vrijdag 29 januari, 2010
Misbruik
Met de pen roer ik mijn koffie
met de schaar krab ik mijn kop
met een mouw veeg ik mijn snot weg
dweil met mijn sok een melkvlek op
Mijn nagel drukt in 't tafelblad
een diepe kloof groeit daar gestaag
woorden weeg ik met het vreten
dat retour komt uit mijn maag
Met mijn tanden bijt ik splinters
uit de poten van mijn stoel
uit mijn tenen vloek ik psalmen
tot ik er niets meer bij voel
Zelfhaat weeg ik bij het opstaan
in jouw levenloze blik
woede meet ik met mijn knokkels
en mijn schaamte met mijn pik
Licht verpulver ik met vuurwerk
herrie met een spijkerboor
waanzin smoor ik in mijn verzen
waar zijn die dingen anders voor?
Gerwin van der Werf, winnaar Nationale Gedichtenwedstrijd
Neneh @ 07:05 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
Het sneeugent
'Het Sneeugent hier’, zei ik, toen ze vroeg of het hier dik sneeuwde. Nee, 'het sneeugent, dat is regen en sneeuw tegelijk.' 'Heb je dat zelf verzonnen, dat woord, wilde ze weten. Maar nee, dat had ik niet 'dat heeft pa bedacht', zei ik tegen haar. Ze moest lachen. 'Ik vind het wel een woord wat de lading dekt', dacht ik. Ik zei het niet tegen haar maar keek wel naar buiten. Duizenden druppels aan de takjes in de tuin. Zelfs de kerstlampjes, die nog steeds buiten hangen, verzuipen ongeveer in de druppels. Het ziet er zo troosteloos uit. Ondanks dat het wit is buiten. Wit en glad. Vreemd weer, lastig ook. Niet fijn, voor niemand die naar buiten moet voor boodschappen of andersoortige zaken zoals school en werk. Als je moet dan ga je maar fijn is anders. Ik zag het gisteren overal onderweg. Platgereden paaltjes, platgereden verkeersborden en dan rijdt een ander weer over jouw afgevallen onderdelen. Geen houden aan, als je glijdt dan glijd je. Zoiets. Ik dacht ook wel een paar keer 'als ik nu ga glijden dan is er echt teveel waar ik tegenaan kan schuiven.' 'Doe je voorzichtig', is een veelgehoorde kreet. Iedereen belooft op z'n beurt om voorzichtig te doen om bij de eerste de beste bocht in een spagaat te gaan om vege lijf te redden van een barst in botten. Het is zo gedaan, zo'n glijpartij gaat sneller dan afstappen van de fiets. De fiets gaan namelijk mee de bocht uit. Of de auto. Je gaat dan wel niet in de spagaat maar de auto moet wel naar de uitdeuker. Of erger. Die mannetjes daar hebben het druk, denk ik nu. Ik heb gisteren namelijk nogal wat platgereden paaltjes en verkeersborden gezien.
'Als je niet persé naar buiten moet blijf dan thuis', wordt er geroepen. Iedereen gaat gewoon op pad want je bent een watje als je thuis blijft. Of iedereen blijft thuis want je bent een sukkel als je nu de straat op gaat. Hoe dan ook, als het sneeugent zoals het hier nu doet dan weet je dat je glibberend vooruit komt. Of zoals zoon net vertelde toen hij even thuis kwam voor een broodje 'het mag nu wel ophouden met sneeuwen en regenen, ik ben er wel klaar mee, zat bijna onder een auto vanmorgen.' 'Bijna', roep ik. 'Bijna', zei hij.
Ik zie in een flits hoe zoon bijna onder een auto schiet en hoe de bestuurder van de auto schrikt. Nee, ik ben er ook wel klaar mee. Winter is leuk, althans winteren in een winter, maar blubberen en glibberen en sneeugent. Nee, ik ben er ook klaar mee nu
Doen jullie allemaal voorzichtig als je toch persé naar buiten moet.
Neneh @ 11:49 am
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 28 januari, 2010
Wie is de Mol
JA, gaan we weer..... Wie is de Mol
Vol ongeloof zag ik het rode scherm oplichten bij Barbara's naam. Ze had weer zo zitten kloten dat ik echt dacht 'zij is de Mol'. Op de andere bank in de kamer zat lief mee te kijken en hij riep vlak voor de excutie 'Hind' is de Mol.
Nu weet ik het niet meer. Verwarring heet dat. Hoe is het mogelijk dat Barbara het niet is.
Ik ga de afleveringen nog maar een keertje bekijken om te zoeken wat ik nog niet gevonden heb. Het ligt voor mij weer helemaal open.
Neneh @ 10:07 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 27 januari, 2010
Gedichtendag
Niet vergeten!
Stuur je gedicht NU in
Neneh @ 10:36 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
maandag 25 januari, 2010
Vanaf de bank komt er een lief stemmetje
Eigenlijk maak ik plannen, maar niet teveel. Heel vaak komt er toch niks van want ik kan me zo laten verleiden tot een ander plan. Zo werkt het met mij het beste tegenwoordig. Ik kan namelijk heel hard werken als de zon schijnt en het is een graad of wat hoger dan het nu is. Dan werk ik echt mijn plan af zeg maar. Nu is het geen graad of wat hoger, het is een graad of wat lager en ik begin dus niet bovenaan de lijst van plannen. Ik begin de ochtend met een mailtje naar dochter. "Kuken, het vriest buiten en voelt als min 10 graden! Kleed je lekker warm aan."
Ze leest het mailtje 's avonds dus dat schiet lekker op. Maar voor ze weer met een pegel aan de neus binnen komt stuiteren op het werk omdat ze totaal overvallen is door de kou, het zekere voor het zekere. Mailtje dus.
