maandag 31 mei, 2010

Heb jij dat ook weleens dat de dag al voorbij is....

Heb jij dat ook weleens dat de dag al voorbij is ...... en dat je dan nog een heleboel dingen had willen doen maar dat je door dat je met ene bezig was nog weer iets anders zag en vervolgens vergeet wat je had moeten doen. Ik wel, ik heb dat wel. Ik kan heel goed van het één in het ander geraken zonder dat ik er erg in heb dat de tijd zo snel gaat. Zo ook vandaag. Ik weet namelijk nu dat ik voor het eten druk was met de nieuwe plantjes en na het eten totaal andere dingen ben gaan doen en de plantjes wachten nog op mij. Maar nu is het donker en ik ga zo naar bed. Morgen is er weer een dag en morgen begint de dag met zon. Ik ben dus vroeg uit de veren en ga buiten ontbijten en daarna de plantjes verder verzorgen

Of ben ik nu te optimistisch?

Neneh @ 10:45 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 30 mei, 2010

Stem met je groene hart

oh ja, en hier is natuurlijk de groene stemwijzer

Neneh @ 05:23 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 29 mei, 2010

Van groene vingers naar natte heidevelden

Woeste gronden, zo heet het programma en als school kan je daar dan gebruik van maken. Maar dat zegt niemand iets dus je moet het mooi verpakken, spannend maken en uiteindelijk ben je blij als er 2 dingen blijven hangen.
1. respect voor de natuur
2. ik heb een ..... gezien, nog nooit eerder gezien zeg, of 'dat wist ik niet'
Maar voor het zover is moet er een groep kinderen getemd worden. Want wat is er nu leuker om elkaar met een strootje (wat uit het dak wordt getrokken) achterna te zitten en op te jagen. Lekker gillen is ook favoriet, vooral bij meisjes op de basisschool en dat begint meestal zo'n beetje in groep 7 ... soms iets eerder. Gillen bij alles wat ze zien bewegen. Mijn oren toeteren soms best even. Je moet er maar wat voor over hebben. Vandaag heb ik een groep mee op excursie, groep 5 en groep 7. Een grote groep jongens die van stokken al heel snel een heel leger opgezet hebben en wat groepjes meiden. Meiden uit groep 7 gaan niet met meiden uit groep 5, dat is zo not done! Jongens uit groep 5 gaan wel met de jongens uit groep 7, dat is zó stoer!
Het duurt even voor we aan de reis kunnen beginnen, eerst moeten de schapen uitgezwaaid worden. Wat vandaag niet meer betekend dan dat ze van het ene weiland naar het andere weiland worden gebracht. De herder vertrekt niet naar de heide, waarschijnlijk zijn er dringender zaken te regelen dan met de schapen de grote stille heide op te trekken. Misschien zijn de kleintjes nog te klein voor de uitdaging. De kinderen kakelen harder dan de schapen maar als de herder spreekt is het stil. Als ze terug komen moet er eerst gedronken en gegeten en ondertussen kan je rommel maken en gillen naar hartelust. Het duurt een poosje en ik wil wel op stap. 'Laten we gaan'
De juf haalt 2 kinderen uit de groep 'willen jullie alles netjes opruimen'. Gelukkig heeft ze het gezien. Dat scheelt want als de juf of begeleiding hier niet op let dan zal ik als gids er toch iets mee moeten. En dat doe ik wel, we laten gewoon alles netjes achter.
Uiteindelijk is de groep compleet en hebben de meesten een luisterend oor. We gaan op stap, we zijn te gast in de natuur, we zijn op bezoek en daar gedragen we ons naar. Na een praatje over hoe het vroeger was en hoe het nu is. Wat ze natuurlijk zelf kunnen zien. Over het natte heideveld en hoe je dat kunt zien. Over de wind en zon. Op de school hebben ze het al besproken en een windroos gemaakt en een windroos is leuk maar uiteindelijk is er verwarring. Het is niet zo simpel, je moet vooral goed kijken en zoeken naar de zon. Het duurt lang genoeg, ze willen aan de slag. Ontdekken, sporen zoeken, wilde en spannende verhalen vertellen aan elkaar. De groepjes gaan uit elkaar en ik zoek ze op. Ik kijk wat ze vinden en vertel er iets over. Zo zitten er al heel snel allerlei dingetjes in de loupepotjes. Een vuursteentje, een braakbal, dode kevers, konijnenkeutels en schapenwol. Op een van de legenda's vond ik het woord schaaphaar, briljant gevonden natuurlijk. Waarschijnlijk waren ze de wol even kwijt en schaaphaar lijkt al heel wat. Er was een heidevlinder gevangen, ze hadden sporen gezien van de ree maar nee, helaas geen adder. Ik had ze gewaarschuwd voor de adder. Dat moet wel want mochten ze een adder vinden dan is het maar beter dat ze die met rust laten. Eén van de begeleiders verbaasd zich erover dat er kinderen bij zijn die nooit in de natuur zijn. Niet in het bos, niet op de heide. Gelukkig lopen ze er nu wel.
Het duurt weer even voor alle groepjes verzameld zijn en dan kan er een hapje honing geproefd worden. Soms zijn er kinderen die dit nog nooit hebben geproefd maar deze groep niet. Ze kennen de honing van 'op brood' of 'in de thee' en dat het zoet is.
Sommige kinderen hebben niet genoeg aan een half uur, zij willen het liefst de hele dag struinen en spoorzoeken. Helaas, de tijd zit er voor hun ook op. We lopen in een lange rij terug naar het bezoekerscentrum, voorbij de bijenstal waar het al gonst van drukte en voorbij het bijenhotel waar ook alweer enige drukte te bespeuren is. De zon schijnt, de wind wakkert aan en de magen knorren. Maar eerst moet de schommel doen waar hij voor gemaakt is. Kinderen vermaken.

