« Van wat ik ga zien en gezien heb. | Main | Ik slik nog liever mijn tong in.... »

dinsdag 28 juli, 2009

Voor de conditie zet je alles op zij

Gisteren was het zover, 7 weken na mijn hartinfarct mocht ik aan de hartrevalidatie beginnen. Dat mocht al eerder, veel eerder zelfs, maar er kwam een onderzoek tussendoor, precies op de dag dat ik de intake zou doen. Na het onderzoek hoorde ik niets, de cardioloog gaf groen licht voor de revalidatie maar nog steeds hoorde ik niets. Ik gaf het nogmaals door. Niet dat ik nu zo te wachten zit op al dit gedoe maar ik wil wel weten hoever ik kan gaan, lichamelijk dan. Geestelijk is een ander verhaal. Ik zal hier nooit het achterste van de tong laten zien, hoe openhartig ik ook zijn kan, sommige dingen kun je maar beter voor je houden. Maar goed, eindelijk werd ik dan opgeroepen voor de intake om 5 dagen later voor het eerst te beginnen.
Het is best een programma, drie keer in de week aantreden en actief bezig zijn. Maar eerlijk gezegd heb ik geen idee wat me te wachten staat.
Eerst fiets ik naar het ziekenhuis, dat is een heel kort ritje, dan loop ik het ziekenhuis in, de trappen op naar de 2de verdieping en met de lift naar de 6de. Dat is mijn eigen programma. Ik wil iedere keer een trap hoger.
Ik loop naar binnen en zie nog iemand zitten. Verder is de zaal leeg. Althans er zijn verder nog geen mensen, er staat genoeg aan materiaal.
We bespreken de maandagochtend want we hebben het idee dat de therapeuten het weekend bespreken. Wat ook gewoon zo is.
We wachten maar af.

Als u binnenkomt mag u eerst uw bloeddruk meten. Knopje zus, knopje zo. (ik hoop dat ik het de volgende keer nog weet wat en hoe) U schrijft u naam op het papiertje en dan de 3 waardes die de bloeddrukmeter aangeeft. Onder en bovendruk en hartslag. Daarna is er iedere dag een ander apparaat waar u gaat trainen. Vandaag eerst maar fietsen. Ik leer hoe ik de fiets goed zet, want ik heb lange benen. Plakkers op het lijf staan weer in verbinding met een ander ding. Hij houdt alles in de gaten en ik mag fietsen. Het gaat van licht naar middel zwaar. Ik vind het niet zwaar, de benen doen het werk wel. Het is warm en ik vraag om een handdoek. Na 20 minuten is het klaar, iedere keer een tandje zwaarder fietsen, iedere keer de bloeddruk gemeten, de hartslag. Als de benen weer stil staan mag ik aangeven, in cijfers, hoe zwaar ik het vond. Het gaat van zeer licht tot zeer zwaar. Die laatste is dus de beklimming van de Mont Ventoux, om het maar in tour de France termen uit te drukken (neem van mij aan dat ik daar niet voor ga). Ik vond het best te doen, niet te zwaar. Ook niet licht want er moest wel gewerkt worden. Verder geen klachten mevrouw? 'Nee, verder geen klachten.'

De spits is eraf. Ik stap weer op mijn eigen fiets.

Woensdag maar weer eens kijken hoe het gaat.

Neneh @ 28 juli 2009 08:39

Comments

Plaats reactie