Ik wil de kachel aansteken, mis de aanmaakhoutjes en de asla is bomvol. Dan eerst maar thee en een broodje. Lief haalt een zak aanmaakhoutjes van buiten en mikt de asla leeg. Kachel aan, brood eten, thee drinken. Douchen dan maar. "Grote opschepper" vertrekt naar zijn 'daggie' school. Hij is nog thuis als de les begint maar dat boeit niet.
"Doe je voorzichtig, het kan glad zijn."
(ik kan het niet laten)
De douche is aan de beurt. Ik ook en dan de douche of andersom, het maakt niet uit, alles moet schoon. Dan is het tijd voor warmte. Doordat we een houtkachel gebruiken, in de winter, is de rest van het huis nu net niet helemaal je van dat. Met andere woorden, in de rest van het huis moet je niet zijn, het is er koud. Alleen de kamer en keuken zijn behaaglijk. Er komt verandering binnenkort, er zijn grote plannen. In de kamer liggen de twee honden languit voor de kachel. Ze genieten van de warmte en dat doe ik ook. Het zonnetje begint langzaam tussen de sluierbewolking door te breken en het wordt binnen nog warmer. Ik besluit eerst maar eens naar logeerkonijn om te kijken. Met deze kou bevriest het water wel sneller. Jas aan, sjaal om en op de pantoffels naar buiten. De vogeltjes krijgen ook een flinke laag voer. Ze hebben het wel even druk met de hapjes. Logeerkonijn zit er nog lekker warm bij. Hij vermaakt zich nog steeds ondanks de kou. Dan een kopje koffie en de telefoon gaat. Schonedochter vraagt hoe mijn dag eruit ziet. Wat mijn planning is. Ik had wel een planning maar die gaat acuut de prullebak in als ik hoor wat er aan de hand is. 'Oma's grote vent' die nu net één week 4 jaar is en ook net 5 dagen naar school gaat heeft vandaag weer een andere juf voor de groep, de derde sinds een week. Ik weet het, overmacht ect. Een sterfgeval in de familie kun je niet plannen maar voor 'Oma's grote vent' is het net genoeg. Hij vindt het niet leuk. Maar is toch gewoon op school en als hij tijdens het maken van een werkje ineens op de grond zit ipv op de stoel belt de juf geschrokken naar mijn schonedochter. 'Hij viel ineens van zijn stoeltje'.
Ja, dus?
Hoe dan ook, schonedochter gaat kijken en neemt hem mee. Naar Oma. Want dat wil hij graag en ach, het lukt best. Boodschappen doen kan ook wel later of hij gaat mee. Schonedochter was niet echt ongerust, hij heeft geen koorts en het is al de derde juf in 5 dagen, hij vindt het niet leuk.. Hij wil zo graag naar Oma. Ik grijns eens even. Het is toch wat.
De 'deus' is iets verstopt en verder gaan we ons vandaag vermaken. Hij is blij dat hij lekker bij oma mag zijn. Gewoon een spelletje doen en wat lummelen met oma. Heerlijk. Als hij op de bank zit hoor ik ineens
"oma ik vind jou heel lief'
Ik smelt een beetje, iedere keer smelt ik al een beetje, nu een beetje meer.
Zo'n lief klein stemmetje met zo'n lief zinnetje. Wie heeft er dan nog plannen? Ik niet.
Neneh @ 09:10 pm
nou zeg al
7 keer gebabbeld.
Tweet
zaterdag 23 januari, 2010
10 dingen, deel 6
Waar ik me aan erger, maar dan ook echt vreselijk aan erger. Ik hoop nu dat ik de 10 niet vol kan maken maar vrees het ergste.
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
9.
10.
Tijdens het schrijven werd ik ineens heel blij. Ik dacht bij mezelf wat heb ik het toch goed, warm, droog, mooie laarzen, fijne kleren, een blitse fiets een nieuwe auto, ik woon in een fijn huis heb een schat van een man, een stel fijne kinderen een logeerkonijn en twee keutelhonden die niet op de stoep poepen. Ik heb de koelkast vol en een heerlijk bed met een elektrische deken voor als het echt koud is. Ik heb lieve familie, woon niet op een schuivende aardkloot, waar ze nu wachten op hulp, en heb heerlijke pantoffels aan de voeten.
Ineens kon ik niet meer bedenken waarom ik me in vredesnaam zou ergeren aan iets. Want...... als ik er iets aan kan doen dan doe ik dat, als ik er niets aan kan doen dan moet iemand anders dit doen en dan wil ik helpen en verder is het beter dat er een nationale 'Mens Erger Je Niet' dag komt. Want oh oh, wat hebben we met z'n allen toch veel te ....................
Neneh @ 09:16 am
nou zeg al
8 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 22 januari, 2010
Niet fijn
Ze lopen lekker
die
nieuwe laarzen
Ze zijn te
klein
niet fijn.
Neneh @ 11:02 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
Het loopt nog geen storm
Inzenden mag!
Nu
Het gedicht voor de gedichtengalerij 2010
Neneh @ 12:05 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 21 januari, 2010
Huis
Het is mooi een huis te zijn
voor het enige hart
dat je niet wil achterlaten
Het is mooi een ladder te zijn
voor kinderen
die op een sombere dag
naar de zon willen klimmen
Het is mooi een deur te zijn
zachtjes knarsend
maar toch opengaand
voor al wie wil binnengaan
En een raam
waarin het licht niet dooft
voor al wie denkt:
het is al laat
Het gedicht is een fragment uit 'Huis' van Vjatjeslav Koeprijanov, Rusland.
