« zondag en dan een week geleden | Main | weet je wat ik eigenlijk moet zeggen »
maandag 15 juni, 2009
Wat na de schrik en weinig vertrouwen.
Het was dus zondagmiddag en ik lag op zaal met 3 andere dames, in korte tijd was het dikke mik. Ik mocht niet zoveel, of eigenlijk niet meer dan naar mijn voeten kijken. Er zijn altijd patienten die meer tijd vragen en ik heb hulp genoeg. Voor eerst maar eens even uitrusten van IC en ik zal het heus wel voelen of horen als het niet gaat. Dochter, Schone-Dochter, klein mannetje en Oma's-Grote vent komen langs. Nu is er een bezoekuur van een aantal uren en niet meer de 5 minuten op IC. Andere koek dus. Ze kijken mij doordringend aan en ik hun. Zo bang en zo geschrokken en zo vol ongeloof. 'Ik dacht echt dat je onsterfelijk was', zei schonedochter. Ik moet bekennen dat het streelt maar aan de andere kant geeft het ook wel een druk. Ik hoor erbij, en dan niet in een ziekenhuis met een hartinfarct. Nu was dat ook niet mijn eerste insteek maar zo is het nu wel. Dochter is helemaal van slag. Wil altijd zo graag haar 'ding' delen met haar moeder en nu gaat iedereen zich ermee bemoeien en durft ze haast niet meer te praten omdat ze denkt dat ik me dan druk maak. Gelukkig is mijn gezond verstand niet beschadigd en kan ik kan haar wel geruststellen. Natuurlijk moet ik even kalm aan doen, maar dat lukt best. Ik kan wel aan de rem trekken, denk ik. Maar goed, het geeft te denken. Alles geeft te denken. Telkens als ik probeer te bedenken waar het mis ging en waar ik sinds februari sta. Ik kan soms zo goed aangeven wat er in mijn leven gebeurt en toch verander ik het niet omdat ik niet weet hoe het geheel om te draaien. De balans is weg roep ik met de regelmaat van de klok. Ik weet het wel maar verder kom ik niet. En nu moet ik wel iets doen. Balans zoeken en vasthouden. Net zoals mijn schatten mij vasthouden. Ook zij zijn aan het zoeken..... hoofden bij elkaar, schouders eronder, we kunnen er niet onderdoor, we kunnen er niet bovenover, nee, we moeten er dwars doorheen.
De avond komt en de nacht en ik slaap een beetje
Neneh @ 15 juni 2009 11:36
Tweet
Comments
Dan is het toch mooi dat Bethesda zo'n view heeft.
Beterschap en veel vertrouwen toegewenst! En kalm an!
Slaap lekker ... en veel.
geschreven door Bloem - 15 juni 2009 18:21Wat er gebeurd is kun je niet meer aanpassen. Daar is geen Photoshop voor. Je kunt alleen maar hopen dat je het verder beter doet en dit snel achter je kan laten.
geschreven door Me! - 15 juni 2009 20:53Je logjes allemaal doorgelezen. Het geeft een goede inkijk met wat er allemaal gebeurt als je zoiets overkomt. En tja leeftijd, daar wordt niet nar gekeken. Wel goed om er op deze manier woorden aan te geven. Ik hoop dat dit een flinke aanzet is om je blans weer te vinden zodat je vol moed en vertrouwen verder kunt gaan. Sterkte en beterschap
geschreven door hanscke - 15 juni 2009 21:47Het is nu maar rustig bijkomen en afwachten, kalm aan.
geschreven door Renesmurf - 15 juni 2009 22:30Mijn kip.. wat hou ik toch van jou :")
geschreven door Kuken - 15 juni 2009 23:14
ik lees je logjes van de afgelopen dagen en wil wat schrijven maar weet even de woorden niet, dan kom ik op dit logje ... wat een dagen zijn het voor jullie geweest ... of nee, zijn het nog ...
geschreven door Gadisa - 15 juni 2009 13:35en dan zie ik die foto onderaan je logje ... kan er niets aan doen maar die kip geeft me een brok in de keel ... kip en kuken ................................