselijk tegen dat fietsen op.... ik ben er echt niet gerust op. Eigenlijk ben ik bang voor. Dat is het, ik vind het eng. Er hangt toch wel veel van af. Als het goed gaat mag ik vrijdag naar huis, als er maar iets niet goed gaat dan moet ik blijven en blijven ze zoeken naar wat er nog meer mis is.

Ik vind het eng, zo eng. Op het moment dat ik met de verpleegster de lift in stap zakt het weg. Ik ga het doen en het gaat lukken, waarom niet. Ik ben haar niet. Ik ben Grietje en ik kan het!

Neneh @ 09:03 am
nou zeg al 9 keer gebabbeld.

donderdag 18 juni, 2009

Volgens mij en ik weet het zeker nu

Kruipen de minuten voorbij momenteel. Nog 20 minuten en dan weten we het zeker. Kan 'Grote Opschepper' zijn tas met de vlag buiten hangen of moet hij nog 2 weken wachten.................

duimen, duimen, duimen draaien

update:

Neneh @ 10:11 am
nou zeg al 11 keer gebabbeld.

dinsdag 16 juni, 2009

Het werd maandag, de week begon te draaien.

Vreselijk, snurkende mensen. Ha, nee, ik hoor mezelf niet maar mijn zaalgenoten wel. De dame van 92 heeft 's nachts heel wat te vertellen. Verder viel het wel mee. Geen bloeddrukmeter meer aan de arm en het zuurstofslangetje was ook verdwenen. De rest van de toeters en bellen plakte nog op het lichaam. Slaapt ook lastig, want even lekker op je zij draaien is dan iets waar je wakker van wordt, het moet met beleid. Eigenlijk heb ik wel aardig geslapen. Zo werd het dus maandagochtend en om half 8 begint het leven daar. Of je wilt of niet je wordt wel wakker. Meten, wegen, poetsen, bloedprikken, medicijnen. Voor iemand als ik, iemand zonder pillen, is het even schrikken als je ineens 5 of 6 verschillende soorten pillen moet slikken. Dan hoop ik dat ik geen bijwerkingen krijg, want dat lijkt me niet handig. Om het bloed dunner te maken, om de bloeddruk te verlagen, om het hartritme op een constant ritme te krijgen en te houden, om cholesterol aan te pakken want alles is ineens belangrijk. De dames van de poets komen langs en in no-time lig je in een schoon bed. Het ontbijt, douchen, aankleden en dan is er al koffie. Het gaat allemaal in sneltreinvaart lijkt het wel. Om de klipklap staat er iemand anders bij je bed. De bloemendames, de postdames, het winkeltje, wat wilt u drinken, de dietiste, de arts, de assistente van de arts... nee, voor rust hoef je er niet te liggen. De dames en ik hebben dikke pret, er valt veel te lachen en dat doen we dan ook. Kip wiebelt nog steeds op mijn nachtkastje en eerlijk, ik kom amper aan muziek luisteren of lezen toe....

Het programma van revalideren gaat beginnen op de maandag. Zo gaan die dingen. De assistente van de cardioloog komt aan mijn bed zitten, haalt een nephart uit de kast en begint uit te leggen wat er is gebeurd met mijn hart. En wat ze verder gaan uitzoeken. Het is een stukje van de kransslagader dat om wat voor reden dan ook verstopt is geraakt. Hoe verder de verstopping in de kransslagader komt hoe kleiner het infarct. Dat was dus bij mij aan de hand. Een kleine infarct, maar zeker belangrijk genoeg om 6 weken rust te nemen, 6 weken waarin er steeds een stapje meer gelopen mag worden. Het is een beschadiging, er is iets afgestorven en dat moet herstellen. Waarop ik verbaasd reageer dat dit zeker toch niet waar is. Nee, ze zegt het niet goed. Het hart, de rest van het hart moet wennen aan een nieuwe situatie. Aanpassen dus. Vandaar dat rust voor en om het hart belangrijk is. Vooral luisteren naar je lijf.
Er wordt me steeds meer duidelijk en ik moet dus niet alleen luisteren naar het lijf maar ook vertrouwen hebben in mijn eigen lijf. Ik roep steeds 'ja, hallo, dit wil ik echt niet nog een keer meemaken. Zo ziek als ik was!'
Ineens staat er een rolstoel naast mijn bed en race ik door de gangen van het ziekenhuis. Er gaat een echo gemaakt worden.... boem, boem, boem doet mijn hart....

