« Tijd voor een kopje koffie en een verhaaltje | Main | Oefenen, oefenen, oefenen, de hele dag.... »

zaterdag 18 juli, 2009

Als ongeluk op de loer ligt en je geluk hebt

'Heb je dit zelf weleens geproefd, vraag ik aan de verpleegster die toevallig op de zaal moet zijn, het is net een pot zout wat je naar binnen slaat.'
Nee, had ze niet, maar als ik problemen had met de maaltijden dan moest ik dat bij de keukendienst melden. Kon de volgende dag pas want ze waren naar huis. Ik mopperde nogal. Aan de ene kant slik ik ineens medicijnen tegen hoge bloeddruk, krijg ik allerlei folders in de hand waarin de gevolgen van te hoge bloeddruk worden uitgelegd en wat je er aan kan doen om het te voorkomen. Voedsel kan heel veel doen, voedsel wat je koopt, kookt en eet. Daar waar een teveel aan zouten inzit is natuurlijk uit de boze, een natrium beperkt dieet wordt aanbevolen en ik krijg een maaltijd voorgeschoteld waar voldoende zout inzit voor een heel weeshuis. Dus ik mopperde nogal eens. Ik vond het niet kloppen en wat nog meer, ik was het niet gewend ook. Ik ben nogal zuinig met zout en laat het meestal achterwege. Iets is dus al snel zout in mijn beleving.
De laatste 2 dagen in het ziekenhuis hebben ze dus eindelijk door dat een dieet beter is. 'Lijkt me wel beter', zegt een van de verpleegkundigen. En zo geschiedde.
Dus ging ik 5 weken geleden naar huis met een zak vol pillen, een natrium beperkt dieet, een stapel beperkingen, een brief voor de huisarts, een gemengd gevoel, een stapel kaarten en een kip.
De kip heeft nog voor veel plezier gezorgd, de stapel kaarten werd alleen maar dikker, de brief voor de huisarts heb ik persoonlijk af kunnen geven, het koken zonder zout is nooit een probleem geweest, de beperkingen werden in de weken die volgden steeds minder, autorijden mocht weer na 4 weken, fietsen mocht weer, de zak met pillen wil niet slinken daar zal ik dus vrienden mee moeten worden en wat overblijft is het gevoel.
Dat gemengde gevoel toen ik naar huis ging, 5 weken geleden, nadat ik 6 weken geleden het ziekenhuis indraaide en te horen kreeg, 'Mevrouw u heeft een hartinfarct gehad'.

Dat is dus vandaag 6 weken geleden en in 6 weken kan er veel gebeuren. Zo mag ik nu denken dat wat mij is overkomen genezen is. Begrijp het goed, wat is gebeurd kan nooit genezen, de kransslagader moet alleen wennen aan een nieuwe situatie en doet daar ongeveer 6 weken over.

Normaal gesproken hebben we de koffers al bijna klaar staan om met vakantie te gaan en dit jaar gaat dat ook anders. Plannen kun je maken, plannen kun je wijzigen. Een hart kan kloppen, een hart kan je laten schrikken, een hart kan je de stuipen op het lijf jagen en kan je in verwarring brengen.

Dus, die vakantie verschuiven we, het leven gaat verder en ik blijf onder controle.

Ik heb geluk gehad

Neneh @ 18 juli 2009 22:11

Comments

Plaats reactie