vrijdag 31 juli, 2009

Blijven lopen

Crisis, vanmorgen voor het eerst op een loop-band. Ik dacht nog 'die gaat mijn beurt wel voorbij', maar nee, ze moest op de band. Ik gaf gelijk aan dat ik het niets vond en toen nadat alles was ingeregeld het geval begon te bewegen stond ik gelijk op een been aan de zijkant. Ik ben niet zo'n held, dat wist ik al, maar dat ik zo'n schijterd zou zijn ging mijn verwachting te boven. 'Crisis, riep ik, hier lig ik toch zo naast. Ik ben niet zo'n sjouwer.' Hij was niet onder de indruk. Ik wel. 'Stap er op en ga lopen zoals je gewoon loopt. En hou je maar vast er gebeurd echt niets.'
Ik begon te lopen, ben al niet zo'n hardloper en dat hoeft ook niet. Na 5 minuten zwaai ik de armen los langs het lijf, veeg ik met de handdoek de eerste druppels weg. Het voelt eigenlijk wel als gewoon lopen. Iedere keer een tandje zwaarder, een tandje hoger. Ik geef aan dat het wel moet stoppen nu. 'Joh, ik loop wel dagelijks maar heb echt geen tempo. Ga maar eens 2 honden uitlaten. Dan loop je echt niet door, snuffel hier, snuffel daar, plasje tegen dit blaadje, plasje tegen dat takje. Alleen op het strand lopen ze los en kan ik doorstappen.' Ik merk wel dat ik er echt niets mee heb.
Na 10 minuten begin ik te denken 'was het maar voorbij'.
Na 15 minuten is de hartslag dusdanig dat hij er rustig nog een hellinkje bij wil pakken. Ik loop stug door. Handdoek om de nek, af en toe even dweilen bij het voorhoofd en onder de oksels, ik hoef echt niet in een plasje water te eindigen.
20 Minuten, de band zakt af naar 2,5 kilometer per uur, ik loop ineens zo langzaam dat ik droom....

Het is voorbij, ik mag voorzichtig afstappen.

Hij kijkt mij aan en zegt, 'dat viel toch eigenlijk wel mee. de volgende keer stap je er zo op.' Ik knik, 'voorlopig heb ik alleen ontzag voor het ding', zeg ik tegen hem.

Als ik nog even omkijk roep ik 'prettig weekend' en ik zie dat iedereen met een grote boog om het helse loopapparaat heen loopt. Waarschijnlijk zijn zij al geweest of moet het pas volgende week.... ik weet het niet zeker, maar de loopband en ik worden vast geen vrienden. Laat mij maar fietsen.

Neneh @ 01:24 pm
nou zeg al 10 keer gebabbeld.


donderdag 30 juli, 2009

Vakantietijd en andere ongemakken

'Oh, ja, zo vertelde ze, mijn hulp die 1 keer in de week komt voor de huishouding is met vakantie en nu kreeg ik een brief dat er iemand anders zou komen op de woensdagmiddag. Fijn hé.' Ik knik, wat moet ik anders. 'Maar zo vervolgde ze, de dag nadat ik de eerste brief kreeg kwam er nog een brief van de thuishulp. Ik zou op de donderdagochtend om half 9 hulp krijgen. Maar nu wist ik niet wat ze met de woensdagmiddag wilden, dus ben ik maar gaan bellen.'
'En, vroeg ik, kreeg je iemand aan de telefoon?'
'Ja, dat zal ik je vertellen, zei ze, ik had eindelijk na 3 keer het zelfde verhaal iemand aan de telefoon die mij verder kon helpen. Ze vroeg mij waarom ik belde want ik zou op de donderdag hulp krijgen en niet op woensdag.' 'Dan mogen jullie dat wel duidelijk in de brief zetten want nu lijkt het of ik en woensdag en donderdag hulp krijg, daarom bel ik. Maar, zo vervolgde ze, de woensdag viel af en het werd de donderdag.
'Ik zat dus donderdag klaar', zei ze. 'En er kwam niemand?'
'Jawel, maar niet om half 9 en ook niet om 9 uur, het was 10 over 9 toen de bel ging.'
'WEET JE WAT IK KREEG?'. Haar stem sloeg over toen ze weer aan het voorval dacht. 'Een student! een student.'
Ik zat de griezelen op de stoel, een student, wat moet je daar nu mee. Maar ik zei even niets.
'Je bent te laat, zei ik tegen haar, maar ze had een excuus want bij de anderen waar ze naar toe moest kwam ze ook pas om 9 uur. En ze was er toch.' 'Wil je thee, dat heb ik eerst maar gevraagd en toen de thee op was kon ze de badkamer doen. Ik vertelde haar wat ze moest doen en toen ik over het toilet begon vond ze dat een scheut bleekwater voldoende was. 'Ja, maar zo doen we dat niet,' zei ik tegen haar. In 10 minuten was de badkamer klaar, ik was zelf in de slaapkamer aan het afstoffen, dan kon ik haar in de gaten houden.' Snap je het, 10 minuten in de badkamer. Ik had zelf een emmer sop voor haar klaargemaakt anders had ik waarschijnlijk voor een maand zeep op de vloer. Ik heb ook de stofzuiger klaargezet. Weet je, ze was in 5 minuten klaar met stofzuigen in de slaapkamer. VIJF MINUTEN!' 'Ach, dat kan toch allemaal niet. Ik ben maar koffie gaan maken, ze wilde wel koffie. We hebben zitten praten en koffie gedronken, daarna kon ze keuken doen, gewoon alles afnemen en de vloer dweilen. Ze was 10 minuten later klaar. Ik heb haar maar laten zitten, het had echt geen zin haar nog aan het werk te zetten, daar had ik zelf alleen maar meer werk van. Nee, ze is tot 12 uur gebleven. 'Tot 12 uur?' vraag ik verbaasd.
'Ja, natuurlijk. Zij was al te laat, bijna 3 kwartier, ze was binnen een half uur klaar in mijn huisje waar anders iemand alles moet doen in 3 uur en ik wil echt niet dat ze denken bij thuishulp dat mijn huisje wel in 1 uur of minder tijd schoongemaakt kan worden, dan krijg ik straks minder hulp.''Dat kan echt niet', kwam er nog achteraan.

