« Woensdag gehaktdag | Main | Worldstatues.... »
vrijdag 28 augustus, 2009
Melancholie.....
Melancholie is een gemoedstoestand die neigt naar depressie en zich kenmerkt door een verdrietige kijk op het verleden of een onvervuld verlangen.........
Het overviel me ineens, 'out of the blue' eigenlijk. Ik zat terug te denken aan 30 jaar geleden. Zomaar uit het niets en toch ook weer niet. Ik liep me hoogzwanger te zijn en zou ergens begin september bevallen. Het was mijn eerste zwangerschap die eigenlijk redelijk normaal was verlopen. Ik was nauwelijks gegroeid en door mijn lange lijf viel heel die zwangerschap niet zo op. Dertig jaar geleden droeg je soepjurken, heel wat anders dan er nu gedragen wordt bij een zwangerschap. Ik had wat nu is ook heel fijn gevonden. Vooruit met de buik, laat maar zien hoe mooi je bent. Het werd geen begin september, het werd eind augustus. Dertig jaar geleden, mensch waar blijft de tijd. Ik dacht niet zomaar aan die tijd, ik zat te graven in de foto's van voorbije vakanties, van een eerste keer naar Bretagne met alleen, een toen nog kleine, grote opschepper.
Hij was zo'n heerlijk joch en eigenlijk is hij dat nog wel maar het kleine is er echt helemaal af. Er vormt zich een mooi baardje rond de kaaklijn en hij is in lengte zijn moeder voorbij. Lange benen, lange rug. Hij heeft de vakantie van zijn leven achter de rug. Vanaf zijn eindexamen tot aanstaande maandag. In die achterliggende periode heeft hij nog wel 4 weken gewerkt, niet omdat hij dat zo nodig vond maar om zijn moeder te plezieren denk ik. Hij wordt groot. Waarom ik nu weer aan hem denk. Omdat ik zijn foto tegenkwam tijdens mijn graafwerk in de foto's van voorbije vakanties. Hij 'grote opschepper' gaat dinsdag beginnen met zijn nieuwe opleiding. Precies dertig jaar nadat zijn papa begon bij het zelfde bedrijf, precies dertig jaar later. En onze oudste is dus dan, eind augustus, dertig jaar.
Melancholie, het is geen onvervuld verlangen, ik heb geen treurige blik, ik heb geen depressie en geen ongelukkige kijk op het verleden. Ik had heel even een weemoedig gevoel....

Neneh @ 28 augustus 2009 18:03
Tweet
Comments
Dat kan ik ook zo hebben bij het bekijken van oude foto's...
geschreven door tijdtussendoor - 29 augustus 2009 09:19Over nog eens 30 jaar zijn we nog steeds jouw kinderen. Ongeacht lengte, leeftijd of hoe hard we opscheppen over de dingen we doen en hebben gedaan. Dat kan niemand ooit afpakken. En hoe pijnlijk de dag dat de laatste het huis verlaat ook kan zijn, we komen altijd weer terug naar huis. Want we wonen hier, maar zijn THUIS bij jou.
geschreven door Zoon uit Haarlem - 29 augustus 2009 12:40ha! mijn broer slaat de spijker op zijn kop :") Ain't no place like home <3
geschreven door Keekstar - 30 augustus 2009 18:26Het is zo verschrikkelijk herkenbaar, Vandaag fietste ik langs een meertje. Dertig jaar geleden heb ik daar een foto van hem gemaakt en iedere keer als hij die foto later zag begon hij te huilen. Ik stond er niet op dus had ik hem alleen gelaten. Prachtige foto met St Michel op de achtergrond..
geschreven door hanscke - 30 augustus 2009 21:33
Moments in time, we zitten al 30 jaar in de kinderen, jeetje waar blijft de tijd .......
geschreven door Joos - 28 augustus 2009 23:40