« | Main | Melancholie..... »

woensdag 26 augustus, 2009

Woensdag gehaktdag

Vanmorgen was ik voor de eerste keer sinds 5 weken met de auto naar het ziekenhuis. Nog steeds is het 3 x per week trainen. Kijken waar de grenzen liggen en vooral conditie opbouwen. Althans dat is de bedoeling. Afgelopen maandag had ik weer geen goede start, na 15 minuten moest ik echt weer gas terug nemen. En dat is niet omdat mijn benen niet willen want die willen wel. De rest van het lijf wil niet. Er ontstaat een druk op mijn borst en ik krijg het zo onvoorstelbaar warm dat ik op ontploffen sta. Het is dus niet zo simpel allemaal. Het vergt heel veel energie en ik ga dan ook een tandje lager terwijl de benen best een tandje hoger kunnen. Ik bespreek mijn zorg. 'Ik had gedacht dat ik iedere dag een stukje meer zou presteren maar niets in minder waar. Zodra ik echt inspanning lever moet ik even later afhaken en weer minderen.' Ik heb ook geen vergelijkingsmateriaal. Niet van mezelf en niet van een ander. Ik heb bij de revalidatie geen vrouw gezien, alleen mannen. Allemaal mannen, en niemand is gelijk dus iedereen presteert naar eigen kunnen. Ik ook, maar ik ben er niet blij mee. Ik ben al helemaal geen sporter maar ik wil toch wel vooruitgang zien. Dus ik was afgelopen maandag redelijk in mineur. Dat spreek ik ook uit als ik 's middags in gesprek zit. Als je namelijk een hartinfarct hebt gehad dan kun je alle hulp van de wereld krijgen en om het psychisch een beetje te kunnen verwerken en bijbenen leek het mij een goed plan om dit maar te doen. Ik hoef niet zo nodig een middag bij te wonen om informatie te krijgen over stress of diëten maar de psyche is wel belangrijk. Balans is belangrijk voor lichaam en geest. Ik spreek het dus wel uit, ik maak me zorgen over mijzelf. Eens niet over een ander. ..... ja, het wil echt wel iets zeggen over mij.
Gisteravond dacht ik, toen ik in bed lag, 'morgen bel ik af'. Ik had er ineens geen zin meer in. Wilde niet nog meer frustratie over mijn eigen lijf. Nog 2 onderzoeken te gaan begin september, ik wacht die wel af. Mijn conditie is toch niet goed en ik wil er niet aan onderdoor gaan...... zo viel ik in slaap.

Maar ik werd anders wakker. Ging douchen, aankleden, de honden uitlaten, eten en in de auto naar het ziekenhuis. De auto moest mee want op de terugweg wilde ik de boodschappen doen. Vandaag moest ik weer op de loopband. Ik zou er toch nog vrienden mee kunnen worden. Als ik terug denk aan de eerste keer dat ik erop moest........ toen kon ik wel janken, nu lach ik erom. Ik loop mijn 20 minuten uit. Heb lichte klachten, mijn hartslag is niet hoog en ik voel me wel goed als ik eraf stap. In de 20 minuten die ik daar loop hebben de therapeut en ik het over wat er in mijn hoofd zit. Nu is hij geen cardioloog maar hij weet er wel veel van anders mag je geen therapie begeleiden bij hartpatiënten. Hij bekijkt het van een andere kant. 'Jij wilt meer maar misschien zit dat er gewoon niet in. Je moet wel meerekenen dat je veel medicijnen moet slikken en je weet echt niet wat die allemaal doen met je lichaam. Vlak dat niet uit. Wacht nu het volgende onderzoek nog maar af. Dat moet duidelijkheid verschaffen of je hart voldoende zuurstof krijgt en als dat wel het geval is dan moeten ze misschien verder kijken naar de medicijnen.' Hij vergelijkt mijn gegevens van het lopen met de keer ervoor. 'Misschien zit er wel meer in maar voor het moment is het dit en het is voldoende. Je zit wel aan de goede kant.' Hij geeft me nog meer opbeurende verhalen en ik verlaat de ruimte weer met een beter gevoel. Het is natuurlijk net twee en een halve maand geleden, iedereen roept 'trek er een jaar voor uit Grietje', waarom is dat dan zo moeilijk? Waarom is het zo moeilijk te accepteren dat wat je wilt niet meer kan. Althans voor nu niet.

NOTE TO MYSELF: Voor nu niet Grietje..... knoop het in je oren, voor nu niet!

Neneh @ 26 augustus 2009 10:33

Comments

Plaats reactie