Ik snapte haar verhaal, ik vind het vreselijk om te horen dat een thuishulpcentrale vakantiekrachten aanneemt die werkelijk van toeten nog blazen weten. En voor een toilet graag een emmer bleekwater willen. Hoe fijn is het om op deze manier voor 3 uurtjes uitbetaald te krijgen, heel fijn. Heel fijn.

'Ach, vertelde ze nog even, deze week hebben ze niemand voor mij, ja, ik kon op de vrijdagochtend nog iemand krijgen maar ik heb er voor bedankt. Dan moet ik weer alles uitleggen en het wordt er echt niet schoner van. Het is toch wat....'

Zeg dat wel.

Neneh @ 02:07 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld.


woensdag 29 juli, 2009

Wat doe jij met je kleinkind eigenlijk?

Vanmorgen kreeg ik een telefoontje van 'schone-dochter'. 'Wat heb jij gisteren gedaan met je kleinkind?'
'Ehm.......... nou ehm......?? Weet ik veel, gewoon niet zoveel eigenlijk.'

Vorige week was hij er weer na 6 weken afwezigheid. Gisteren was dus weer een dagje 'klein mannetje'. 7 maand oud inmiddels. Een ventje met de mooiste kijkers ooit.

3743686504_6aa9e79b24.jpg

Maar goed, wat doe ik zo een hele dag? Gewoon niet zoveel, wat wandelen, wat eten geven, wat drinken geven, wat kietelen, wat lachen, wat spelen, wat plakken, wat verschonen, wat plagen, nog wat wandelen en dat was het wel zo'n beetje. Hij vermaakt zich opperbest, lacht veel en is vrolijk. Hij wil meer dan hij kan. 'Zie je dat hij in plaats van achteruit inmiddels ook een beetje vooruit komt. Op de knieën dus.

Maar schone-dochter wil graag weten wat ik dan zoal doe, was het gisteren nog net een klein beetje vooruit komen, nu gaat hij als een speer door de kamer. Op de knieën dus.

Ik moet wel even wat lachen, zo stiekem. Vorige week was hij bij mij geweest en hadden we de hele dag samen geoefend, eenmaal thuis trekt hij zich aan de spijltjes omhoog (Pa&Ma gelijk trots maar ook aan het werk, bed en box moeten een tandje lager), vanaf vandaag is dus niets meer veilig, we hebben gisteren dan ook flink geoefend.

Er is dus ook niets meer veilig bij oma thuis, bedenk ik net. Ik moet een kritische blik door de kamer werpen voor hij hier de boel op stelten komt zetten.

Maar dat is wel leuk... eigenlijk

Neneh @ 04:30 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.


dinsdag 28 juli, 2009

Ik slik nog liever mijn tong in....

