maandag 30 augustus, 2010
Ik was er niet
De 6de editie van de 'World Living Statues' en ik was er niet bij. De reden, het weer. Het natte koude winderige weer. Op de website stond 'de statues' hebben een paraplu, we hopen dat ze die niet hoeven te gebruiken. In de afgelopen 5 jaar was een parasol eerder gewenst dan een paraplu, het weer was eigenlijk altijd goed te noemen. In de loop van de jaren werd het drukker en drukker en steeds grootser. Het idee dat het regent in de stad en dat het zo druk is dat je over de hoofden kunt lopen en dat met een paraplu trok me niet. Maar 'living statues gek' als ik ben blijft het in mijn hoofd hangen. Ik ben ze maar weer eens gaan bekijken...... de foto's van vorige keren
Neneh @ 10:30 am
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
dinsdag 24 augustus, 2010
Mijn naam met een 'zachte G'
Ik loop me toch al snel 6 dagen achter met een log. Sorry daarvoor, te druk eigenlijk wel. Helemaal niets bijzonders hoor maar de dagen vullen zich snel en als de avond is gevallen wil ik ook van alles maar komt er niets van. Ook goed. Ik bedoel maar, niets moet.
Gisteren moest er ook niets en heb ik me prima vermaakt. Er waren toch snel 4 kindertjes, 2 met opa&oma en 2 met papa&mama. Gewapend met plu en regenjas. Je hebt trouwens meer aan een regenjas dan aan een plu als je bijna uit je schoenen waait. Maar het mag de pret niet drukken. Regio Zuid heeft nog vakantie, sommige nog 1 week (waren eerder vrij ivm de Nijmeegse-vierdaagse) en de anderen beginnen over 2 weken. Het taaltje wat zich dan mengt met het Drents is echt wel grappig. Die zachte 'G' daar krijg je mij mee om zeg maar. Helemaal als ze dan ook nog mijn naamkaartje gebruiken en mijn naam met zachte G uitspreken. Dan kan mijn dag toch niet meer stuk.
'Hij gaat voor de kilo's' zei de vader van het jongetje uit het zuiden. Als de vader met de rest van zijn gezin sprak dan had ik echt het gevoel in een ander land te zitten. Een vreemd taaltje...
Maar goed, zoon van vader ging voor de kilo's en ik heb halverwege de ochtend maar eens een leeg bakje aangereikt zodat ik zijn schatten mee kon nemen naar de tafel en hij opnieuw kon beginnen met zijn visvangst. Uiteindelijk kwam hij pas binnen toen het echt te nat werd buiten maar of dat nu veel uitmaakte.... ik zag nog een paar droge draadjes aan de achterkant van zijn broek. In de knieholte zo ongeveer. De rest kon je uitwringen
Tot vrijdag was het later want de regen bleef maar komen en een paar droge kleren aan was toch wel beter (anders zien we elkaar vrijdag niet terug, dan ben je ziek van de maandag)
Maar goed, zo vullen de bakken en de dagen en ik heb het gewoon druk!
Neneh @ 04:11 pm
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 19 augustus, 2010
Ken je die grap...
Print je alles keurig uit, blijft het op tafel liggen. Moet er in sneltreinvaart een ritje station, thuis, station geregeld worden. Lief gaf toe dat hij een nieuw record had gevestigd. Ik weet niet of ze daar blij mee zijn in onze straat maar onze auto heeft er geen enkele moeite mee. De trein reed ook niet voor zijn neus weg. Het kwam allemaal goed. 'Kinderen' zucht ik dan. De 2 jongsten zijn op stap. Na bijna 4 weken vakantie op de valreep nog een aantal dagen naar Barcelona. Zoon, beter bekend als 'grote opschepper', en dochter hadden een plan gemaakt. Dochters vakantie begint als die van zoon op is. Creatief als ze zijn worden allebei de vakanties aangepast. De een start eerder met de vakantie, de ander maakt de vakantie net iets langer. Wat toch geweldig dat het allemaal kan.
