« Spreek | Main | Wie is de Mol »

woensdag 13 januari, 2010

Er is een sfeer ontstaan

Het is een nieuwsdag, ver van mijn bed ellende die heel dichtbij komt, Haïti, een ontwikkelingsland ligt volgens de berichten bijna plat. Het gaat ver boven mijn verstand, ik zie beelden en ik krijg pijn in mijn armen, machteloosheid viert de boventoon.
Nieuws vanuit Den Haag stroomt ook de hele dag, afgebroken, ongehoord, ongepast, teruggeroepen, overleg, crisis, spoedoverleg, vertrouwen. Het blijft nieuws, het blijft de gemoederen bezighouden.
Het is een nieuwsdag omdat het voor mij ook weer een belangrijke dag was, drie maand geleden was ik in het ziekenhuis bij de cardioloog en zei hij 'wordt eerst maar eens beter, dan zie ik je over 3 maand terug.'
Dat was vandaag, het was bloedheet in het ziekenhuis. Dat was ook wat ik zei tegen degene die alles op moest meten en registreren. 'Het is hier bloedheet.' 'Ik vind het wel lekker, zei hij, ik heb korte mouwen, het is eigenlijk voor de ouderen dat ze het zo warm stoken.' 'Dankjewel', zei ik. Waarop hij zich gelijk ging verontschuldigen. 'Ja, lekker dan.'
Bij de cardioloog kon ik zijn verhaal aanhoren en hij de mijne. Ik had nogal een aantal vragen en hij had gelukkig veel antwoorden. Wat voor mij heel belangrijk is want het lijkt wel goed allemaal maar niets is wat het lijkt. Sinds een dag of 10 lijkt mijn hoofd vol. Druk op de oren en ik voel me bijpassend zwaar lusteloos. Ik doe wel van alles, het lijkt daarmee helemaal of het niets bijzonders is maar echt, het voelt niet goed. Het is de bloeddruk die me eigenlijk nog steeds parten speelt en sinds een maand heb ik alweer een verhoging in de bestaande medicijnen waarvan ik eerst dacht 'het helpt', maar waar ik nu niet meer zo zeker van ben. En dat knaagt dat kan ik je wel vertellen. Een te hoge bloeddruk hoef je niet direct te voelen en de klachten die ik al zolang had, hebben er nooit toe geleid dat iemand wakker werd en riep 'hoe is het met je bloeddruk'
Maar goed, ik zit ermee en wil er van af. Het maakt me onzeker, ik wil mijn nieren niet helemaal kapot maken door een te hoge bloeddruk en allerlei medicijnen. Niet roken en gezond leven.. Dûh! Ik leef gezond en rook niet. 'Ik doe gewoon mijn best om er iets goeds van te maken maar het is niet genoeg en als ik dingen ga voelen word ik onzeker. Is het raar?' 'Nee, is niet raar, we gaan het aanpakken'
'Ik ben heel tevreden over het hart', dat zei hij. Ik vind het zo vreemd dat hij dat zegt en dat zeg ik hem ook. 'Het gaat nooit weer over, het wordt nooit meer beter,' zeg ik een beetje bitter. 'Ja en nee.' En hij begint weer zijn verhaal.
Het is belangrijk om lekker in je vel te zitten, ontspannen. Het is belangrijk gezond te leven, eten, bewegen en genieten. Als je alles goed onder controle hebt en zorgt dat alles goed blijft gaan dan wordt het niet erger. En zo praten we verder. Hij stuurt me weer op pad met medicijnen en wil mijn nieren goed in de gaten houden. Dat kan simpel dus dat ga ik goed regelen. Ik trek al die warme kleren, jas, muts, handschoenen en sjaal weer aan en stap op de fiets.

'Ik ben tevreden over je hart'...... het gonst nog een poosje in mijn hoofd en mijn hart maakt een sprongetje. Dat laatste heeft volgens mij meer te maken met de kou want het is dan -4 graden, het voelt als -11 of zoiets

Voor nu, ik ga naar de film, ik ga even genieten. Moet van de dokter!

Neneh @ 13 januari 2010 16:33

Comments

Plaats reactie