« Verzamelen is niet direct een hobby | Main | Dat was het dan als je in de handen valt van de slechterik »

woensdag 11 november, 2009

in de lijst van bijzondere ontmoetingen.....

Ik was druk bezig met werk wat ik ieder jaar in de maand november doe. 'In memoriam' in elkaar zetten. Dat wil zeggen dat ik de tekst met foto en datums op de juiste plek zet, alles in dezelfde format en alles op 1 A4-tje. Het is een vreemde klus, ieder jaar weer. Bij sommige lees je tussen alle mooie woorden zoveel verdriet en bij anderen denk ik wel ..... 'zo was het toch goed'. Het gaat dus allemaal over mensen die ons voor zijn gegaan..... daar heb ik het afgelopen jaar anders tegenaan gekeken, daar ben ik me nu nog bewuster van dan ik al was.

Ik was dus druk en keek een beetje vreemd toen de honden uit hun dak dreigden te gaan. Bij de achterdeur stond een bekend gezicht. Ik had hem al even niet gezien en liep snel naar de deur. Die was toch open en voor ik het in de gaten had zat hij bij mij aan de tafel.
Hij heeft z'n petje op, zet hem nog eens recht en steekt van wal als ik hem vraag naar zijn welbevinden. Hij was in juni, kort nadat ik een hartinfarct kreeg, ook de klos. Niet dat hij direct een hartinfarct kreeg maar hij kreeg waarschuwingen. En met die waarschuwingen ging hij naar de huisarts. We hielden elkaar op de hoogte toen ik na een week ziekenhuis weer thuis was. Waar ik na het infarct begon met revalideren ging hij verder met onderzoek. Uiteindelijk kwam ik na de revalidatie ook in dat traject want niets leek er op dat het goed zou komen als er niets gedaan werd. Zo hielden we elkaar op de hoogte en was hij steeds een weekje eerder aan de beurt. Dan vertelde hij wat er gebeurde en hoe hij het ervaren had. Waarop ik een week later aan hem kon vertellen wat ik ervan vond. Het hield ons allebei bezig want hij en ik hadden al bedacht dat we nog niet klaar waren en dat we nog 'leuke' dingen wilden doen. Toen ik in september terug kwam van vakantie lag er een briefje. Hij zou er een weekje niet zijn en opgenomen worden in Zwolle voor een dotterbehandeling. Ik belde hem toch nog even, even horen en even sterkte wensen. Hij was dinsdag aan de beurt en zou woensdag weer naar huis komen. Ik was donderdag aan de beurt en vrijdag weer naar huis........ Ik kwam donderdag in het ziekenhuis en hij was de eerste die we daar troffen. 'Dit klopt echt niet', zei ik. En zo was het ook. Het was niet goed en hij mocht de afdeling niet maar af. Ja, in een rolstoel. Hij zou een hartoperatie krijgen, omleidingen.
Daar had ik dus geen rekening mee had gehouden. 'Zo kan het dus ook', zei ik tegen mijn lief. En de schrik sloeg mij letterlijk om het hart. 'Zo kan het dus ook.'
Maar zo ging het niet, ik ging weer naar huis op vrijdag, ik gaf hem een hand, wenste hem sterkte, veel sterkte en beterschap en stuurde later nog een kaartje. Maar inmiddels zijn er al wat weekjes verstreken en ik had hem al die tijd niet gesproken en ook niets gehoord... tot vanmorgen. Hij stond bij de deur, kwam binnen, vertelde alles van de operatie en daarna, bood nog een keer zijn excuses aan omdat hij mij zo had laten schrikken en vertelde dat hij met de kar was gestopt.
'Best raar moet dat zijn', zei ik tegen hem. Dat vond hij ook wel maar ik ben 1 november officieel gestopt en het is goed. Nu ben ik alles aan het afhandelen. Ik heb nog 12 pakken soja heb jij daar nog belang bij. 'Ja, zeg ik, kom maar op met die pakken, maar ik moet de laatste levering ook nog betalen.' Hij was diegene met wie ik zoveel contact had maar die ik echt niet wekelijks sprak. Hij was diegenen die ervoor zorgde dat ik na de vakantie altijd verse melk in huis had, hij was diegene die altijd toeterde als hij mij zag..... 'als je auto er niet is dan toeter ik ook niet.' Grote grijns
En nu zat hij ineens bij mij aan tafel.

We babbelden over alles wat het 'los' had gemaakt bij de rest van het gezin, bij de man en de vrouw met wie wij ons leven delen, zij zijn nog langer getrouwd dan wij en hebben de kinderen iets ouder, zijn jongste is net zo oud als onze tweede, zoon in Haarlem was vriend met zijn zoon. De wereld is dan ook klein. We babbelen over gevoelens, over toekomst, over plannen, 'leuke dingen doen', het goed hebben en vooral over gezondheid.

Ik betaal mijn laatste bestelling en wij nemen afscheid. 'We zien elkaar nog wel.'

Dag melkboer..... tot ziens

Neneh @ 11 november 2009 12:49

Comments

Plaats reactie