woensdag 30 juni, 2010

Lieve help en bedankt dan

ehm, die ene boodschap ben ik dus vergeten, domweg vergeten en nu moet ik dat toch nog even halen. Ik stap op de fiets en even later sta ik er alweer naast. Voor de snelle boodschap is er wel een winkel in de buurt. Niet mijn favoriete winkel maar voor een klein dingetje wel weer handig. Ik pak voor de goede orde een mandje. Tas om de schouder, mandje aan de arm. Welk pad zal ik kiezen, waar moet ik zijn. Allereerst alle augurken, volgende pad. Lijkt mij voor de houdbare melk en de limonade. Het volgende .... wijn. Eentje verder dan. Nee, te ver. Weer terug en ja hoor, aan de andere kant van de wijn, de koffie. En thee. Maar ik kom voor de koffie. Ik stap het gangpad in en wordt tegengehouden door een mevrouw. Ze kijkt een beetje benauwd, ze kijkt een beetje hulpeloos. 'Ik moet een fles wijn hebben'. zegt ze. En daarmee legt ze haast haar hele ziel en zaligheid in de winkelkar. Lieve help, een fles wijn. Ik moet eerst eens even lachen en zij besluit het ook te doen. Dat helpt. Lachen helpt als je in een vreemde situatie zit. Zij heeft mij in haar situatie getrokken en ik moet er met haar weer uit zien te komen. 'Een fles wijn, zeg ik, ik ben niet zo'n wijnkenner'. 'Ik ook niet zegt ze.' Dat is overduidelijk, anders ga je echt niet zo hulpeloos bij de wijn staan te kijken tot ze in je mandje vallen. Maar goed, ik moet nu aan het werk en zeg 'eigenlijk weet ik er echt niet zoveel van. Ik drink liever een witte wijn. Maar dan nog weet ik er niet veel van.' Of wel een beetje met 'muscat' als codewoord. Ze wil een fles rode wijn weggeven. Aan iemand die ze kent en die wijn lekker vindt. Ik had haar bijna gevraagd waarom ze in vredesnaam geen bosje bloemen koopt. Lekker makkelijk. Maar waar bemoei ik me mee. Ze wil een probleem opgelost en ik ben haar hulpje. Op goed geluk loop ik langs de wijnen tot ik 'iets' bekends zie. Cabernet,Bordeaux, Merlot..... 'doe maar een Merlot, zeg ik, altijd goed'. Ze kijkt me lachend aan en ik grimas graag terug. 'Waarom niet, zeg ik, lijkt me een goeie wijn'. Ze twijfelt nog even tussen duur en duurder en neemt de fles in de hand die ik aan heb gewezen. Ze bedankt me duizendmaal, opgelucht loopt ze richting kassa en ik zoek de koffie.

Daarbij bedacht ik dat dé koffie zoeken net zoiets is al dé wijn zoeken. Best moeilijk

Neneh @ 08:53 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 29 juni, 2010

Het perfecte weertje voor een tukje in de tuin

Neneh @ 01:18 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 26 juni, 2010

Weggevaagd....

Vanmorgen kwam er een telefoontje van mijn moeder met de mededeling dat het huis waar ze is geboren afgebrand is. Tot de grond....
En sindsdien kan ik alleen maar denken aan dat huis. Zij is er geboren, ik ben er getogen.

Tenminste, tot ik een jaar of 10 was. Ik kan me niet precies herinneren wanneer mijn opa&oma daar weggingen maar ik ben er heel vaak geweest. Als klein meisje naar oma toe. Opa was vast aan het werk maar oma was er wel. In haar tuintje, boordevol groente en fruit en bloemen. Zij wist hoe het allemaal moest en ze heeft me veel geleerd. De liefde voor de natuur is me daar met de paplepel ingegoten. Het was een leuk huis, oud, met een opkamer, een knusse keuken en ach ja, alles wat ik me kan herinneren. Het was het huis van opa&oma en dan is alles goed toch. Het huis kwam leeg te staan en er hebben nog wel weer anderen 'hun' boerderijtje van gemaakt maar het bleef 'ons' huis daar in Kralo. Onderweg naar het bos en de heide waar we zo graag mogen wandelen komen we altijd langs het huis. Vervallen, leeg, al jaren leeg. De tuin is er niet meer. Mijn opa&oma zijn er niet meer. Maar het blijft 'ons' huis. Tot vanmorgen het telefoontje kwam.

