woensdag 30 september, 2009

in een dwarsstraat vind je de mooiste dingen....

Afgelopen maandag heb ik mijn huisarts maar weer eens met een bezoekje vereerd. Ik had nogal wat vragen waar ik graag een antwoord op wilde. De cardioloog spreekt en uiteindelijk blijven er vragen over. Is ook niet erg maar er moet wel antwoord komen. Ik was emotioneel, ik was ongerust, ik was alles wat ik niet wilde zijn. De huisarts was van mening dat het tijd werd dat het tij ging keren. 'Je belt de cardioloog vandaag en verteld hoe het gaat.' Dat was ik al van plan maar ik wilde eerst naar mijn huisarts. Zij moet me even verder helpen. Dat deed ze. We hebben alles overlegd, het voelt wel goed als ik weer naar huis ga. Ik voel me niet goed maar het overleg deed me goed. Ik bel het ziekenhuis en vraag naar de cardioloog. Er is iemand die de boodschap door gaat geven 'je hoort ervan.'
Ik hoor niets meer die maandag. Maar ik slaap lekker en dinsdag voel ik me al een stuk beter.......... het is toch echt niet alle dagen slecht. Als ik dinsdag net een kopje koffie heb gemaakt dan gaat de telefoon. Zwolle, ziekenhuis. Ze hebben plek voor mij, donderdagochtend half 9. Ik leg de telefoon neer en hij gaat alweer. Mijn cardioloog. Hij wil weten hoe het gaat en ik vertel dat ik net gebeld ben en dat ik donderdag naar Zwolle mag. Hij had er achteraan gebeld, wilde zo snel mogelijk actie. We praten nog even over de behandeling en we nemen afscheid 'tot maandag 5 oktober gedotterd en wel.' zo zei hij.
Ik ben hem dankbaar. Ik ben er zo aan toe dat er iets gaat gebeuren....

Als ik even later een wandelingetje maak dan vind ik iets moois......... het hart ligt op straat, even later in mijn hand en druk ik het tegen mijn borst...... het komt helemaal goed morgen.

Neneh @ 09:50 pm
nou zeg al 9 keer gebabbeld.

maandag 28 september, 2009

*21*

'Ben je met de voicemail aan het spelen', krijg ik te horen als ik net probeer de telefoon neer te leggen. Hij rinkelt gelijk weer en ik kijk verdwaasd naar de telefoon. Ik druk op een knopje en dochter begint te lachen 'ben je....', maar nee, dat was ik niet. Ik wil net neerleggen, had oudste zoon aan de telefoon en zijn telefoon moest aan de lading. 'raar geluidje' zei ik nog. Maar nee, dochter wist me te vertellen dat als ze mijn vaste nummer belde gelijk mijn voicemail van mijn mobiel kreeg.

'Dat meen je niet.'

'Ik heb *21 toch uitgezet?'

Even proberen dan maar. Ik toets, druk dochter weg, pruts even, bel haar, wil je mij bellen? Mobiel gaat. Mis
Nog een keer. Ik toets iets in, bel dochter, zij belt mij, mobiel gaat........... shitterdeshit... ehm.... nog een keertje en nu goed.
Sterretje vervangen door hekje, sufferd, dat wil weleens helpen.....
Intoetsen, dochter bellen, zij belt terug. 'Ja, hij doet het.'

'Waar waren we gebleven?'

Neneh @ 10:27 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.

Ik had ook zonder jou gelukkig kunnen leven.
Maar nu niet meer.

Huub Oosterhuis

Neneh @ 11:38 am
nou zeg al 4 keer gebabbeld.

