"Catweazle' is jeugdsentiment voor vijftigplussers. De televisieserie ging over een middeleeuwse tovenaar die naar het heden was getoverd. Hij keek zijn ogen uit: door een knopje om te draaien ontstond licht. Water kwam zomaar uit de kraan, voertuigen reden zonder paard ervoor. metalen vogels vlogen door de lucht.

Wij nemen heel veel als vanzelfsprekend aan. Pas als de elektriciteit uitvalt , beseffen we hoe kwetsbaar we zijn. Dan zijn we als een vis op het droge die naar lucht hapt. Dan pas beseffen we onze zegeningen, maar ook de afhankelijkheid van onze technologie. Maar gewoon zijn heel veel zaken in het leven zo vanzelfsprekend dat we er niet bij stilstaan. Daar hebben we het te druk voor.

Laten we dan eens proberen een uurtje Catweazle te spelen en stilstaan bij alles wat 'zomaar' en 'vanzelf' gebeurt. Van internet en e-mail tot het doortrekken van de wc tot het stofzuigen en de wasmachine aanzetten.

Misschien geeft het je een gevoel van bewustwording en wellicht dankbaarheid dat zoveel voor ons geregeld is.

(ik moest denken aan Catweazle en ik mis hem. Ik ben de vijftiger die verslaafd was aan hem)