Het verscheen in "de mooiste van de hele wereld"
Neneh @ 10:02 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
Wie is de Mol
JA, daar gaan we weer..... Wie is de Mol
Ik blijf bij Barbara. Natuurlijk let ik nu meer op haar maar ik vond haar soms zo verdacht en in aflevering 3 zou de Mol zich bekend maken, ze moest naar huis maar ging niet. Zoiets.
Neneh @ 09:41 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 20 januari, 2010
Heel de tafel ligt bezaaid met papieren
Eerst denk ik 'het kan nog wel.' Dat is ook zo, het kan best nog wel. Er komt elke dag wel iets tussen of ik heb gewoon iets anders te doen. Maar nu moet het er toch van komen. Dus kieper ik de papieren van vorig jaar op de tafel, gooi de nieuwe formulieren in de strijd en begin met bellen. Opvallend hoeveel collectanten zeggen dat ze blij zijn dat de collecte pas over een paar weken is want als je nu moet lopen........ Haïti.
Tuurlijk, ik ben ook wel blij dat we niet nu in actie komen. Je kunt het echt op je buik schrijven met de opbrengst. Haïti verdient voorrang en zo hoort het.
Maar ik ga toch maar verder met plannen want ook Amnesty verdient het. Voor Haïti is het ook belangrijk dat Amnesty waakt over de mensenrechten daar. Het is er verschrikkelijk dat laten de beelden wel zien. Als je de geluiden erbij hoort is het helemaal hartverscheurend. Onbeschrijfelijk, dus ook niet te begrijpen als je, zoals wij, op afstand zit. Laten we ons maar druk maken in Nederland. Laten we ons heel erg druk maken morgen als er een landelijke actie op touw wordt gezet.
Ik ben dus bezig met de voorbereidingen voor: Amnesty
En morgen slaan we de handen in elkaar, daar zijn we goed in, in Nederland
Neneh @ 02:00 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
maandag 18 januari, 2010
ineens is kleinzoon 4 jaar, zomaar....
Wij vieren feest, hij is 4 jaar, wij vieren een groot feest, hij is 4
Als ik even 4 jaar terug denk dan moet ik even slikken, dan springt er een traan in mijn oog, dan....... dan...
Hij is 4 jaar, 'Oma's grote Vent' is 4
klik op de foto voor een grotere foto
Neneh @ 03:01 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
er is hier een discussie aan de hand....
Oh jee, Groenlinks heeft iets gevonden, zo vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen (3 maart) en met veel vorst en sneeuw in deze winter. Ze willen de winkeldeuren dicht. Dus via de media wordt de winkelier en kroegbaas opgeroepen de deuren te sluiten maar toch open te houden voor klanten. Alles in het kader van de 'opwarming van de aardbol'. Ik snap het wel, ik heb ook wel veel Groenlinkse trekjes maar dit is toch zo'n materie die je bij de haard aan moet pakken. Natuurlijk, ieder beetje Hoofdstraat en/of Dorpsstraat heeft winkeliers die gewoon bij de inventaris van de plaats horen. Winkels van bekende inwoners zeg maar. Die hebben niet veel (op) met de grote winkelketens, althans, ze zitten zichzelf behoorlijk in de portemonnee als ze de deuren openlaten staan, als het -4 is en voelt als -10, zoals de grotere ketens wel doen. Vlak die wind niet uit namelijk. Maar goed, die winkeliers doen hun deur dicht en als je naar binnen wilt doe jij de deur ook snel weer dicht. 'Ik stook niet voor de vogeltjes'. In een Dorpsstraat zal je trouwens geen grote winkelketens treffen, denk ik. Dus daar zal het minder spelen. De deuren zullen wel dicht zijn.
Maar dan, in de hoofdstraat in H heb je 'kleine' winkeltjes, de bakker, de boekwinkel, 10 telefoonwinkels, 12 schoenenwinkels, 5 lingeriewinkels, 50 kledingwinkels en een aantal grotere landelijke ketens. Met open deuren! Helemaal open. Er is niet eens een deur te vinden soms, rolluiken zijn het, of schuifdeuren die niet dicht mogen van het hoofdkantoor. Nu snap ik wel dat de winkelier denkt dat iedereen naar de buren gaat als de deur van zijn winkel dicht is, ik geloof het niet maar het het is wel de gedachte die heel erg leeft. Nu heeft Groenlinks landelijk ook aangegeven hier toch iets mee te willen doen. Lijkt me zeker voor de grotere landelijke ketens een must om het op dat niveau aan te pakken. Toch verwacht ik er niets van. Echt niet.
Iemand anders schreef een stukje en ik steel het schaamteloos voor mijn weblog. Het was me namelijk ook uit het hart gegrepen, zo was het vorige week in H en ik viel van de ene in de andere verbazing. Mensen mogen zich te pletter glibberen want het zout is op, de voordeur blijft uitnodigend openstaan en tegen de tijd dat je weer naar buiten glibbert heb je het zweet los onder de winterjas met dubbele lagen. Want binnen moeten ze het ook warm hebben. Gek, ik word toch helemaal gek van dit malle gedoe. Mensen doe er iets aan, deuren dicht en een tikje lager die verwarming. Kan toch best.