zaterdag 26 september, 2009

Vanuit het grote niets

Wat was het heerlijk om na de zomer in de beginnende herfst een vakantie te vieren. Wat was het heerlijk om in het zonnetje te zitten met de benen op de tegenoverliggende stoel. Wat was het heerlijk om vooral niets te hoeven, niets te moeten en niets, het 'grote niets' te ontmoeten. Natuurlijk begonnen we goedgemutst aan dat 'grote niets', maar onze viervoeter vrienden dachten daar anders over, zij wilden wel iets. Als het vakantie is dan mag het net even anders, net iets meer zijn, net iets langer, net iets verder, net iets meer los. En los gingen ze. Achter de konijnen aan en de fazanten. Niets is wat het lijkt, ook in de duinen is er de strakke lijn. Die gaat pas af als de duin genomen is. Ik red het niet in 1 x de duin te nemen. Ik pas. Het neemt een loopje met me. Maar nog hoef ik niets. Dat is heerlijk. Ik moet alleen dingen van mijzelf omdat ik denk dat het goed voor me is. Na de eerste vakantiedag is het duidelijk. De cardioloog spamt de voicemail vol. 'niet goed, overdragen naar, dotteren, contact opnemen.' Dat soort dingen.
Ik luister, ik luister en word zo vreselijk moe ineens. Daarom wil het niet, ik wil wel, maar het wil niet. De hele lange hete zomer al niet. De Herfst is net begonnen, het 'grote niets' ligt voor mij en ik ga eraan beginnen. Het uitgangspunt was conditie opbouwen, wat nu voor me ligt is simpelweg niets. Uitrusten en straks de draad weer oppakken. In de tweede week belt de cardioloog weer en heeft weer een heel verhaal. Ik heb niet direct vragen, die komen later. Ik berust en wacht maar even af. We maken samen het 'grote niets' af, we genieten en weten dat alles straks beter zal gaan. Dan doen we het nog een keertje over.

We maken samen een nieuw plan voor het 'grote niets'

Neneh @ 03:19 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.

vrijdag 25 september, 2009

Groot was mijn verontwaardiging

Column Wilders' Grote Schoonmaak

Het voorstel van Geert Wilders om voortaan belasting te heffen op het dragen van hoofddoekjes in de openbare ruimte werd door een minderheid van het Nederlandse parlement vorige week direct gekwalificeerd als een onzinnig en onzedelijk idee. Maar een parlementaire meerderheid negeerde het voorstel. Hoofddoekmoeheid?
Er valt wel iets te zeggen voor het negeren van dit en dergelijke voorstellen. Een serieus parlementslid mijdt ondoordachte voorstellen. Ook uit eigen kring. Aan de andere kant, een alerte parlementariër bestrijdt gevaar voor het te laat is. Ook in eigen huis.
Het optreden van Kamerlid Wilders vorige week ging niet voor de zoveelste keer over hoofddoekjes. In het huis van de democratische rechtsstaat, waarin in eerste en laatste instantie het Nederlandse grondwettelijke systeem verdedigd moet worden, sprak hij, een van de politieke voorlieden, over 'kopvodden' en de noodzaak van een 'grote schoonmaak van onze straten', terwijl hij het over mensen had. Burgers en ingezetenen van Nederland. De taal van de haat (Wilders is de kopvodden 'spuug- en spuugzat' en wil de straat 'terug veroveren') vulde onverbloemd de belangrijkste kamer van de rechtsstaat. En via kranten, radio, televisie en internet bijna alle kamers in het land. Kamerlid Wilders opende demonstratief de deur naar verbaal geweld gericht tegen een Nederlandse bevolkingsgroep.
Als de openbare ruimte schoongemaakt moet worden van mensen wier zogenaamde wandaad het dragen van een 'kopvod' is, dan loert na het verbale het fysieke geweld natuurlijk om elke hoek. Als het zich openbaart, zal de kopvoddenman voor de zuivering van het straatbeeld geen verantwoordelijkheid nemen. Hij zal zich verweren door te zeggen dat hij het niet over mensen had, maar over hun kleding. Hij zal wederom zeggen dat hij gehoofddoekte vrouwen van onderdrukking wilde bevrijden. Waarom hij hen dan beledigend als kopvoddendraagsters moest afschilderen? Wie zal het zeggen, maar natuurlijk niet om aan te zetten tot geweld. De kopvoddenman houdt vast niet van geweld. Wie wel? Als het zo ver komt, zal hij zich ervan distantiëren, maar hij zal waarschijnlijk wel vergoelijkend zeggen: dat komt ervan als het kabinet die vodden niet gewoon verbiedt of belast. Want vervuilend zijn ze natuurlijk wel.
Nee, tot geweld zal hij vast niet oproepen, niet aanzetten en hij zal het niet verdedigen. Voor met geweld afgerukte vodden zal hij waarschijnlijk ook geen kopgeld uitkeren. Maar aan de apologie van antikopvoddengeweld begon hij vorige week wel publiekelijk te schrijven. De zwijgende parlementaire meerderheid roffelde hooguit wat op de parlementaire tafeltjes bij beleefde protesten van de minister-president. Het is de vraag of de meerderheid van de volksvertegenwoordigers het nog lang daarbij kan laten nu vanaf het parlementaire spreekgestoelte even zo doorzichtig als grof de haatzaai wordt vergoelijkt.