Natuurlijk vertel ik hier niet alles. Kan ik niet doen. Iedereen leest mijn weblog. En met iedereen bedoel ik dus iedereen. Familie, vrienden, kennissen, oud-collega's... gewoon echt iedereen. Nu zullen de meeste die hier lezen mij verder niet kennen dan alleen van mijn log, toch zijn er ook genoeg loggers die me wel kennen. We hebben elkaar in de loop van het leven wel ergens getroffen. Bij een flickr event, of een Witte Sokken meeting, en een jaar of 5 6 (september 2003) geleden alweer een Kolonisten van Catan weekend bij ons thuis. Nee, door de loop der jaren zijn er heel wat woorden van loggers omgezet in gezichten. Volgens mij is dat ook een hele natuurlijke gang van zaken. Je vindt (zoeken doe je niet) gelijkgestemden nu eenmaal gemakkelijk op internet. Volgend jaar ben ik toch 10 jaar actief met loggen. Was het toen bij clubs, werd het in augustus 2002 blogger en daarna greymatter met een eigen domeinnaam. In Greymatter ben ik ooit helemaal vastgelopen en dus ook een stuk kwijt, bijna 1 heel jaar. Ik heb het nog wel, maar het staat niet op internet. Vanaf april 2005 werk ik met MT en het bevalt me nog steeds goed. Ik ben daar ook niet zo mee bezig eigenlijk, als ik mijn postjes maar kan maken, af en toe een foto kan plaatsen en wat reacties krijg dan ben ik al tevreden. Het meest van de postjes staat nog gewoon op internet. Zo af en toe blader ik eens door het archief. Mijn gezin is veranderd, mijn kinderen zijn gegroeid, mijn kleinkinderen zijn geboren, het gezin wat steeds groter wordt, mijn werk is veranderd. Was ik 25 jaar huisvrouw/moeder ging ik toch ineens buiten de deur werken en helaas heb ik na ruim 6 jaar een leidinggevende baan moeten zeggen dat ik kies voor mezelf en mijn gezondheid en dat ik er niet voor kies om nog langer aan de lijn te lopen van een ........ jeweetweldirectie. Nee, ook ik ben gegroeid. In alles.
Ik denk dat mijn dagelijkse aanwezigheid op internet mij veel heeft geleerd en dat ik best af en toe blij ben met de mensen die op mijn pad komen. Of ze mij nu kennen of niet, het is leuk elkaar te lezen.
Soms tref ik een log waar openhartig wordt geschreven, waar alles wordt gezegd zeg maar.
Dochter zei gisteren tegen mij 'Ik log echt niet alles, maar soms zou ik het best een opluchting vinden om het wel te doen.' Ze keek me aan en ik zei hetzelfde. Omdat er dus mensen meelezen die jezelf, ik dus, ook kent, daarom schrijf ik niet alles.

Terwijl het eigenlijk wel zou moeten. Het moet kunnen zeg maar, het is mijn log. Het is haar log. Het is jouw en mijn log. Toevallig zichtbaar voor iedereen.

Maar wat vind jij? Kan je alles neerzetten in je log?


Neneh @ 01:39 pm
nou zeg al 11 keer gebabbeld.


Voor de conditie zet je alles op zij

Gisteren was het zover, 7 weken na mijn hartinfarct mocht ik aan de hartrevalidatie beginnen. Dat mocht al eerder, veel eerder zelfs, maar er kwam een onderzoek tussendoor, precies op de dag dat ik de intake zou doen. Na het onderzoek hoorde ik niets, de cardioloog gaf groen licht voor de revalidatie maar nog steeds hoorde ik niets. Ik gaf het nogmaals door. Niet dat ik nu zo te wachten zit op al dit gedoe maar ik wil wel weten hoever ik kan gaan, lichamelijk dan. Geestelijk is een ander verhaal. Ik zal hier nooit het achterste van de tong laten zien, hoe openhartig ik ook zijn kan, sommige dingen kun je maar beter voor je houden. Maar goed, eindelijk werd ik dan opgeroepen voor de intake om 5 dagen later voor het eerst te beginnen.
Het is best een programma, drie keer in de week aantreden en actief bezig zijn. Maar eerlijk gezegd heb ik geen idee wat me te wachten staat.
Eerst fiets ik naar het ziekenhuis, dat is een heel kort ritje, dan loop ik het ziekenhuis in, de trappen op naar de 2de verdieping en met de lift naar de 6de. Dat is mijn eigen programma. Ik wil iedere keer een trap hoger.
Ik loop naar binnen en zie nog iemand zitten. Verder is de zaal leeg. Althans er zijn verder nog geen mensen, er staat genoeg aan materiaal.
We bespreken de maandagochtend want we hebben het idee dat de therapeuten het weekend bespreken. Wat ook gewoon zo is.
We wachten maar af.

Als u binnenkomt mag u eerst uw bloeddruk meten. Knopje zus, knopje zo. (ik hoop dat ik het de volgende keer nog weet wat en hoe) U schrijft u naam op het papiertje en dan de 3 waardes die de bloeddrukmeter aangeeft. Onder en bovendruk en hartslag. Daarna is er iedere dag een ander apparaat waar u gaat trainen. Vandaag eerst maar fietsen. Ik leer hoe ik de fiets goed zet, want ik heb lange benen. Plakkers op het lijf staan weer in verbinding met een ander ding. Hij houdt alles in de gaten en ik mag fietsen. Het gaat van licht naar middel zwaar. Ik vind het niet zwaar, de benen doen het werk wel. Het is warm en ik vraag om een handdoek. Na 20 minuten is het klaar, iedere keer een tandje zwaarder fietsen, iedere keer de bloeddruk gemeten, de hartslag. Als de benen weer stil staan mag ik aangeven, in cijfers, hoe zwaar ik het vond. Het gaat van zeer licht tot zeer zwaar. Die laatste is dus de beklimming van de Mont Ventoux, om het maar in tour de France termen uit te drukken (neem van mij aan dat ik daar niet voor ga). Ik vond het best te doen, niet te zwaar. Ook niet licht want er moest wel gewerkt worden. Verder geen klachten mevrouw? 'Nee, verder geen klachten.'

