zondag 28 februari, 2010

Pom pom pom....

Kanniewachten...........

Neneh @ 12:03 pm
nou zeg al 11 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 26 februari, 2010

Blik op de week van gaan en komen

Wat een week en hij is nog niet voorbij. Maar voor een vakantie week zoals deze, heerlijk nog een kind wat lekker een weekje vrij is dan kan het tempo helemaal omlaag naar vakantie tempo en dat is best weleens lekker. Ondanks het feit dat ik niet voor een baan mijn bed uit hoef ben ik toch altijd op tijd uit de veren maar nu even niet. Heerlijk.
Maandag was het een regendag en kon ik de laatste dingen voor Amnesty regelen
Dinsdag was het een droge dag, althans voor het grootste deel en de dag was om voor ik er goed en wel aan begonnen was.
Woensdag, ehm, regen en alle andere zaken. Niet vooruit te branden eigenlijk, nog helemaal in de ban van de binnenbaan.
Na deze drie dagen stond de auto weer bij huis. Doordat er een fiets van een collectant tegenaan was gevallen moest er een deur uitgedeukt en over gespoten worden. Het is me wat.
Op donderdag de omadag en door ook de vakantie van 'Oma's grote vent' had ik niet 1 maar 2 mannetjes over de vloer. Het was een slagveld en voor de goede orde, aan het einde van de dag was er niets meer van te zien.
Donderdagavond toch maar even politiek gewoel, al kon ik er ook bij in de slaap vallen. Het was een beetje suf debat. Weinig ruimte voor debat zeg maar.
En dan vrijdag...... nog diep in slaap als dochter belt. Nergens voor maar ze heeft zo haar eerste autorijles... ik snap het.

En dan is het weekend.
Tijd voor een spelletje Kolonisten van Catan!

Maar dan is er weer een week...

to do:
maandag: eindelijk eens beginnen aan plan nieuwe website: Amnesty lokaal
niks aan te doen, huishouden!
bloeddrukmeter halen
dinsdag: bodem voor taart, les 1 voor dochter
bloedprikken
naar Groningen
woensdag: stemmen
film, Dear John
met Prius naar garage voor update :) Lijkt windhoos wel
donderdag: Oma dag
Wie is de Mol
vrijdag: overleg voor nieuwe seizoen, frisse start, bezoekerscentrum Dwingelderveld
op stap de stad in, nacht van H
elke dag: foto's maken. En nu goed

om over de rest maar niet te schrijven

Neneh @ 08:54 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 25 februari, 2010

Vraag en antwoord

Is er nog iets om naar uit te kijken?

Weer geen 'Wie is de MOL' vandaag. Dan maar in de politiek

Neneh @ 05:52 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 24 februari, 2010

Staren naar iets wat er niet is

Ik heb vanmorgen echt een tijdje zitten staren naar het grote niets. Alhoewel er genoeg door mijn hoofd spookte. De hele nacht al. Als ik wakker dreigde te worden was het er en ik was er woelig onder. Maar geslapen heb ik toch. Vanmorgen was het weer helemaal aanwezig, eigenlijk werd ik ermee wakker. 'Sven wat doe je nou?', riep een vertwijfelde Erben en wakker was ik. Het was het nieuws op de radio en dit is het nieuws van de dag. Ik heb Sven gezien&gehoord, Kemkers gezien&gehoord, de spanning gevoeld, de grapjes gelezen, de krant nageplozen en vervolgens in het grote niets zitten staren. Had ik de week niet afgesloten of was ik het niet juist begonnen met 'Het is allemaal zo betrekkelijk, laten we er maar het beste van maken met elkaar'.
En daar zat ik klaar voor en met mij vele anderen die genieten van een staaltje kracht op het ijs.
Natuurlijk gaat het allemaal door en natuurlijk moet iedereen de draad weer oppakken. Zuur, bitter, verdrietig, boos, aangeslagen... wat kun je allemaal niet verzinnen om de emotie van het moment helder te krijgen. Nee, ik heb niet lekker geslapen, ik had iedere keer die 2 gezichten voor mijn neus en eigelijk wilde ik alleen maar even de koppen tegen elkaar. Even elkaar recht in de ogen kijken en even een ferme kneep in de schouder geven.
Mensenwerk, het blijf mensenwerk en zo moet ik het ook maar zien.