Ik bedank de juf voor het bezoek en hoop ze nog eens terug te zien, zij bedankt mij en gaf aan blij te zijn dat het 'wat saai' (kreten uit de monden van de kinderen) zeker niet de waarheid werd. Het was leuk en leerzaam.

En dat is de bedoeling van een excursie over 'de Woeste gronden'

Neneh @ 10:46 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 27 mei, 2010

Je blijft van mijn tuin af, van mijn bloemen!

Mijn twitter vanmiddag 'Ik ben boos' riep nogal wat vragen op. Waarom ik dan boos was en hoe erg kon het zijn. Of 'Vertel!!!Boze verhalen zijn meestal erg vermakelijk'
Ik was boos en niet zo'n klein beetje ook. Iedere keer als ik er aan dacht of als ik het zag werd ik opnieuw boos. Waarom

Om een overijverige idioot! Daarom dus.

Laat ik dan maar bij het begin beginnen. Het was zo rond de klok van half 10 dat ik dacht dat er wel akelig veel lawaai was in de straat. Gewoon lawaai wat er niet hoorde. Ik zag nog een autootje van de gemeente en dat was het. Weg lawaai, althans het verdween in de verte. Tegen 10 uur trek ik de 'kleine ondernemer' (jongste kleinzoon) uit de speelgoedbak en vertrekken we naar de markt. Bij de stoep sla ik linksaf en weet vervolgens niet hoe ik het heb. De stoep ligt bezaaid met bloemen uit mijn tuin. De klaprozen die ieder jaar overleven en ook in de buxus naar boven schieten, niemand heeft er last en als het uitgebloeid is dan haal ik de plantjes helemaal weg. Uitzaaien doet het zich vanzelf. Maar nu heeft een brute uitslover een eind gemaakt aan iets waar ik ieder jaar zo blij mee ben. Mijn tuintje, mijn bloemen, mijn plantjes.

Daar blijf je af

En weet je wat nog het ergste was, alles lag op de stoep en lag er uren later nog.

Ik stapte richting markt en een hele tijd later was ik terug. Het lag er nog net zo. Triest en treurig op de stoep. Maar wat ik het vreemde vond is dat er bij niemand verder zo'n slagveld was gemaakt, ik kon wel zien dat er hier en daar een pluk gras was weggemaaid maar eigenlijk kan ik dat nog wel begrijpen.

Ik was boos, bleef boos en iedere keer als ik het zag werd ik weer boos. Welke oetlul doet zoiets en dan in opdracht van wie?

'Ik heb de gemeente gebeld, zei lief, toen ik terug kwam, het komt door het drugsbeleid van de gemeente, er mogen geen narcotiserende planten aan de straatkant groeien.'
'Whoeaaa... halve zool!, zeg ik.

Neneh @ 09:50 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 26 mei, 2010

Over logeerkonijn en mooie herinneringen

Het werd Pinksteren en we waren weer terug van ons favoriete vakantieplekje. Een van die heerlijke eilanden die Nederland rijk is. Een van die heerlijke plekjes waar wij ons thuis voelen. Het werd Pinksteren en logeerkonijn werd ziek. Eigenlijk was er niets aan de hand tot we zondag in de gaten kregen dat er wel degelijk iets aan de hand was. Gelukkig was het baasje van logeerkonijn ook aan het logeren bij ons dus dan is het gemakkelijker om beslissingen te nemen. Naar de dierenarts nu het nog kan. Maar een konijn kan niet praten, niet zeggen of er pijn heerst of wat er ook maar aan de hand is. Het is zoeken en gissen en hopen en knuffelen en verzorgen en nog een keer extra kijken en voor het slapen gaan nog inspecteren. Het leek erop dat het goed ging, maandag werd er gegeten en gedronken door logeerkonijn, het leek erop dat het goed ging. Tot gisteren....... en vannacht heeft logeerkonijn de weg naar de konijneheuvel genomen en ons verlaten. Dat is raar, een vreemd idee, een leeg hok, een pak stro in de hoek en een zakje korrels wat nog opgegeten moet worden. Ik heb vandaag regelmatig gekeken naar het hok, niets gehoord, geen geklepper van de drinkfles, geen konijn wat weer achter de bal aan zat. Niets, stil, leeg,

Maar logeerkonijn was wel heel leuk, hij heeft voor werk gezorgd en voor een lach. Hij heeft voor stroomstoring gezorgd en voor ..... gewoon, voor genieten van logeerkonijn

Neneh @ 08:33 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 20 mei, 2010

In het kader van de 100

100, gevonden en bewaren

Ik ben er wel achter, ik loop niet met de neus naar de grond, ik loop met de neus in de lucht. En nu is de neus mooi bruin, met sproetjes. Voor de 100 moest er een enveloppe in het schrift met daarin de schatten die ik op de grond zou vinden. Ik vond niets. Ja, als ik in de natuur loop dan vind ik van alles. Niet op straat of op de stoep. Tijdens de wandeling met de honden vond ik ineens een knoop en later toen ik met de gids door de eendenkooi wandelde vond ik een krullerig veertje en later op de fiets kwam er een pluk wol op mijn pad. Ik kan wel verzamelen maar niet zomaar. Ik moet in de natuur zijn! En dat ben ik.

Neneh @ 10:20 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 19 mei, 2010

Even een wave vanaf het strand....

Neneh @ 10:52 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 14 mei, 2010

Het is rood met zwart en het fladdert, ra ra, wat is het

Onvoorziene omstandigheden zorgden ervoor dat ik al vroeg bij de weg was. Nou ja, weg is een groot woord. Ik liep door het natte gras of over het fietspad, 't was maar net waar de twee viervoeters wilden snuffelen. Vervolgens kwam er een zandpad en kon ik zwaaien naar de mensen van Staatsbosbeheer en Rijkswaterstaat. Ze hadden het druk want 1 dag per jaar is er een fietsdag georganiseerd door die twee. Natuurdag dus. Fietsen in de zon met een fris windje en af en toe wat info binnen halen. Prima. Maar voor het zover was moest er gewandeld met de viervoeters. Het zandpad was warm en ik liep al snel in mijn t-shirtje, fleece om de heupen en zonnebril op de neus. Fazant, konijn, eend, grutto, scholekster en kleinere vogeltjes kwamen op mijn pad. Dichtbij of verder weg. Verder weg was veiliger want de viervoeters hebben er een neus voor. Uiteindelijk kwamen ze niet veel verder dan een paar konijnenkeutels als ontbijt. Er fladderde af en toe een rood met zwart vlindertje voor me langs. Fladderen was het, niet recht toe recht aan een weg volgen, nee, gefladder was het. Ik was verbaasd, wat was het voor een fladdervlinder. Was het wel een vlinder? Was het een nachtvlinder? Maar de zon was duidelijk aanwezig en nachtvlinders ..... tja, dat zijn nachtvlinders. 'Ik ga het opzoeken', zei ik tegen mijn viervoeters. Ik word creatief in babbelen als ik zo alleen loop. Als menspersoon dan. Die viervoeters hebben geen oren voor gebabbel, ze hebben een neus voor gesnuffel. Eenmaal op het strand gaan beide honden van de lijn. Twist rent en zoekt een stok, Micka denkt 'alweer door het zand en die nattigheid?'
In de verte loopt mijn dochter. Ze was op de fiets vertrokken, wilde strandjutten. Het lukte goed. Strandjutten met een fototoestel levert een mooie oogst op. Ook zij kan niet alles meenemen ook al ben je nog zo onder de indruk van alles op het strand. Samen lopen we terug en Twist zeult weer met een dikke stok het strand af, naar het huis toe. Dat is een beste tippel en hij laat de stok niet 1 x los. Eenmaal thuis is er ontbijt en koffie en de tijd vliegt. Ik vertel over de rood/zwartefladder en lief roept me even later. 'Is het zoiets?'

Ja, zoiets is het. Hoe snel kan het gaan, ze zitten nu al bij het huisje.

'Ik ga snel een route halen, dan beginnen we maar wat later met de fietstocht'. En zo ga ik op de fiets de route halen en sta ik ineens oog in oog met zoon, schone dochter en de kleinzonen. 'Hé, zijn jullie er al, ik had jullie bij de boot op willen wachten.' Ze hadden nog wel gekeken of er iemand stond maar wat ik niet wist, ze hadden de boot een uur eerder dan ik in mijn hoofd had. Dan werkt het dus echt niet.

Ik ga op stap, zonnetje, windje, fietsen maar. Bij de eerste stop leg ik mijn rood/zwarte vlinder gefladder uit en ra ra.... het is een Jacobsvlinder. De vriendelijke man van staatsbosbeheer verteld, 'ik heb ze nog niet gezien maar als je er meerdere ziet zo ineens dan wordt het mooi weer.' De rood/zwarte vlinder is een dagactieve nachtvlinder. Vandaar dus. Het is een nachtvlinder in de dag. Een beetje in de war vlinderbeest maar wel een mooie. Ik leer snel. Ik fiets niet zo snel. Ik geniet. Van blauw en groen en rose en vogels, duinen, kwelders, bergeenden, weidevogels, dikke koeien, kale schapen. Het leven is goed.

Aan het einde van de rit zak ik onderuit in een luie stoel op een terrasje. Ik ben er niet alleen

En mocht u willen weten wat ik dan nuttig. Cappuccino, een grote kom vol!

Neneh @ 07:40 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 13 mei, 2010

'Wat zit je haar wild', zei hij tegen mij

het was best te doen op maandag en dinsdag. De zon maakte schaduw en kleur op de bleke wangen. Het mocht dan wel fris zijn het was er niet minder mooi om.

Ook in de avond kleurde het lentegroen tot lentefris en stak het wit zeker mooi af tegen de donker wordende lucht. Aan de ene kant de mooiste zon's ondergang, aan de andere kant groeide het onheil. Bizar. Ik zat tv te kijken met de neus in de zon. Te mooi om het gordijntje dicht te doen. Als ik over mijn schouder naar buiten keek zag ik iets aankomen. Het duurde tot middernacht tot de bui, die uren duurde, losbarstte boven het eiland. De wind was nog onheilspellender en hoorde ik in de verte Ritskemooi roepen? Zou het toch waar zijn?

De dag, na de woelige nacht, begon al net zo nat en net zo woelig. Waar was de zon gebleven, waar was het mooie lentegroen. Donkere wolken, harde wind, oliebollenweer dat was het! De wandeling door bos, duin en over het strand was een woeste tocht. De zee was onstuimig. Dan voel ik me klein en nietig als ik zo tegen de wind in een duin op probeer te komen. De oren van Micka, beagle, wapperen als een onderbroek aan de lijn. Mooi gezicht. Mijn oren verstop ik onder een muts met een sjaal driedubbel om de nek. Het waait naar binnen en ik krijg de rillingen. De schuim bubbelt over het strand, Twist neemt nog een duik en rent door het schuim en als ik van het strand af kom dan pas voel ik waar de wind overal doorheen joeg. Jawel!

'Wat zit je haar wild', zei hij tegen mij. Maar daar had ik snel een oplossing voor gevonden.

Neneh @ 09:37 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 12 mei, 2010

Blauw, wit, groen...

Een dag later liep ik nog steeds met de neus in de zon, kon de jas uit achter het glas. Wind was er overal en het vogel gezang was niet van de lucht. Meestal de bedreigde soort. 'Kom niet in de buurt van mijn nest, mijn jong, mijn landje'. Schitterend om te horen, prettig om te zien.
Onderweg zat er een jonge merel op de straat. Ik stap af en zet mijn fiets ervoor, dit zal je toch niet mee maken. Ik zet mijn fiets op de standaard en pak de merel van de straat. Pa en moe merel brullen om het hardst in de boom boven mijn hoofd. 'Als je maar niet denkt dat ik jullie kind in de boom zet'. Nee, ik denk dat ik de merel maar aan de andere kant van het tuinhek zet..... maar daar komt een hondje aangelopen dus dat moet ook maar niet. Dan maar in de heg. Pa en moe merel tetteren en schreeuwen. Er komt een jongentje aanlopen die het hondje naar binnen stuurt. Hij kijkt nog eens om, ik ook.
Merelbaby had beter moeten luisteren en niet te vroeg uit het nest moeten springen.... ik wil er niet meer over nadenken, gevaar loert overal.

Nee, neem dan moe schaap met haar wolletjes. In het groen, tegen een blauwe lucht. Heerlijk toch

Neneh @ 10:54 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

Zonnetje, wolkje, korreltje zand

Het leven is zo verkeerd nog niet als ik het strand zie. Wolken rondom het eiland en boven mij alleen maar blauw. Dat was anders onderweg naar zee toe, toen zat ik nog in een bui en was het overwegend bewolkt. 'Daar is het blauw, daar gaan we heen', zei ik. En zo was het. Nee, niet warm, in heel Nederland is het niet warm of je moet met je gat op de verwarming zitten. Verder is het dekentjesweer toch.

Neneh @ 10:31 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 9 mei, 2010

Geselecteerd, besproken, betaald, bekijken......

Later.........

Neneh @ 10:09 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 8 mei, 2010

Woord van de dag

Steven je erop af als het je niet zint?

Dulden

Probeer het eens te dulden

Ik vind het wel een mooi woord, geduld, dulden. Ik ga het uitproberen

Neneh @ 10:27 am
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 5 mei, 2010

5 mei

"Vrijheid wordt meestal gezien als de mogelijkheid om te doen en laten wat men wil terwijl een ander dat ook kan, zowel in lichamelijke als in geestelijke zin."

Fijne dag in VRIJheid gewenst

Neneh @ 09:48 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 1 mei, 2010

De regen is een zegen maar ook een rem.

'Heb jij niets gehoord?'. 'Nee, niets gehoord. Geen onweer, geen wind, geen regen.' 'Ik heb het slaapkamerraam nog dichter gedaan, stond helemaal open.'
Ik had echt niets gehoord, overal dwars doorheen geslapen. Zo hoort het ook natuurlijk. Maar meestal komt daar niets van en sta ik bij de eerste roffel al naast het bed. Zijn alle ramen dicht, is er nog iets wat gered moet worden. En zo wacht ik het onweer af. Gordijnen open om vooral geen flitsen te missen. Die bliksemschichten langs de donkere hemel zijn voor mij het grote raadsel in het heelal. Als een kind zo verwonder ik me telkens over deze oerkrachten. Maar nu had ik er niets van meegekregen en ik hoorde de verhalen aan. Even dacht ik dat ik me zorgen moest maken over mijn slaapgedrag. Hoe kon ik zo diep in slaap zijn dat ik dit had gemist.

Gelukkig voor mij kon ik het de volgende dag aanhoren en zien. De tuin was 10 centimeter gegroeid en het zag eruit als fris en lente. Helaas wees de thermometer iets anders aan.

De houtkachel moest weer aan, de was binnen gedroogd, de sokken weer uit de la. Zoiets. De regen is een zegen maar ook een rem. In de lente.

Neneh @ 12:13 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet