« Blauw, wit, groen... | Main | Het is rood met zwart en het fladdert, ra ra, wat is het »

donderdag 13 mei, 2010

'Wat zit je haar wild', zei hij tegen mij

het was best te doen op maandag en dinsdag. De zon maakte schaduw en kleur op de bleke wangen. Het mocht dan wel fris zijn het was er niet minder mooi om.

Ook in de avond kleurde het lentegroen tot lentefris en stak het wit zeker mooi af tegen de donker wordende lucht. Aan de ene kant de mooiste zon's ondergang, aan de andere kant groeide het onheil. Bizar. Ik zat tv te kijken met de neus in de zon. Te mooi om het gordijntje dicht te doen. Als ik over mijn schouder naar buiten keek zag ik iets aankomen. Het duurde tot middernacht tot de bui, die uren duurde, losbarstte boven het eiland. De wind was nog onheilspellender en hoorde ik in de verte Ritskemooi roepen? Zou het toch waar zijn?

De dag, na de woelige nacht, begon al net zo nat en net zo woelig. Waar was de zon gebleven, waar was het mooie lentegroen. Donkere wolken, harde wind, oliebollenweer dat was het! De wandeling door bos, duin en over het strand was een woeste tocht. De zee was onstuimig. Dan voel ik me klein en nietig als ik zo tegen de wind in een duin op probeer te komen. De oren van Micka, beagle, wapperen als een onderbroek aan de lijn. Mooi gezicht. Mijn oren verstop ik onder een muts met een sjaal driedubbel om de nek. Het waait naar binnen en ik krijg de rillingen. De schuim bubbelt over het strand, Twist neemt nog een duik en rent door het schuim en als ik van het strand af kom dan pas voel ik waar de wind overal doorheen joeg. Jawel!

'Wat zit je haar wild', zei hij tegen mij. Maar daar had ik snel een oplossing voor gevonden.

Neneh @ 13 mei 2010 21:37

Comments

Plaats reactie