Bij min vier en een venijnige wind ijste ik door de Hoofdstraat. En daar zag ik dat alles nog was als - pakweg - twintig jaar geleden. Ondanks de kou stonden de deuren van zowat de hele binnenstad open. Ook bij de aanbieder van mobiele telefonie was het niet warm. Geen wonder, want ook hier stond de muil van het etablissement wagenwijd open. Boven de deuren blowde een apparaat warme lucht de tent in, als een lawaaiige passaatwind die van geen ophouden weet. En daar heb ik toch wat van gezegd, nadat de jongedame mijn behoefte had bevredigd. Ze stamelde iets over "beleid" en "uitnodigend", waartegen ik "energieverspilling" en "opwarming van de aarde" inbracht. Toen ik weer buiten stond, had ik niks bereikt, en zag ik om me heen dat er nog veel middenstanders te bekeren zijn, en vermoedelijk niet alleen in H. Ik trek maar weer eens mijn Don Quichote wapenrusting aan. Doet u ook mee
Met dank aan Axel die op stap moest omdat zijn telefoon stuk was gegaan. Onmisbaar die dingen.
Neneh @ 01:14 pm
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
Ik vind haar leuk
Ik vind haar echt leuk, alles wat ze speelt past bij haar en dan hoor ik haar zeggen dat, 'it's complicated' een kadootje was. 'Voor dit soort films word ik niet snel gevraagd'. Het is niet een film om 2 x te gaan zien, maar ze speelde natuurlijk zoals ze is. Geweldig. En nu heeft ze weer een acteerprijs gewonnen. Zij speelde beste vrouwelijke rol in een komische film: Julie & Julia.
En die film heeft hier niet gedraaid in de bioscoop. Ik moet 'um nog gaan zien. Ze blijft leuk. Meryl Streep!
Neneh @ 11:03 am
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
zaterdag 16 januari, 2010
Gedichtendag
Inzenden mag!
Nu
Het gedicht voor de gedichtengalerij 2010
Neneh @ 01:49 pm
nou zeg al
6 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 15 januari, 2010
Het wil maar niet opschieten met mij maar .....
Een maand geleden zo ongeveer kwam het eerste gedicht al binnen voor de Gedichtendaggalerij 2010. Ik werd gelijk blij en riep: 'volgende maand ga ik een nieuwe galerij maken en gaan we starten'. Dat er dit jaar maar weer veel mooie, ontroerende, satirische, gevoelige, ondeugende, speelse, volwassen, kinderlijke gedichten mogen verschijnen in de galerij.
28 januari is het zover, dan is het Gedichtendag hét poëziefeest van Nederland en Vlaanderen.
Thema: over de grens. Daar kan je dus alle kanten mee uit.
Ik stap vol goede moed
verbrand achter me wat was.
Neem mee naar nieuwe plannen
ik loop niet in de pas.
Mijn leven heeft een ommekeer
voor even lijkt het uit elkaar.
Telkens over grenzen heen
het valt, het valt me zwaar.
Mijn lijf liet een steekje vallen
het leek zwaarder dan ooit te voor.
In de benen, ik mag verder
over de grenzen, ik mag door...
Er is wel iets te verzinnen dus ik laat het nu aan jullie over.
Kom maar op met de gedichten, er is een plaatsje gereserveerd in de galerij
Neneh @ 12:36 pm
nou zeg al
5 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 14 januari, 2010
Wie is de Mol
JA, daar gaan we weer..... Wie is de Mol
Jammer dat Tim er al uit is, hij was wel leuk om in actie te zien. Zo onschuldig ook. Maar wie is de Mol? Ze hebben allemaal lopen Mollen volgens mij en niet zo'n klein beetje ook. Ik blijf nog maar even bij Barbara.......
Neneh @ 08:25 pm
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 13 januari, 2010
Er is een sfeer ontstaan
Het is een nieuwsdag, ver van mijn bed ellende die heel dichtbij komt, Haïti, een ontwikkelingsland ligt volgens de berichten bijna plat. Het gaat ver boven mijn verstand, ik zie beelden en ik krijg pijn in mijn armen, machteloosheid viert de boventoon.
Nieuws vanuit Den Haag stroomt ook de hele dag, afgebroken, ongehoord, ongepast, teruggeroepen, overleg, crisis, spoedoverleg, vertrouwen. Het blijft nieuws, het blijft de gemoederen bezighouden.
Het is een nieuwsdag omdat het voor mij ook weer een belangrijke dag was, drie maand geleden was ik in het ziekenhuis bij de cardioloog en zei hij 'wordt eerst maar eens beter, dan zie ik je over 3 maand terug.'
Dat was vandaag, het was bloedheet in het ziekenhuis. Dat was ook wat ik zei tegen degene die alles op moest meten en registreren. 'Het is hier bloedheet.' 'Ik vind het wel lekker, zei hij, ik heb korte mouwen, het is eigenlijk voor de ouderen dat ze het zo warm stoken.' 'Dankjewel', zei ik. Waarop hij zich gelijk ging verontschuldigen. 'Ja, lekker dan.'
Bij de cardioloog kon ik zijn verhaal aanhoren en hij de mijne. Ik had nogal een aantal vragen en hij had gelukkig veel antwoorden. Wat voor mij heel belangrijk is want het lijkt wel goed allemaal maar niets is wat het lijkt. Sinds een dag of 10 lijkt mijn hoofd vol. Druk op de oren en ik voel me bijpassend zwaar lusteloos. Ik doe wel van alles, het lijkt daarmee helemaal of het niets bijzonders is maar echt, het voelt niet goed. Het is de bloeddruk die me eigenlijk nog steeds parten speelt en sinds een maand heb ik alweer een verhoging in de bestaande medicijnen waarvan ik eerst dacht 'het helpt', maar waar ik nu niet meer zo zeker van ben. En dat knaagt dat kan ik je wel vertellen. Een te hoge bloeddruk hoef je niet direct te voelen en de klachten die ik al zolang had, hebben er nooit toe geleid dat iemand wakker werd en riep 'hoe is het met je bloeddruk'
Maar goed, ik zit ermee en wil er van af. Het maakt me onzeker, ik wil mijn nieren niet helemaal kapot maken door een te hoge bloeddruk en allerlei medicijnen. Niet roken en gezond leven.. Dûh! Ik leef gezond en rook niet. 'Ik doe gewoon mijn best om er iets goeds van te maken maar het is niet genoeg en als ik dingen ga voelen word ik onzeker. Is het raar?' 'Nee, is niet raar, we gaan het aanpakken'
'Ik ben heel tevreden over het hart', dat zei hij. Ik vind het zo vreemd dat hij dat zegt en dat zeg ik hem ook. 'Het gaat nooit weer over, het wordt nooit meer beter,' zeg ik een beetje bitter. 'Ja en nee.' En hij begint weer zijn verhaal.
