maandag 30 november, 2009

10 dingen, deel 1

10 dingen waar ik dankbaar voor ben:

1. mijn bloeddruk redelijk normaal blijft
2. ik best kan leven met een bak medicijnen.
3. de schatten om mij heen
4. de fijne muziek
5. ik me nooit verveel
6. in mijn schone ramen de lichtjes weerspiegelen
7. dat ik weer een mooi boek heb gelezen
8. ik zelf de bloembollen in de tuin kon poten
9. er veel vogeltjes zijn in de tuin
10. het goed met me gaat en ik me steeds sterker voel

Neneh @ 04:55 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 29 november, 2009

dankusinterklaasje

De afgelopen jaren heb ik met steeds meer verbazing gekeken naar de Sinterklaas gekte die zich meester maakt van Nederland. Beginnen in augustus de actiegroepen zich te keren tegen de pepernoot in de winkel, de middenstand trekt zich er niet veel van aan, bijna iedereen vindt het te vroeg voor pepernoten maar vergrijpt zich er toch aan. Ik ook. Ik maak me niet druk met de actiegroep, is de r in de maand dan mag van mij de peperrrnoot er ook in. Het is niet eens een peperrrrnoot, het is een krrruidnoot. Als het 6 december is dan kun je nergens meer een letter vinden of het moet al in de bak met 50% korting zijn. Zelfs die zijn schaars, het spul moet gewoon op en weg zijn als Sint weg is om plaats te maken voor de kerstkrans. Er zijn winkelcentra waar alles van kerst geweerd wordt tot sint weg is maar daar kan ik niets mee. Het ene feest is het andere niet. Er zijn zoveel mensen die niets met sint doen en juist met kerst of andersom en volgens mij kan dat prima naast elkaar. Sint is een kinderfeest wat een volwassen tintje mag hebben als je lootjes gaat trekken, gedichten gaat maken en suprises in elkaar flanst. Dat doe je met kerst toch niet of heb ik het nu mis. Als je het mij dus vraagt vind ik het de ophef niet waard.
Wij doen dus niets met sint, wij doen ook niets met kerst, althans dit jaar niet. Wat volgend jaar is zien we dan wel weer. Er zijn voor ons momenten genoeg om 'iets' te doen en die momenten laten we zeker niet voorbij gaan.
Nu heb je dus de sinterklaasgekte in Nederland. Zwarte Piet wordt bruin, lichtbruin of blank met zwarte wangen, Sinterklaas kan ook kiezen uit hoofddeksel en een afscheidsfeest hoort er nu net zo bij als aankomstfeest. Nee, we zijn nog niet uitgedacht over het feest, elk jaar verzinnen ze wel weer iets nieuws. Hoe zo overdrukke kinderen.
Als ouder heb je de schone taak om het kind maar door die periode heen te loodsen zonder het kind een complex of een fobie aan te praten. ik denk dat er sinds Sint zo dicht bij ieder huishouden komt door film, radio, tv en internet dat de spanning echt weleens te veel kan worden. Je moet het allemaal maar verwerken als kind, zolang je geloofd, zolang moet je er maar mee dealen. En dat is niet zo simpel denk ik nu.
De kinderen zijn inmiddels volwassen en de kleinkinderen zijn nog onschuldig en heerlijk klein. 'Klein mannetje' weet nog helemaal van niets en viert volgende maand zijn eerste verjaardag, 'Oma's grote vent' is op een steenworp van zijn 4de levensjaar. Bijna klaar voor de basisschool en zich al heel wat bewust van zijn omgeving.
We hadden afgesproken dat hij toch hier de schoen ook maar moest zetten, stel je voor dat Sint toch eens zou komen. Hij had al lang plannen om eens te komen logeren dus dat kwam goed uit. Het was dus gisteravond zover. Hij kwam van een sinterklaasfeest met zijn 'verse' kado en had energie voor 10. Toch was het prima dat hij op een gegeven moment de pyama aan kreeg en gingen we samen een wortel zoeken voor het paard. Geen twijfel mogelijk dit zou allemaal goed komen.
Hij zong zijn liedje, de schoen met wortel voor de kachel en Micka, de monster Beagle, besloot gelijk de wortel te arresteren en nader te onderzoeken met de kaken! Foei Micka.
'Oma's grote vent' zag het gelukkig niet en zong zijn lied

om daarna onder de deken te verdwijnen zodat ik nog een verhaal uit het grote sinterklaasboek kon voorlezen.