De spits is eraf. Ik stap weer op mijn eigen fiets.

Woensdag maar weer eens kijken hoe het gaat.

Neneh @ 08:39 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld.


zondag 26 juli, 2009

Van wat ik ga zien en gezien heb.

Vanmorgen waren ze met z'n tweeen en ik ren naar binnen voor mijn fototoestel. Ondertussen kijk ik of alles goed staat zodat ik gelijk kan beginnen met fotograferen. Laat ik kort gaan..... het moet nog een keer. Niets is wat het lijkt, ook vandaag niet.

Wat ik gezien heb:
the reader: Kate Winslet verslaafd ben ik momenteel, dus deze moest ik zien. Ik zat te wachten op de eerste de beste keer dat de film langs zou komen. In September pas in het filmhuis. Dat gaf voor mij al aan dat ik de film sowieso moest zien. En dat heb ik gedaan. Zwaar onder de indruk was ik. Wat een film, echt zoeen in de categorie 'ik blijf nog even op het netvlies plakken'. Een onvoorstelbaar verhaal wat door omstandigheden een hele vreemde kant uit gaat. Ik had er over gelezen, niet het boek gelezen, lief wist niets van de film dus ging er blanco in. Hij was ondersteboven zeg maar. Als dat kan bij een film. Een aanrader die je zeker niet moet gaan zien vlak voor je zou gaan slapen. Lukt niet direct namelijk.

I Could Never Be Your Woman: (eentje zonder Kate)
Ik had geen idee wat voor film het zou zijn maar ach, grappig is ie wel. Een film met uitspraken die je wel kent en die je aan het lachen maken. Gewoon een beetje een onzin film zeg maar.

Finding Neverland:
Met Kate, nog een keer. Ik weet echt niet hoe het kan dat ik deze film gemist heb. Ik had hem echt nog niet gezien. Maar ja, Kate fan, kan niet missen. Was een fijne film.

The cave of the yellow dog:
Deze had ik gemist in het filmhuis en me steeds voorgenomen te kijken zodra ik hem in handen kreeg. dat gebeurde dus de dag voor ik het ziekenhuis indraaide. De film moest weer even wachten. Eenmaal thuis was dit de eerste die ik ging zien. Niets heftigs aan, niets actie, maar wel prachtige beelden en een goed zicht op het nomaden leven. Het is prachtig puur gespeeld. Ik ben blij dat ik deze eindelijk gezien heb.

New in Town: Eentje met Renee Zellweger, ook een van mijn favorieten. (op film gebied dan) Ik had de film een tijd terug al gezien, lief nog niet maar ik zei dat hij die wel leuk zou vinden. Was ook zo. Is gewoon een heerlijke feelgood movie. Languit op de bank......

Ghost of a girlsfriend past: Die draait nu in de bioscoop (hier en daar denk ik). Een aantal weken geleden heb ik deze al gezien. Blijft niet hangen, is een beetje teveel van het goeie eigenlijk. Scrooge in de liefde.... tja. Feelgood? ach, als je nergens over nadenkt dan gaat het wel, was niet mijn film.

The Proposal: Die viel me ook zwaar tegen. Ik kijk toch het liefst naar films met diepgang en deze bezorgde mij ook niet het feelgood gevoel. Wat een mutsmensen in die film. Misschien wel goed gespeeld, daar let ik namelijk minder op, maar het verhaal is........... grmbl.

Wat ik ga zien:
Revolutionary Road
Harry Potter, 6

Wat ik echt niet ga zien:
Bruno

Dat was het voor even. Ik duik het boek in.

Iedere dag vrij - Bob Crebas


Neneh @ 05:03 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.


vrijdag 24 juli, 2009

For a Happy Period...... Always

Het was pauze, gewoon midden in de film komt er met grote letter PAUZE op het doek te staan. Dan weet je dat je weer in de benen mag, zoals de meeste dan ook snel doen, hoe sneller de deur uit des te sneller sta je aan de bar, soort van wedstrijdje maken ze er ervan. Niet iedereen snelt trouwens direct naar de bar, sommige zien eerst kans om het toilet te bereiken. Ik ook.
Het is druk bij de toiletten, altijd wel eigenlijk in de pauze. Logisch ook want als je onder de film moet plassen mis je een stuk en niemand wil een stuk van de film missen. Dus opstellen in rijen van 3. Nee joh, het is er zo krap dat er niets de stellen valt, je moet naar links als er een deur open gaat, of naar rechts als er nog iemand naar binnen moet. Of als iemand de handen wil wassen, dat gaat nog net, maar dan moet er nog een handdoekje gepakt en dat zit aan de andere kant. Het is dus schuiven met lijven van links naar recht.
EN NIEMAND DIE IETS ZEGT... ECHT NIEMAND
Ik ook niet, ik kijk wel uit. Als die stilte wordt doorbroken dan kijkt iedereen mij aan. Ik kijk wel uit dus.

