donderdag 30 september, 2010
Ik noem haar Fatima
Ze ziet er zo lief uit met haar hoofddoekje, het ziet er altijd verzorgd en keurig uit. Dat kan ik lang niet altijd zeggen van de dames die achter de kassa zitten bij de supermarkt waar ik graag mijn boodschappen doe. Nee, als ze er zit dan kies ik haar rij. In gedachten noem ik haar Fatima terwijl ze helemaal niet zo heet. Ik heb haar naamkaartje bekeken, ze heeft een echte Nederlandse naam. Ze ziet er zo lief uit. Je wordt totaal niet afgeleid door haren, oorbellen, tattoos, piercings. Het is fris gezicht met een hoofddoekje. Ik heb haar ook weleens op een andere plek gezien, toen was ze boos. Boos op de wereld om haar heen omdat ze aangevallen werd. Met woorden. Omdat die wereld om haar heen haar hoofddoekje niet goed vindt. Zij, een jonge Hollandse meid met ouders die waarschijnlijk niet in Nederland zijn geboren maar wel getogen, zij kijkt met een frisse blik de wereld in. Haar wereld, haar keuzes die ze maakt. Door het dragen van het hoofddoekje in een wereld waarin zij bij de kassa's van de winkel waar ik graag winkel de enige is die een hoofddoekje draagt. Ze kijkt zo lief dat ik altijd haar rij kies. Ze praat onberispelijk Nederlands, niet vermengt met enig Drents wat in deze contreien best knap is want wie slikt er hier niet de helft van de woorden in. Dat zijn er veel. Ook die jongens die zoveel moeite hebben met het hoofddoekje van Fatima. Ze kunnen geen woord Nederlands uit de mond krijgen, ze praten zo plat als het maar kan en lachen om hun eigen idiote grappen....
Ik word ook boos, boos op de jongens, boos op de tijd waarin we leven, boos op de wereld om ons heen, boos op een gedoogformatie, boos op een gedoogregeerakkoord, boos over de eerste zaken uit het regeerakkoord die nu uitlekken, boos over een hoofddoekjesverbod, boos, zo boos....
Maar het is een slecht begin van de dag en ik ben ook niet echt boos in de zin van schuim om de mond van woede en handen tot vuisten gebald. Nee, ik ben meer ongerust over 'mijn' Fatima die misschien straks ineens geen hoofddoekje meer mag dragen achter de kassa en haar baantje kwijt raakt omdat ze weigert haar keuze los te laten. Ongerust over gedogen, over akkoorden die niet gaan werken.
Ze ziet er zo lief uit en de volgende keer kies ik weer haar rij bij de kassa
Neneh @ 08:02 am
nou zeg al
6 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 29 september, 2010
Hart op straat
Mijn hart zit niet in de put!
Neneh @ 03:41 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
zondag 26 september, 2010
Deftig thee drinken....
oh's en ah's als ik ze aan hoor komen... En met een krakerige stem roep ik dat ze binnen mogen komen... een beetje inschikken en iedereen heeft een plekje. Het is stil als ik begin met uit te leggen wat we gaan doen. Dat het belangrijk is om de theeblaadje niet op te drinken. Die theeblaadjes zijn van belang. Groot belang. De toekomst moet uit de theeblaadjes gehaald worden. Alle heksen op een rij, af en toe een ridder of een Harry Potter erbij, het is gezellig in de wilgenhut neem dat van mij aan. Sommige kindertjes ontdooien snel, anderen vinden het spannend en blijven hun mond dicht houden. 'Stel je voor dat de heks er iets mee doet.'