En dan is het bezoekuur en zit mijn moeder aan mijn bed. Zij is net als ieder ander vreselijk geschrokken en zoekt ook mijn gezicht af naar iets ........ heb er maar vertrouwen in, ik ben hier in goede handen, ik voel me goed. Heb er maar vertrouwen in. Later zit lief aan mijn bed. 'Zeg nu eens hoe het echt met je gaat! Hoe is het nu echt met je. We hebben vanmorgen eens met elkaar gepraat en we denken dat jij je groot houdt voor ons, dat je dapper doet, dat je.....'

Ik probeer weer duidelijk te maken hoe ik me voel en dat ik erop vertrouw dat alles goed komt. Dat ik best voorzichtig zal doen en dat ik het echt niet nog eens mee wil maken. Dat hij erop moet vertrouwen, op mij, op mijn lijf.

Dat ik nog heel lang met hem samen leuke dingen wil doen.

Oké, zei hij, als jij het zo stelt. Ik wil ook nog heel lang jou aan mijn zijde....

Strak plan!

Neneh @ 08:08 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld.

Die zondag van Kuken en Kip

"Weet je Kip, zei Kuken, ik heb me toch zoiets moois gezien, ik geloofde mijn ogen niet. Ik was helemaal verrast. Ik ga het halen en kom zo terug."
"Jij vindt het ook leuk, ik weet het zeker", riep Kuken er nog achteraan.
Het was zondag en ik lag niet meer op IC maar op zaal en ik voelde me wel goed. De mannen, alle 4 mijn mannen, zaten bij de film. Ik had kaartjes voor ze gehaald en niemand had meer zin om te gaan maar van mij moesten ze gaan. Gewoon even lachen. 'Is goed voor je, zei ik tegen lief, even iets anders aan je hoofd.' 'Nou ja, ik heb geen zin maar misschien is het wel goed.'
Dus de mannen zaten bij "the Hangover" en ze zaten er goed.
Kuken ging weg om even later terug te komen met een Kip. Een Kip op gas wel te verstaan. Een wiebelkip, een bruine wiebelkip.
Nu kun je er iets mee hebben en je kunt er niets mee hebben maar wij, dochter en moeder, hebben er iets mee. Wij zijn Kuken en Kip. Wij noemen elkaar zo, wij kunnen kakelen, wij pikken graag een graantje mee... zeg maar

Dus daar stond Kip, op het nachtkastje naast het bed. Kip wist niet wat haar overkwam daar op het kastje. Al die mensen die trouwens op de zaal kwamen waar kip stond wisten ook niet wat hun overkwam. Ik heb toch vanuit mijn bedpositie heel wat grote mensen heel vertederd zien kijken naar Kip. Kip kreeg complimenten, mensen moesten lachen om Kip en mensen werden gewoon even kind.... Kip zorgde voor veel ontspanning zo moet je het maar zien. Deze kip, die vanuit dat bed de boel overzag zorgde ook voor ontspanning. Het is vreemd, het is vreemd, het zijn allemaal vreemde mensen in een vreemde omgeving en je hecht bijzonder snel aan al die vreemde mensen, die zelf, als ze 24 uur later naar huis mogen een zoen geven en vertellen dat ze Kip gaan missen.

Ik ben een kip....... ik ben me er eentje

Neneh @ 10:29 am
nou zeg al 8 keer gebabbeld.

Inmiddels kan ik zwemmen in de bloemen...

Voor als je me zoekt? Inmiddels kan ik zwemmen tussen de bloemen. Ik sta er helemaal van de trillen..... het ruikt hier fris, het is hier vrolijk, het is helemaal te gek......

