« Hoe kleine opschepper groot werd | Main | Deftig thee drinken.... »

vrijdag 24 september, 2010

Hoe kleine opschepper groot werd 2

Gisteren werd het me duidelijk. Hoe kleine opschepper groot werd. In een huis vol liefde, een huis vol liefde om hem heen. Wat maken kinderen toch veel fases door in het leven. Nee, wat maken ouders veel fases mee. Dat is het. Van geboorte tot ze uit huis gaan en dan gaat het gewoon verder maar is het anders.

Als ik opsta loop ik zijn kamer binnen en begin zachtjes te zingen. Hij slaapt, hij slaapt. Ik zie alleen een hoopje deken en daar ligt hij helemaal onder, ik zie hem niet. Als ik een beetje gewend ben aan het donker in zijn kamer zie ik een voet onder de deken uitsteken. Altijd al zo geweest, hij kan een dekbed nooit op de plek houden en zijn bed is altijd een puinhoop. Maar hij slaapt en is eraan gewend, wat zeur ik. Als ik uitgezongen ben zie ik bewegingen die er op lijken alsof hij wakker probeert te worden.
'Hoe laat kom je eruit?'
Normaal is dat vroeg, voor dag en dauw zeg maar, alleen op de donderdag is er school en zijn er schooltijden. Die zijn niet voor dag en dauw, da's duidelijk.
Hij bromt een beetje onder de deken vandaan. Het is duidelijk en ik ga naar beneden. Hij komt er 10 minuten later achteraan. Zo'n lang lijf, beetje slungelig nog. Hij staat onder de slingers te kijken naar ons en wij naar hem. De tijden dat hij het middelpunt was in het grote bed met iedereen om hem heen lijken zo lang geleden.
Wij komen in de benen, feliciteren hem. We hoeven niet meer te bukken, kijken elkaar recht in de ogen. 'Hij is echt wel groot' schiet er door mijn hoofd. Hij was best zenuwachtig 'stel dat mijn ouders bedenken dat ik op mijn verjaardag een rijles moet' was de achterliggende gedachte. Maar wij kennen onze zoon, hij doet alles op zijn moment. Dat is natuurlijk ook het beste, hij moet het doen op zijn moment en niet omdat hij toevallig op 23 september 18 wordt. Ik had geprobeerd de zenuwen wat gerust te stellen door te vertellen dat we dat niet gingen doen. Een zucht kwam uit zijn tenen......
'Maar wat krijg ik dan?'
Dat was zijn vraag die hij daarop stelde. 'Maar wat krijg ik dan?'
Als ik terug denk was het de laatste jaren toch wel moeilijk om een kadootje te verzinnen voor jarige zoon. In de legojaren, die echt wel lang duurden, was het zo simpel. Lego, het liefst heel ingewikkeld en groot en veel....
Maar nu. 18 jaar, altijd druk met gamen. Wat nu.

We wisten het al lang, hij eigenlijk ook wel maar wist nog niet precies wat het zou worden.

Een horloge, en niet zomaar één. Nee, een hele echte, vette, stoere! Je kunt er 50 meter diep mee zwemmen. 'probeer het maar niet', denk ik.

Mijn jongste, hij is nu een man van de tijd!

Ik zag hem staan. Helemaal netjes en met een horloge om. 'Ik wil graag een foto maken.' Dat mocht. Dat deed ik. Ik was trots.

(foto's maken was zo not done al die jaren)
(trotst zijn gelukkig niet, dat mocht al die jaren)

Neneh @ 24 september 2010 10:20

Comments

Plaats reactie