En dat doe toch, ook met stille kleine heksjes, daar doe ik toch iets mee. En met mama's en papa's als ik het allemaal later terug hoor. Zodra je een heksenhoed op zet is de wereld anders. Ze gaan toverdrank maken, bezemsteel vliegen, kriebelbeestjes zoeken en onderkant van de paddenstoel met een spiegeltje bekijken. Er zijn magische armbanden en bruine bollen te bakken. Maar nu gaan we deftig thee drinken. Sommige heksjes gaan met het pinkje omhoog wat dan weer de lach bij de ouders brengt. Het gaat zo leuk. Na het theedrinken is er het theeblaadjes lezen. Soms vergeet iemand, die zo deftig thee zit te drinken, dat de blaadjes in het kopje moeten blijven zodat alles al op is voor de heks er naar heeft gekeken. Ik moet net zo creatief zijn op die momenten en vooral ieders aandacht houden. Het lukt allemaal. Ik zwam heel wat bij elkaar vandaag. Ik drink thee als het moet, niet ieder klein heksje is gecharmeerd van mijn thee als ik het niet zelf ook drink. Ik eet mijn soepje als zij in hun thee kopje blazen. Ik voorspel de toekomst......
Onder mijn hoed vandaan kijk ik naar de kindertjes, hoe het haar zit, welke kleuren ze dragen, hoe ze naar me kijken..... en al die tijd hoop ik de juiste woorden te vinden. Ze kijken me blij verrast aan als ik precies weet waar ze van houden, dat ze huisdieren hebben of dat ze in een fijn huis wonen... wat nog lang zo blijft.
Ik kan er wat van...
Zwammen als een heks.
Het was een vreselijk leuke dag, de hele dag buiten, de hele dag droog, de hele dag als heks!
Neneh @ 09:51 pm
nou zeg al
5 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 24 september, 2010
Hoe kleine opschepper groot werd 2
Gisteren werd het me duidelijk. Hoe kleine opschepper groot werd. In een huis vol liefde, een huis vol liefde om hem heen. Wat maken kinderen toch veel fases door in het leven. Nee, wat maken ouders veel fases mee. Dat is het. Van geboorte tot ze uit huis gaan en dan gaat het gewoon verder maar is het anders.
Als ik opsta loop ik zijn kamer binnen en begin zachtjes te zingen. Hij slaapt, hij slaapt. Ik zie alleen een hoopje deken en daar ligt hij helemaal onder, ik zie hem niet. Als ik een beetje gewend ben aan het donker in zijn kamer zie ik een voet onder de deken uitsteken. Altijd al zo geweest, hij kan een dekbed nooit op de plek houden en zijn bed is altijd een puinhoop. Maar hij slaapt en is eraan gewend, wat zeur ik. Als ik uitgezongen ben zie ik bewegingen die er op lijken alsof hij wakker probeert te worden.
'Hoe laat kom je eruit?'
Normaal is dat vroeg, voor dag en dauw zeg maar, alleen op de donderdag is er school en zijn er schooltijden. Die zijn niet voor dag en dauw, da's duidelijk.
Hij bromt een beetje onder de deken vandaan. Het is duidelijk en ik ga naar beneden. Hij komt er 10 minuten later achteraan. Zo'n lang lijf, beetje slungelig nog. Hij staat onder de slingers te kijken naar ons en wij naar hem. De tijden dat hij het middelpunt was in het grote bed met iedereen om hem heen lijken zo lang geleden.
Wij komen in de benen, feliciteren hem. We hoeven niet meer te bukken, kijken elkaar recht in de ogen. 'Hij is echt wel groot' schiet er door mijn hoofd. Hij was best zenuwachtig 'stel dat mijn ouders bedenken dat ik op mijn verjaardag een rijles moet' was de achterliggende gedachte. Maar wij kennen onze zoon, hij doet alles op zijn moment. Dat is natuurlijk ook het beste, hij moet het doen op zijn moment en niet omdat hij toevallig op 23 september 18 wordt. Ik had geprobeerd de zenuwen wat gerust te stellen door te vertellen dat we dat niet gingen doen. Een zucht kwam uit zijn tenen......
'Maar wat krijg ik dan?'
Dat was zijn vraag die hij daarop stelde. 'Maar wat krijg ik dan?'
Als ik terug denk was het de laatste jaren toch wel moeilijk om een kadootje te verzinnen voor jarige zoon. In de legojaren, die echt wel lang duurden, was het zo simpel. Lego, het liefst heel ingewikkeld en groot en veel....
Maar nu. 18 jaar, altijd druk met gamen. Wat nu.
We wisten het al lang, hij eigenlijk ook wel maar wist nog niet precies wat het zou worden.