Neneh @ 10:27 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld.

maandag 15 juni, 2009

weet je wat ik eigenlijk moet zeggen

Kijk, ik schrijf het allemaal, eigenlijk schrijf ik altijd wel over mezelf of de wereld om me heen maar nu is het echt persoonlijk. Het heeft mij geraakt, mij en mijn familie, mijn vriendinnen ver weg en dichtbij, mijn logvrienden al voor jaren, mijn lezers, mijn ....... jullie dus ook.
Kijk, ik schrijf het allemaal, over dat wat ongevraagd mijn leven op de kop zette, en het leven van mijn lief en alle schatten om mij heen. Daar schrijf ik over en jullie schrijven terug, reageren zoals je bent. Renesmurf zoals ik hem ken uit het lezen, Gadisa zoals ik haar ken, Hansje en Hanscke, zoals ik jullie lees, Bloem die zo ongerust begon met lezen, Ton die ineens bedenkt dat het wel heel veel met je kan doen, Zeppo die ongerust een mailtje stuurt, Me! die altijd en eeuwig reageert, net zoals hij schrijft. Linda die oog heeft voor anderen ook al krijgt ze het allemaal zelf niet kado in het leven, Ebelien die af en toe eens langs komt. Zoon uit Haarlem die nu liever dichterbij zijn moeder wil zijn, Tijdtussendoor, ook al zo betrokken, Jannie op afstand. Ik heb geprobeerd je te bellen maar je was niet thuis. Martha die zelf ook al aardig wat voor de kiezen heeft gehad en weer een nieuwe balans heeft gevonden, Jan-Karel die ik ken door de fotografie, Sandra, ondanks haar verhuizing en alle emotie die momenteel in haar leven is, Danimama, Zussie die meeleeft, Aukje, Kees, Jenny, Marc VC......
Of je nu leest, reageert of meeleeft.... het voelt goed en ik wil het delen omdat ik het moet schrijven. Jullie zijn er voorlopig nog niet vanaf. En ik bedank jullie voor de reacties, het voelt goed

Neneh @ 10:36 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.

Wat na de schrik en weinig vertrouwen.

Het was dus zondagmiddag en ik lag op zaal met 3 andere dames, in korte tijd was het dikke mik. Ik mocht niet zoveel, of eigenlijk niet meer dan naar mijn voeten kijken. Er zijn altijd patienten die meer tijd vragen en ik heb hulp genoeg. Voor eerst maar eens even uitrusten van IC en ik zal het heus wel voelen of horen als het niet gaat. Dochter, Schone-Dochter, klein mannetje en Oma's-Grote vent komen langs. Nu is er een bezoekuur van een aantal uren en niet meer de 5 minuten op IC. Andere koek dus. Ze kijken mij doordringend aan en ik hun. Zo bang en zo geschrokken en zo vol ongeloof. 'Ik dacht echt dat je onsterfelijk was', zei schonedochter. Ik moet bekennen dat het streelt maar aan de andere kant geeft het ook wel een druk. Ik hoor erbij, en dan niet in een ziekenhuis met een hartinfarct. Nu was dat ook niet mijn eerste insteek maar zo is het nu wel. Dochter is helemaal van slag. Wil altijd zo graag haar 'ding' delen met haar moeder en nu gaat iedereen zich ermee bemoeien en durft ze haast niet meer te praten omdat ze denkt dat ik me dan druk maak. Gelukkig is mijn gezond verstand niet beschadigd en kan ik kan haar wel geruststellen. Natuurlijk moet ik even kalm aan doen, maar dat lukt best. Ik kan wel aan de rem trekken, denk ik. Maar goed, het geeft te denken. Alles geeft te denken. Telkens als ik probeer te bedenken waar het mis ging en waar ik sinds februari sta. Ik kan soms zo goed aangeven wat er in mijn leven gebeurt en toch verander ik het niet omdat ik niet weet hoe het geheel om te draaien. De balans is weg roep ik met de regelmaat van de klok. Ik weet het wel maar verder kom ik niet. En nu moet ik wel iets doen. Balans zoeken en vasthouden. Net zoals mijn schatten mij vasthouden. Ook zij zijn aan het zoeken..... hoofden bij elkaar, schouders eronder, we kunnen er niet onderdoor, we kunnen er niet bovenover, nee, we moeten er dwars doorheen.

