« gedoe, slangen, misselijk en naar | Main | Wat na de schrik en weinig vertrouwen. »

zondag 14 juni, 2009

zondag en dan een week geleden

De nacht verliep redelijk rustig, ieder uur pompte de bloeddrukmeter mijn arm tot grote hoogte en ach ja die plakkers over mijn hele lijf werkten ook niet mee aan een fijne nachtrust maar toch sliep ik redelijk. Ieder uur een stukje om dan weer wakker te worden van de pomp. De patiënt naast mij maakte weinig verhaal, de toeters en bellen hadden meer praat dan hij. Verder is het in het weekend ook de uitslaapkamer dus kwam er een mevrouw binnen die net was bevallen van een dochter, grijns van oor tot oor, maar toch een keizersnee achter de rug. En een galblaasoperatie...... niks te vertellen, ze slapen hun roes uit en vertrekken een uurtje later naar de zaal. Ik lag in de hoek en kon alles overzien. "Wil je iets te lezen?" "Nee, laat mij maar liggen, ik heb genoeg afleiding en mag ook heel graag even rustig nadenken. Daar heb je dan tijd genoeg voor denk je, maar niets is wat het lijkt. Ieder moment staat er iemand naast je bed. Prikken, meten, eten, drinken, wassen, bezoek....... ze staan zomaar naast mijn bed. Lief en de kinderen. Ik zie ze kijken en ben zo bezorgd om hun bezorgde blik. Om de ogen die zoeken naar mijn binnenste. Ze zijn zo geschrokken, ze zijn bang. Ik zie het en probeer ze gerust te stellen. De pijn is weg, de hartslag is rustig, ik heb toch wel wat geslapen en voel me naar omstandigheden goed. Maar ze zien de cijfers op het scherm en die schommelen nogal. De bloeddruk wil ook niet echt naar beneden en de medicatie wordt ieder moment bijgesteld. Toch heb ik het gevoel in goede handen te zijn en daar moet iedereen maar op vertrouwen, dat doe ik ook. 'Joh, zeg ik, ik pas wel op, dit wil ik niet meer voelen. Wees er maar gerust op dat ik op tijd aan de bel trek.'
De huisarts die me vlak voor opname nog in de handen had gehad, en ook vreselijk geschrokken was, kwam nog langs. De cardioloog kwam langs, nee, aan belangstelling niets te klagen.
Zo ging de zondag heen en aan het einde van de dag mocht ik naar de zaal. Het ging zo het ging en op de zaal kon ik ook verder herstellen en was er nog meer gezelschap om me heen. De ergste druk was van de ketel en daar ging ik, nog steeds in een bed, door alle lange gangen naar de zaal waar ik bij binnenkomst werd begroet door 3 alleraardigste dames. De oudste 92...... ach, daar kom ik dan met mijn 54. Ze vinden mij allemaal te jong voor de afdeling. Het zal, maar zoals gewoonlijk wordt daar niet naar gevraagd. Ik kom bij het raam te liggen en ik kijk uit op de roekenkolonie. Daar lig ik dan, weer een fase verder.

Maar hoe verder?

Neneh @ 14 juni 2009 10:22

Comments

Plaats reactie