« Als je zonder zit | Main | Ik schrijf je een bloem »

zaterdag 9 januari, 2010

Vervolg: Hier komt een logje over mijn dochter

Was ik vol goede moed begonnen aan een logje over mijn dochter ging ik eerst kraomschudden en kwam er vervolgens niets meer van. Maar ik heb mezelf beloofd om van uitstel geen afstel meer te maken dus ik doe wat ik zeg al is het een jaar later dan de bedoeling was. Dat is het niet. Ik ben maar een paar dagen over tijd en mijn dochter heeft al geroepen dat het een grapje was. Ineens wist ze waar ze was toen ze schreef dat ze zichzelf kwijt was.
Eerst alles op een rijtje anders zijn jullie, trouwe lezertjes, de draad al geheel kwijt.
Het begon hier: Soms kan je verlangen naar gewoon
en daarna: Hier komt een logje over mijn dochter
En hier komt dus een vervolg, alhoewel dochter net heeft geschreven dat 'hier komt een logje over mijn dochter' het allermooiste logje is wat ik ooit over haar heb geschreven. Ik geloof dat niet. Ze liegt. Ze plaagt me maar een beetje. Dat denk ik.

Ik ga over mijn dochter schrijven. Ze woont al heel lang niet meer thuis, terwijl zij aangeeft dat ze twee thuizen heeft. Ze is graag thuis thuis. Dus zowel bij haar eigen spulletje als bij onze spulletjes. Daar ben ik blij om. Ze vroeg me pas iets 'je vindt het fijn als ik thuis ben hè?' Dat kon ik wel met ja beamen, ik vind het wel fijn als je thuis bent. Ze was er namelijk ook bijna 2 weken (december). Overdag werken en 'avonds lekker mee-eten en bankhangen. Ja, het is gezellig als je er bent. 'Maar als ik weer weg ga, wat dan, vind je dat ook fijn?' vroeg ze later. Ik keek haar aan en moest lachen. 'Ja, ik vind dat ook fijn. Ik ben blij als je thuis bent, maar ik ben ook blij als je weer gaat. Ik kan je best loslaten, ik wil heel graag dat je het goed hebt, ook zonder dat je hier altijd bent.' Ze was ook blij met mijn antwoord.
Als mijn dochter thuis is kan ik dat overal aan merken, ze laat haar sporen wel achter zeg maar. Het huis vult zich. Ik verbaas me altijd weer over de hoeveelheid spullen die ze heen en weer sleept in haar tassen. Om vervolgens tot de conclusie te komen dat het onmogelijk is alles in 1 keer weer mee terug te nemen naar haar huis. Ja, dat zie ik ook. Lieve help, er komt bijna een aanhanger aan te pas om alles weer op de plek te krijgen. Er gaat natuurlijk ook wel wat heen en weer. Er gaat weer eens iets stuk en pa duikelt op internet wel weer iets op wat nog goed te gebruiken is. Tv’s, stereo’s, computers, koptelefoons, laarzen, je kunt het zo gek niet verzinnen over het gaat van H naar A en terug. Er wordt dus stevig gependeld. Ze zegt wel eens ‘het is hoogste tijd dat je weer eens bij mij komt’. Dan bedoelt ze dat ze een stok achter de deur heeft om het huis eens op orde te brengen. Toen ik nog werkte was ik vaker bij haar dan nu. Zij werkt nu door de week en is de weekenden vrij en ik heb in de weekenden de mannen thuis en door de week meer de tijd zeg maar. Er komt weinig van. Daarbij werkt ze nu zo dichtbij dat ze zelfs een broodje komt eten tussen de middag als dat zo uit komt. Kan ze even tegen me aan zeuren. Onzeker als ze is over zichzelf is dat wel goed ook. Ik laat haar praten en luister net zolang tot ik er genoeg van heb dan begin ik mijn zegje. En als ik klaar ben is het weer rustig in de tent en beloofd ze te gaan praten met degene die er toe doet. Ik snap vaak niet half waar ze zich druk over maakt want ik vind het dan echt iets waar je je helemaal niet druk over moet maken. Laat sommige dingen maar komen zoals ze zijn en trek je eigen plan. Vervolgens roep ik, ‘moet je mij nu horen, ik heb nu wel een grote mond maar toen ik zo oud was als jij had ik het ook niet en liep ik ook tegen die dingen op.’ Ik begrijp dus wel iets van de materie maar sta nu zo anders in het leven en ben me meer bewuster van alles. ‘Het hele leven is een leerproces’, zeg ik dan en telkens kom je een stapje verder. Blijf bij jezelf, luister naar jezelf, trek je eigen plan, schrijf het op en ze gaat weer aan het werk om vervolgens ergens in de middag te laten horen dat het goed gaat, dat er een gesprek komt, de leidinggevende achter haar staat …… dat het leven echt geen krentenbol is. (kreet van zoon)

10 dingen: waaraan ik kan zien dat dochter thuis is:

1. Haar rugzak staat bovenop de tafel. Altijd en het is me een raadsel waarom
2. Haar jas hangt over de stoel
3. Haar muts, de handschoenen, de sleutelbos liggen op de tafel
4. tv vertoont beelden die we anders nooit zien (haar favoriete series)
5. Ik heb meer was
6. Heb jij nog een onderbroek voor mij? (maar dat hoeft niet iedereen te weten)
7. Er hangen handdoeken op de gekste plekken
8. Mam, wat kan jij toch lekker koken, zucht, dat leer ik nooit
9. Het ruikt naar dochter
10. En als ze weer weg is dan is ze altijd iets kwijt of vergeten en is het huis leger dan daarvoor.

Ik vind het een voorrecht om haar moeder te zijn, laat ik daar maar mee eindigen.

Neneh @ 09 januari 2010 10:26

Comments

Plaats reactie