Het is belangrijk om lekker in je vel te zitten, ontspannen. Het is belangrijk gezond te leven, eten, bewegen en genieten. Als je alles goed onder controle hebt en zorgt dat alles goed blijft gaan dan wordt het niet erger. En zo praten we verder. Hij stuurt me weer op pad met medicijnen en wil mijn nieren goed in de gaten houden. Dat kan simpel dus dat ga ik goed regelen. Ik trek al die warme kleren, jas, muts, handschoenen en sjaal weer aan en stap op de fiets.
'Ik ben tevreden over je hart'...... het gonst nog een poosje in mijn hoofd en mijn hart maakt een sprongetje. Dat laatste heeft volgens mij meer te maken met de kou want het is dan -4 graden, het voelt als -11 of zoiets
Voor nu, ik ga naar de film, ik ga even genieten. Moet van de dokter!
Neneh @ 04:33 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
Spreek
Als ik spreek spreek ik namens mijzelf of soms voor het gezin of voor een van de leden van mijn gezin.
Als ik dat niet goed doe hoef ik niet naar een torentje voor overleg. Ik hoef geen verantwoording af te leggen aan een kabinet, aan een kamer of aan een volk.
Daarom ben ik wel blij dat ik ik ben en hij moet nu heel erg op zijn tellen gaan passen. Hij heeft niet zijn mond voorbij gepraat, hij heeft namens zich zelf gesproken. En hoe ik het ook lees en hoor, van alle kanten en uit allerlei monden, iedereen heeft een mening, ik vind nu dat hij iets uit te leggen heeft. Want dat heeft hij nog niet gedaan tot nu toe...
Wat kan die man draaien zeg
Neneh @ 10:01 am
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
maandag 11 januari, 2010
Oma, ik heb een prikje gehad mag ik nu bij jou....
Oma's grote Vent was de afgelopen donderdag gewoon weer een dagje bij Oma. Gewoon zoals de laatste jaren bijna iedere donderdag. Het begon een paar jaar geleden met 'ik ga kijken of het lukt naast mijn werk' en vervolgens bleef hij komen op de donderdag. Sinds een jaar helemaal geen probleem meer omdat Oma stopte met haar werk. Maar Oma werd ziek en 'Oma's grote Vent' vond het allemaal maar niks. Oma ook niet. Dus zo snel het weer kon was hij er weer en ze hadden het goed. Hij en oma. Beetje een dagje lekker niksen met Oma is natuurlijk ook wel fijn als je het verder in je jonge leventje druk hebt. Op de fiets naar de bieb en wekelijks langs de nootjeskraam op de markt, jawel, het zelfde recept en het liefst een zak vol. Samen een broodje eten, boekje lezen, filmpje kijken en afgelopen donderdag voor het eerst samen Mario Kart spelen. Wat zoveel inhoud dat Oma moet rijden en hij kijkt want als hij rijdt dan moet hij alle dozen pakken en is altijd te laat over de finish. Hij gaat het snappen maar dat element is nu nog niet belangrijk. Ze hebben dikke lol samen.
Maar zoals dat gaat met kinderen en dus ook met kleinkinderen, ze groeien. Trots als Oma dan is, alweer een mijlpaal, alweer een sticker, alweer een maat groter. 'Jongen toch, wat word je toch groot.'
Ineens is het een donderdag in januari 2010, bijna 4 jaar later en er staat alweer een mijlpaal aan te komen. Het was de allerlaatste oppasdag bij Oma, zomaar even naar de bieb, even samen naar de markt.
Vanmorgen belde schone-dochter, 'ik heb Nick naar school gebracht'
Proefdraaien
4 worden
groot groeien
loslaten
loslaten
loslaten......
Ik denk eens een jaar of 26 terug .... die eerste stappen in een nieuwe wereld. Zoon was er wel aan toe en ik ook. Het was spannend, zowel voor hem als voor mij. Want wat doe je...... loslaten en nieuwe mensen leren kennen, hij en ik.
Nu komt er dus een andere donderdag, eentje van halen en brengen en nog snel naar de bieb en de markt is al leeg dus dat moet anders, dat moet Oma goed regelen. Hij wordt groot, 'Oma's grote Vent' wordt zo groot.
Schone-dochter heeft foto's gemaakt en ik mag ze hier zetten. De spanning op het gezicht van 'Oma's grote Vent' is er vanaf te lezen... en ik smelt. Wat een grote Vent ben je toch.
