« Wens | Main | Overvloedig »

zaterdag 23 oktober, 2010

Daan en de Volle Maan

Heel de dag keek ik met één oog naar de buienradar. De dag was perfect begonnen, zonnetje, wolkje en de dreiging was nog ver weg. Het was die zelfde dreiging die de dag behoorlijk in het honderd kon jagen en dat zou ik zo verdrietig vinden. Of niet, want ik weet best dat je aan het weer niets kan veranderen. De dreiging kwam steeds dichterbij en toen ik voor fruit en nootjes naar de markt ging kwamen de eerste druppeltjes. Jammer, dacht ik, jammer. Waarom nog niet één dag langer een vrijdags weertje. Toen ik vrijdag naar bed ging ben ik eerst naar buiten gelopen om de maan te begroeten om daarna een wens uit te spreken ‘Morgen wil ik je begroeten op de Drentse heide.’ Het was helder, de sterren straalden en de maan was bijna rond.

In de loop van dag werd het wel duidelijk dat ik erg mijn best zou moeten doen om de maan te ontmoeten. In de stromende regen die door de wind alle kanten uitgejaagd wordt rijd ik naar de heide. De koeien staan met de kont in de wind. Over de weg vliegen de losgerukte blaadjes en paddenstoelen moeten hun best doen om hun hoed niet te verliezen. Erger kan eigenlijk niet. Zoveel tijd heb ik hier in gestopt, verhalen in het hoofd gestampt. Me totaal verdiept in de maan en alles erom heen, zoveel gelezen dat het hoofd er bijna van barst en dan in de stromende regen aankomen …..

Het vuur wordt buiten opgestookt, laat het vuur het hemelwater en de wind maar temmen. Binnen worden maan, aarde en zon in stelling gebracht. Ik lees nog een stukje, vul de fakkels met lampolie, kijk alles na en wachten maar..

Langzaam druppelen ze binnen, de ‘die hards’ die zich niet af laten schrikken en straks met ons de heide op te gaan. De huifkar zou helemaal vol zitten maar 4 mensen kwamen niet opdraven. Die bellen niet af, die komen gewoon niet. Terwijl we zoveel mensen ‘nee’ moesten verkopen. De huifkar zat vol. Het is een hele bijzondere activiteit. Dit jaar zijn we 2 keer in het donker met de huifkar de heide opgegaan. Normaal is het na zonsondergang verboden om nog in het gebied te lopen, het is speciaal en we willen het speciaal houden.
Het is zowaar droog als we instappen. De uitleg over de maan binnen heeft geen vragen opgeleverd en we hopen allemaal de maan te gaan zien, al is het maar even. Ik probeer me voor te stellen hoe het zou zijn als we in de huifkar zitten, de zon zien zakken en de maan zien ontwaken. Langs de bosrand een ree en verder hier en daar een lichtje.

‘Mevrouw, zijn hier ook ‘witte wieven’? De vraag komt van Daan. Daan is met zijn papa, mama, broer en zus meegekomen. Hij is 8 en nog lang geen held in het donker. Zijn vader houdt hem stevig vast en hij vindt het prima. Een blik van verstandhouding deel ik met de vader. Ik houd er rekening mee, ik wil geen angsten kweken die niet nodig zijn. We praten heel kort over de witte wieven en daarna vertel ik een verhaaltje. Onderweg is er uitleg over de heide, het verleden en het heden. De bezuinigingen van de nieuwe regering waar de natuur voorlopig het onderspit delft. Misschien jaren achteruit in plaats van vooruit. Er komen vragen en we hobbelen achter de paarden door het grootste natte heide gebied van West- Europa.
Als we stoppen en uitstappen begint Daan gelijk weer over de ‘Witte Wieven’. Hij is er echt niet gerust op. Hij wil het weten. ‘Heeft u wel eens een wit wief gezien?’ ‘Gaan ze weer weg, zijn ze er altijd?’ Ik probeer hem toch gerust te stellen, het weer is er nu niet naar om ‘Witte wieven’ te ontmoeten. Het waait te hard…..

Met maanzaad werp ik een sluier van stilte over iedereen en we luisteren naar de geluiden op de heide. We horen ganzen boven ons hoofd, de wind die door de bomen blaast en alle blaadjes laat ritselen. We ruiken de herfst over de heide. Nog steeds geen maan te zien, geen sterren en toch is het niet echt donker. We zien de wolken langs de hemel spoeden, alsof de duivel hen op de hielen zit. We stappen weer in en Daan trekt het dekentje eens wat verder over hem heen. Er is ook in het donker nog veel te vertellen en Daan heeft daar niet echt oren naar. Hij blijft maar turen in het donker en ach, er verandert niet zoveel in het beeld. We slaan af, zien in de verte een auto aankomen. ‘Oh, maar hij komt achter ons aan’. Wat echt niet zo is maar het maakt het spannender. Ik begin een verhaal over Marijke die met de maan wilde spelen….

We stoppen, stappen uit, steken de fakkels aan en we lopen achter elkaar het veld in richting grafheuvels. Als je er nooit hebt gelopen is het best lastig en ik loop helemaal achteraan om iedereen bij te lichten en de weg te wijzen. Af en toe meld er iemand dat de voeten nu nat zijn geworden…. ik ben blij met mijn laarzen. Daan heeft nog maar een metertje of 20 gelopen als hij het allemaal niet meer ziet zitten. Hij wil het liefst terug, hij wil het liefst hard gaan huilen maar de tranen smoren en zijn woorden raken verstrikt in de tranen. Ik hoor het eens eventjes aan en begin eens te vertellen. Waar we lopen, dat hier overdag de schaapjes lopen, dat er mooie grote bomen zijn, grote eiken, en dat er jeneverbes groeit. Juist dan stopt de gids, die voorop loopt, om te vertellen over de jeneverbes. Ik begeleid Daan naar de plek bij de grafheuvels. Hij doet mee met wichelroede lopen en loopt bijna het verst van iedereen. Hij zegt niets maar knikt heftig als zijn vader vraagt of hij het naar zijn zin heeft. Daan is best blij. Na een verhaal midden op de grote stille heide lopen we weer terug door de nattigheid. Door de harde wind is mijn fakkel uit maar mijn zaklamp doet het nog prima en dat is maar goed ook. Eenmaal terug bij de huifkar schenk ik voor de kinderen een beetje vlierbessensap in een bekertje en de volwassenen krijgen een slokje heidelikeur. Inmiddels rijden we weer. Het geeft een enorme verbondenheid zo in het donker. Je leert elkaar een beetje kennen. Daan vraagt of ik verder wil gaan met mijn verhaal maar eerst komen alle kinderen aan bod bij de tombola, de mand met schatten uit de natuur. De gids verteld en ineens……

De Volle Maan… er gaat een luid applaus op, opgewonden stemmen. Er roept iemand dat er op gedronken moet worden. Het is een klein feestje. Zo simpel. Een Volle Maan.

Als de mand leeg is vraag ik om de mantel van stilte maar iedereen is toch enigszins uitgelaten over de maan die iedere keer weer tussen de dikke wolken door piept. Ik vertel het verhaal over Marijke nog een keer en eentje over de vriendschap tussen Zon en Maan. Daan is er stil van
‘Ben je moe’, vraag ik hem. Hij knikt, ‘Het was een lange dag, ik heb veel gedaan. Vanmorgen vroeg moest ik al zingen.’ Zo vertelde hij. Ik vroeg waar hij moest zingen. ‘In de slaapkamer!’ ‘Is er iemand jarig, Daan?’ ‘Ja, mama is jarig.’ ‘Is mama nog jarig’, vroeg ik. ‘Ja, mama is nog jarig.’ ‘Dus moeten we nog een keertje zingen, Daan. Op de grote stille heide in het donker zingen voor je moeder die jarig is. Om het spannend te maken is er aan de koetsier gevraagd om de kleine lampjes even uit te doen, de paarden krijgen er zin in en beginnen harder te lopen en wij gaan zingen…. uit volle borst en de Volle Maan doet mee. De mama van Daan zakt onderuit, de papa van Daan is trots op Daan en Daan zelf glundert van oor tot oor. Als het weer stil is moet ik wel even kwijt dat dit toch wel heel bijzonder is. Mensen die dit gehoord hebben weten niet wat hun overkomt. Wat een lawaai op de grote stille heide. Iedereen is inmiddels rumoerig en wij verlaten het zandpad. De lampjes gaan aan en we zijn bijna terug bij het bezoekerscentrum. Het is 9 uur. We hebben 3 uur samen opgetrokken en de betovering is nog niet verbroken. De Volle maan straalt, ik bedank iedereen voor de aanwezigheid en deel de halve maantjes uit….

Iedereen is vol lof, ze hebben genoten ondanks het weer.
Als iedereen uitgestapt is en ik de koetsier wil bedanken komt Daan bij me staan ‘Bedankt voor de verhalen.’

Ik begon met een grote grijns op mijn gezicht aan deze opdracht, ik kwam thuis met een nog grotere grijns op mijn gezicht. Die Volle Maan zorgt voor betovering en verwondering.

Neneh @ 23 oktober 2010 23:41

Comments

Plaats reactie