Het was feest om 8 uur, hij was wakker en zijn enthousiasme voor de kadootjes die Sint en zijn Piet achter hadden gelaten was groot en zijn blijdschap aanstekelijk. Voor dit jaar zijn we hier weer klaar mee en ik moet je zeggen dat ik het wel prima vind ook.

Laat december maar komen, met een beetje frisse temperaturen graag. Wat er nu nog in de tuin bloeit is niet gering

Bedenk ik me net dat ik vrijdag weer een dagje met Sint optrek... als de hoffotograaf.

Nee, ik was het niet vergeten,
Sint liet me dit vanavond nog weten
Hij kijkt er naar uit zo las ik net
De hele week is er dus nog de voorpret

Neneh @ 09:25 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 28 november, 2009

als je over muziek begint raak je nooit uitgepraat

(het enige postje wat nog op mijn harde schijf stond nadat mijn website was gehacked, geschreven 15-11-2009)

Begon de week met een uitnodiging om te vertellen waarom jij nu precies die gesigneerde cd van Anneke van Giersbergen & Aqua de Annique moet krijgen. Soms reageer ik op iets waarvan ik denk 'niet geschoten is alijd mis'. Dus ging ik aan de slag. Ik bedoel maar, mijn lief is groot fan van Anneke, al jaren en jaren, en ik ga met hem mee naar de concerten van Anneke. Hij wordt er blij van en geniet en ik ook. Gewoon een avondje uit en lekkere muziek luisteren is altijd leuk. Helemaal als ze het geluid goed voor elkaar hebben. Daar gaat toch wel veel mis.
Ik dwaal af, ik ging een verhaaltje maken waarom niet ik maar mijn lief een gesigneerde cd moest krijgen.
Kusje erop en wegsturen maar. Vervolgens vergeet ik het geval en krijg ik op de donderdag een mail dat ik 's avonds bij de merchandising stand in de Oosterpoort 'mijn' cd-tje kan afhalen.
Ha, dat begint al goed. Die voorpret neemt niemand ons meer af. We zijn 's avonds bij Anneke op bezoek en na afloop van het concert haal ik de cd .... voor lief!

's nachts hoest ik mezelf in slaap en ik hoop uiteindelijk dat ik niet ziek ga worden want er staat nog iets groots op het program. Het Bluesfestival met Walter Trout, Eric Sardinas & Big Motor en Livin Blues Xperience. Natuurlijk waren er nog meer bluesgasten te zien maar je kunt maar 1 keuze maken. Even naar de andere zaal doe ik wel, maar dat is even. Dan weer terug. Trout kan geweldig spelen, weergaloos spelen op die mooie gitaar van hem. Dat hij goed kan spelen weet iedereen. Zingen hoeft van mij niet zo en de zanger die ook mee mocht doen leek me meer een hysterische kater in het nauw dan een blues zanger. Kaliber: Schreeuwer.
Toen ik even ging plassen en terug kwam vertelde lief dat ik iets gemist had. Hij had van iemand een camera gepakt en achter hem op het podium gesmeten. Ik was verbaasd, iedereen maakt tegenwoordig een foto, al is het met de telefoon. Maar goed het zal. Ik vond dat hij niet veel met het publiek had, hij richtte zich vooral op de eerste rij en was niet echt publiekgericht. Ik kon me bijna bedenken dat hij het niet helemaal naar zijn zin had en dat voor iemand die toch zijn 20-jarig jubileum viert. Toen hij, ver voor het zou moeten volgens het strakke programma, 'Thank you, Hoogeveen' riep was ik helemaal verbaasd.
Vandaag las ik de reden van zijn gedrag, zijn (te) korte optreden. Er had iemand in de voorste linie gestaan die het nodig vond om met een mondharmonica mee te jammen. Dit werd door niemand gewaardeerd en al helemaal niet door de master himself. Hij moest het inleveren en dat werd dus over het podium gesmeten, naar achteren ermee. De sfeer was weg en de mensen die het dus wel allemaal hadden gezien waren behoorlijk over de rooie.......... thank you!
Na Trout was er een oudje, een van de 'oudjes' van de vroegere band zit er zelfs nog in. Livin Blues Xperience Need I say more ... nee dus, ze kunnen namelijk nog steeds lekkere muziek maken.
Ik heb het een poosje vanuit een andere positie bekeken, de luie stoel namelijk. Ook wel even lekker als je de hele avond al op de benen hebt gestaan. Ineens ging het licht aan.....