Tot er een deur opengaat en er een zeer benauwd gezicht om de hoek komt kijken. Ik ga er nu vanuit dat er een benauwde uitdrukking van het gezicht af te lezen is. Ze keek in ieder geval niet blij. Ik zou rood kleuren in mijn nek, denk ik, maar bij haar was dat niet te zien. Lekker donker typje.
'Ehm, heeft iemand van jullie misschien een maandverbandje bij zich, ik ben ongesteld geworden en oh, is schaam me zo, ik heb niets bij mij.'
Als dat geen stilte doorbreken is dan weet ik het ook niet meer. Allemaal vrouwen in dat veel te kleine voorportaal bij de toiletten. Het is ineens druk, iedereen kijkt naar iemand. Ik ook, ik duik in de tas, rits open, pakt iets, grijp gelijk goed (ik heb ook ooit mijn paspoort overhandigd met een inlegkruisje erin dus ik deins nergens voor terug) en geef het kleinood aan haar. Zij uit de nood, ik aan de beurt en toen ik klaar was, was iedereen klaar.

De film kon weer beginnen... for a happy end, Always!

Neneh @ 03:18 pm
nou zeg al 10 keer gebabbeld.


dinsdag 21 juli, 2009

Oefenen, oefenen, oefenen, de hele dag....

hup.jpg


om dan aan het einde van de dag een smsje te krijgen dat deze belhamel zich aan de spijltjes omhoog heeft gewerkt. Morgen 7 maand.... hij is een kanjer!

Neneh @ 08:31 pm
nou zeg al 14 keer gebabbeld.


zaterdag 18 juli, 2009

Als ongeluk op de loer ligt en je geluk hebt

'Heb je dit zelf weleens geproefd, vraag ik aan de verpleegster die toevallig op de zaal moet zijn, het is net een pot zout wat je naar binnen slaat.'
Nee, had ze niet, maar als ik problemen had met de maaltijden dan moest ik dat bij de keukendienst melden. Kon de volgende dag pas want ze waren naar huis. Ik mopperde nogal. Aan de ene kant slik ik ineens medicijnen tegen hoge bloeddruk, krijg ik allerlei folders in de hand waarin de gevolgen van te hoge bloeddruk worden uitgelegd en wat je er aan kan doen om het te voorkomen. Voedsel kan heel veel doen, voedsel wat je koopt, kookt en eet. Daar waar een teveel aan zouten inzit is natuurlijk uit de boze, een natrium beperkt dieet wordt aanbevolen en ik krijg een maaltijd voorgeschoteld waar voldoende zout inzit voor een heel weeshuis. Dus ik mopperde nogal eens. Ik vond het niet kloppen en wat nog meer, ik was het niet gewend ook. Ik ben nogal zuinig met zout en laat het meestal achterwege. Iets is dus al snel zout in mijn beleving.
De laatste 2 dagen in het ziekenhuis hebben ze dus eindelijk door dat een dieet beter is. 'Lijkt me wel beter', zegt een van de verpleegkundigen. En zo geschiedde.
Dus ging ik 5 weken geleden naar huis met een zak vol pillen, een natrium beperkt dieet, een stapel beperkingen, een brief voor de huisarts, een gemengd gevoel, een stapel kaarten en een kip.
De kip heeft nog voor veel plezier gezorgd, de stapel kaarten werd alleen maar dikker, de brief voor de huisarts heb ik persoonlijk af kunnen geven, het koken zonder zout is nooit een probleem geweest, de beperkingen werden in de weken die volgden steeds minder, autorijden mocht weer na 4 weken, fietsen mocht weer, de zak met pillen wil niet slinken daar zal ik dus vrienden mee moeten worden en wat overblijft is het gevoel.
Dat gemengde gevoel toen ik naar huis ging, 5 weken geleden, nadat ik 6 weken geleden het ziekenhuis indraaide en te horen kreeg, 'Mevrouw u heeft een hartinfarct gehad'.

Dat is dus vandaag 6 weken geleden en in 6 weken kan er veel gebeuren. Zo mag ik nu denken dat wat mij is overkomen genezen is. Begrijp het goed, wat is gebeurd kan nooit genezen, de kransslagader moet alleen wennen aan een nieuwe situatie en doet daar ongeveer 6 weken over.

Normaal gesproken hebben we de koffers al bijna klaar staan om met vakantie te gaan en dit jaar gaat dat ook anders. Plannen kun je maken, plannen kun je wijzigen. Een hart kan kloppen, een hart kan je laten schrikken, een hart kan je de stuipen op het lijf jagen en kan je in verwarring brengen.

Dus, die vakantie verschuiven we, het leven gaat verder en ik blijf onder controle.

Ik heb geluk gehad

Neneh @ 10:11 pm
nou zeg al 12 keer gebabbeld.


vrijdag 17 juli, 2009

Tijd voor een kopje koffie en een verhaaltje

Eerst maar even koffie zetten dan.