En wie kan hier nu onberoerd onder blijven? Dan moet je echt een hart van ijs hebben.

Waarom ik schrijf:

Ik schrijf omdat ik wil schrijven
dat ik gelukkig ben.

Op een dag zal het zover zijn
en zal ik schrijven -
met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden
en met rode oren en rode wangen:
ik ben gelukkig

Als ik daarna ooit nog twijfel
en meen dat ik verdrietig of de wanhoop nabij
of zelfs reddeloos verloren,
dan kan ik altijd opzoeken wat ik werkelijk ben:
gelukkig

Toon Tellegen

Neneh @ 02:29 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 23 februari, 2010

Er is nog meer dan pech

Zo gaat het de boeken in. Ik kan me niet voorstellen dat je het hoofdstuk graag overleest. Wat een triest einde van een prachtige race

Neneh @ 11:20 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

Grip

'U weet hoe grip werkt', zegt de man.
'U weet hoe belangrijk grip is.'

Neneh @ 10:58 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 21 februari, 2010

Bespreek de week

Soms denk ik dat ik iets, in het kort, wil delen. Even snel. Soort van twitterbericht, kort en krachtig. Dus doe ik dat. Even kort, even snel en ik ben weer weg. Maar ik heb ook wel dat ik even snel een berichtje wil achterlaten op mijn log. Dat is niet moeilijk, gaat snel en dat kan dus niet het probleem zijn.
Ik heb ook geen probleem, althans, niet bekend.
En het gebeurt niet. Dat snelle berichtje is niet gekomen. Ik blijf er dus mee zitten. Ook niet, ik ben alweer bezig met het volgende wat ik wil delen. En weer mist u dat want ik doe het niet. Opschrijven, uitspreken, loggen. Twitteren wel, dat gaan snel en vliegt nog veel sneller voorbij. Als ik een berichtje maak en vervolgens 1 uur weg ben vind ik 100 berichtjes terug en daar is geen doorkomen aan dus die berichtjes verdwijnen in de vergetelheid. Zo snel gaat dat.
In de DWDD hebben ze het nogal eens over de twitterde politiek, over de berichtjes die hap snap iets moeten melden. Was er totaal geen enkel nieuws te melden in de nacht dat de het kabinet viel, behalve dan dat er dienstauto's voor worden gereden en er nu hier en dan wel daar gesproken wordt. Maar de twitterende politici brengen ons wel waar we heen willen. En als het te laat wordt en je wilt niet volgen dan ga je slapen en pak je de draad de volgende ochtend weer op. Ben je gelijk op de hoogte en kan je rustig aan je ontbijt beginnen. Eigenlijk was ik wel blij dat de val van het kabinet niet de schaatswedstrijden in Svencouver in de war gooide. Stel je voor dat je ook nog moest kiezen wie je wilt volgen. Geen punt, twitteraars volgen alles dus ook Svencouver. Gefeliciteerd trouwens met de gouden Sven en Mark, zilveren Anette en bronzen Laurine. Ik ben er wel blij mee. Over de val van het kabinet heb ik trouwens ook wel een mening. Dit wilde ik wel snel delen maar vervolgens doe ik het niet. Ik vind het jammer dat het kabinet gevallen is. Nee, ik vind het niet jammer. Ik vind het lastig dat het kabinet gevallen is. Niet dat ik nu gelijk een doemdenker ben maar waar gaan we heen in Nederland als er over 3 maanden verkiezingen zijn. Ik zie dat wel een beetje met zorg tegemoet. Schreeuwers van nu zijn de regeerders van straks. Ik moet er niet aan denken. Ik hoop maar dat Nederlanders hun verstand blijven gebruiken en dat we elkaar met respect blijven benaderen. Er is wat afgebekt de laatste tijd tussen politici. Volgens mij ligt er bij hun een zwaardere last op de schouders dan ze willen. Waar is het respect naar elkaar als ze elkaar, met wijzende vinger, beschuldigen van zaken waar de kijker op dat moment niet het fijne van kent.
Mensenrechten, waar gaat het ook alweer over met de mensenrechten:
Artikel 1
Alle mensen worden vrij geboren en moeten op dezelfde manier worden behandeld.
Artikel 20
Je hebt het recht om te vergaderen als je dat wilt. Niemand kan je dwingen om bij een groep te horen.
Zo zijn er meer om uit te delen. Mijn inziens mogen politici deze rechten eerst doornemen voor ze hun mond roeren richting de ander. Wie het ook is, de kiezer of de gekozene.
Het was mijn week in het teken van Amnesty. De collecte is achter de rug en dan begint het verwerken van dit alles. De bussen zijn binnen, het geld geteld, de eerste vergadering weer achter de rug, alle geld in de telmachine en weg ermee. Afronden, kaartjes schrijven, een interview door Menno Nicolaï voor AboutBlank, de maart editie en op zaterdag is nog niet alles klaar maar schuif ik het even de kast in om ruimte te maken. De tafel lag nu 3 weken vol en het voelt als een voorjaarsschoonmaak zo leeg is de tafel nu.
Het was ook de week van Valentijn en Valentine en natuurlijk mijn verjaardag. Tussendoor was er nog een opening waar we heen gingen, een huppeltjes omdat de lente komt en heel veel post. Eigenlijk was ik wel 4 dagen jarig en ga ik het vandaag vieren. Zo doe je dat in huize Neneh!