Een horloge, en niet zomaar één. Nee, een hele echte, vette, stoere! Je kunt er 50 meter diep mee zwemmen. 'probeer het maar niet', denk ik.
Mijn jongste, hij is nu een man van de tijd!
Ik zag hem staan. Helemaal netjes en met een horloge om. 'Ik wil graag een foto maken.' Dat mocht. Dat deed ik. Ik was trots.
(foto's maken was zo not done al die jaren)
(trotst zijn gelukkig niet, dat mocht al die jaren)
Neneh @ 10:20 am
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 23 september, 2010
Hoe kleine opschepper groot werd
Vandaag en dan 18 jaar geleden werd aan het einde van de middag onze jongste zoon geboren. Hij had ons lang laten wachten maar eenmaal daar was het goed. Hij was zo welkom als je maar zijn kan. Van 7 pond naar 70 kilo, 56 centimeter naar 185 centimeter, daar doe je dus 18 jaar over. Dat heeft natuurlijk alles te maken met het opscheppen. Want hij kreeg zijn naam 'grote opschepper' niet omdat hij van opscheppen houdt maar van lekker en veel eten. Vooral stampot andijvie... met spekjes, of boerenkool met worst, ook al zo favoriet. Hij schept dan graag en veel op. Vandaar de bijnaam in mijn log. Verder niet hoor, hij gaat gewoon door het leven als broertje van. Want dat is natuurlijk wel weer zo, hij is de jongste, dat is erger als oudste zijn. Een jongste, met een flink leeftijdsverschil, heeft namelijk meerdere papa's en mama's. Maar in de jaren van opgroeien gingen zijn broers en zus de deur uit en bleef hij alleen met ons en dat is dan weer een voordeel op oudste zijn, je hebt je ouders nog eens voor je zelf. Wij vinden dat ook heel fijn. Het is gezellig, hij zit echt niet samen met ons op de bank maar gaat echt zijn eigen gang en dat is gezellig. Zo hoort het ook.
Wij zijn zo blij met onze jongste...... de slingers hangen en de appelkruimeltaart is gebakken!
Neneh @ 10:25 am
nou zeg al
10 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 22 september, 2010
18 worden....
en hij is zo zenuwachtig...
Jongste wordt 18 en hij weet niet wat hij krijgt voor zijn verjaardag... 'maar wat krijg ik dan?
Neneh @ 10:07 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
zaterdag 18 september, 2010
Stuiterbal
Jongste is maar wat blij dat wij terug zijn, hij komt speciaal zitten babbelen op de zetel beneden. Hij chilled boven, hij komt praten beneden. Nu zit hij aan tafel en ik zit op het aanrecht. Dat mag, niet zeuren. Ik vraag hem wat hij wil met zijn verjaardag 'Appelkruimeltaart' komt er vloeiend uit. 'Ja, maar wat wil je voor je verjaardag.'
Onze jongste wordt 18 jaar de komende week, 18 jaar en de wereld ligt aan zijn voeten. De meisjes ook. Maar ja, hij heeft er al eentje die hij erg leuk vindt en dat is wederzijds heb ik gezien. Die 'grote opschepper' is bijna volwassen. Stemrecht, autorijden (doe maar een lesje), een vriendinnetje. Ik kijk hem eens aan, zoon in zijn lange lijf met een baardje op z'n kin. Hij ziet er zo stoer uit.
'Hoe wil je het allemaal', vraag ik nog eens. En zo komen we op feestjes en drankjes. Hij verteld hoe dat gaat tegenwoordig met de meisjes. Wat ze zoal drinken, die meiden van tegenwoordig. Het is goed dat ik zit. Op het aanrecht en ik hoef me nog net niet ergens aan vast te houden....
Raketjes, mixjes van de meest vreemd gekleurde drankjes, Stuiterbal.....
Zoon zet een stemmetje op als hij verteld hoe dat pas ging in de kroeg. Hij vroeg aan een meisje wat ze wilde drinken 'Doe mij maar een Stuiterbal', zei het meisje. Zoon z'n ogen rolden in z'n mooie hoofd... 'ehm, een stuiterbal'. 'Dus ging ik een stuiterbal bestellen en ik kreeg een stuiterbal (blue curacao + sambuca) Het is dus blauw... en het stuitert. 'Ze dronk het echt op', zo zei zoon.