Eric Sardinas and the big motor kwam ons vermaken! En hij was voor mij de topper van de avond. Wat een gitaarspel, wat een performer, wat een kerel! De sfeer kwam er helemaal in en het bleef tot het einde geweldig!

Jammer dat we weer een jaar moeten wachten.... (ik ben nu al nieuwsgierig wie er volgend jaar komt)

Neneh @ 10:02 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 25 november, 2009

na 11 komt 12 en dan is het jaar compleet

Zodra ik de camera pak komt hij in de benen en loopt kruipt naar mij toe. 'Dat wil ik niet fotograferen, ik wil je lopen en je lach vastleggen.' Hij lacht en begint weer zijn spelletje. Het is een grappig mannetje, eentje van weinig woorden maar veel daden en vooral van veel bewegen en lachen.
Afgelopen zaterdag was hij, op 1 dag na, 11 maand oud en voor de goede orde moesten opa en oma dat ook meevieren. Om kwart over 7 belde de kleine man ons wakker. Op zaterdag! Snap je het. Slaapdronken moest de telefoon opgenomen worden en dat ging mis. Geen nood, klein mannetje belt rustig nog een keertje. De knopjes weet hij heus wel te vinden al is hij nog klein. We horen niet veel aan de telefoon, wat geritsel en dat is het. Niet geheel gerust op de gang van zaken bellen we terug. Wat is er aan de hand? Waar is de brand. Maar nee, slaap lekker, dat was het kleine monster.
Opa en oma zijn wakker en blijven dat ook maar. Werk aan de winkel. Er komt weer een paar kuub hout voor de deur en dat moet van voor naar achter het huis dus we stappen maar uit bed. Het is me wat.
Hij werd dus 11 maand en hij loopt. Niet op comando, nee, als hij zelf zin heeft in lopen. Dus loopt hij zolang ik de camera niet in de handen heb. Het is een slim ventje! En lief ook wel. Hij zet mijn ovenwekker aan zodat ik regelmatig even een loopje moet maken naar de keuken om de wekker uit te zetten en hij vervolgens weer achter mij aan kan lopen want ik heb toch geen camera in de hand. Had ik al gezegd dat het een slim ventje is. Bij deze! Het is een slim ventje.
Hij slaapt het liefst in je armen of in de wandelwagen, het bed kun je wat hem betreft wel verkopen. Niets dan narigheid. Hij eet z'n bord in no-time leeg en hij eet heel graag een mandarijntje. Aan zijn eigen tafeltje op een passend stoeltje! Het past per slot prima bij een 11 maand jonge kleine man.

Het is gewoon genieten! Nog 1 maand en hij is 1 jaar jong ....

Neneh @ 02:27 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 21 november, 2009

Dat was het dan als je in de handen valt van de slechterik

Gisterochtend was de schok groot. Groter dan wat ook. Mijn webruimte was gehacked. Niet dat ik er iets aan had kunnen doen, ik betaal voor de diensten en hoop dat ze er netjes mee om springen en het goed veilig stellen. Het beveiligen was dus onvoldoende en mijn website kon gekaapt worden. Waarschijnlijk nog veel meer websites maar daar hoor je nooit meer iets over. Hoe dan ook, de Turkse vlag wapperde vrolijk op mijn scherm en mijn n e n e h.nl was weg. Alles was er nog wel maar niet meer zichtbaar. Flabbergasted was ik. Totaal.... Wat zou er in vredesnaam te lezen zijn op mijn eerste pagina van mijn weblog. Ik bel lief en vraag hem naar mijn website te gaan kijken...... pfffff.... 'wat zou er staan?'
Hij weet het niet en zal eens navragen. Ik bel ondertussen met mijn webhost. Ik denk dat het zweet daar al flink over de rug loopt. Ze zijn inmiddels bekend met het fenomeen en zijn er mee bezig. Het kan wel de hele dag duren ......
Er komt een smsje binnen 'je website ligt eruit'.
Ja, vertel mij wat.
Er komt een telefoontje 'wat is er met je website?'
Ja, ja...... n e n e h.nl is zielig en leeg en kaal en gelukkig is de vlag verdwenen.
Inmiddels ben ik alweer wat wijzer maar is me de inhoud nog steeds niet duidelijk. Ik ben wel heel blij dat de pagina snel weg is en al staat er de hele dag niets te lezen, het is altijd beter zonder vlag.
Ik ben het slachtoffer geworden van een hacker en de veiligheid van de website is niet gegarandeerd. Zoveel is me wel duidelijk. Aan het einde van de dag is me ook wel duidelijk dat ik wat ik 'smorgens zelf nog wel kon zien er 's avonds niet meer is. Terug in de tijd, naar 11 november helemaal. Alles van de afgelopen week is gewist.