'Waarom die naam', vroeg Menno. Waarom heet je log www.neneh.nl

Toen moest ik direct antwoorden. Nu heb ik erover na kunnen denken.
Het zal een jaar of 10 geleden zijn dat mijn dochter begon met Somnolent bij clubs van HetNet. Ik vond het een geweldige ontwikkeling en heb me ook aangemeld. Dan moet je een naam verzinnen. Ik kan me best voorstellen dat gewoon 'Grietje' er al vandoor was anders was dat het misschien in eerste instantie wel geworden maar ik ging kiezen uit namen van zangeressen en het werd Neneh van Neneh Cherry. In februari 2002 begon ik mijn eigen club. 'Lost in Neneh's world' en in datzelfde jaar ben ik in blogger gestapt. De beste keuze was daarna een eigen domeinnaam en waarom geen Neneh. Want het is echt niet altijd jaja bij Neneh!

Menno dacht dat ik wel een van de oudste bloggers ben maar dat is echt niet zo. Misschien straks wel eentje die heel lang logt, dat kan. Het afgelopen jaar stond niet in het teken van loggen maar in het teken van herstel. Dit jaar staat in het teken van

1 Tekorten
2 Overmatige sneeuwval
3 de val van het kabinet
4 gemeenteraadsverkiezingen
5 2de kamer verkiezingen
6 sprieten van bolletjes boven de grond
7 goud
8 zilver
9 brons
10 vallen of niet / winnen of niet

Het is allemaal zo betrekkelijk, laten we er maar het beste van maken met elkaar.

Ik denk dat ik daar de nieuwe week wel mee kan beginnen. Ik twitter altijd dat ik een nieuwe log heb geschreven. Maar of dat nu zo interessant is?

Neneh @ 12:34 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 20 februari, 2010

In Babbelbox

n.a.v: 'Het hangt in de lucht'

gehoord:
Frisp aandachtvragende spreeuwen,
zagende buurmannen,
territoriumafbakenende merels.

gezien:
Sprieten van bolletjes boven de grond,
buurpoes met verkennend jachtinstinkt,
oude buurvrouw die middagwandelingetje maakte.

Neneh @ 10:38 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 19 februari, 2010

quote

Trek een lijn met jezelf en ga door met tekenen tot je verdwijnt.

