« Oranje, Rose en Wit | Main | Het perfecte weertje voor een tukje in de tuin »

zaterdag 26 juni, 2010

Weggevaagd....

Vanmorgen kwam er een telefoontje van mijn moeder met de mededeling dat het huis waar ze is geboren afgebrand is. Tot de grond....
En sindsdien kan ik alleen maar denken aan dat huis. Zij is er geboren, ik ben er getogen.

Tenminste, tot ik een jaar of 10 was. Ik kan me niet precies herinneren wanneer mijn opa&oma daar weggingen maar ik ben er heel vaak geweest. Als klein meisje naar oma toe. Opa was vast aan het werk maar oma was er wel. In haar tuintje, boordevol groente en fruit en bloemen. Zij wist hoe het allemaal moest en ze heeft me veel geleerd. De liefde voor de natuur is me daar met de paplepel ingegoten. Het was een leuk huis, oud, met een opkamer, een knusse keuken en ach ja, alles wat ik me kan herinneren. Het was het huis van opa&oma en dan is alles goed toch. Het huis kwam leeg te staan en er hebben nog wel weer anderen 'hun' boerderijtje van gemaakt maar het bleef 'ons' huis daar in Kralo. Onderweg naar het bos en de heide waar we zo graag mogen wandelen komen we altijd langs het huis. Vervallen, leeg, al jaren leeg. De tuin is er niet meer. Mijn opa&oma zijn er niet meer. Maar het blijft 'ons' huis. Tot vanmorgen het telefoontje kwam.

Deze foto is aan dezelfde kant gemaakt als bovenstaande foto.

Ik zei tegen mijn lief 'nu is er niets meer, niet meer het huis waar ik geboren ben (moest wijken voor de aanleg van de snelweg), niet meer het huis waar mijn moeder geboren is.' Hoe bizar eigenlijk.

Triest is het, heel triest

Neneh @ 26 juni 2010 16:58

Comments

Plaats reactie