*klik*
Om 12 uur belde hij en vertelde hij dat het heel leuk was, eigenlijk struikelde hij bijna over zijn woorden, zoveel indrukken, zoveel nieuws
Nog 6 nachtjes slapen en er staan 4 kaarsjes op de taart
Neneh @ 02:55 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
zondag 10 januari, 2010
Ik schrijf je een bloem
Het glas gerond
siert kelderschap
verborgen dofheid
door de tijd
stond in vergeten staat
sinds jaren ongevuld
als verglaasde ouverture
zal nu een spanne duren
dan zal weer geur van hyacinten
bol gezet in kelderschap
prelude van voorjaarskleuren
weelderig de lente fleuren
- Anneke Brands -
Neneh @ 08:44 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
zaterdag 9 januari, 2010
Vervolg: Hier komt een logje over mijn dochter
Was ik vol goede moed begonnen aan een logje over mijn dochter ging ik eerst kraomschudden en kwam er vervolgens niets meer van. Maar ik heb mezelf beloofd om van uitstel geen afstel meer te maken dus ik doe wat ik zeg al is het een jaar later dan de bedoeling was. Dat is het niet. Ik ben maar een paar dagen over tijd en mijn dochter heeft al geroepen dat het een grapje was. Ineens wist ze waar ze was toen ze schreef dat ze zichzelf kwijt was.
Eerst alles op een rijtje anders zijn jullie, trouwe lezertjes, de draad al geheel kwijt.
Het begon hier: Soms kan je verlangen naar gewoon
en daarna: Hier komt een logje over mijn dochter
En hier komt dus een vervolg, alhoewel dochter net heeft geschreven dat 'hier komt een logje over mijn dochter' het allermooiste logje is wat ik ooit over haar heb geschreven. Ik geloof dat niet. Ze liegt. Ze plaagt me maar een beetje. Dat denk ik.
Ik ga over mijn dochter schrijven. Ze woont al heel lang niet meer thuis, terwijl zij aangeeft dat ze twee thuizen heeft. Ze is graag thuis thuis. Dus zowel bij haar eigen spulletje als bij onze spulletjes. Daar ben ik blij om. Ze vroeg me pas iets 'je vindt het fijn als ik thuis ben hè?' Dat kon ik wel met ja beamen, ik vind het wel fijn als je thuis bent. Ze was er namelijk ook bijna 2 weken (december). Overdag werken en 'avonds lekker mee-eten en bankhangen. Ja, het is gezellig als je er bent. 'Maar als ik weer weg ga, wat dan, vind je dat ook fijn?' vroeg ze later. Ik keek haar aan en moest lachen. 'Ja, ik vind dat ook fijn. Ik ben blij als je thuis bent, maar ik ben ook blij als je weer gaat. Ik kan je best loslaten, ik wil heel graag dat je het goed hebt, ook zonder dat je hier altijd bent.' Ze was ook blij met mijn antwoord.
Als mijn dochter thuis is kan ik dat overal aan merken, ze laat haar sporen wel achter zeg maar. Het huis vult zich. Ik verbaas me altijd weer over de hoeveelheid spullen die ze heen en weer sleept in haar tassen. Om vervolgens tot de conclusie te komen dat het onmogelijk is alles in 1 keer weer mee terug te nemen naar haar huis. Ja, dat zie ik ook. Lieve help, er komt bijna een aanhanger aan te pas om alles weer op de plek te krijgen. Er gaat natuurlijk ook wel wat heen en weer. Er gaat weer eens iets stuk en pa duikelt op internet wel weer iets op wat nog goed te gebruiken is. Tv’s, stereo’s, computers, koptelefoons, laarzen, je kunt het zo gek niet verzinnen over het gaat van H naar A en terug. Er wordt dus stevig gependeld. Ze zegt wel eens ‘het is hoogste tijd dat je weer eens bij mij komt’. Dan bedoelt ze dat ze een stok achter de deur heeft om het huis eens op orde te brengen. Toen ik nog werkte was ik vaker bij haar dan nu. Zij werkt nu door de week en is de weekenden vrij en ik heb in de weekenden de mannen thuis en door de week meer de tijd zeg maar. Er komt weinig van. Daarbij werkt ze nu zo dichtbij dat ze zelfs een broodje komt eten tussen de middag als dat zo uit komt. Kan ze even tegen me aan zeuren. Onzeker als ze is over zichzelf is dat wel goed ook. Ik laat haar praten en luister net zolang tot ik er genoeg van heb dan begin ik mijn zegje. En als ik klaar ben is het weer rustig in de tent en beloofd ze te gaan praten met degene die er toe doet. Ik snap vaak niet half waar ze zich druk over maakt want ik vind het dan echt iets waar je je helemaal niet druk over moet maken. Laat sommige dingen maar komen zoals ze zijn en trek je eigen plan. Vervolgens roep ik, ‘moet je mij nu horen, ik heb nu wel een grote mond maar toen ik zo oud was als jij had ik het ook niet en liep ik ook tegen die dingen op.’ Ik begrijp dus wel iets van de materie maar sta nu zo anders in het leven en ben me meer bewuster van alles. ‘Het hele leven is een leerproces’, zeg ik dan en telkens kom je een stapje verder. Blijf bij jezelf, luister naar jezelf, trek je eigen plan, schrijf het op en ze gaat weer aan het werk om vervolgens ergens in de middag te laten horen dat het goed gaat, dat er een gesprek komt, de leidinggevende achter haar staat …… dat het leven echt geen krentenbol is. (kreet van zoon)
10 dingen: waaraan ik kan zien dat dochter thuis is:
1. Haar rugzak staat bovenop de tafel. Altijd en het is me een raadsel waarom
2. Haar jas hangt over de stoel
3. Haar muts, de handschoenen, de sleutelbos liggen op de tafel
4. tv vertoont beelden die we anders nooit zien (haar favoriete series)
5. Ik heb meer was
6. Heb jij nog een onderbroek voor mij? (maar dat hoeft niet iedereen te weten)
7. Er hangen handdoeken op de gekste plekken
8. Mam, wat kan jij toch lekker koken, zucht, dat leer ik nooit
9. Het ruikt naar dochter
10. En als ze weer weg is dan is ze altijd iets kwijt of vergeten en is het huis leger dan daarvoor.
Ik vind het een voorrecht om haar moeder te zijn, laat ik daar maar mee eindigen.