Neneh @ 09:58 am
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 11 november, 2009

in de lijst van bijzondere ontmoetingen.....

Ik was druk bezig met werk wat ik ieder jaar in de maand november doe. 'In memoriam' in elkaar zetten. Dat wil zeggen dat ik de tekst met foto en datums op de juiste plek zet, alles in dezelfde format en alles op 1 A4-tje. Het is een vreemde klus, ieder jaar weer. Bij sommige lees je tussen alle mooie woorden zoveel verdriet en bij anderen denk ik wel ..... 'zo was het toch goed'. Het gaat dus allemaal over mensen die ons voor zijn gegaan..... daar heb ik het afgelopen jaar anders tegenaan gekeken, daar ben ik me nu nog bewuster van dan ik al was.

Ik was dus druk en keek een beetje vreemd toen de honden uit hun dak dreigden te gaan. Bij de achterdeur stond een bekend gezicht. Ik had hem al even niet gezien en liep snel naar de deur. Die was toch open en voor ik het in de gaten had zat hij bij mij aan de tafel.
Hij heeft z'n petje op, zet hem nog eens recht en steekt van wal als ik hem vraag naar zijn welbevinden. Hij was in juni, kort nadat ik een hartinfarct kreeg, ook de klos. Niet dat hij direct een hartinfarct kreeg maar hij kreeg waarschuwingen. En met die waarschuwingen ging hij naar de huisarts. We hielden elkaar op de hoogte toen ik na een week ziekenhuis weer thuis was. Waar ik na het infarct begon met revalideren ging hij verder met onderzoek. Uiteindelijk kwam ik na de revalidatie ook in dat traject want niets leek er op dat het goed zou komen als er niets gedaan werd. Zo hielden we elkaar op de hoogte en was hij steeds een weekje eerder aan de beurt. Dan vertelde hij wat er gebeurde en hoe hij het ervaren had. Waarop ik een week later aan hem kon vertellen wat ik ervan vond. Het hield ons allebei bezig want hij en ik hadden al bedacht dat we nog niet klaar waren en dat we nog 'leuke' dingen wilden doen. Toen ik in september terug kwam van vakantie lag er een briefje. Hij zou er een weekje niet zijn en opgenomen worden in Zwolle voor een dotterbehandeling. Ik belde hem toch nog even, even horen en even sterkte wensen. Hij was dinsdag aan de beurt en zou woensdag weer naar huis komen. Ik was donderdag aan de beurt en vrijdag weer naar huis........ Ik kwam donderdag in het ziekenhuis en hij was de eerste die we daar troffen. 'Dit klopt echt niet', zei ik. En zo was het ook. Het was niet goed en hij mocht de afdeling niet maar af. Ja, in een rolstoel. Hij zou een hartoperatie krijgen, omleidingen.
Daar had ik dus geen rekening mee had gehouden. 'Zo kan het dus ook', zei ik tegen mijn lief. En de schrik sloeg mij letterlijk om het hart. 'Zo kan het dus ook.'
Maar zo ging het niet, ik ging weer naar huis op vrijdag, ik gaf hem een hand, wenste hem sterkte, veel sterkte en beterschap en stuurde later nog een kaartje. Maar inmiddels zijn er al wat weekjes verstreken en ik had hem al die tijd niet gesproken en ook niets gehoord... tot vanmorgen. Hij stond bij de deur, kwam binnen, vertelde alles van de operatie en daarna, bood nog een keer zijn excuses aan omdat hij mij zo had laten schrikken en vertelde dat hij met de kar was gestopt.
'Best raar moet dat zijn', zei ik tegen hem. Dat vond hij ook wel maar ik ben 1 november officieel gestopt en het is goed. Nu ben ik alles aan het afhandelen. Ik heb nog 12 pakken soja heb jij daar nog belang bij. 'Ja, zeg ik, kom maar op met die pakken, maar ik moet de laatste levering ook nog betalen.' Hij was diegene met wie ik zoveel contact had maar die ik echt niet wekelijks sprak. Hij was diegenen die ervoor zorgde dat ik na de vakantie altijd verse melk in huis had, hij was diegene die altijd toeterde als hij mij zag..... 'als je auto er niet is dan toeter ik ook niet.' Grote grijns
En nu zat hij ineens bij mij aan tafel.