Ik zit met afgrijzen te luisteren naar zijn verhalen. 'Alle meisjes drinken van die mixjes, dan die kleurtjes ... mam!'
Ik kan me nu wel voorstellen dat hij het moeilijk vindt om een feestje te maken van zijn verjaardag. Hij weet werkelijk niet hoe hij ermee aan moet. Want het was wel mijn boodschap dat hij samen met zijn moeder de boodschappen moet doen voor zijn verjaardag. Hij weet niet wat hij mee moet nemen. Hij wil Appelkruimeltaart, dat is wel duidelijk......en wat er verder nog moet komen dat verzinnen we later wel.
Waar is de tijd dat een biertje en een wijntje voldoende was om een gezellig feestje te bouwen?
Neneh @ 06:51 pm
nou zeg al
8 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 17 september, 2010
Home sweet Home
Natuurlijk willen we niet naar huis, net nu we onze draai echt hebben gevonden en het nog veel te leuk vinden op het eiland willen we echt nog niet weg. Toch begint het inpakken, gedeeltelijk, al op donderdag en bij mijn laatste bubbels in het bad spoel ik ook gelijk het laatste zand van het strand mee. Afscheid nemen kan je op veel manieren, ik vind dit wel rustgevend. Bij het wegspoelen van de bubbels spreek ik de wens uit dat ik snel terug kom.
Om te bubbelen!
Op vrijdag, na een rumoerige nacht met veel wind en regen, beginnen we aan de eindstrijd. Inpakken en schoonmaken. Zodra we 1 ding in de auto zetten beginnen de honden in koor te piepen, allebei. Gek word je ervan. Als we even gaan zitten om een kopje koffie te drinken, liggen ze rusteloos op de mat naar ons te kijken.
'Ze hebben ons door'
We vertrekken, varen in de stromende regen de haven uit, rijden in de stromende regen over de Fryske Dyken en eenmaal Friesland uit lijkt het toch droog te kunnen zijn. Het heeft ook zo z'n voordelen om naar huis te gaan.
Op het moment dat wij uit de auto stappen komt jongste zoon aanscheuren op zijn fiets. Grijns van oor tot oor want hij is zo blij dat we weer thuis zijn. In het huis een slagveld treffen we rust en het is er schoon. Of het is bedrog want de afwasmachine staat vol borden en er is geen mes meer schoon... het geeft te denken.
Zoon lacht.
Hij vertelt nog eens over zijn ervaringen met de kapotte vriezer. Wat een werk hij er mee gehad heeft. Zoiets kan dus gebeuren als we er niet zijn. De vriezer (een hele flinke) is anderhalf jaar oud dus daar moet een monteur bijkomen. Jammer van alle spulletjes die erin zaten. Jammer, alles weg.
De honden vinden hun mandjes, de tuin is nog meer herfst dan het was, alles staat vol water, zelfs de 300 liter waterton is weer gevuld (voor de derde keer deze zomer)
We pakken uit, ruimen in. Bedenken dat we niet zomaar een pizza uit de vriezer kunnen trekken en steken de houtkachel aan.
Home sweet home......