Eduard Nazarski,
Directeur Amnesty International Nederland

Neneh @ 05:34 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.

donderdag 17 september, 2009

Als ik kon vliegen over het water

Baasje en vrouwtje zijn een stelletje. Ja, een stelletje maar ook een stelletje. Baasje is verslaafd aan sjouwen langs de waterlijn, over het strand. Van links naar rechts en weer terug. Als het kan met de neus in de wind. 'Ik, persoonlijk, lig liever in het gras.' Met baasje is ook gelijk Twist, mijn grote bruine vriend op 4 poten, net als ik alleen een beetje groter, net zo gek als mijn baasje. Nee, nog gekker als dat al mogelijk is. Twist is een waterrat van een hond. Waar ik het liefst over het water vlieg inplaats van er doorheen, daar gaat Twist regelmatig koppie onder. Hij vangt niks, hij zoekt het ding wat het baasje door de lucht zeilt. Hij sjeest er achteraan. Heel hard. Twist probeert te vliegen door het water, net als ik probeer te vliegen over het water. Ik vind dat niks, natte poten. Twist is helemaal nat. Wel 2 x per dag. Vanmiddag was vrouwtje ook mee. Zij is net zo gek als baasje, zij houdt ook van sjouwen langs de waterlijn maar dan net iets gekker. Daar waar baasje de voeten droog houdt, daar maakt vrouwtje korte metten mee. Ik ben dol op vrouwtje, echt, ik vind haar lief. Ik loop graag met haar een rondje en laat me graag door haar in mijn nekvel kriebelen. Als vrouwtje mij even alleen laat dan ben ik eigenlijk nooit blij. Dan maak ik er ook wel een puinhoop van.... vrouwtje vind dat niet fijn. Dan moet ze mopperen en kruip ik heel snel weer terug in mijn veilige hol. Vrouwtje moet mopperen maar ik hoor haar ook wel lachen 'Miek, zegt ze dan, wat ben je toch een boefhond'. 'Yep', dat ben ik. Maar goed, vrouwtje was vanmiddag mee. Ik loop naast haar. Eerst over het pad, dan tussen de struiken, dan door het bos, dan weer tussen de struiken en het gras, het pad en vervolgens als ik over de duin ben mag de riem af en ren ik eerst als een dolle hond achter Twist aan. Twist is sneller en nat voor ik in de buurt ben. 'Dag Twist', mopper ik naar hem. 'Wa-af', de groeten. Ik ren terug naar vrouwtje en loop achter haar aan, of naast haar. Maar zij is een vervelend mens op het strand, echt ik zweer het je, ze doet het expres, ze loopt over het strand en zoekt altijd het water op. Schoenen bungelen op haar rug en haar blote voeten moeten altijd spetteren. Om mij te plagen zoekt ze plassen. Daar loopt ze doorheen en ik....... ik sta te kijken. Links water, rechts water, voor mij water en achter mij de zee. In de verte zijn baasje en Twist. Ik heb er niets aan. En ik moet nu door het water naar mijn vrouwtje..... ik haat die momenten. Ik schud mijn poten voor ze nat zijn, neem een aanloop en spring zo hoog mogelijk....

Het lukt me nooit....ik stort altijd naar beneden de plump in. Vrouwtje lacht en ik schud het weer snel uit als ik aan de overkant ben. Ik haat het..

Weet je wat ze net zei toen we terug kwamen. Ze zei tegen baasje dat ik vies was. Dat mijn haren vies zijn. Hoe is het mogelijk. Ik doe toch nooit geen vieze dingen. Echt niet!