De avond komt en de nacht en ik slaap een beetje

Neneh @ 11:36 am
nou zeg al 7 keer gebabbeld.

zondag 14 juni, 2009

zondag en dan een week geleden

De nacht verliep redelijk rustig, ieder uur pompte de bloeddrukmeter mijn arm tot grote hoogte en ach ja die plakkers over mijn hele lijf werkten ook niet mee aan een fijne nachtrust maar toch sliep ik redelijk. Ieder uur een stukje om dan weer wakker te worden van de pomp. De patiënt naast mij maakte weinig verhaal, de toeters en bellen hadden meer praat dan hij. Verder is het in het weekend ook de uitslaapkamer dus kwam er een mevrouw binnen die net was bevallen van een dochter, grijns van oor tot oor, maar toch een keizersnee achter de rug. En een galblaasoperatie...... niks te vertellen, ze slapen hun roes uit en vertrekken een uurtje later naar de zaal. Ik lag in de hoek en kon alles overzien. "Wil je iets te lezen?" "Nee, laat mij maar liggen, ik heb genoeg afleiding en mag ook heel graag even rustig nadenken. Daar heb je dan tijd genoeg voor denk je, maar niets is wat het lijkt. Ieder moment staat er iemand naast je bed. Prikken, meten, eten, drinken, wassen, bezoek....... ze staan zomaar naast mijn bed. Lief en de kinderen. Ik zie ze kijken en ben zo bezorgd om hun bezorgde blik. Om de ogen die zoeken naar mijn binnenste. Ze zijn zo geschrokken, ze zijn bang. Ik zie het en probeer ze gerust te stellen. De pijn is weg, de hartslag is rustig, ik heb toch wel wat geslapen en voel me naar omstandigheden goed. Maar ze zien de cijfers op het scherm en die schommelen nogal. De bloeddruk wil ook niet echt naar beneden en de medicatie wordt ieder moment bijgesteld. Toch heb ik het gevoel in goede handen te zijn en daar moet iedereen maar op vertrouwen, dat doe ik ook. 'Joh, zeg ik, ik pas wel op, dit wil ik niet meer voelen. Wees er maar gerust op dat ik op tijd aan de bel trek.'
De huisarts die me vlak voor opname nog in de handen had gehad, en ook vreselijk geschrokken was, kwam nog langs. De cardioloog kwam langs, nee, aan belangstelling niets te klagen.
Zo ging de zondag heen en aan het einde van de dag mocht ik naar de zaal. Het ging zo het ging en op de zaal kon ik ook verder herstellen en was er nog meer gezelschap om me heen. De ergste druk was van de ketel en daar ging ik, nog steeds in een bed, door alle lange gangen naar de zaal waar ik bij binnenkomst werd begroet door 3 alleraardigste dames. De oudste 92...... ach, daar kom ik dan met mijn 54. Ze vinden mij allemaal te jong voor de afdeling. Het zal, maar zoals gewoonlijk wordt daar niet naar gevraagd. Ik kom bij het raam te liggen en ik kijk uit op de roekenkolonie. Daar lig ik dan, weer een fase verder.

Maar hoe verder?

Neneh @ 10:22 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld.

zaterdag 13 juni, 2009

gedoe, slangen, misselijk en naar

Daar lag ik dan op IC, het gevoel dat ze mij goed in de gaten hielden overheerste en ik was daar wel gerust op. Ik was niet gerust op mezelf. Hoe in de vrede had het toch zo ver kunnen komen, had ik toch een jaar eerder moeten stoppen met mijn werk? Was dat het geweest? Alles schoot door mijn hoofd, ik dacht terug aan 1969 toen mijn vader plots kwam te overlijden na een hartinfarct. Dat ik het in mijn genen zou hebben stond voor mij eigenlijk vast, het was niet onderzocht ofzo ik had het gevoel altijd al gehad maar weggestopt. Toen ik ouder werd dan mijn vader ooit was geweest en het gewoon doorging allemaal drukte ik het ook wel weg. Maar nooit helemaal denk ik, het zat in mijn achterhoofd. Ik had het afgelopen jaar veel gedoe op mijn werk. Niet zozeer om mijn werk want dat was leuk, hectisch, maar fijn om te doen. Nee, andere zaken die meespeelden maakten dat ik langzaam maar zeker in iemand anders veranderde. Iemand die te vaak boos werd en zich machteloos voelde daarin. Ik blijf erbij dat de directeur het slechtste uit mij heeft gehaald. Dat er andere zorgen meespeelden, iedereen heeft ze wel in meer of mindere mate. Misschien was het toch gewoon de combinatie. Wel gestopt met werk maar nog geen balans. Ik riep het wel vaker, 'de balans is zoek' en zoals ik ben ga ik altijd door. Tot vorige week vrijdag. Om dan op zaterdag op IC te belanden om te proberen door toeters en bellen een lichtpuntje te creeren. Dat ben ik dan ook weer wel. Optimistisch, lachen kan ik, blij en gelukkig zijn met kleine dingen. Natuurlijk zal het wel goed komen, ik voel me in goede handen. Haal nog eens alles vanuit de tenen en daarna verdwijnt de olifant van mijn hart en huppelt er nog een konijntje. Ergens in de nacht is ook het konijntje weg en kan ik weer ademhalen zoals het hoort. Rustig.......... ik word rustig