Gisteravond aan tafel tijdens de maaltijd zei ik, toen ik zoon aan keek, 'ik ben wel een beetje zenuwachtig', waarop hij ineens wakker werd. Het was nog niet half tot hem doorgedrongen dat hij de volgende dag al in Barcelona rond zou lopen. Een soort van 'schrik' kwam in zijn blik en hij vroeg me na het eten of ik even wilde helpen met inpakken. Tijd genoeg. Dochter had de hele dag nog gewerkt en nog veel langer dan de bedoeling doorgewerkt omdat het werk niet af was. Beetje moe was ze wel. Heel erg beetje moe eigenlijk wel. Dat zou afzien worden. Tegen middernacht moesten ze toch in de trein zitten, de volgende ochtend zou het vliegtuig vroeg opstijgen en aangezien we niet naast het vliegveld wonen is het improviseren. Dus laat met de trein, overnachten op het vliegveld en dan vroeg opstijgen. Wat een gedoe ook. Vakantie vieren in het buitenland is niet zo simpel. Alles wordt nogmaals gecheckt. Printjes gemaakt, treinkaartjes online regelen. Alles voor elkaar..........
Klaar voor vertrek, zoen, zoen, geniet. Doe voorzichtig, let op elkaar enz enz....... gek word ik van mezelf maar ik moet het zeggen.
Even later is lief dus weer thuis om de geprinte zaken nog snel te halen.
'Kinderen', zucht ik.......
Neneh @ 08:57 pm
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
zaterdag 14 augustus, 2010
Als je vragen hebt kun je ze beter nu stellen....
We hebben het over ‘de tijd’, mijn moeder en ik. Hoe snel alles gaat en dat het steeds sneller gaat. Het lijkt niet alleen zo, het voelt zo en het is zo. Mijn moeder weet wel hoe het komt, of ze bedenkt nu ineens hoe ze het ervaren heeft ‘vroeger was het leven gezapig’, zei ze. ‘Tegenwoordig is er zoveel’
We hadden het over het tegenwoordige in de jeugd. Dat de seks zo jong al belangrijk is. Alsof het daarom draait, alsof het niet meer bestaat dat je het bewaart voor die ene waar je mee gaat trouwen. Alsof alles maar mag en kan en of het ‘niets’ meer betekent. Waarop ik zeg dat we nu wel alles horen en lezen maar dat dit echt niet opgaat voor iedereen. Dat er best wel verschil is. Dat niet ieder kind een geboren feestbeest is. En dat is echt van alle tijden alleen komt het nu je huiskamer binnen. En dan niet 1 keer maar veel vaker, meer dan je lief is. Dat kan ze ook wel beamen want vroeger gebeurde er natuurlijk ook van alles alleen hoorde je dat niet zo direct.
Er viel zo’n denk stilte die goed voelt. Zij haar gedachten en ik mijn gedachten. Tot ze zegt dat ze het eigenlijk wel jammer vindt dat ze zo weinig weet. Ik heb tegenwoordig zo vaak dat ik denk ‘Hoe deed mijn moeder dat? Hoe is ze getrouwd bijvoorbeeld. Ik weet er niets van.’
Ik kijk mijn moeder aan…… begin te grimassen en zeg ‘ja, daar weet ik ook niets van, vertel eens, hoe is dat bij jullie gegaan?’ Ik bedoel maar, nu kan ik het nog vragen en als zij niets gezegd had dan had ik het niet gevraagd want ik had het niet verzonnen. Het is ook geen halszaak, het is meer leuk om te weten. Ze moet lachen ‘ja, jij was er niet bij!’
Ze begint te vertellen over de bus die naast het huis stond waar alle gasten in moesten en dat er één oom was met een auto en dat zij daar in mochten zitten. Eerst naar het gemeentehuis wat er niet was. Ze weet niet precies waarom het gemeentehuis er niet was, verbouwing of zo. Ze trouwden voor de wet in de kroeg. Nu ik er nog eens over nadenk vind ik dat echt niets voor mijn moeder. Ik zie haar niet 1,2,3 in zo’n dorpskroeg, maar nood breekt wet, zo zie je maar weer. Van de kroeg naar de kerk. Heel logisch. En daarna weer naar huis waar haar moeder de schuur of stal of hoe je het ook noemen wilt heel mooi had gemaakt met witte lakens. Helemaal een feestzaal en voor die tijd natuurlijk al heel geweldig. Het was een receptie en later toen de gasten weg waren was er een maaltijd in de kamer. Ik kan me zo voorstellen dat mijn oma zich het vuur uit de sloffen had gewerkt om alles zo goed mogelijk voor elkaar te maken. En die maaltijd…. ‘weet je nog wat je hebt gegeten ma? Was het een lekker soepie?’