Yoko Ono

(Gisteren werd ze 77 en behalve dat ze de weduwe van John Lennon is, is ze ook kunstenaar en musicus. Zo af en toe kom ik iets van haar tegen en ze zet me aan het denken. Het citaat hierboven is zoiets. Wat bedoelt ze en wat kan ik ermee. Kan ik mezelf straks nog vinden)

Neneh @ 09:23 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 18 februari, 2010

Het hangt in de lucht

Ik heb ze gezien, nog niet geroken maar wel gezien. Ik ging bijna huppelen maar het is nog een beetje gladjes hier en daar dus het werd een huppeltje

Neneh @ 09:57 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

Kaarslicht

Voor jou een brief geschreven
waar je bent zul je me horen

Voor jou een raam geopend
in de omhelzing van de nacht

Voor jou een kaars aangestoken
wanneer je komt zul je me vinden

Voor de sterren een pad gewezen
mogen ze je veilig thuis brengen

Een gedicht van Ho Xuan Huong (1772-1822)
Zij geldt als de grootste klassieke dichteres van Vietnam. Het verscheen in de bundel 'vrij'.

Neneh @ 09:46 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

artikel 1

Alle mensen worden vrij geboren en moeten op dezelfde manier worden behandeld

Neneh @ 09:43 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 17 februari, 2010

10 dingen, deel 8

de Amnesty collecte is weer achter de rug. Mooie tijd om de top 10 op te maken

01. Ik denk dat ze gaven omdat het zo koud was?
02. U loopt echt op het verkeerde tijdstip? (iedereen werkt)
03. Heb je nog meer straten waar ik kan collecteren?
04. Als het maar niet voor Haïti is.
05. Ik heb echt geen kleingeld in huis.
06. Mijn vrouw heeft de portemonnee mee!
07. Wij mogen de deur niet open doen. (schuift een muntje door de brievenbus)
08. Nee, vandaag niet
09. Wij maken het over!
10. Voor Amnesty? Wat is dat?

Amnesty is dus een mensenrechten organisatie en die stuurt de collectanten 1 x per jaar de straat op voor net die extra euro.

Ik was tevreden en ik hoop dat het landelijk ook zo is gegaan.

Neneh @ 10:56 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 16 februari, 2010

Neneh @ 09:46 am
nou zeg al 14 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 14 februari, 2010

Alsjeblieft, zei ze, voor Valentijn en voor vanavond

We hadden een plannetje gemaakt, we gaan film kijken. Languit op de bank, zij een bank, ik een bank en hangen maar. En kijken natuurlijk. Als we nu eerst die gaan kijken en dan die, 'is dat wat?' Ik vind het prima maar ik was iets vergeten. Ik was Sven vergeten en die wil ik zien en ik was aan het slapen bij de opening in Canada en die wil ik ook nog zien dus het wordt een latertje met de film of we gaan tussen het schaatsen door naar de film kijken. Wat je allemaal niet bedenkt voor je ziet hoe het werkelijk gaat. Tjonge, ik kan wat verzinnen. Maar goed, ze kwam, deed de tas open en haalde er een kadootje uit.

'Voor Valentijn en voor vanavond', zei ze.

Ik pak het uit en vind een dekentje, rood met rose hartjes, in het papier. Lekker zacht ook en heel lief natuurlijk.
Als jij op de bank ligt en ik ook dan is er maar 1 dekentje. En ik wil natuurlijk een dekentje en zij ook. Dekentjes zijn heerlijk op de bank als je film ligt te kijken.

We kijken de Opening van de Olympische spelen in Svencouver, we kijken Sven in Svencouver, we genieten van een chocoladeeitje of 2 en we kijken nog meer naar Sven in Svencouver. Hoe hij naar zijn ouders vliegt en naar zijn zussen of vriendin, zover zijn we nog niet dat we dit ook al weten. En omdat we er geen genoeg van kunnen krijgen en hij ook niet kijken we nog wat langer naar Sven in Svencouver.
Allebei onder een dekentje.
Met een glaasje lekkers
Een houtje in de kachel
En een film als toetje. Julie&Julia!
Meesterlijk wat een film.