Maar om me heen is iedereen in rep en roer en zijn ze zo ongerust

Wat heb ik iedereen laten schrikken........

Neneh @ 08:53 am
nou zeg al 9 keer gebabbeld.

vrijdag 12 juni, 2009

ervaringen rijker en een hartinfarct

Het ging me niet goed, ik wist niet wat het was en ook niet hoe ik iets moest omschrijven, onbestemd is misschien nog het beste woord voor het gevoel. Moe was het niet, alleen even misschien. Gejaagheid in het lijf maar ook niet constant. Onbestemdheid. Maar het ging niet over, het werd erger en op de vrijdagavond een week terug was het helemaal niet meer fijn. Alhoewel, we keken tv en ik lag lekker op de bank. Het ging zo het ging en ik wist ook niet echt waar ik me druk over moest maken. Ik voelde me niet lekker. Pijn op de borst, of misschien wel pijn in de rug en een naar gevoel op de borst. Mijn armen waren aanwezig, altijd wel natuurlijk maar niet bewust aanwezig. Nu wel. Ik zat eens met mijn vinger in de mond, raar gevoel, net of ik kiespijn heb zei ik nog eens. En mijn nek die mij al maanden plaagt was de afgelopen week ook vervelender. Maar wat ik nu had? Is het toch uit de nek? Is het mijn hart? Zeg het eens. De nacht kwam, het werd stil en ik kon niet slapen, het werd niet erger, het werd niet beter, het voelde niet goed, helemaal niet. Tegen de ochtend werd het me te gek en belde ik de huisartsenpost. Er kwam een arts en zij vond eigenlijk dat ik iets aan het ontwikkelen was maar wist niet wat. Ik ook niet. Eigenlijk wel fijn dat het niet van mijn hart zou komen maar wat het wel was.......
Een aspirientje, neem maar 2

De thee smaakte lekker..... alles kwam er weer uit, niet goed dus. Misschien toch griep....

Het duurde nog een uur of 6 voor ik weer begon te denken aan bellen naar de huisartsenpost....

Zo rond 7 uur 's avonds wisten we meer. Mevrouw u heeft een hartinfarct gehad. We nemen u op en gaan u in de gaten houden. Zo lag ik ineens op IC in plaats van op de bank thuis. Ik was ziek en niet zo'n klein beetje ook. En hoe verder.........

Neneh @ 12:59 pm
nou zeg al 17 keer gebabbeld.

donderdag 4 juni, 2009

De kern van de zaak en de Dalai Lama

De kern van de zaak is dat alle levende
wezens, met name mensen, naar geluk
verlangen en niet naar pijn en leed

Dalai Lama

Neneh @ 02:35 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld.

dinsdag 2 juni, 2009

Perfect Day

Just a perfect day
drink sangria in the park
And than later
when it gets dark, we go home

Just a perfect day
feed the animals in the zoo
Then later
a movie, too, and then home

Oh, it's such a perfect day
I'm glad I spent it with you
Oh, such a perfect day
You just keep me hanging on
You just keep me hanging on.

Lou Reed

Neneh @ 10:30 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.

maandag 1 juni, 2009

maar eerst blijf ik nog even staan

Mevrouw Julia doet de ramen open
en ze weet geen woord voor de lucht die haar wangen raakt
de de zon heeft de kleur van honing

en ze weet
vandaag gaat het gebeuren
en ze denkt
maar eerst blijf ik nog even staan

gedicht: Tjitske Jansen

Neneh @ 03:32 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.