« Eikels | Main | Woord van de dag »

donderdag 3 september, 2009

Wanneer de perfect georganiseerde wereld uiteen barst

Het was weer zover, avondje film, avondje alleen maar vrouwen. Veel vrouwen. En de film was veel film. De aanloop naar de film was lang. Niet dat we veel te zien kregen maar de bioscoop kon de aanloop van al die vrouwen niet aan.

Er schoof een dame naast mij in de stoel. Eigenlijk kwamen er 3 op rij aanschuiven maar de plek naast mij bleef leeg 'blijft er een lege stoel' vroeg iemand. Maar nee, de derde in de rij moest voor de 2 eerste langs. Die logica ontgaat mij altijd. Laat degene die het verste moet het eerste gaan denk ik dan. Maar nee. Ze ging zitten en haar arm raakte mijn arm. Een koude arm. Tegen mijn warme arm. We zaten er al even en het was bepaald niet fris in de zaal. 'Koud hé', zei ze. 'Ik heb een half uur buiten staan wachten, het was koud buiten. Ik heb het warm, zeur ik terug en geef haar een warme arm. Ze moet lachen. We hebben dus een begin en we praten verder. 1 x per maand komt ze voor de film naar H. Wat voor mij zoveel kan betekenen als dat ze wel in de buurt woont maar verder nooit naar de film gaat. Maar nee, ze woont in Dokkum en dat is me toch wel even een stukje verder weg dan dichtbij H. Ik ben stomverbaasd. 'Blijf je dan slapen in de buurt', nee, ik drink nog wat na de film en ga weer naar huis terug.

De hoofdfilm begint, The Rebound en even later valt er een hele bak m&m's over de vloer. Er viel al veel te lachen maar dit was een extraatje. De film was een opeenhoping van gekkigheid en af en toe werd er een blik geworpen op de gekwelde medemens. Scheiden doet lijden. Zoveel werd duidelijk. Opgekropte woede zet zich om in wilde worstelingen en huilbuien. 'Het gaat helemaal goedkomen', zo verzekerd dochter mij. 'Kan niet', zei ik.

De pauze is ook fijn.

Als we weer arm aan arm zitten vraag ik mijn buurvrouw uit Dokkum eens even wat zij van de film vindt. Ik schat haar toch zo'n beetje mijn leeftijd. Al ziet ze er ouder uit.
'Ach ja, zei ze, ik ben van voor de oorlog, dus ik vind het maar wat.'
We lachen weer. 'Tuurlijk zeg ik, als ik eraan denk dat mijn kleinzoon zich zo zou gedragen dan..........' 'Dat bedoel ik, zei ze, maar het is gelukkig maar een film.'
Het is af en toe een hilarische film maar ook met tenenkrommende momenten. En nee, volgens mij kan het nog steeds niet goedkomen.....

Het komt wel goed. Van blij naar ellendig, naar weemoedig naar krachtig, naar verliefd, naar verdrietig en verward naar........ samen. Ze komen uiteindelijk samen en spelen hun spel goed.

Ik wens mijn buurvrouw een goeie reis. 'Tot de volgende keer', zegt ze.

Neneh @ 03 september 2009 20:07

Comments

Plaats reactie