Het lijkt zo simpel maar het is het niet. Gewoon het dagelijkse gebeuren leven, overleven en vooral rustig doorademen. Als je alleen al kijkt naar alle keuzes die je moet maken voor je een kopje koffie kunt drinken. En dat is dan nog maar een kopje koffie. Zo simpel lijkt het, maar niets is wat het is. Boodschappen doen of het huishouden verzorgen, alles is wikken en wegen. Alles is kiezen. Simpel? helemaal niet.

Het was me het weekje wel. De afgelopen week. Alles zat er in. Frustratie, geluk, warmte, regen, 'oma's kleine man' was er een dagje, ziekte bij 'grote opschepper' die vervolgens, 3 kwartier verder, opgehaald moest worden, een enge leeuw op de hoofdstraat die naar later bleek bij het levend ganzenbord hoorde maar de kinderen behoorlijk de stuipen op het lijf joeg. Tranen, een gesprek wat weer te denken gaf, vele telefoontjes met de vraag 'hoe gaat het met je?' en 'wanneer ben je weer eens bij ons?' Een dagje dochter/moeder is ook fijn, lekker in de zon en bijpraten. Een dagje helemaal niets is ook goed, dat moet gewoon. Gedachten gaan alle kanten uit en daar moet ik gewoon tijd voor nemen. Of het nu gaat over de paus, het onweer, de gevaarlijke zee of nieuws verder weg alles komt binnen, die grijze massa moet alles maar verwerken. De hele dag keuzes maken. Wil ik dit weten? Nee.. weg ermee. Wat boeit het nu wat Jan en zijn gevolg uithalen? Waarom wil Nederland dit weten, of afluisteren wel of niet mag? Ik vind het schokkend dat het nieuws is.... maar dat zegt waarschijnlijk meer over mij dan over .....

Laat maar gaan, laat maar voorbij gaan.

In gesprek met mijzelf kom ik wel steeds een stukje verder, het gaat niet hard, het gaat me soms te langzaam maar inmiddels weet ik wel dat het niet snel kan.

Het papiertje voor vandaag is gevuld met:

"De mens struikelt over steentjes, nooit over bergen."

Een misschien wel onaardig bedoelde opmerking van een collega. Een zoemende mug in de slaapkamer. De trein die 10 minuten vertraging heeft. De melk is op. Je favoriete shirt net in de was. Heeft u vragen over een nieuwe polis, toets dan een 3. Internet is traag vandaag. Zij moeten zich maar weer aan ons aanpassen. Waar zijn mijn sleutels nou weer?

Bergen?

Ziekte en gezondheid. Geluk. Geboorte. Toekomst. Evenwicht. Klimaat. Een nieuw bestaan opbouwen. De maatschappij. Karakter, Liefde. Regenwoud. Familie. Leren. Leven. Leren leven. Leren sterven.

Ik had vanmorgen bijzondere gesprekken en ga nu eens even stofzuigen. Dat is wel een fijn werkje als je gesprekken wilt analyseren. Misschien komt er wel een oplossing voor een langere periode........ misschien wel.

You better love loving and you better behave
You better love loving and you better behave
Woman in chains, woman in chains

Calls her man the great white hope
Says she's fine, she'll always cope, ooh
Woman in chains, woman in chains

Well, I feel lying and waiting is a poor man's deal (A poor man's deal)
And I feel hopelessly weighed down by your eyes of steel
(Your eyes of steel)
Well, It's a world gone crazy keeps woman in chains, woh woh woh
Woman in chains, woman in chains

Trades her soul as skin and bones
(You better love loving and you better behave)
Sells the only thing she owns
(You better love loving and you better behave) ooh ooh
Woman in chains (the sun and the moon), woman in chains

Men of stone, men of stone, hey baby, no no no, ooh

Well, I feel deep in your heart there are wounds time can't heal
(The time can't heal)
And I feel somebody somewhere is trying to breathe
Well, you know what I mean
It's a world gone crazy keeps woman in chains

It's under my skin but out of my hands
I'll tear it apart (somebody somewhere is trying)
But I won't understand (to breathe)
I will not accept the greatness of man
It's a world gone crazy keeps woman in chains
Gone crazy keeps woman in chains

So free her, so free her, so free her
So free her, so free her (the sun and the moon)
So free (the wind and the rain) her, so free her
So free her, so free her, so free her, so free her
So free her, so free her (the sun and the moon)
So free (the wind and the rain) her, so free her


Neneh @ 10:08 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld.


zondag 12 juli, 2009

niet droevig zijn; alles is in harmonie, de dood en het leven

Tijd overbruggen is eeuwigheid scheppen

Simon Vinkenoog

Neneh @ 04:01 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.