De klapper komt nog. Ik val alweer bijna stijl achterover. Ik bedoel maar, bijna hippieachtig anno nu. Ze ging bij pa achterop de fiets naar hun huis. Met een boeketje, hoe bijzonder was dat in die tijd, in de handen, gekregen van een van de gasten en ze was er zo blij mee. Alle andere cadeaus bleven achter en het boeketje mocht mee.
Mooi in een vaasje op de vensterbank……tot een poes korte metten maakte.
Nu ben ik vergeten even naar een foto te kijken. Mijn vader was mooi, mijn moeder was nog mooier. Ze had een grijs pakje aan als ik me zo vaag een foto herinner. Maar dat ze mooi was toen ze trouwde dat staat vast.
(ik wil nog een foto scannen)
Neneh @ 10:42 am
nou zeg al
7 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 13 augustus, 2010
Een pad in een bruin drapje.......
‘Heb je enig idee wat er in dit bekertje zit’, de grapjas houdt een bekertje omhoog en steekt die onder mijn neus. ‘Ja, eens kijken, zeg ik met een strenge blik, dat lijkt me toch een pad in een bruin drapje.’ Hij schiet in de lach en ik ook. Hij had net een bekertje koffie gehaald en daarvoor hadden we alle beestjes die in de aquariumbakken zwommen bekeken en benoemt. Hij, met zijn 2 zonen. Kids van een jaar of 5 en 8. Die van 8 wist wel iets van centimeters en ontwikkelingen, de jongste had geen oog voor detail alleen maar oog voor ‘veel’. Veel dikkopjes, veel modder, veel staafwantsen en veel kikkertjes.
Hij zakt op de bank met zijn bekertje koffie in de hand en hij lijkt me gelukkig. Een tevreden mens zoals ik de laatste weken wel vaker mee maak. Ze hebben vakantie en gaan er eens goed voor zitten om een gezellig gesprek aan te knopen. Ze vertellen waar ze vandaan komen en hoe de natuur er daar uit ziet. Ze vertellen nooit over werk of beslommeringen. Vakantie is het en dat moet vooral zo blijven. Lekker bakkie koffie erbij, zonnetje en wat nog leuker is: bezigheden voor de kinderen zodat die het ook naar hun zin hebben.
Neneh @ 07:31 pm
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 11 augustus, 2010
Ogen open
Waar was ik ook alweer gebleven, dwars als ik reageerde op de bril die ik niet wil, moest ik dus wel verder kijken dan de neus lang is. Want als ik niet altijd een bril op de neus wil dragen wat dan? En die vraag stel ik hardop. ‘Lenzen’, is het antwoord. ‘Lenzen’, echo ik. Ik zie mijn hand naar mijn oog gaan, mijn oog knippert en klapt dicht. Lenzen dus. Er is geen alternatief. Of het één, wat ik duidelijk nog niet wil, of het ander, wat ik best wel griezelig vind. Ze gaat ze bestellen en belt als ze er zijn. Lens les, zet ik in mijn agenda.