Neneh @ 10:26 am
nou zeg al
9 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 8 januari, 2010
Als je zonder zit
Het was nog donker, niet zo gek ook want voor hetzelfde geld was het middenin de nacht. Dat was het dus niet. Lief maakte geluid 'what the heck' het is kwart voor acht.'
Dat is de tijd dat de mannen de deur achter zich dichttrekken en naar het werk gaan. Mislukt. Jammer dan. Gelukkig heeft lief het zelf gedaan, hij heeft zitten spelen met de nieuwe wekker en het ding uit gedaan na het spelen.
We maken een plan, hij dit, 'grote opschepper' zo en ik zus.
Ik ga naar de beneden, haal Micka uit de bench en probeer de kachel aan te steken. Ik sta nog bij de kachel als ineens langzaam alle lichten doven. De gordijnen nog dicht en alle lampen uit met alleen het schijnsel van de net aangestoken kachel.
Ik loop naar het raam en trek de gordijnen open. Tot het kruispunt is het donker. Alle verlichting is uit en ik zie hier en daar kaarsjes verschijnen. Voor ons huis staat een man te bellen, hij heeft een zaklamp in zijn hand. Bizar.
Ik roep naar boven dat de hele straat donker is, dat scheelt namelijk, dan ligt het niet bij ons. Ik kan me namelijk nog iets herinneren van nog niet zo lang geleden.
Nee, dit is andere pech. Lief staat nog net niet onder de douche maar wel in een donkere douche.
Eerst maar eens even nadenken, welke volgorde en hoe pakken we dit aan. Ik wil thee drinken dus pak een pan en vervolgens moet ik een aansteker zoeken want het gas wil niet aan zonder stroom. Logeerkonijn heeft bevroren water en daar moet iets aan gedaan. Gelukkig blijft de kamer lekker warm en bij kaarslicht het ontbijt klaarmaken heeft ook zo z'n charme. Maar dan....... ik eet mijn ontbijtje aan tafel bij de krant met een zaklampje. Niets nu.nl niets mail checken of even de reacties lezen, niet radio luisteren, helemaal nul komma niets.
'Ik verveel me nu al' zeg ik tegen lief.
En dan moet ik lachen. Dit is te erg voor woorden, het elektrische probleem is net aan de gang en ik verveel me al. Terwijl ik altijd roep dat ik me nooit verveel, wat ook zo is maar dan moet ik wel stroom hebben. Voor muziek, voor de computer, voor het photoshoppen, voor het gamen, voor de gezelligheid, voor..........
Overal voor.
Ik vouw de was op, gooi nog een houtje in de kachel en we wachten nog even met aankleden. Net als 'grote opschepper' zijn kleren aan heeft gaat het licht weer aan. Eén uur zonder stroom en alles is in de war
Ik ga maar eens douchen, het water zal nu wel weer warm zijn.
Neneh @ 10:28 am
nou zeg al
14 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 7 januari, 2010
Nieuwe ronde, nieuwe kansen
JA, gaan we weer..... Wie is de Mol
Neneh @ 06:49 pm
nou zeg al
5 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 6 januari, 2010
inspiratie in een notedop
het komt, het komt. Ik voel het
Neneh @ 07:30 pm
nou zeg al
5 keer gebabbeld.
Tweet
dinsdag 5 januari, 2010
Hier komt mijn logje over mijn dochter
Bij het vorige postje schreef ze: 'Ik mis mezelf in het geheel.. waar was ik?! :')
En later had ik haar aan de telefoon, dat doen we wel eens. Telefoonhangen. Ze begon weer over haar afwezigheid in het postje. 'Ik was bijna 2 weken thuis'. We hadden eerder een discussie over thuis. 'Want als ik bij jullie kom ben ik thuis en als ik thuis kom dan kom ik ook thuis. Ik heb dus 2 x thuis.'
Als ik er over nadenk dan is het helemaal apart, ze heeft namelijk in dit huis nooit gewoond. Ik bedoel als kind met ouders en dan opgroeien. Ze was de deur al uit zoals dat dan heet.
Nu was ze bijna 14 dagen thuis. Ook goed. Ik kom er nog op terug.
Ik ga eerst kraomschudden bij de buren!
Neneh @ 07:55 pm
nou zeg al
5 keer gebabbeld.
Tweet
maandag 4 januari, 2010
Soms kan je verlangen naar 'gewoon'
Heerlijk, 14 dagen lang heerlijk. Nee, nog langer zelfs want we begonnen aan een lang weekend Parijs. Wel gaan, niet gaan, het was nog spannend tot we gingen. 600 Kilometer door een wit winterlandschap rijden en terug was er nog meer wit. We reden er iets langer over omdat de weg niet geheel vrij was van file en ook niet van sneeuw. Maar het was een geweldige ervaring. Parijs in de kerstsfeer en dan met temperaturen die ze daar niet echt gewend zijn.
We hebben er namelijk heerlijk gegeten in een simpel restaurantje met een kacheltje aan de voeten. Onder de tafel was het tropisch zeg maar. We konden onze koude en vermoeide voeten echt verwennen.