Deze foto is aan dezelfde kant gemaakt als bovenstaande foto.

Ik zei tegen mijn lief 'nu is er niets meer, niet meer het huis waar ik geboren ben (moest wijken voor de aanleg van de snelweg), niet meer het huis waar mijn moeder geboren is.' Hoe bizar eigenlijk.

Triest is het, heel triest

Neneh @ 04:58 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 24 juni, 2010

Oranje, Rose en Wit

Toen ik de auto uitstapte zag ik in de verte iets. Maar wat? Hoe ik ook zat te turen ik kon er echt niets van maken. Kleding, parasol, parachute....... een lijk. Misschien wel een lijk in een deken. Ik kijk graag naar NCIS enzo dus niets is me vreemd.... tjonge wat zou het zijn. Ik vraag eens even aan mijn lief of hij een idee heeft. Eerst ziet hij niets maar dan.... 'ehm... daar moeten we dan maar even naar gaan kijken, geen idee.' We stappen over stammetjes, door greppeltjes, bukken om niet in de takken te blijven hangen en daar ligt.....

een hele grote plasticzak met ballonnen. Keurig opgeblazen, touwtje eraan en in een grote zak bij elkaar...... zonder kaartjes. Het lag er al een tijdje, de ballonnen ploften ipv te knallen toen ik zo stuk voor stuk kapot prikte. Alles mee in de auto en in de vuilnisbak.

Wat ik me nu nog steeds afvraag is.... hoe komt zo'n grote zak met ballonnen middenin het bos terecht?

Neneh @ 09:35 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 21 juni, 2010

Langste dag

Neneh @ 11:07 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 18 juni, 2010

Hier kom ik weg......

Je moeten der van haoln
Dat is wat ik doe
Bekend terein, vrumd genog
Hoe ‘t rök en vuuld, hoe het lek en klinkt
Elke straote ken ik, elke bocht
Jij woont hier ver vandaan, zeggen ze elders in het land
Dan zeg ik, insgelijks, u ook, a’j ‘t zien van dizze kant

Hier kom ik weg, veur mien hiele leben
Ben ‘k met dizze horizon verweben
Hier kom ik weg, hier stiet ons huus
Bliekbar kom ik daor altied weer terecht
Hier kom ik weg

Nog niet eerder was ik naar een 'avond met Daniël Lohues' geweest. Eerlijk gezegd had ik geen idee. Alles in het Drents..... tja. Toch las ik hier en daar iets over hem of was hij met zijn verhaal op de radio. Ineens was daar een tweet dat theater de Tamboer nog een avond met Daniël voor elkaar had gekregen en zonder na te denken heb ik de kaarten besteld.
Gisteravond was het zo ver. Show 'Allenig IV' van Daniël Lohues. Die grote zaal in het theater zat voor zover ik kon zien helemaal vol. Alle leeftijden waren vertegenwoordigd in het publiek, hoe bijzonder is dat. Hij kwam op en speelde zijn lied. Lief fluisterde dat hij ondertiteling nodig had en ik had dat soms ook. Het is in het Drents maar dat zegt niks. Het Drents bestaat toch uit diverse dialecten. Iedere hoek heeft zo zijn eigen woorden en als je al niet weet wat 'piepschoem' is of een 'schutteldoek'1) dan is het lastig volgen. Gelukkig deed Daniel hier en daar de moeite om het te vertalen maar ik moest echt goed blijven luisteren. Dat is goed, dan krijg je kippenvel over de woorden, de zinnen, de muziek. Het wordt een beeld en je ziet de indianen over de prairie sluipen in plaats van stampen. Nee, zijn verhaal is leuk en de film is compleet. Het was een geweldige avond, ik ben blij dat ik nu ook weet hoe hij de mensen kan binden in het Drents.