Ik kreeg het zowaar zo warm dat het dekentje onder het hoofd verdween ipv ik onder het dekentje

Samen Valentijn starten is elk een dekentje en verder alles samen doen.

Neneh @ 10:15 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

zoeken naar woorden

ik zoek een woord
een heel nieuw woord
een woord dat niemand kent
ik zoek een woord
dat zeggen wil
dat jij de liefste bent

Neneh @ 05:08 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 12 februari, 2010

Omdat Mensenrecht ook geld kost

Het is een raar weekje, er gebeurt van alles en er gebeurt niets. Wat is het. Na het weekend met een feestje was het maandag de eerste dag dat ik op pad ging voor Amnesty. In de middag. Je moet toch ergens beginnen. Daarbij is het akelig koud en loop ik toch liever met licht dan in het donker. 'Je loopt op het verkeerde tijdstip', zegt zo'n bijdehandje aan de deur. Hij herkent me altijd als het zusje van. En dan leg ik uit dat ik ouder ben. Boeit niet, is maar detail maar hij is beterweter en ik dan ook. Daarbij vind hij het 'dodelijk' als zusje van aan de deur komt. Hij kan niet weigeren om iets in de collectebus te doen. Dus doet hij er iets in en als ik dan ook nog zeg dat het wel mee valt met het verkeerde tijdstip dan laat ik hem maar achter in verwarring. Ik bedoel maar, er bleven pas 3 deuren gesloten, geen gehoor. En bij één van die huizen zat er een meneer op de bank te wachten tot ik weer wegging. Ik bedoel maar, het was nog niet zo'n verkeerde tijd. Het is gewoon een collecte waar ze niet voor in de benen komen. Of juist wel, want gelukkig zijn er meer mensen die wel geven dan die niet geven. De beurs is net leeg want Haïti is net geweest. Daar is iedereen ook wel klaar mee nu. Ik leg verder maar niet uit dat Amnesty ook belangrijk werk doet in Haïti. En dat het niet alleen het recht op vrijheid van meningsuiting is maar ook het recht op schoon water of recht op onderwijs is waar Amnesty voor staat. Ik weet het, ik kan er genoeg over vertellen. Gewoon op mijn eigen bescheiden wijze maar dan moet ik wel een oor vinden. En het is koud, akelig koud. Ik kan de voeten even warmen bij de vriendin van broer en dan ga ik weer verder. 'Buurman' is ook thuis, zegt ze nog. 'Maar de boel zit daar helemaal dicht.' 'Is altijd zo.'
Ik probeer het toch, nooit geschoten is altijd mis. Nee, mis dus. Wel thuis, 'wij maken altijd over.'
Argumenten of frustraties.
'Ik maak ook over, zeg ik, maar dit gaat om die ene euro extra.'

Volgende dan maar. 'Van, 'nee', naar, 'Kom binnen', en alles wat er tussen zit. Na een uurtje ga ik naar huis. Totaal verkleumd. Als je door kunt lopen is het nog wel te doen denk ik maar dit getreuzel en gehang bij de voordeur, in de snijdende wind, zonder zon is echt niet het ideale collecteweer.

Dit was maandag en daarna kwam de klad erin. Dinsdag een hele dag sneeuw en omdat ik toch al geen held ben zodra de wegen besneeuwd zijn en ik niet normaal kan fietsen blijf ik binnen. Woensdag een dag van hele andere dingen en op donderdag de kleinkinderen over de vloer. 'Klein mannetje' is ziek en kotst alles eronder. Inclusief Oma... tja, dan moet je maar geen oma worden.
Tussen alle perikelen door wordt er nogal gebeld en komen collectanten de bussen terug brengen. Als er weer eentje op de stoep staat valt zijn fiets tegen onze auto en zit er voor de tweede keer een deuk in de deur. Ik denk dat er geen zegen op de deur rust. Hoe dan ook, gedoe en vervelend allemaal. Gelukkig loopt de collecte verder wel en zal 'klein mannetje' ook wel weer beter worden.

En dan vandaag, de zon schijnt, het is koud, nog meer collectanten komen de bussen brengen en morgen ga ik nog een uurtje lopen. Samen met andere collectanten. Gewoon voor Amnesty, omdat mensenrecht ook geld kost

Neneh @ 12:01 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 11 februari, 2010

Wie is de Mol

JA, daar gaan we weer..... Wie is de Mol

Sanne, Arjen, Sanne, Arjen, Sanne, Arjen, Sanne, Arjen, Sanne.... de Mol

Neneh @ 11:02 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 8 februari, 2010

Collecteren voor Amnesty in de winter schept een band

Ze kwam de bus halen, een oudere dame met heerlijke rode wangen en een warme muts over de oren. Haar hondje zat in het mandje aan het stuur van haar fiets. Ze vraagt nog even of het hondje in het mandje kan blijven. 'Doe maar wel, zeg ik, ik heb binnen al twee van een maatje groter, lijkt me geen goed plan om het mee naar binnen te namen.' 'Hoeft ook niet, zegt ze, hij zit daar altijd.'
Ik zeg maar niets meer, maar in gedachten zie ik het hondje over de rand van het mandje naar beneden kijken..... .
Ze komt even binnen. Beter binnen dan buiten, binnen is het warm. Ik leg haar het hele verhaal nog maar eens uit. Ze loopt al een paar jaar mee voor Amnesty en het komt natuurlijk wel goed. Toch bedenkt Amnesty ieder jaar wel iets anders, zowel voor de collectant als voor de diegene die de bus zal vullen, de mens achter de deur. Dit jaar een boekenlegger. Als je daar gaat kijken dan vind je het volgende gedicht:

Toen ze de communisten kwamen halen,
heb ik niets gezegd
ik was geen communist
Toen ze de vakbondsleden kwamen halen,
heb ik niets gezegd
ik was geen vakbondslid
Toen ze de joden kwamen halen,
heb ik niets gezegd
ik was geen jood
Toen ze de katholieken kwamen halen,
heb ik niets gezegd
ik was geen katholiek
Toen kwamen ze mij halen
en er was niemand meer om iets te zeggen

uit: De dag dat je brief kwam (Uitgeverij Muntinga, 1988). Vertaling Petra Catz
Een gedicht van de Duitse theoloog Martin Niemöller. Hij was een van de weinige geestelijken die zich tijdens de Tweede Wereldoorlog tegen de nazi’s uitsprak. Na de oorlog zette Niemöller zich in om internationale conflicten op te lossen.

Ik ben er wel van onder de indruk. Gedichten die iets zeggen. Meer zeggen haast dan de woorden die er staan.

Zij neemt alles mee in de tas en in de tijd dat ik haar de dingen uitleg kijkt ze de kamer rond. Soort van nieuwsgierigheid, haast opgepast. Maar ja, ik weet niet hoe ze woont, ik weet wel hoe haar hondje woont. En waar zij van houdt. Ik weet het allemaal niet. Collectanten, ik zie ze 2 keer per jaar. De eerste keer als ze bus halen, de 2de keer als ze de bus brengen. Er zijn er nu, na 8 jaar werken al coördinator, wel wat bekendere gezichten en met sommige collectanten sta ik wat langer te praten. Het schept een band. Collecteren voor Amnesty in de winter schept een band. Natuurlijk zijn er ook veel collectanten die ik al langer ken, waar ik eens voor ga zitten. 'we spreken elkaar veel te weinig'. Dat dus.
Maar zij kijkt mijn kamer rond en ik denk 'nu komt het', nu gaat ze vragen of ik het ben die daar aan de muur hangt.' Maar nee, dat is toch niet waar ze naar kijkt. 'Wat mooi, zegt ze, wat geweldig mooi, het is kunst, het is een kunstwerk.' Ze wijst naar een *kunstwerk* wat aan de muur hangt en begint opnieuw in een jubelstemmning een lofprijzing over het kunstwerk.
Ik kijk haar eerst eens serieus aan. Meent ze dit nu echt. Maar ze meent het echt.
Ik vertel haar dat dit het eerste basisschoolwerkje is van kleinzoon, die net 4 is. Met gepaste trots vertel ik dat ik het werkje ook zo mooi vind en dat deze oma het toch maar mooi aan de muur heeft hangen.