donderdag 9 juli, 2009

“Daor kuj met dooun neggeliek wat oj willen.�

Hoofdstuk XXIII

“Goeiedag�, zee de kleine prins.
“Goeiedag�, zee de marskraomer. Hij had pillegies te koop die hölpen tegen de dörst. “Aj eein maol in de week zu’n pil deursloeken, heui’j nooit meer drinken.�
“Waorom zuj zuks verkopen?� zee ’t prinsie.
“Je bespaoren veul tied�, zee de marskraomer. “De geleerden hebben ’t oetrekend. Je bespaoren dreeienvieftig menuten in de week.�
“En wat woj dan met die dreeienvieftig menuten?�
“Daor kuj met dooun neggeliek wat oj willen.�
“As ik dreeienvieftig menuten over had�, zee ’t prinsie in humzölf, “dan zul ik zachies naor een put toou lopen…�


Met dank aan Abel Darwinkel


"De mensen, zei de kleine prins, kruipen in sneltreinen, maar ze weten niet meer wat ze zoeken. Ze maken zich druk en draaien in een cirkel rond."

Neneh @ 02:52 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.


woensdag 8 juli, 2009

ach ja, zo kan ik het ook. Jij trapt toch, ik duw.......

8juli2009.jpg


Die hartjes symboliseren ons gezin, de tandem symboliseert de kracht, als de een het even niet kan dan doet de ander het.
Die 2 daar op de fiets......... ze zijn ruim 32 jaar ouder inmiddels en hebben vandaag een klein prive feestje.

32 jaar lief en leed. Van beide zat er genoeg in om het spannend te houden en zeker de laatste tijd is er eentje van bezinning en vooral van veel emotie. Maar dat snappen jullie ook wel.

Neneh @ 04:42 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld.


dinsdag 7 juli, 2009

en niet eerder

"Ik ga pas weer met je praten als je de moonwalk kunt! Eerder niet"

Neneh @ 09:25 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.


over een feed die bleef hangen maar niet in het echt

Me! schreef dat mijn feed was blijven hangen, mijn lief constateerde vanmiddag dat hij het postje van gisteren, wat hij echt had gezien, niet meer kon vinden.

Ik lach in mijn vuistje. Niks feed, gewoon Neneh's handwerk. Alles opslaan in draft en vervolgens niet helemaal fit zijn en ineens alle schade inhalen door de draft te veranderen in publish. Simpeler kan het niet zijn. Ik had mezelf zo voorgenomen elke dag te posten maar ja, eerst door de hitte bevangen en daarna de ingewanden van de leg... je kunt gewoon niet alles hebben.

Neneh @ 04:31 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.


Vet nieuws over de Kleine Prins maar of je daar nu blij van wordt?

Het sprookje 'Le Petit Prince', ofwel 'De Kleine Prins', van de Franse schrijver Antoine de Saint Exupéry is vertaald in het Drents door Abel Darwinkel.
'De Kleine Prins' werd in het begin van de jaren veertig geschreven. Na de Tweede Wereldoorlog werd het sprookje een groot succes. Wereldwijd zijn er zoÂ’'n tachtig miljoen exemplaren van verkocht. Het origineel is in ongeveer tweehonderd talen vertaald. Het sprookje gaat over een mannetje dat leeft op een planeet met drie vulkanen. Als hij andere planeten bezoekt beleeft hij verschillende avonturen.

Zodra ik het in handen heb zal ik het verhaaltje opzoeken wat nu altijd op mijn log staat, al jaren en jaren. Het verhaal over de dorstlessende pillen... >> naast dit stukje.

In het Drents...... crisis, maar wat moet dat moet

Neneh @ 02:49 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.


maandag 6 juli, 2009

na het weekend hebben we de maandag maar die stelt ook niets voor

pfff ziek of zo, in ieder geval van geen kant loopt het lekker

Letterlijk en figuurlijk. Meer woorden maak ik maar niet aan vuil...

Neneh @ 08:53 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.


zaterdag 4 juli, 2009

Was het wat of werd het niets

Er zullen heus mensen zijn die wel tot het einde zijn gebleven, lief en ik niet. Op een gegeven moment hadden wij het wel gezien. Waar de andere 1000 mensen waren weten we niet wij hielden het voor gezien. Er was gewoon niet genoeg actie, niet genoeg te zien en de muziek was voor onze oren toch een aardige aanslag. Beetje vreemd om Sensation op tv te zien, waar zoveel mensen swingen en volledig uit hun dak gaan en dan hier......... er stonden af en toe 2 mensjes op de grote dansvloer. Was het te warm? Geen idee eigenlijk, viel wel mee toch. Iedereen sjoktje gelijk de grote zal door en verdween tussen de gordijnen richting tuin. Roken?
Geen idee maar we hadden het na 3 uur stampende muziek wel gezien.

Ehm..... we worden een stelletje ouwe taarten, lief en ik.