Binnen een week is daar het telefoontje en ik ga voor de lens les naar de opticien. Ze begint uit te leggen hoe het allemaal werkt, handen wassen, zitten, spiegel, hand hier, hand daar, lens zus, lens zo en ik volg de instructies feilloos op. Binnen 2 tellen zitten de lenzen op de plek en kijkt ze mij met verwondering aan. Ze wil vertellen dat ze dit nog nooit eerder mee heeft gemaakt. Iedereen knippert en bij sommige mensen moeten we gewoon een pauze inlassen. Maar ik doe de handeling in 1 x goed en er blijft tijd over zou je haast denken. Ik verbaas me nergens meer over. Had ik niet geschreven dat mijn ogen dicht klapten bij het zien van de vinger met de lens? Niets van dat alles dus. ‘Natuurtalent’, zei ze. De lenzen uit en in een bakje en mee naar huis. Na de lensles komt de lenstest en die duurt langer. Eenmaal thuis doe ik de lenzen snel weer in en ’s avonds zeg ik dat ik nu al blij ben met de lenzen. Dat is het begin. Na een week zit ik weer bij de opticien en een week later weer. Iedere keer andere lenzen, bijstellen, overleggen en uiteindelijk blijven er 2 opties over. Of drie. Nee, 1 valt af. De derde is de bril dus blijft er nog 1 optie over en die ga ik uitproberen. Tot ik vanmorgen besloot voorlopig door te gaan met de laatste bijstelling. Die werkt het beste en ik ben er blij mee. Maar wat ik wel merk is het verschil in daglicht en kunstlicht en daarom wil voorlopig blijven proberen. Lukt het, dan is dat mooi. Zonder bril is mijn doel. Lukt het niet, dan…….. ja, dan moet ik toch aan de bril.
Dit zou een stukje worden in 120w maar dat is mislukt. Ik ben soms breedsprakig
Neneh @ 07:18 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
dinsdag 10 augustus, 2010
Kan die tegen kietelen..........
Krijgen jullie al genoeg van al die waterbeestjes verhalen op mijn log? Ik niet. Het is nu eenmaal mijn activiteit deze zomer en het duurt nog ruim drie weken voor het stopt. Tegen die tijd zijn alle basisscholen weer begonnen en alle visjes, kikkertjes, slakken, staafwanten en de grootste kevers, de grote spinnende watertor, al 50 keer gevangen en net zo vaak terug gezet in het ven. Ik bied bij deze mijn excuses aan voor al dit brute geweld. Door mensen georganiseerd en uitgevoerd. Het is me wat. Natuurlijk is er over nagedacht maar ik krijg er ook weleens de hik van. Maar als je iemand iets wilt leren uit en over de natuur dan is het natuurlijk het mooiste om het in het echt te doen, meemaken, voelen, bekijken of bouwen. En bij het ven waar de activiteiten aangeboden worden zeggen we wel dat het puur natuur is maar we manipuleren het ook. Alle vennetjes op de heide hebben te maken met de elementen en ondergaan het. Maar het ven bij het bezoekerscentrum wordt kunstmatig op orde gehouden. Wat heb je nu aan activiteiten bij een ven als het zelfde ven door droogte steeds kleiner wordt. Niets dus. Vandaar dat het gemanipuleerd wordt. Op hoogte gehouden. Er wordt onderhoud aan gepleegd. De tuingroep haalt het onkruid weg, vrijwilligers die wel van een grapje houden stappen in het najaar in de lieslaarzen en maken korte metten met de wildgroei. Kinderen banen zich een weg met de schepnetjes en ik probeer zoveel mogelijk uit te leggen. En er valt veel uit te leggen. Onvoorstelbaar veel. Elke keer opnieuw en ik blijf me verbazen. Zowel over de mensch als over het dier…..
De mooiste vraag van vandaag, gesteld door een lief meisje van een jaar of 5/6: ‘ Kan deze slak ook tegen kietelen?’ (slak was heel klein)
Ik keek nogmaals in het potje en zag het kleine gesloten slakje op de bodem liggen. Daarna keek ik haar aan.
Ik moest zowaar het antwoord schuldig blijven, er is geen boek wat hier al een antwoord op heeft.
Neneh @ 04:52 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 6 augustus, 2010
Tot aan de horizon..
‘Mag ik iets vragen?’ Een oudere dame sprak me aan. ‘Maar natuurlijk, daar zijn we voor.’
Als ik namelijk mijn badge draag en mijn ‘groene natuur shirt’ dan kan het natuurlijk zo zijn dat ze op me af komen. Ik was al vaker aangesproken vandaag maar dat had meer met mijn tv debuut te maken dan met gerichte vragen over de natuur of natuurmonumenten.