Ze pakt de tas over en stapt de deur weer uit. Zodra ze buiten is begint ze weer tegen het hondje in het mandje te praten. 'Tot volgende week', roept ze. 'Succes', roep ik terug.

Neneh @ 08:55 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 7 februari, 2010

Vrijheid

'Ha, zie je wel, bekend gezicht, ik dacht het al toen ik je naam hoorde.' Er stapte een oudere man de keuken binnen. Hij kwam op kousevoeten want bij de achterdeur stonden zijn klompen. Eigenlijk komt niemand via de achterdeur en al helemaal niemand die ik uitgenodigd heb om de collectebus te halen. Maar goed, hij was binnen en voorlopig nog niet klaar. Ik nodig hem uit om verder te komen en vertel wat hij allemaal van mij krijgt. En waar hij mag collecteren, want daar gaat het om. Hij was degene die de afgelopen week aan de telefoon riep 'Als u iemand anders weet dan vind ik dit prima, ik hoef niet zo nodig met die bus op pad. Ik heb me laten strikken maar als u iemand anders heeft, dan graag.'
Maar nee, ik was het daar helemaal niet mee eens, 'ik ga schuiven in het stratenplan en u gaat in uw eigen straat lopen.'
De boodschap is duidelijk, u mag een bus halen. Dus stapt hij via de achterdeur ons huis binnen.
Als hij al zijn spullen heeft hij nog wel iets te vragen en te vertellen. Hij wil weten of het een beetje loopt voor Amnesty of er begrip of onbegrip is. 'Je moet zeker veel uitleggen?', zo redeneert hij. We hebben het erover. Over ervaringen, ik doe dit nu voor het achtste jaar en dan heb je wel iets te vertellen.
Eenmaal bij de achterdeur schuift hij weer in de klompen en zegt 'Mag ik eens vragen waarom je dit doet?' en hij wijst naar de tas die hij in de hand heeft.
Amnesty, waarom ik collectecoördinator voor Amnesty ben.

'Ik hou van mijn vrijheid', zei ik.

En daar is eigenlijk alles mee gezegd. Amnesty betekent voor mij alles wat met vrijheid te maken heeft. Vrijheid van meningsuiting, zonder te kwetsen want met kwetsen beneem je de ander de vrijheid, vrijheid in geloof, vrijheid in ......

download de poster hier

Neneh @ 01:41 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 4 februari, 2010

Wie is de Mol

JA, gaan we weer..... Wie is de Mol

Geen idee, na deze aflevering tast ik nog volkomen in het duister. Ik mis iets........ maar wat?

Neneh @ 10:06 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 3 februari, 2010

Wat is geluk

Omdat geluk een herinnering is
bestaat het geluk omdat tevens
het omgekeerde het geval is,

ik bedoel dit: omdat het geluk ons
herinnert aan het geluk achtervolgt het
ons en daarom ontvluchten wij het

en omgekeerd, ik bedoel dit: dat wij
het geluk zoeken omdat het zich
verbergt in onze herinnering en

omgekeerd, ik bedoel dit: het geluk
moet ergens en ooit zijn omdat wij dit
ons herinneren en dit ons herinnert.

Rutger Kopland
(uit: Geluk is gevaarlijk. Een keuze uit gedichten. 1999)

Neneh @ 12:25 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 2 februari, 2010

Glibberdieglabberdie

Vandaag een dagje zonder tempo en aan het einde van de dag staat de hele gang vol met bussen. Al weken voorbereiding, bellen, schrijven, zoeken, verzamelen, motiveren (ja, ik heb me wel opgegeven maar als je iemand anders weet). Morgen een gedeelte van de voorbereiding overdragen en zaterdag wordt hier de deur platgelopen. Alle bussen de deur uit. Volgende week is het zover
De achtste Collecte week voor Amnesty

In hoofdlijnen zijn de taken van de coördinator:

* Contact onderhouden met collectanten en collectanten werven
* Organiseren van collecte op lokaal niveau
(indeling straten, wervingsmateriaal verspreiden)
* Het verzorgen v/d publiciteit rondom de collecte
* Het uitgeven en in ontvangst nemen van de bussen
* De financiële afwikkeling.