Neneh @ 06:09 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.


vrijdag 3 juli, 2009

Wat vervelend

Werd ik me net gebeld, heb ik alweer 2 vrijkaartjes gewonnen, wat vervelend. Een of ander dance/theater gedoetje in de buurt. Met dj's, percussi, gogo girls, acrobatische acts en lichtshow. Ehm........ wat vervelend nu toch. Lief moest lachen, we gaan gewoon kijken, is vast wel 'vet'. Ik heb er alleen maar lol om. Moet aan geen enkele drukte denken nu, zo warm, zo warm en dan krijg je zoiets in de schoot geworpen. We gaan het zien.
Inmiddels hebben de honden net een ijsje gegeten, Micka presteert het om nog rustig in de zon te gaan liggen, als ik haar roep komt ze direct dus ze is nog niet bezweken. Een hond zal het wel anders aanvoelen dan een mens maar ze zijn de hele week allebei al zo rustig. Volgende week wordt het beter, beter in de zin van koeler. Aangenamer is een beter woord, het hoeft niet gelijk met bakken uit de lucht te vallen. Maar ik denk dat als het hier in het noorden een maand lang zachtjes regent het waterpeil nog niet op de juiste hoogte is. Het is hier onderhand zo droog. Als ik even niet oplet zitten er in de tuin wel 20 mussen op het randje van de waterbak waar alleen waterplantjes in drijven..........

Neneh @ 02:24 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.


donderdag 2 juli, 2009

Het is afzien

maar er is een goed boek........

Neneh @ 01:42 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld.


woensdag 1 juli, 2009

Onregelmatigheden zorgen voor problemen

Geen tijd had ik vanmorgen. Ja, genoeg tijd wel maar niet voor muizenissen in het hoofd. Als ik er wel tijd voor had gehad dan had ik ze niet niet toegelaten. Muizenissen in het hoofd maken je moe en onzeker. Daar zat ik zeker niet op te wachten. Ik had er dus ook echt geen tijd voor. Sinds 3 weken heb ik woensdag een hulp in huis. Tot ik weer zelf aan de slag mag is dat heerlijk. Ik doe best wel iets in huis maar zij doet alles. Hupsakee, klaar is het weer. Heerlijk.
Ik had dus geen tijd om na te denken want ik was ook nog met een ander klusje bezig. Voor Oma's grote vent wel te verstaan. Leuk gepruts op de pc. Tegen half 12 verwisselde ik de korte broek voor een kort rokje en gingen we de auto in. Heet, je wilt het niet weten. Heet.
Maar ja, officieel heet het dus zo dat ik nog niet mag fietsen en lopen vind ik geen optie. Je blijft aan het asfalt plakken zo ongeveer. Dus de auto moest het zijn. We zijn er net zo snel en lopen even later door de lange gang... volg de route en je bent er. We zaten nog maar even te wachten of konden al doorlopen, wegen, meten, hartfilmpje, bloeddruk... yeah die laatste was goed. De medicijnen beginnen toch te werken. 'Als u nu wilt wachten, de arts komt u zo halen', die boodschap kregen we nog en zij trok de deur achter zich dicht. Daar zaten we dan, lief en ik. Wachten op de arts, wachten op de uitslag over het onderzoek van vorige week. Wachten .....
Het duurde echt niet lang voor we bij de arts naar binnen mochten. Op de monitor zag ik mijn hart kloppen, zag ik de kransslagader slingeren. Dat waren de opnames van een week geleden. De dag van hartkatheterisatie waarbij aan het eind verteld werd dat er een vernauwing was en dat hij onregelmatigheden had gezien. Op zo'n moment weet je niet wat je met die gegevens moet. Eigenlijk kun je er niets mee behalve dan dat je weet dat er wel iets aan de hand is en dat je nog niet kunt verzinnen wat er mee gedaan moet worden. Daarom wou ik geen muizenissen die nesten maken in het hoofd. Ik wacht eerst af en hoor het wel en druk maken kan altijd nog. Oh oh, wat weer een verstandig besluit gemaakt om het gemoed gerust te stellen.
Hij vraagt me hoe het gaat. 'Het gaat me goed, ik voel me goed, ik heb alleen last van de medicijnen (denk ik), dat wil zeggen dat ik ineens opvliegerig ben (soort van opvliegers in het kwadraat) en daar word ik behoorlijk ‘gek’ van.' Hij wil eens kijken of andere medicijnen dit kunnen veranderen. Proberen maar, wat bij de een past werkt misschien weer niet bij de ander. Hoe dan ook, medicijnen moeten nu eenmaal. Daar kom ik niet meer vanaf. Hij gaat uitleggen wat er allemaal te zien is en uiteindelijk verteld hij dat hij voorlopig geen verdere acties wil uitvoeren behalve een scan, een nucleair onderzoek, en dan over 3 maanden een nieuwe afspraak. Opgelucht verlaten wij het ziekenhuis een half uur later. Opgelucht omdat er wel iets aan de hand is maar ik kan daar nog jaren mee leven als ik de medicijnen gewoon inneem. Als uit de scan mocht blijken dat er niet overal voldoende zuurstof naar toe gaat dan wordt er weer gekeken naar wat eventueel nodig is.

Had ik al geschreven dat wij opgelucht het ziekenhuis verlieten.....

Opgelucht... heerlijk woord, vooral als het zo warm is als nu

Neneh @ 02:28 pm
nou zeg al 9 keer gebabbeld.