We babbelden over alles wat het 'los' had gemaakt bij de rest van het gezin, bij de man en de vrouw met wie wij ons leven delen, zij zijn nog langer getrouwd dan wij en hebben de kinderen iets ouder, zijn jongste is net zo oud als onze tweede, zoon in Haarlem was vriend met zijn zoon. De wereld is dan ook klein. We babbelen over gevoelens, over toekomst, over plannen, 'leuke dingen doen', het goed hebben en vooral over gezondheid.

Ik betaal mijn laatste bestelling en wij nemen afscheid. 'We zien elkaar nog wel.'

Dag melkboer..... tot ziens

Neneh @ 12:49 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 9 november, 2009

Verzamelen is niet direct een hobby

Ik ben een verzamelaar. Nee, niet een verwoede maar een gewone. Voor zover een gewone verzamelaar gewoon is. Ik weet ook niet precies wat ik er van denken moet. Ben ik wel een verzamelaar eigenlijk. Ik bedacht het ineens vanmorgen toen ik met mijn neus tegen een kippenkop tikte. Toen bedacht ik opeens dat ik een verzamelaar ben. En eigenlijk ben ik het niet eens vanzelf. Ik ben het geworden door anderen. Er is altijd wel iemand die denkt 'ha dat is leuk voor .... haar, voor mij dus.'
Zo waren het jaren geleden de kinderen die bijna dagelijks met een werkje thuis kwamen. Het was volgens mij een soort van afspraakje wat ze maakten onderweg naar school. 'Vandaag maak ik dit, wat doe jij'. Zo hing de muur altijd vol. Vol werkjes, knutsels, schilderijtjes. Er was zelfs 1 jaar bij dat ik één hele muur vol kon prutten met werkjes die allemaal met kerst te maken hadden. 50 engeltjes aan de muur gemaakt door 3 bengeltjes van kinderen. Door mijn eigen hobby's kwam er nog meer aan de muur te hangen, soms had ik meer werkjes dan muur. Het gaat voorbij zonder dat je het mist. De werkjes verdwenen of in de papierbak of in de doos waar de naam van het kind op stond. 'Leuk voor later doos', daar was ik dan wel weer goed in. Ik het huis vol, zij later ook het huis vol. Ik kan namelijk ook heel goed delen.
Het zal de tijd van het jaar zijn dat ik me vanmorgen bewust werd van mijn verzamelwoede. Ik verzamel dus kippen, maar er was iemand die vond dit niet genoeg en nu heb ik ook een haan in de verzameling. Het kan raar lopen. Ik verzamel ook van die glimmende lintjes die tegenwoordig in ieder kledingstuk genaaid worden. Die lintjes zitten erin om te voorkomen dat het van het knaapje glijdt in de winkel. Ik verzamel ze omdat ze glimmen en mooie kleurtjes hebben. Daarom.
Hartjes verzamel ik ook. Gaat vanzelf haast. Er is bijna geen plekje meer waar geen hartje klopt. Ik ga tegenwoordig zelfs zover dat ik er in slaap. Maar dat was meer per ongeluk dan bewust aan de hand.

En 'Love to sleep' is ook meer toevallig dan bewust. Het past prima in mijn verzameling.
Nadeel van verzamelen is dat ik niet snel iets weg kan doen. Ik bewaar ook alles, soms staat 'iets' ergens waar het echt niet hoort maar dat komt omdat ik nog niet kan verzinnen waar ik het dan wel moet zetten. Dat is net zo met de tafel in de kamer. Die wil ik altijd opruimen en daar blijft het bij want waar moet het heen.
Tijdschriften, boeken, pennen, cd's, post, schrijfpapier, fototoestellen, afstandsbedieningen, telefoons. Alles in het meervoud levert nog meer op.
Nieuws, ik verzamel ook oud nieuws in de vorm van krantenknipsels, of zelfs hele pagina’s gewijd aan iets bijzonders. Zo af en toe kom ik weer een knipsel tegen. Ligt ergens tussen of onder en is allang vergeten. Op die manier breng ik steeds weer nieuw leven in oud nieuws. ‘Wist jij dat nog’, roep ik dan!

