« Volgens mij en ik weet het zeker nu | Main | Post van fanclub en met het snot op de lip........... »

vrijdag 19 juni, 2009

Na de maandag kwam de dinsdag en de rust...

Op de maandag was het wel een druk dagje. Er werd nogal wat tegen me gezegd en alles moet een plekje krijgen, zoveel is duidelijk en logisch. De arts kwam maandagavond nog langs en verteld nog iets meer, hij heeft inmiddels ook de uitslag van de echo die eerder die dag is gemaakt. 'U heeft geluk gehad.'

'U heeft geluk gehad', best vreemd als het gezegd wordt zonder dat je nu precies weet hoe het zover heeft kunnen komen en wat er nog achteraan kan komen. Maar misschien moet ik zo niet denken en moet ik me alleen al gelukkig prijzen met het feit dat ik geluk heb gehad. Dat laatste wint. Ik kan me gelukkig prijzen. Het had erger kunnen zijn en daar wil niemand aan denken, ik ook niet.
Ik mag op maandag 3 x 30 minuten iets doen. Dus buiten bed lopen, naar toilet, wassen, eten aan tafel en echt je wilt niet weten hoe snel die tijd om is.

Als we zitten te wachten op het ontbijt gaat mijn telefoon. (even een apart detail, ik ben de enige op de zaal met telefoon bij het bed, zowel vast als mobiel)
"Oma, waar ben jij? Ben jij in het ziekenhuis?"
Och, mijn kleine schat. Hij komt net van zijn huis, rijdt langs het ziekenhuis en zegt tegen zijn mama dat hij Oma wil bellen. Dat mag en dan krijg ik het allerliefste stemmetje in mijn oor.
"Oma, waar is Kip?" "En waar is Opa?"
Ondertussen geef ik door wat ik graag voor ontbijt wil nuttigen, waarop 'Oma's grote Vent' weer de vraag stelt wat Oma toch allemaal zegt. "Wat zeg jij Oma?" "Oma wil graag een waldkorn en thee."
Hoe dan ook, hij raakt in de war en oma gaat eten.

Op dinsdag mag ik al iets meer en verder hoef ik niets. Aan lezen en muziek luisteren kom ik nog steeds niet echt toe. Het is te gezellig op de zaal. Tot een uur of 2 's middags. Alle dames vertrekken, de een naar Zwolle voor verdere behandeling en de andere 2 dames vertrekken naar huis. Het is dus een half uurtje stil voor er weer een nieuwe zaalgenoot is. Het is belangrijk om mensen om je heen te hebben, geen tijd voor piekeren en muizenissen. Zij heeft ook al even heel wat meegemaakt in de 24 uur ervoor en natuurlijk komen we aan de praat. Kip wiebelt nog steeds op het nachtkastje en zorgt nog steeds voor gezellige praat.

Ik hoef verder niets op de dinsdag en op de woensdag moet ik voor het eerst weer iets actiefs doen. Onbelast fietsen. Geen idee waar ik het over heb en of het allemaal lukt. Onbewust maak ik me vast druk maar ik word gehaald door de fysiotherapeut en na het fietsen lopen we weer samen terug. Zij is tevreden en ik ook. Dit viel wel mee. De volgende dag is het andere koek, dan moet ik belast fietsen. Mijn nieuwe zaalgenoot moet op de woensdagmiddag belast fietsen en als zij terug komt slaat bij mij de schrik om het hart. Dit kan niet waar zijn. Ze heeft gelijk arts, verpleging, hartfilmpje en allerlei anderen om haar bed. Ze heeft het echt te kwaad en is helemaal niet lekker.

Het geeft mij te denken.

Ik kan wel goed slapen die nacht, maar als ik donderdagochtend wakker word heb ik het zweet al op het voorhoofd staan. Ik weet het niet hoor maar ik zie zo vreselijk tegen dat fietsen op.... ik ben er echt niet gerust op. Eigenlijk ben ik bang voor. Dat is het, ik vind het eng. Er hangt toch wel veel van af. Als het goed gaat mag ik vrijdag naar huis, als er maar iets niet goed gaat dan moet ik blijven en blijven ze zoeken naar wat er nog meer mis is.

Ik vind het eng, zo eng. Op het moment dat ik met de verpleegster de lift in stap zakt het weg. Ik ga het doen en het gaat lukken, waarom niet. Ik ben haar niet. Ik ben Grietje en ik kan het!

Neneh @ 19 juni 2009 09:03

Comments

Plaats reactie