Tot ik in bed lig. Dan mis ik het ruisen van de zee...... ik hoor nu weer het racen op de A28
'Ik mis Ameland', zeg ik tegen lief
Neneh @ 11:40 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 15 september, 2010
Gezandstraald en doorgespoeld
We zijn al heel vaak, zo niet regelmatig, op het eiland geweest. Nooit hoog zomer, altijd in voor of najaar. Of in de winter, ook fijn. Al heel wat keertjes hebben we de boot op de nipper gehaald en konden we aan de overkant een huisje betrekken. Voor een week, voor een weekend, voor 2 weken. Niets is heerlijker dan naar het eiland te gaan. Alhoewel ik ook wel een beetje Bretagne gevoel krijg op het eiland. Bretagne scoort hoog en in de zomer is kamperen aan die zijde van het grote water heel fijn. Maar dit eiland scoort ook hoog. Buien hangen boven het vaste land, regen is er nauwelijks, drukte in voor en najaar is best te doen, de temperatuur is er altijd goed. We hebben er heel wat gelopen, met kleine kinderen in de bolderkar, of wat later de fietsen mee en pas de laatste jaren gaat de auto mee, hebben we niet de kinderen bij ons maar de honden en blijven we iets langer dan we destijds deden. We zijn er allebei graag. Ik slaap een gat in de dag, wandel of fiets heel wat af, laat mijn voeten in het mulle zand rollen, ploeter door het frisse zeewater, fotografeer alles wat los en vast zit en geniet van alles. Zo was het in mei van dit jaar, heerlijk zonnig weer in mei. Ja, zonnig was het wel, maar zo koud, zo koud als je niet direct verwacht. De lente liet lang op zich wachten, de zon bleef weg, de zee kon zich niet warmen en het eiland was fris. Natuurlijk was het heerlijk. Dat was het. We kijken dan in mei alweer uit naar september, een Indian Summer op het eiland is natuurlijk de meest perfecte afsluiter van de zomer. Een Indian summer die in het water valt..... nee, geen perfecte afsluiter. Vanmiddag hebben we het maar eens tegen elkaar gezegd, we hebben nog nooit zoveel slecht weer achter elkaar gehad als we in deze 2 weken hebben gehad. Het begon met prachtig weer, 1 dag en daarna was er geen dag droog. We hebben best veel gedaan, maar lang niet wat ik allemaal van plan was. We moesten de plannen steeds bijstellen, de wandelingen inkorten, de auto vaker pakken om toch ergens droog aan te komen. Heel bijzonder om zoon in Haarlem te horen zeggen dat hij op een terrasje heeft gezeten en dat wij wachten tot het iets droger wordt om dan de golven te gaan zien. Hij in de zon, wij in de regen. Eenmaal terug in het huisje lees ik dat ze een natte winter voorspellen, veel regen of veel sneeuw. Ligt aan de temperatuur, dat is duidelijk. Nog meer water denk ik even als de pleuris weer helemaal losbreekt rondom het huisje. Tijden veranderen, weer verandert, wij veranderen mee.
Ik moet zeggen, we zijn nog niet weg, we genieten nog steeds, lopen een stuk zodra het kan, genieten, rusten uit, praten veel, lachen en vermaken ons opperbest.
Het Eiland blijft vast nog heel lang boeien, moet alleen nog verzinnen wat te doen met al die regen want zoals het hier altijd waait helpt geen paraplu!
Neneh @ 05:38 pm
nou zeg al
7 keer gebabbeld.
Tweet
zondag 12 september, 2010
Mijn draad naar jullie
Draadjes, uiterst broos, of juist het tegenovergestelde van broos. Onzichtbare draadjes tussen mensen, een band hoe kwetsbaar ook. Verbonden voelen door onzichtbare draadjes. Zoals ouders met kinderen hebben. Als de kinderen klein zijn dan zijn de draadjes zichtbaar aanwezig. Kinderen, kleine kwetsbare kinderen houd je vast met zichtbare draadjes, liefde, voedsel, rust. Al die draadjes maken een kind groter en zo worden draadjes minder zichtbaar tot ze uiteindelijk onzichtbaar zijn. Ouders en kinderen, ze laten elkaar los en toch zijn er de banden. Kinderen horen hun eigen weg te gaan, te groeien in hun eigen leven zonder ouders. Maar toch niet zonder ouders. Die draadjes zijn sterk, ze zijn er niet voor niets. Je kunt elkaar kwijt raken, vertwijfeld zijn, veranderen, zoek raken in de grote wereld, de draadjes blijven bestaan. Er zijn in mensenlevens zoveel momenten waarop je die draadje koestert, dat je blij bent dat ze bestaan. Dat je met een klein rukje aan het draadje weer op het pad staat wat goed voor je is. Of dat je je laat leiden door de draad en pas veel later eraan toe komt om je eigen draad te gaan vormen. Zelfs een vlecht bestaat uit draadjes, gevlochten of gedraaid is een draad sterker. Als een kind beschadigd raakt door het leven dan is er misschien een knoop in de draad maar het kan verder. Ouders proberen die knopen soms te ontwarren met goede raad of alleen een luisterend oor. Dat is belangrijk. Draadjes zijn belangrijk, ze houden bij elkaar wat bij elkaar hoort of ze gaan er juist voor zorgen dat iets losser wordt. Relaties, draadjes en relaties is net zoiets. Ruimte maken voor de ander, de draadjes, de banden losser maken, ruimte geven door draadjes naar andere mensen, naar ouders, broer of zus, vriend of vriendin. Een rukje aan het draadje geven als je dreigt te verdrinken in onderliggend verdriet. Of juist loslaten….