'Waf'

Groeten van de zee, van Twist en mij. En van Neneh

Neneh @ 05:39 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.

woensdag 16 september, 2009

dansen aan zee

Laten we dansen, m'n liefste,
dansen aan zee
Een afscheidswals aan de waterlijn
dansen aan zee
Een voor je tranen
Twee voor de mijne
Drie voor de horizon
Waaraan we verdwijnen

blof - dansen aan zee

groeten van de zee en van Neneh

Neneh @ 04:28 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.

dinsdag 15 september, 2009

dat is de zee

Soms zijn de zee en ik alleen
en is zij net als iedereen
als ik onder haar golven wil
dan laat ze mij er niet doorheen
dat is de zee

de zee - Trijntje Oosterhuis

groeten van de zee.... en Neneh

Neneh @ 06:27 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.

zondag 13 september, 2009

Were on a road to nowhere

Maybe you wonder where you are
I don't care
Here is where time is on our side
Take you there... take you there

Were on a road to nowhere
Were on a road to nowhere
Were on a road to nowhere

There's a city in my mind
Come along and take that ride
And its all right, baby, its all right

And its very far away
But its growing day by day
And its all right, baby, its all right

They can tell you what to do
But they'll make a fool of you
And its all right, baby, its all right

Were on a road to nowhere

Neneh @ 05:16 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.

vrijdag 11 september, 2009

Nederlands kampioenschap inparkeren voor vrouwen

Twee dagen geleden zat er iets in mijn brievenbus. Een uitnodiging voor de Nederlandse Kampioenschappen inparkeren voor vrouwen. Ik zou er op terug komen schreef ik. Eerlijk gezegd wil ik er niet teveel over kwijt. Ik ga er gewoon voor... piece of cake. Als ik mijn auto meeneem dan win ik altijd!

(Nu kwam de uitnodiging van Syl, zij wist niet dat er auto's zijn die met één druk op een knop doen waar jij altijd mee zit te klooien... achteruit inparkeren! Ik zie het voor me..... Syl, met ogen als theeschoteltjes als ze zit te kijken naar het filmpje)

Ik ga het winnen! Ha!

Neneh @ 06:35 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.

donderdag 10 september, 2009

Myocardperfusie Scintigram

Lieve help, na een nacht van slapen en nog eens slapen werd ik vanochtend wakker uit een of ander coma. Zo diep had ik in geen tijden geslapen. Gelukkig maar, ik had ook wakker kunnen liggen want op het moment dat ik wakker werd was ik ook weer ongerust. Vanmorgen dan eindelijk het onderzoek waar ik al een hele tijd tegenaan hikte en waar ik steeds spontaan de hik van kreeg. Was het maandag nog een rustig onderzoek naar de bloedtoevoer naar mijn hart, was het vandaag een onderzoek waarbij ik moest fietsen en waarbij dan tijdens het fietsen via een infuus een akelig stofje het lichaam ingepompt zou worden. Ik zag er tegen op, aan de andere kant weet ik ook wel dat het ok is om het te laten doen. Het is wel fijn zeg maar dat je uiteindelijk alle uitslagen bij elkaar hebt en dat de cardioloog daar zijn conclusies uit kan trekken. Wat te doen, wat moet er nog gedaan voor mijn hart weer 'normaal' z'n werk kan doen. Ik wil niet zeggen dat mijn hart niet 'normaal' werkt. Ik bespeur af en toe beperkingen bij inspanning en dat is niet fijn.
Wakker worden, douchen, aankleden, medicijnen innemen, tanden poetsen, naar het ziekenhuis. Alles kan snel want een ontbijt zit er niet in.
Als ik geroepen word slaat me de ellende in de benen. Ik heb gelijk aan 2 kanten bezige mensen die van alles aan het lijf hangen en prikken. Het eerste prikken gaat mis, het tweede prikken gaat goed. We hebben nog wel wat te lachen en er wordt nog het een en ander verteld. Dan gaat er eentje weg en komt de arts die dit onderzoek gaat leiden. Het is een onderzoek met radioactieve stof en dat moet dus goed begeleid worden. Als ik denk dat het nog moet beginnen is het al begonnen en het is net of iemand mijn keel dichtknijpt. Ik moet alles aangeven en voel me echt hondsberoerd. Ondertussen moet ik blijven fietsen, wat op zich geen probleem is maar omdat ik me met golven helemaal niet goed voel raak ik de kluts wat kwijt. 'U bent op de helft' en dat soort opbeurende praatjes maken mij niet echt blij. Nooit geweten dat 6 minuten ook heel lang kunnen duren. Met golven heb ik een druk op de borst en pijn in mijn nek/hals. Doordat er een inspanning wordt nagebootst begin ik ook heel zwaar te ademen en transpireren. Alsof ik drie bergen achter elkaar beklim. Nee, ik ben zeker niet blij en al helemaal niet gerust dat dit goed gaat komen. Ineens is het achter de rug en knap ik langzaam op. Mijn lijf begint weer normaal te functioneren en als ik de kleren weer aan heb kijk ik in de spiegel. Een rood hoofd, vlekken in de nek en oh, ik heb het nog heel warm. Echt afschuwelijk, wat een onderzoek.
Ik ga de deur uit met een bekertje en een reep chocola. Dat is dan weer mijn ontbijt. Samen met een boterham met vette kaas. Inplaats van een reep chocola mocht ik ook een saucijzenbroodje maar dat lokte mij helemaal niet. Ik was behoorlijk ontdaan van het onderzoek en ik kwam langzaam bij de positieven. Nu was het een tijdje wachten, water drinken en mijn 'ontbijt' nuttigen. Heel snel werd ik alweer geroepen voor het laatste stukje. De foto's die tot filmpje werd gemaakt. Dit ging niet goed. Ik moest terugkomen na bijna 2 uur. Flink eten, drinken en bewegen was het advies. Dat heb ik gedaan. Lopen, de was ophangen, weer op de fiets terug naar het ziekenhuis en nog een wandeling rond het ziekenhuis voor ik weer naar binnen ging voor het laatste stukje. Dat ging goed en nu is het afwachten op de uitslag, 5 oktober weet ik meer. Tot die tijd........ vakantie.