Waarom ik dan nog twijfel of ik wel of niet een verzamelaar ben, geen twijfel mogelijk. Ik ben het. Maar al die anderen om mij heen ook, zij kunnen het namelijk ook niet laten mee te verzamelen.

Neneh @ 10:31 am
nou zeg al 6 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 8 november, 2009

De weg naar verandering

Wees een observator en een ontvanger
in plaats
van de dwingende dirigent
van je leven

Neneh @ 07:00 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 4 november, 2009

Bij de wilde konijnen af....

Ineens zaten we in het donker, pats boem, donker was het. En stil. Ik had de muziek zoals altijd gewoon aan. Als ik in Frankrijk ben, in een dorpje net over de grens, en het wordt daar avond dan is het donker zoals wij het hier niet kennen maar nu, ineens, leek het er op. Mijn ogen moeten wennen aan het donker en ik moet even denken waar de aansteker ligt. Kaarsen weet ik op de tast te vinden.......
Als bij ons de lampjes uitgaan dan gaan er ook echt heel veel uit. Er zijn van die lampjes die nooit uit zijn. De klokjes bij oven en magnetron, of bij de tv, daar brand ook altijd een rood lampje. Lampjes genoeg, ze geven niet dat licht wat je wenst als je een boek wilt lezen, maar het is gewoon nooit donker. Je went eraan, weet niet beter.
Maar nu. Ineens is alles uit en dat aan het einde van de dag, zo vlak voor ik de keuken in zal gaan om een maaltijd te bereiden is het donker.
'Grote opschepper' stommelt de trap af. 'Da's niet goed!', zegt lief. Ja, vertel mij wat.
De lampen, de computers... alles in 1x uit.

Ik sta op en loop naar het raam, bij de buren brand wel licht. De straat verlichting is ook aan. 'Nee, het is bij ons zelf aan de hand, zegt lief, een tijd terug zaten we toch ook ineens in het donker'. Dat is inderdaad al een tijdje geleden en lief vond dat al helemaal niets. 'Straks moet ik de boel nog weer afbreken in de bijkeuken want daar moet het haast zitten in het electrisch.' Hij mompelt iets over aardlek en draadjes. We zitten even later weer in het licht. Die knoppen kan je weer omzetten en dan doet alles het weer. 'Grote opschepper' gaat weer naar zijn kamer en ik ga toch maar in de keuken aan het werk.
Als de pan goed gevuld staat de pruttelen, de oven opwarmt, de magnetron nog een rondje draait en ik in de pan sta te roeren gebeurt het nog een keertje. Nu sta ik nog meer in het donker, alles is uit behalve het gas. Ik doe dat ook maar uit want in het donker staan te koken is nu niet helemaal mijn hobby.
Lief schiet in de benen, heeft de zaklamp nog niet opgeruimd en gaat weer aan de slag. Alles gaat weer aan en hij begint zich nu echt zorgen te maken. 'Ruik jij iets?' Nee dus, maar dat zegt niets, ik zit nu eigenlijk wel met de geur van knoflook en ui in de neus.
Mijn mannen gaan zoeken en uiteindelijk bedenken ze dat het van buiten moet komen.

'KONIJN'

Logeerkonijn is al maanden bij ons. Heel gezellig zo'n konijn. Lekker zacht en zó aaibaar. Alhoewel de meningen daar over verschillen. Konijn is gewoon konijn.
Hij heeft de zomer van zijn leven gehad, lekker vrij in de tuin, verstoppertje spelen achter de struiken, gaten graven achter de compostbak, achter de neus aanrennen, af en toe even zwemmen in de vijver, poepen achter de planten, natje en droogje op z'n tijd en na elke dag weer veilig in het hok waar een wortel ligt te wachten.
Nee, konijn was tevreden en wij ook..........

Tot we in het donker kwamen te zitten.

De vijverpomp werd uitgeschakeld, de draden buiten werden blootgelegd

Het is een wonder dat 'keutelkonijn' niet met de oren rechtop door de tuin heeft gelopen.......... een wonder!

Neneh @ 12:46 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld.
Tweet