Tijdens mijn wandelingen op het strand zie ik verschillende draadjes, in verschillende kleuren, van verschillende materialen, ooit gemaakt om iets vast te houden. Ooit gemaakt om vast te houden wat niet kwijt moet raken.
Ik houd van wandelingen op het strand, ik houd van draadjes en ik kan er lekker over nadenken en over schrijven. Veel meer schrijven dan dat ik hier neer zet. Mijn draad naar jullie….. daar moet je het maar mee doen
Neneh @ 06:54 pm
nou zeg al
7 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 9 september, 2010
Het heeft gewoon iets....
Het is herfst en het is tijd voor verse garnalen. Niet dat ik nu direct sta te trappelen om met een waadpak aan achter een net, door het stromende water, te gaan banjeren. Nee, dat niet. Maar het heeft wel iets. 'Ik wil eens zien wat er uit het water wordt gehaald,' zei ik en ik kreeg het in een bakje voor geschoteld.
De dame in kwestie had wel zin in een praatje. Ze lust geen garnalen. Nee, ik eet ze niet. Maar hij wel, zo wijst ze naar de man die tot zijn borstkas in het water loopt. Achter het net aan. Hij heeft er schik in, hij is in zijn element. Hard werken voor een maaltje heerlijke romige Noordzee garnalen. Ze zijn klein maar zo lekker wordt me verteld. 'Nee, ik eet geen vis. Nou ja, een lekkerbekkie wel maar dan houdt het op.' Ondertussen schudt ze het bakje, spoelt en spoelt en zoekt de narigheid er tussen uit. Dan gaat het in de emmer. 'Je moet wel een gaatje in de emmer maken, zo gaat ze verder, anders verdrinken ze. Ja, raar, je zou toch denken dat ze kunnen leven in het water want ze komen uit het water. Maar ze verdrinken in water. Ik snap het ook niet.' Ze verteld honderduit. En wij komen allebei tot de conclusie dat we wel altijd op het eiland willen wonen. 'Het komt er alleen niet van', zo zegt ze. En ik knik. Het komt er niet van, we gaan altijd weer terug naar waar we wonen.
Het geeft te denken.
Morgen maar eens garnalen eten, uit de Noordzee, romige garnalen
Neneh @ 12:20 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 8 september, 2010
Nachtelijke uren
We gaan op vakantie en we nemen mee: de honden, hun kleedjes, brokken, voerbakken, hondehaarborstel en de bench. Micka slaapt in de bench en eet in de bench en zit soms haar tijd uit in de bench. Als Twist moet eten dan zit Micka in de bench. Micka schrokt, Twist twijfelt bij iedere hap en doet er dus 3 keer zo lang over. Micka slaapt, Twist doet alsof. Zijn ogen zijn soms wel dicht mijn zijn piepert niet. Hij wil altijd naar buiten, Micka niet. Hij wil altijd uit, Micka niet. Als het regent of sneeuwt of hagelt of stormt het maakt niet uit Twist wil altijd naar buiten. Micka niet. Micka wil rust en eten. Twist wil rennen en niet eten. Onvoorstelbaar veel verschil in die 2 honden maar ze zijn aan elkaar gehecht. Alleen is ook maar alleen. Denk ik.......
We hebben dus alles mee. Aan niets ontbreekt het, zelfs Twist is na 3x een rondje strand hongerig. Ze hebben dus beweging genoeg gehad, gegeten, nog een rondje over het strand in het donker (niet verder vertellen maar Micka is een angsthaas in het donker) en dan is er rust in de tent.
Slapen
Tot Twist denkt 'ha, ik ben op Ameland en daar is strand en daar is zee en daar ben ik dol op.'
Hij denkt niet 'ha, wat lekker, ik lig hier lekker op mijn kleedje en mijn baasjes slapen lekker, ik ga ook lekker slapen.'
Nee, dat denkt hij niet. Hij maakt het hele huis wakker.
Zucht.
Drie uur is het en ik zeg tegen lief dat hij zich niet moet laten verleiden om toch naar buiten te gaan. Twist piept thuis ook nooit in de nacht! 'Ja, maar misschien is er toch iets!'
Zucht!
Ik stap eens uit bed, grijp Twist in z'n nekvel en vertel hem dat hij op moet houden!
Zucht!
Een kwartier later stapt lief uit bed om Twist eens in z'n nekvel te grijpen, dat gaat net iets anders maar het duurt niet langer voor hij weer piept.
Zucht!
Dochter praat even onvriendelijk tegen Twist.
Zucht!
Lief stapt uit bed, trekt zijn kleren en zijn schoenen aan en neemt Twist mee naar buiten.
Micka begint te piepen.
Twist komt terug en lief vertelt dat hij naar het strand wil en verder niks.
Twist piept
Zucht! Wij worden boos
Twist slaapt in de auto
Micka mist Twist en piept
Wij draaien nog wat links en rechtsom en vallen in slaap
Twist heeft heerlijk geslapen in de auto, om half 9 waren wij wakker en hij sliep nog.
Wij gingen piepen, dat snapt iedereen
Neneh @ 05:17 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
dinsdag 7 september, 2010
Strand&ervaringen
Natje&droogje
Afdruk&indruk
Zacht&hard
Neneh @ 11:37 am
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
maandag 6 september, 2010
De zinnen verzetten
Het is heerlijk om even achterom te kijken om bijna verblind te worden door het licht. Dat is fijn want dan schijnt de zon en aangezien de dag nog aan onze voeten ligt is dat een hele fijne wetenschap.
Zo vroeg zijn we nog nooit op stap gegaan om de boot te halen. Vakantie begint namelijk niet zo vroeg, vakantie begint langzaam. Vandaag niet. Eerlijk is eerlijk, ik vind het niet erg. Het is nog fris als we eenmaal op de boot zitten. Achter de boot zien we het eiland liggen. Daar willen we heen, het kan niet snel genoeg gaan.
We zijn vroeg, we hebben geluk zegt de sleutelhouder. Het huisje is schoon en de zon schijnt. We ruimen uit en in, we doen net zo snel de boodschappen om daarna te beginnen aan het grote genieten. We fietsen zo ver we kunnen.
We hebben het hele eiland voor onszelf en we vinden het goed.
Neneh @ 06:59 pm
nou zeg al
6 keer gebabbeld.
Tweet
zondag 5 september, 2010
Het komt er niet van
Inmiddels ben ik al net zo vaak begonnen met een logje als dat de dagen tellen tussen de laatste en vandaag. Het komt er niet van. Het komt niet af. Het ging over moederschap en mijn oudste, over bloeddruk en medicijnen, over de babylijkjes en de hondjes die jankend de emmer verlaten om dan als bal te dienen. Hoe ziek kun je zijn. Daarover ging het en ik krijg het niet af. Ik heb gemerkt bij mezelf dat ik kan blokkeren bij bepaalde beelden en informatie. Dat ik echt ga zoeken naar het goede in de mens, dat ik zo graag een andere wereld wil dan de wereld waarin we nu leven. Dat er zoveel zieke mensen zijn terwijl er zoveel leuks is om van te genieten, om te delen.
Daarom wil het even niet. Omdat de afgelopen week net iets teveel was. Ik kan niet eens zeggen teveel van het goeie want het was een slechte week. Teveel van het slechte.
De zon schijnt, de vakantie is daar
Ik ga inpakken
en
dan wegwezen!
Neneh @ 02:31 pm
nou zeg al
6 keer gebabbeld.
Tweet