Pas op plaats, uitrusten en vooral bijkomen van de afgelopen maanden. Ze zijn me niet in de koude kleren gaan zitten. Ze raken mijn hart..........

Neneh @ 04:17 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.

woensdag 9 september, 2009

Inspiratieloos

Ja maar, het is negen september 2009! Nou en? Ik ben al getrouwd!
Het is gewoon een dag als alle andere en vandaag word ik ook niet meer wakker ook. Ik heb geen inspiratie meer en mag geen koffie drinken vandaag dus dat word niks met mij. Hoezo speciaal.
Ik gaap me te pletter en heb echt geen zin in wat dan ook. Riep ik vanmorgen dat ik de ramen ga wassen, dat moet nog. Ik krijg het niet voor elkaar vandaag.
Oh en die koffie da's nog niet alles, ik mag ook geen thee en geen chocola en geen banaan. Nu heb ik zo'n zin in koffie....... en de banaan ligt ook al naar mij te grijnzen.
Vandaag is gewoon zo'n dag die het liefste zo snel mogelijk voorbij moet zijn.

En bij de post zat ook iets. Een uitnodiging om mee te doen aan het kampioenschap inparkeren. Als ik morgen weer helder ben zal ik daar eens dieper op in gaan........

Neneh @ 03:12 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.

zondag 6 september, 2009

Op de scheurkalender...........

Lief kwam ermee aanzetten......

'Ik prijs de dag dat ik je tegenkwam'

('Let it be me')

Neneh @ 09:15 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld.

vrijdag 4 september, 2009

Woord van de dag

Het woord van de dag:

"Beteuterd"

En dit naar aanleiding van een schrijfsel van de hand van Webble, wat als niet goed bestempeld werd als column omdat het niet stijlvast genoeg is, maar ze heeft haar eigen weblog en daar past het wel.
Beteuterd is een mooi woord, wij vinden dat het te weinig wordt gebruikt.

Neneh @ 03:18 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.

donderdag 3 september, 2009

Wanneer de perfect georganiseerde wereld uiteen barst

Het was weer zover, avondje film, avondje alleen maar vrouwen. Veel vrouwen. En de film was veel film. De aanloop naar de film was lang. Niet dat we veel te zien kregen maar de bioscoop kon de aanloop van al die vrouwen niet aan.

Er schoof een dame naast mij in de stoel. Eigenlijk kwamen er 3 op rij aanschuiven maar de plek naast mij bleef leeg 'blijft er een lege stoel' vroeg iemand. Maar nee, de derde in de rij moest voor de 2 eerste langs. Die logica ontgaat mij altijd. Laat degene die het verste moet het eerste gaan denk ik dan. Maar nee. Ze ging zitten en haar arm raakte mijn arm. Een koude arm. Tegen mijn warme arm. We zaten er al even en het was bepaald niet fris in de zaal. 'Koud hé', zei ze. 'Ik heb een half uur buiten staan wachten, het was koud buiten. Ik heb het warm, zeur ik terug en geef haar een warme arm. Ze moet lachen. We hebben dus een begin en we praten verder. 1 x per maand komt ze voor de film naar H. Wat voor mij zoveel kan betekenen als dat ze wel in de buurt woont maar verder nooit naar de film gaat. Maar nee, ze woont in Dokkum en dat is me toch wel even een stukje verder weg dan dichtbij H. Ik ben stomverbaasd. 'Blijf je dan slapen in de buurt', nee, ik drink nog wat na de film en ga weer naar huis terug.