Ze begon over de heide. Ze maakte zich ernstig zorgen over de toestand waar de heide in verkeert. ‘Ik zou nu toch best wel een paarse heide willen zien, daarvoor kom ik naar Drenthe, daarvoor kom ik naar hier.’
Het klonk zo zielig dat ik bijna vol schoot. Als je speciaal naar ‘hier’ komt voor de bloeiende heide, voor de paarse pracht en je heb geen idee ……. dat is triest. De heide is ook triest maar voor ‘niets’ komen ook. Ik begon te vertellen over de eindeloze droge periode die eigenlijk in alles zijn tol eist. De aardappels klein, de graanoogst mislukt, de appeloogst mislukt. De heide mislukt, dus mislukt ook de heidehoning. Zonder bloeiende heide geen heide honing. Zo simpel is dat. ‘Is het niet het heidehaantje?’ vraagt ze. Maar dat is het niet. Het is echt de droogte die dit heeft veroorzaakt. De heide is niet kapot, ja ergens zal wel iets dood gegaan zijn maar niet de hele heide. Het herstelt zich wel weer maar we moeten toch een jaar wachten voor er weer paarse heide is. Een heel veld vol. Van hier tot aan de horizon.
Ze bleef staan, ik zag haar denken.
Neneh @ 11:12 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 4 augustus, 2010
Lege dop
‘Als kinderen dus willen vissen dan komen ze naar jou en wat dan’, zo begon de opname bij het ven. Er is een extra ‘visdag’ in verband met tv opnames voor TV Drenthe. Een hele dag filmen en daarvan een kwartiertje uitzenden. Ik leg haar het een en ander uit en de presentatrice vertrekt met een schepnet en bakje naar de waterkant. ‘Als ik straks terug kom wil jij dan uitleggen wat ik allemaal gevonden heb!’ ‘Dat is mijn werk.’
De camera legt alles vast en als ze uitgevist is dan komt ze naar me toe. ‘Wil je eens kijken wat ik allemaal gevangen heb.’ Ik kijk in het bakje…. en zie een leeg dopje drijven. Een eikel!
Neneh @ 03:26 pm
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
dinsdag 3 augustus, 2010
in de huifkar
Achter de kont van het paard, sjokkend door het natte gras, simpe sampe sompe door de plassen dat het spat door de plas, in stap over de verharding en vooral doorgaan, niet stil staan.
Als de paarden stoppen dan komen er drommen vliegen op me af. Vooral doorlopen, vooral doorlopen. Tot we stoppen en uit de wagen stappen voor een andere bezigheid dan luisteren naar de gids en kijken naar de kont van het paard. De schepnetjes en teiltjes worden erbij gehaald en we gaan op onderzoek in het ven. Het is een Pingoruïne . Ik had er al over gelezen maar ik had dus geen idee dat het zo dichtbij was. Pingoruïne, grafheuvels, exoten zoals Canadese Ganzen, de rietsigaren waarvan ik zo snel niet dé naam wist, lisdodde dus, jeneverbes en een Eik zoals een Eik hoort te staan. Breed en groot. Je kunt de eikels al zien, nu nog goed verstopt in de dopjes. Langs de jeneverbesstruiken terug naar de kar met paarden en in draf over de heide terug naar de stal………..
Neneh @ 01:17 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
maandag 2 augustus, 2010
Zat!
Neneh is het zat. De afgelopen maanden, vanaf het gedoe voor de val van het kabinet, was er niets anders dan politiek gebabbel wat mijn huiskamer binnenkwam. En niet alleen in de huiskamer, de slaapkamer ontkwam er ook niet aan. Wakker worden met het nieuws van de dag is mijn dagelijkse ding. Maar Neneh is het zat. Is het politieke gekonkel zat. Het ‘ik wil niet, ik wil wel’, het ‘ik heb er alles voor over’ en de draaikonteritus die zich voor mijn ogen en oren afspeelt. Neneh is het zat. Ze wil geen concessie tussen CDA en VVD met gedoogsteun van een 1 lid groepering. Wat het ook zijn mag, het klopt niet. Neneh is het meer dan zat!
Neneh @ 09:55 am
nou zeg al
13 keer gebabbeld.
Tweet