Zo begonnen de laatste 2 weken van het jaar 2009. Lief ging weer werken tot kerst en 'grote opschepper' begon aan zijn vakantie. Lees: lang in bed liggen, de hele dag chillen en vooral veel gamen. Oh, en zijn moeder tot waanzin drijven door de was maar op te blijven stapelen in zijn slaapkamer en de honden veel te laat uit te laten. Ik moet me soms erg bedwingen...... Hij wordt groot, is groter dan zijn moeder (oh oh, 1 centimeter) maar hij kan nog zo heerlijk puberen.
(dat heerlijk is niet echt, maar soms moet ik er wel om lachen)
De kerstkaarten blijven me aankijken tot na de kerst, 'oma's grote vent' en 'klein mannetje' zijn ziek en er moet nogal eens een keertje opgepast worden. De tijd staat dan even stil. Niets doen, behalve genieten van beide boefjes. De jongste wordt net voor kerst 1 jaar en begint zijn nieuwe jaar met oorontsteking. Niet fijn.
Voor de kerstdagen zijn de boodschappen binnen, het huis versieren, de boel aan kant, laat iedereen maar komen.
Dat is niet tegen dovemansoren gezegd en het huis is vol, dagen lang. Als de eerste kerstdag voorbij is dan beginnen we aan de restjes. Genoeg op voorraad.
Lief heeft te veel van zijn vakantiedagen gesnoept het afgelopen jaar (ook door mijn ziek zijn) en gaat weer aan het werk op de maandag na kerst. Ik probeer een beetje in het huis te redderen maar heb niet veel zin. De kerstkaarten die nu officieel nieuwjaarskaarten heten heb ik eindelijk gepost en verder houd ik me vooral bezig met lummelen, de boodschappen, het huishouden, vrijwilligerswerk en oliebollen bakken. Soms is een dag voorbij voor ik er goed en wel aan begonnen ben zo snel gaat de tijd.
Dan is het oudejaarsavond en zijn lief en ik met z'n tweeën. Ik denk voor het eerst sinds ons trouwen. De jaren daarvoor werkte ik altijd met oud&nieuw. Kerst was mijn vrije feest. Maar nu, met z'n tweeën. Er is weinig op de tv en ik prut een logje in elkaar. Het eindejaarslogje. Daar ben ik uren mee bezig want ik ben ondertussen nog veel meer aan het doen. Af en toe een oliebol en een zoen en ik kan weer verder. Het wordt 12 uur en 'grote opschepper' is de eerste die belt. (dan hebben we dat maar weer gehad, denkt ie) en daarna hebben we iedereen aan de telefoon die we direct willen spreken. Handen schudden buiten en vuurwerk kijken. Het is echt heel erg rustig in de straat. De hele nacht is het rustig, natuurlijk is er herrie van de feesttent maar liever die herrie dan alles kapot in de buurt en de hele nacht klappers in de lucht. 'Grote opschepper' is ook de eerste in het nieuwe jaar die ons wakker belt. We schrikken er wel even van. Hij is door zijn enkel gegaan en wil liever naar huis dan nog iemand verder tot last te zijn. Ik kan het me wel voorstellen...... zolang ik onder de warme deken lig.
Zucht.
En nog een zucht.
We gaan beide uit bed, lief heeft toch een glaasje te veel gedronken om nu al achter het stuur te kruipen en ik heb daar geen last van. Dus de kleren aan en de auto in. Tegen 5 uur liggen we allemaal weer in bed en horen we tegen half 6 dat de feesttent gaat sluiten, nog wat geknal en we slapen weer.
Die nieuwjaarsdag worden we echt laat wakker. Goed begin van het nieuwe jaar ...... ik weet het niet. De hele dag heb ik moeite met wakker worden. En sinds oudjaarsdag heb ik een allergie aanval zodat ik blijf niezen en snotteren. Ik kijk eens om me heen als de zon even schijnt.
Pffff... stof en stof. Als het weer gewoon wordt hier dan is dat het eerste wat ik aanpak.
Na nog een heerlijk druk lang weekend met voldoende hout voor de deur voor 2 winters en de oliebollen OP is het ineens maandagochtend.
Om half 7 gaat niet de wekker, ik word wakker van geen wekker. Half 7 en uit bed. Eerst logeerkonijn vers water geven want de boel bevriest 's nachts. Dan ontbijten.....
De mannen weer naar het werk en het is weer gewoon. Ik kan soms zo verlangen naar 'gewoon'
De kerstbomen leeg, de ramen schoon, de badkamer schoon...... de keuken schoon (ook niet overbodig) en de honden gewoon in de mand
Neneh @ 10:27 am
nou zeg al
13 keer gebabbeld.
Tweet
zaterdag 2 januari, 2010
2 januari
Lief zei, 'Zoveel sneeuw heb ik hier nog niet gezien zolang we hier wonen.'
Ik was het niet met hem eens, echt niet. 'Jij lag met griep in bed, zei ik, en ik liep als een kip zonder kop rond, het was vreselijk. De auto ingesneeuwd en niets begaanbaar. Ik ben samen met de toen nog 'kleine opschepper' naar zijn school gelopen.'
Ik weet het nog wel, ik was anderhalf uur onderweg en de baas (ik kon haar villen) vond mijn reactie nogal overdreven toen ik vertelde dat bijna niemand op het werk kon komen. We zaten vast. 'Dat is vast de mentaliteit van de Drent', was haar antwoord. Ik was boos. Heel lang.
Waar was ik 2 maart 2005
Kijk mijn logje van toen.... sneeuw
50 centimeter of meer.... het lag hier en daar tot ver in april.
Neneh @ 10:21 pm
nou zeg al
7 keer gebabbeld.
Tweet