De hoofdfilm begint, The Rebound en even later valt er een hele bak m&m's over de vloer. Er viel al veel te lachen maar dit was een extraatje. De film was een opeenhoping van gekkigheid en af en toe werd er een blik geworpen op de gekwelde medemens. Scheiden doet lijden. Zoveel werd duidelijk. Opgekropte woede zet zich om in wilde worstelingen en huilbuien. 'Het gaat helemaal goedkomen', zo verzekerd dochter mij. 'Kan niet', zei ik.

De pauze is ook fijn.

Als we weer arm aan arm zitten vraag ik mijn buurvrouw uit Dokkum eens even wat zij van de film vindt. Ik schat haar toch zo'n beetje mijn leeftijd. Al ziet ze er ouder uit.
'Ach ja, zei ze, ik ben van voor de oorlog, dus ik vind het maar wat.'
We lachen weer. 'Tuurlijk zeg ik, als ik eraan denk dat mijn kleinzoon zich zo zou gedragen dan..........' 'Dat bedoel ik, zei ze, maar het is gelukkig maar een film.'
Het is af en toe een hilarische film maar ook met tenenkrommende momenten. En nee, volgens mij kan het nog steeds niet goedkomen.....

Het komt wel goed. Van blij naar ellendig, naar weemoedig naar krachtig, naar verliefd, naar verdrietig en verward naar........ samen. Ze komen uiteindelijk samen en spelen hun spel goed.

Ik wens mijn buurvrouw een goeie reis. 'Tot de volgende keer', zegt ze.

Neneh @ 08:07 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.

Eikels

Ik heb een plakvlieg op mijn scherm zitten. Word er onderhand kriegel van. Het is een snelle vlieg ook nog. 'Iklaatmelekkernietvangenvlieg'
Inmiddels heb ik al diverse pogingen gedaan de vlieg te killen maar ik heb al die pogingen ook al net zo vaak gestaakt. Micka wil de vlieg wel vangen maar de vlieg is slim, 'jijkuntmelekkertochnietpakkenvlieg' is het. Toch zal er voor de avond valt een lijk liggen. Ergens in het huis. Waarschijnlijk in de buurt bij mijn scherm. Het is een eikel die vlieg. En er zijn er meer, eikels. Ik heb ze gezien. Kastanjes ook. En vliegende blaadjes, groen, geel en bruin. De R is in de maand.

Heb jij al kruidnootjes in huis?

Neneh @ 04:05 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.

dinsdag 1 september, 2009

Heb ik er iets aan gehad?

'Heb je er iets aan gehad, vroeg de therapeut afgelopen maandag. Conditie, zelfvertrouwen, grenzen leren kennen.' Heb ik dat? Ik vraag me ineens van alles af. Geef een aantal antwoorden op vragen die ik zo kan beantwoorden. Wat ik zoal doe overdag, wat mijn dagtaak is, of ik dat alleen uitvoer of dat ik hulp heb. En werk, wat voor werk ik doe. En wat voor sport ik beoefen.
Ha, sport. Ik kijk sport, zo kon ik meedelen. 'Tour de France kijken vind ik wel leuk.' Maar sporten, nee, niks voor mij. Al dat gedoe.
Ik fiets, ik loop, ik tuinier, ik doe het huishouden en nog veel meer. Nee, geen baan meer buiten de deur, maar wel vrijwilligerswerk en wat nog meer voor handen komt. Er is zoveel te doen altijd.
Maar goed, heb ik er iets aan gehad. Ja, ik heb er iets aan gehad, had er meer van verwacht, dacht dat er meer voor mezelf inzat maar weet nu dat dit het is voor het moment. Zelfvertrouwen is wel versterkt, mijn benen zijn sowieso sterker geworden en mijn hart........

Morgen weer een test. Ik ga maar vast slapen, uitrusten voor morgen.

Neneh @ 09:18 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.