Waarom doe ik dit:
Amnesty International is een onafhankelijke en onpartijdige organisatie. Voor het werk ontvangt de organisatie geen geld van de overheid of van politieke groeperingen. Amnesty secties accepteren alleen geld van overheden voor mensenrechteneducatie buiten hun eigen land. Bijdragen van leden en giften, zoals tijdens de collecte, maken het belangrijke werk van Amnesty mogelijk.
Daarom dus.

Amnesty International voert actie voor de vrijlating van gewetensgevangenen, afschaffing van de doodstraf, beëindiging van martelingen en ‘verdwijningen’. Ook zet ze zich in voor het recht op eten, schoon water, onderwijs, een schone leefomgeving, een dak boven je hoofd en medische zorg.
Daarvoor dus.

Neneh @ 08:06 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 1 februari, 2010

Voetbalplaatjes en andere ongein

Toen ik kwam aanlopen had ik nog geen idee wat mij te wachten zou staan maar eenmaal in de richting zag ik dranghekken met erachter allemaal kinderen, jongens, in de leeftijd van klein naar groot. Aan de andere kant van de hekken was de deur nog gesloten maar niet voor lang. Rondom de hekken en onder de voeten van de kinderen was het een slagveld. Allemachtig veel troep lag er op de stoep. Het schoot me echt helemaal in het verkeerde keelgat. En voor ik erop verdacht was had ik het gezegd.

'Als jullie, daarbij keek ik ze stuk voor stuk aan, straks "mijn" voetbalplaatjes willen dan moeten jullie er iets voor doen!'
'Ja, ja', was het in koor. Ze wilden wel iets doen voor de kaartjes.

Ik begon mijn betoog over de afschuwelijke bende onder hun voeten. Er is toch een afvalbak. Willen jullie de kaartjes dan moet er gewerkt worden. Jullie maken de troep, ik erger me groen, dus jullie ruimen het op en krijgen dan van mij de kaartjes!'

'Deal?'

'Deal' (er werd nog iets gemopperd, maar ik liep naar binnen, doof voor wat er nog te mopperen viel) 'Ik ga het wel zien', dacht ik.

Rondom mij liepen allemaal mensen te luisteren naar mijn 'boze' toon. Ze keken naar de troep op de grond en naar de jongens. Ze schudden het hoofd met misschien in hun achterhoofd 'had ik het maar verzonnen'. Ik weet het niet of er iemand bij zat die het er mee eens was, ik was begonnen en ik was onverbiddelijk.

Nu had ik niet al te veel boodschappen want de grote berg was al binnen, ik moest nog wat rand zaken in huis halen. Dus ik was snel klaar en met een paar kaartjes in de hand liep ik naar buiten.

Test, ik deed de test. Hadden ze mij in de gaten gehouden en hadden ze opgeruimd? Ik moest toegeven, ze hadden woord gehouden. Ze hadden de meeste rommel in de afvalbak gegooid. Ik was toch wel een beetje trots op ze.
Ik liep de winkel uit, achter de kar aan naar de auto. Ineens begonnen ze in koor. 'Ze hadden opgeruimd' (ja, dat was echt waar) en ze wilden toch wel mijn kaartjes. Zij hun woord, ik mijn woord.'
Ik draaide me om en stond ineens midden tussen de ventjes van groot naar klein. De een net iets brutaler dan de ander maar toch heel netjes. Nee, het viel me niet tegen. Op dat moment had ik voor iedereen een kaartje willen hebben maar helaas, ik moest naar eer en geweten delen.... ik heb ze bedankt en gevraagd om het toch vooral maar zo te houden. Netjes

Neneh @ 02:05 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet