« Een pad in een bruin drapje....... | Main | Ken je die grap... »

zaterdag 14 augustus, 2010

Als je vragen hebt kun je ze beter nu stellen....

We hebben het over ‘de tijd’, mijn moeder en ik. Hoe snel alles gaat en dat het steeds sneller gaat. Het lijkt niet alleen zo, het voelt zo en het is zo. Mijn moeder weet wel hoe het komt, of ze bedenkt nu ineens hoe ze het ervaren heeft ‘vroeger was het leven gezapig’, zei ze. ‘Tegenwoordig is er zoveel’

We hadden het over het tegenwoordige in de jeugd. Dat de seks zo jong al belangrijk is. Alsof het daarom draait, alsof het niet meer bestaat dat je het bewaart voor die ene waar je mee gaat trouwen. Alsof alles maar mag en kan en of het ‘niets’ meer betekent. Waarop ik zeg dat we nu wel alles horen en lezen maar dat dit echt niet opgaat voor iedereen. Dat er best wel verschil is. Dat niet ieder kind een geboren feestbeest is. En dat is echt van alle tijden alleen komt het nu je huiskamer binnen. En dan niet 1 keer maar veel vaker, meer dan je lief is. Dat kan ze ook wel beamen want vroeger gebeurde er natuurlijk ook van alles alleen hoorde je dat niet zo direct.

Er viel zo’n denk stilte die goed voelt. Zij haar gedachten en ik mijn gedachten. Tot ze zegt dat ze het eigenlijk wel jammer vindt dat ze zo weinig weet. Ik heb tegenwoordig zo vaak dat ik denk ‘Hoe deed mijn moeder dat? Hoe is ze getrouwd bijvoorbeeld. Ik weet er niets van.’

Ik kijk mijn moeder aan…… begin te grimassen en zeg ‘ja, daar weet ik ook niets van, vertel eens, hoe is dat bij jullie gegaan?’ Ik bedoel maar, nu kan ik het nog vragen en als zij niets gezegd had dan had ik het niet gevraagd want ik had het niet verzonnen. Het is ook geen halszaak, het is meer leuk om te weten. Ze moet lachen ‘ja, jij was er niet bij!’

Ze begint te vertellen over de bus die naast het huis stond waar alle gasten in moesten en dat er één oom was met een auto en dat zij daar in mochten zitten. Eerst naar het gemeentehuis wat er niet was. Ze weet niet precies waarom het gemeentehuis er niet was, verbouwing of zo. Ze trouwden voor de wet in de kroeg. Nu ik er nog eens over nadenk vind ik dat echt niets voor mijn moeder. Ik zie haar niet 1,2,3 in zo’n dorpskroeg, maar nood breekt wet, zo zie je maar weer. Van de kroeg naar de kerk. Heel logisch. En daarna weer naar huis waar haar moeder de schuur of stal of hoe je het ook noemen wilt heel mooi had gemaakt met witte lakens. Helemaal een feestzaal en voor die tijd natuurlijk al heel geweldig. Het was een receptie en later toen de gasten weg waren was er een maaltijd in de kamer. Ik kan me zo voorstellen dat mijn oma zich het vuur uit de sloffen had gewerkt om alles zo goed mogelijk voor elkaar te maken. En die maaltijd…. ‘weet je nog wat je hebt gegeten ma? Was het een lekker soepie?’

De klapper komt nog. Ik val alweer bijna stijl achterover. Ik bedoel maar, bijna hippieachtig anno nu. Ze ging bij pa achterop de fiets naar hun huis. Met een boeketje, hoe bijzonder was dat in die tijd, in de handen, gekregen van een van de gasten en ze was er zo blij mee. Alle andere cadeaus bleven achter en het boeketje mocht mee.

Mooi in een vaasje op de vensterbank……tot een poes korte metten maakte.

Nu ben ik vergeten even naar een foto te kijken. Mijn vader was mooi, mijn moeder was nog mooier. Ze had een grijs pakje aan als ik me zo vaag een foto herinner. Maar dat ze mooi was toen ze trouwde dat staat vast.

(ik wil nog een foto scannen)

Neneh @ 14 augustus 2010 10:42

Comments

Plaats reactie