Volgend seizoen komt hij weer met een nieuwe show....... en ik ben nu fan van Daniël

1)
Een schutteldoek is e sôorte slunse die gebruukt wordt in de keukn vo de toafel, 't anrecht, de woaterstêen en 't fornuus of te kuuschn. 't Kan ook gebruukt wordn vo de schuttels of den ofwos mee te doen, moa doavôorn wordt er nu mêer een ofwosbusteltje of scheurspoenstje gebruukt.

Schutteldoekn moetn geregeld gewosschn wordn, want achter één dag kunn z' al styf vele bacteriën bevattn.

Het is dus een gewone vaatdoek.

Neneh @ 07:57 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 16 juni, 2010

even de mail checken

Ook toevallig eigenlijk. Ik dacht net aan je en nu zie ik jouw mailtje voorbij komen. Zo gaat dat met die dingen, geloof je in toevalligheden, nou ik wel. Soms moet het gewoon zo zijn. Net alsof je voelt dat je aan elkaar denkt ook al ben je nog zo ver uit elkaar. Of juist dichtbij elkaar, dat kan ook.
Bedankt nog voor je mailtje. Ik snap het wel, al die vragen, helemaal als het een beetje stil wordt op mijn log. Dan krijg ik zelf ook de kriebels en probeer even te bedenken wat ik zal schrijven maar het komt er niet van. Ik heb het op mijn manier druk en ook weer niet. Er gaat nogal wat om in mijn hoofd. Niet dat ik moe word van mezelf maar je zou het haast kunnen denken. Dan lach ik om mezelf. Dat is maar goed ook want lachen is gezond. Beter dan gepieker, daar zijn we allemaal wel achter denk ik. Ik heb best veel gepiekerd het afgelopen jaar, dat weet jij ook wel. Piekeren over mijn hart en over de overgang die mijn leven bruut binnenviel. Ik heb echt weleens het gevoel gehad dat ik een totaal ander mens aan het worden was. Niet dat ik het wilde maar gewoon door alles wat door mijn lijf gierde. Daar werd ik wel moe van. Letterlijk en figuurlijk. Uiteindelijk grabbel ik, bijna een jaar na mijn hartinfarct alle puzzelstukjes bij elkaar. De huisarts is trots op mij. 'Er is nogal veel gebeurd met je het afgelopen jaar en je hebt je kranig geweerd', de persoonlijk coach die ik via mijn ziektekostenverzekeraar kon krijgen is na driekwart jaar ook heel trots op mij. 'Je doet het echt heel goed, bent zo goed bezig en neemt initiatieven om je eigen leven waardevol te maken en te houden.' Als ik dat dan hoor dan weet ik dat ik de tijd die ik nu achter me heb liggen goed heb gebruikt. Ik heb het er af en toe heel druk mee gehad. Werd ziek van de medicijnen, werd boos omdat ze mij 'in de norm' willen drukken, terwijl nooit helemaal duidelijk is hoe mijn 'norm' dan wel was voor ik een hartinfarct kreeg. Waarom moet ik nu ineens voldoen aan dingen die misschien helemaal niet in dit lijf passen. Of in mijn leven. Ik was er maar wat druk mee. Nu, één jaar later, weet ik waar ik sta, wat ik kan en waar ik heen wil. Want ik ben er nog niet. Pas in oktober mag ik stoppen met medicijnen die er nu voor zorgen dat mijn bloed goed doorstroomt, en als ik stop met die medicijnen kan ik stoppen met de hormoonspiraal die er nu voor zorgt dat alles een beetje probleemloos verloopt maar die een fatale aanval doet op mijn lichaamsgewicht. Het lijkt allemaal zo gemakkelijk maar het is het niet. Vrouwen in de overgang zijn wel de ingewikkeldste wezens die je kunt verzinnen. Er is er niet één gelijk aan de ander en om er dan ook nog een vaatprobleem bij te krijgen maakt het nog lastiger. Gelukkig was het een, wat ze noemen, ongecompliceerde hartinfarct. Het was er wel een en ik moet er mee leven. En dat is wat ik doe. Zoeken naar de juiste weg, zo min mogelijk medicijnen, uitproberen wat wel en wat niet werkt. Lopen, fietsen, tuinieren, mijn huishouden. Het gaat allemaal. En over een jaar kan ik misschien zeggen dat ik er nog meer uit kan halen omdat ik steeds minder medicijnen gebruik. Zei de huisarts een half jaar geleden nog dat ik niet van de medicijnen af zou komen, zo denkt ze nu met mij mee in de positieve zin en maakt duidelijk in mijn dossier dat ik lang niet tegen alles kan. Dat ik heftige reacties vertoonde en dat mijn leven er zonder al die medicijnen veel waardevoller uitziet. Ik ben wel blij dat ze nu met meedenkt. Dat ook zij puzzelstukjes aanbrengt. De cardioloog is tevreden, maar dat is hij puur op zijn gebied. Hij heeft geen verstand van vrouwen in de overgang. Maar ja, ik kan het snappen, hij is een cardioloog. Ook belangrijk natuurlijk maar voor mij staat het een niet los van het ander.
Het gaat dus goed met mij. Ik voel me goed, ik doe veel. Ben eigenlijk altijd bezig. Soms alleen met het hoofd en dan lijkt het of ik niets doe maar neem van mij aan dat leven na een hartinfarct, of die nu groot of klein is, een hele klus is. Gelukkig heb ik tijd genoeg om die klus goed uit te voeren. Mijn lief en ik willen nog veel dingen samen doen. Dat doen we al bijna 33 jaar en daar kunnen best nog wat jaartjes bij. Als ik dan kijk wat ik heb, niet eens waar ik voor moet vechten, maar voor wat ik heb dan ben ik zo blij en gelukkig. Ik ben wel zo sterk dat ik dit ook allemaal aan kan. Dat ik weer gewoon mijn eigen huishouden kan runnen, dat ik op de kleinkinderen kan passen, dat ik kan genieten van de kinderen, dat ik mijn werk kan doen voor Amnesty en als vrijwilliger voor Natuurmonumenten. Dat ik vrouw ben en moeder van. Dat ik ben wie ik ben.

Bedankt voor je mail, al waren het alleen maar vragen. Het doet goed. Ik wil er niet altijd over praten want dat is niet fijn maar het is toch goed dat anderen weten waar ik sta, hoe het met mij gaat

Dikke kus, ik zie je snel

Neneh @ 11:13 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 15 juni, 2010

Voor je het in de gaten hebt ben je een jaar verder...

Mailtje aan mezelf dan maar. Ik weet het anders ook niet.

Lieve Grietje,

Hoe gaat het met je? Het is een beetje stil op je log dus ik dacht ik moet even mailen. Even horen hoe het met je gaat. Het is alweer een jaar geleden dat je in het ziekenhuis lag. Wat gaat die tijd toch snel en wat heb je daarna toch veel stormen moeten overwinnen. Maar hoe is het nu? Waar sta je inmiddels. Ben je pas nog bij de cardioloog geweest of bij de arts. Ik dacht dat jij nog behoorlijk onder controle stond en is dat nu nog zo?
Je ziet het, ik barst van de vragen. Laat maar snel iets van je horen.

Liefs Grietje

Neneh @ 08:26 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 13 juni, 2010

Apies kijken

Vandaag kregen we tips:

Ga aan de hand van het reisgidsje op ontdekkingsreis langs de loslopende apen.

En

Natuurlijk kun je hier ook al je apenvragen stellen.

Nog nooit eerder geweest, de omgeving is prachtig, het personeel zeer behulpzaam en gedreven. En de aapjes zijn leuk!

Apenheul, just for one day

Neneh @ 10:27 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 11 juni, 2010

Het hol van de Leeuw

Het oranjegevoel, of oranjegekte zo u wilt, heeft ook in onze straat huisgehouden en ik vrees, bij ieder doelpunt dat Nederland verder komt, het in de straat nog wel gekker gaat worden. Voetbal is leuk maar ietsje minder mag best. (alhoewel ik het snap na al dat politiek gedoe)
Vanmorgen was ik met de 'kleine man' aan het winkelen bij de grootgrutter en daar hangen overal ogen.... 'kleine man' wist dat wel te waarderen, hij zag overal ogen en overal is dus ook echt overal. Geen ontkomen aan. Hij heeft de ogen de kost gegeven en eenmaal op de terug weg, vlakbij ons huis, begint hij

Whaaaaaaaaaaaaaaaaaahhh

'Leeuw?', roep ik.

En nog een keer komt er een brul uit 'kleine man' zijn keeltje, met gelijk erachteraan 'Bal'

Het hol van leeuw bevindt zich in onze straat en 'kleine man' vindt het wel een WHaaaaaaaaaaahhh waard.

Het is begonnen!

Neneh @ 04:59 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 10 juni, 2010

The day after

Eigenlijk was er de hele dag het gevoel ergens, vaag, dat er iets uit moest. Een soort van gevoel waar ik eigenlijk niets mee kon. Een soort van kater terwijl er water was gedronken. Een gevoel, onbehagelijk. Ja, dat is het juiste woord. Ik voel me onbehagelijk in mijn eigen land. Geboren en getogen.

Neneh @ 11:16 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 9 juni, 2010

Wie zal jou de weg wijzen........

Volgende keer dat we naar de stembus gaan, ik ga er voor het gemak maar vanuit dat wat vandaag gekozen wordt voorlopig even zit, mag jongste zoon ook naar de stembus. Dan is hij heus 18 jaar, klaar voor het halen van zijn rijbewijs. Hij jaagt zijn moeder nu al de stuipen op het lijf met alle plannen die hij heeft. Niet dat hij een brokkenpiloot is of een kind wat in 7 sloten tegelijk loopt, nee, dat niet. Hij denkt er wel over na. Maar deze moeder is nogal eens bezorgd.
Gisteravond vroeg ik hem of hij ook zou verdwalen. Zijn grote broer was dat namelijk wel kortgeleden. Zonder kaart, kompas, GPS op stap gegaan en hopeloos verdwaald. Tot hij 's avonds laat weer bij zijn huis aan kwam. Dat was niet de bedoeling maar hij was gewoon de weg kwijt. Als moeder moet ik dan wel lachen. Ze zeggen altijd dat vrouwen geen goed richtingsgevoel hebben. Nou, die vlieger gaat mooi niet op. Ik ken er ook wel eentje. Of 2 zo u wilt. Dus ik vroeg jongste zoon of hij zou verdwalen.
Hij keek mij eens aan en wist wel te melden dat hij ook zou verdwalen zonder navigatie. 'Volgens mij maak je tijdens de rijlessen ook kennis met een GPS, dat zou dan wel gemakkelijk zijn.' Hij knikt een keertje. Ik weet het niet hoor maar vroeger was zoiets er niet. Geen routeplanner, geen kieswijzer, geen 'oei, ik groei' wijzer. Vroeger deed je dingen op gevoel, gebruikte je de natuur, je ogen, desnoods de borden langs de weg. Ik heb het over vroeger. Van voor twitter, internet, van voor de HSL en de GPS. Alsof alles nog ontdekt moet worden, die tijd van vroeger. Ineens voel ik me oud en misschien ben ik dat ook wel. Er zijn natuurlijk al een paar generaties na mij. Kinderen en kleinkinderen. Met mijn kinderen gaat het goed hoor, zij behoren tot de generatie die de hele ontwikkeling van de snelle wereld dichtbij hebben meegemaakt. De kleinkinderen moeten volgens mij nog gekker worden van de snelle wereld om hun heen. Als je jong bent pak je dat natuurlijk wel op. Maar toch, ik vind het wat. De rust is weg in het huidige leven.
Ik droom dus weg over vroeger en dat was niet de bedoeling. Ik bedenk net dat ik nog nooit een stemming heb verzuimd. Altijd als er een beroep op mijn keuze gedaan werd ging ik naar het stembureau. Dat zijn al heel wat stemmen en ik heb geen idee wat al die stemmen mij gebracht hebben. Ik heb ze wel gegeven. Pas de laatste jaren maak ik af en toe gebruik van een stemwijzer en dan nog kom altijd uit bij de partij waar ik al voor gekozen had. Het zit goed denk ik dan. Een soort van bevestiging. Ik kan me dan ook niet goed voorstellen hoe je kunt zweven. Maar dat zegt meer over mij dan over de zwever. Ik ben niet zo'n zweverig typje. Weet meestal wel welke kant ik op ga en ook wel hoe ik terug moet. Dat is wel net zo belangrijk.

'Als de zon niet schijnt, hoe weet je dat waar je bent.' Eén van de begeleiders van een groep schoolkinderen stelde de vraag toen we midden op de hei stonden. Ik ken de omgeving, kan aanwijzen waar het noorden is omdat in het noorden de radiotelescoop staat en in het oosten de torens van de VAM. (vuilverwerking) Voor mij een bekende omgeving maar als je, zoals deze groep, geen idee hebt waar je bent hoe vind je dan de weg? Welke richting ga je kiezen. Kinderen roepen 'ja, daar komt de wind vandaan!' Waarop ik vraag wat 'daar' is. Er steekt eentje in vinger in de mond om vervolgens die zelfde vinger in de lucht te steken. We kennen het wel, als de vinger nat is voel je nog beter waar vandaan de wind waait. Nee, ze komen er niet uit. Want waar is nu 'daar' en waar moeten ze heen.....

Hoe ik erop kom, gewoon, omdat we vandaag weer kunnen stemmen. Kiezen voor een tweede kamer die de komende tijd het land gaat regeren. En ik denk aan mijn jongste zoon die een volgende keer ook mag stemmen. Dat hij zich straks ook in de politieke brij mag verdiepen en ik daar nu al een hard hoofd in heb. Politiek is best ingewikkeld namelijk. Voor je het weet sta je met je land aan de rand van de afgrond. 'Maar dat gaat niet gebeuren', roepen de politici in koor. Heb jij ze gehoord?
Geloof jij er ook nog in.

Want als je 18 bent in Nederland dan mag je zelf kiezen. Zonder of met een wijzer

Neneh @ 01:11 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 8 juni, 2010

Als de kat van huis is........

Het was pas stoer geweest als de andere lens nog net op mijn camera zat en ik dat ik dan een foto had kunnen maken van de muis in huis. Maar net een paar uur terug had ik mijn lens verwisseld omdat ik een macro wilde maken van de eerste klaproos, in mijn tuin, die zijn schilletje had laten vallen. Rood zal de tuin kleuren als het aan klaproos ligt.

Ik had dus de lens verwisseld en kon op het moment dat muis zijn neusje ging poetsen, zittend op het bureau van lief, niets anders doen dan lijdzaam toezien en bedenken hoe ik in vredesnaam muis naar buiten zou krijgen voor mijn lief thuis zou komen en weer achter zijn eigen bureau wilde gaan zitten. Zonder muis, dat weet ik zeker. Want de waarschuwing was er al geweest 'als er een muis in de keuken gezien wordt, dan zet ik een klem'. Dat had lief al gedreigd en ik had geknikt. Kan natuurlijk ook niet anders. Muis hoort niet in huis. Opzouten muis. Maar ja, peuter dat maar aan muis zijn verstand. Lief had nog een zakje met een paar nootjes op zijn bureau liggen en die ruiken zo lekker. Muis had het wel goed bekeken dus de weg naar de nootjes was 'recht zo die gaat'. Twist en Micka zaten er nog dichterbij dan ik en ze waren al gealarmeerd door mij vage acties in de kamer. Alles stond al schots en scheef. Ik bedoel maar, muis moet uit huis en snel een beetje. Maar toch liet muis zich niet gek maken door een paar honden die niet eens bovenop het bureau konden kijken, laat staan springen. 'hihihi' moet muis wel gedacht hebben. Voor heel eventjes dan.
Wat te doen met een muis in huis die naar buiten moet. Ik weet het niet precies, ik doe maar wat. Het is dat ik ze zo vreselijk leuk vind om te zien, echt muis, zo vriendelijk eigenlijk. Was het niet net een paar dagen terug dat ik vertederd zat te kijken naar een muisje wat zich in het late zonnetje zat op te pimpen. Hij of zij had een mooi plekje gekozen en de honden roken wel iets maar snuffelden zich ongans en muis poetste de neus alsof er niets te vrezen was. Eigenlijk had ik nu, nu muis binnen was, liever 2 poezen gehad dan 2 honden. Zij ruiken wel 'iets' maar kunnen niet verzinnen dat muis naar buiten moet. Ineens kwam ik in de benen en muis ook en Twist en Micka ook. Het was een drukte van belang en muis verdween door een gaatje achterin het bureau waar ik aan de voorkant snel actie maakte zodat muis weer door het gaatje naar buiten glipte en snel voor de voeten van Twist en Micka door de keuken, door de bijkeuken naar buiten vloog. Dat was het dan. In 2 seconden was het gebeurd....

Best jammer dat ik geen foto heb kunnen maken....... was leuk geweest.

Neneh @ 02:15 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 7 juni, 2010

We kiezen het beste

We kunnen kiezen, elke dag. Wat we dragen, welke kleuren, kleren, sokken, geuren, schoenen. We kunnen kiezen voor gezond en ongezond, voor hagelslag of kaas. We kunnen kiezen of we gaan fietsen, lopen, treinen of thuisblijven, misschien kiezen we voor de auto. Ook daarin kan je kiezen. We kiezen de hele dag door, maken keuzes zonder er heel veel over na te denken want wat de dag gaat brengen daar passen we onze keuzes op af. Kies ik vandaag voor de zon dan kan ik het wel vergeten hier. Geen zon, geen blote benen, geen ijsje op het terras. Ik kies voor een spijkerbroek en een shirtje om straks na het huishouden op de fiets een boodschapje te doen. Ik kies voor mijn fiets omdat ik dat het fijnste vind als ik in de buurt een boodschap moet doen, het is gezond en ik vaar er wel bij. Geen aantasting van het milieu als ik fiets, geen ree van de sokken gereden en geen vogeltjes laten schrikken. Ik kan mijn fiets in de stalling zetten en ook gewoon tegen een paaltje of op de standaard. De hele dag door maak ik keuzes zonder erbij na te denken. Ik maak ze gewoon op mijn gevoel. Dit ga ik doen, ik ga het zo doen. Ik kies wel voor de kortste weg vandaag want het miezert en ik ben niet zo van de regenpakken. Teveel gedoe. Ik kies voor een winkel die net dat heeft wat goed is voor de mannen zodat zij het zich gemakkelijk kunnen maken met de maaltijd vanavond. Ik ben er niet want ik kon weer kiezen voor iets anders, iets leuks en dat doe ik graag. Bij alles wat ik kies denk ik waarschijnlijk onbewust aan mezelf en mijn gezin. Maak ik keuzes om verder te kunnen, voor nu en voor later. Ik probeer het beste te kiezen.

Doen we dat niet allemaal. We willen toch allemaal het beste.
Waarom is het dan zo moeilijk om het beste voor Nederland te kiezen.

Ik kies met mijn groene hart .

Maar misschien moet je toch eerst nog een kieswijzer raadplegen.

Neneh @ 10:04 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 5 juni, 2010

We luisterden naar vogels en elkaar....

We zaten elk op een bankje en luisterden naar vogels en elkaar. Zij vertelde over de dingen in haar leven alsof dit op de tafel tussen ons te zien was. De woorden werden beelden, de bekers raakten leeg. Het leven is goed als je samen kunt zien dat het de moeite waard is om te leven.

Mooi,

Kan iets mooier dan het mooi is
Kan iets groter zijn dan groots

Zij vertelde over de inspiratie die ik haar gaf en ik kreeg tranen in mijn ogen. Onze bekers zijn weer gevuld met woorden en wij gaan weer ieder onze weg.

Om elkaar binnenkort weer te treffen.

Neneh @ 07:45 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 3 juni, 2010

Hij plukt er al mijn bloempjes af.....

Klein klein kleutertje
Wat doe je in mijn hof
Je plukt er alle bloempjes af
Je maakt het veel te grof

Neneh @ 10:22 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 1 juni, 2010

De techniek staat voor niets!

Ken je dat, je denkt dat het voor jou is, maar het is niet voor jou, het is voor iemand anders. Het valt op de deurmat, zo'n envelop. Zo één waarbij je direct al nattigheid voelt. Een 'het kan wel eens raar uitpakken' envelop op de deurmat. Ik loop met de envelop naar de kamer en leg hem even weg. Zo'n 'het zal wel gevoel' overvalt me en ik ga eerst maar wat anders doen. Ik kan maar één ding bedenken waar het mis is gegaan maar dat is nog maar net een paar dagen geleden, ik kan me niet voorstellen dat ze zo snel werken. Aan de andere kant weet ik natuurlijk nooit precies hoe ze werken. Ik weet alleen of het waar is of niet. Meer kan ik niet verzinnen.
Bij een kopje koffie open ik de envelop. Een heel verhaal over datum, tijdstip, snelheid, kenteken en uiteindelijk de overtreding, de straat, de prijs die betaald moet worden voor deze overtreding. Het is geen hoge rekening....... maar kromme tenen zijn snel gemaakt.
Ik kijk eens naar de datum. 'Waar was ik, waar was lief, waar was onze auto?' Ik kon niets anders verzinnen dan 'wij waren niet daar, niet op dat tijdstip, niet op die dag.' De overtreding was namelijk gemaakt in Noord-Holland en heus, we zijn daar weleens, zoon woont er per slot en als ik tulpenvelden wil zien dat zijn we er ook. Om over een strandwandeling bij Paal 16 nog maar niet eens te spreken. Nee.... we zijn er weleens maar waren er niet op die dag. Hoe is het mogelijk dat wij dan een boete opgelegd krijgen.

Lief komt thuis en ik laat de brief zien.
'Dat was ik niet'.
'Ja, hallo, ik ook niet. Ik was daar ook niet.' 'Nee, zei lief, jij al helemaal niet.'
Eerlijk gezegd begrijp ik er nu helemaal niets meer van want er ligt wel degelijk een brief. 'Het is het kenteken van de motor', zegt hij ineens.

'oohhhhhhhhh........ maar hoe kan dat dan want jij komt daar helemaal niet met de motor'. En zo is het maar net. Maar ja, er ligt wel een brief.

Nu kan je verder kijken dan de brief lang is en dat gaan we doen. We zien een motor, kaliber 'buikschuiver'. Lief heeft geen 'buikschuiver', die heeft een motor. Op de foto is een heel vaag nummerbord te zien en daarmee hebben ze een match gevonden met de motor van lief.

Die brief hoorde helemaal niet op onze deurmat. Maar voor de brief bij een ander op de deurmat valt moet er wel wat gebeuren want echt, ze weten je te vinden.... ook al ben je er helemaal niet geweest

Neneh @ 09:46 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet