zondag 31 oktober, 2010

Sterren Tellen

Tot 10 november kan iedereen in heel Nederland nog meedoen aan de Nacht van de Nacht Sterrentelling. Inmiddels zijn ruim 500 waarnemingen binnen. Hoe donker is het bij jou in de buurt? Kijk tijdens een heldere nacht naar de sterrenhemel en help mee te onderzoeken hoe donker het nog is in Nederland. Meedoen is eenvoudig. Kijk voor tips, instructies en het invulformulier op www.nachtvandenacht.nl. De uitkomsten van de sterrentelling worden gebruikt om bij lokale overheden en bedrijven aandacht te vragen voor maatregelen om onnodige verlichting tegen te gaan.

Neneh @ 10:22 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 30 oktober, 2010

Op naar de paddestoelen

Een uitnodiging voor een paddenstoelexcursie sla ik niet af. Niet dat ik er veel van weet, ik vind paddenstoelen gewoon mirakels mooi, dat is het. Omdat ik er dan te weinig van weet is een wandeling met een gids, die er meer van weet, natuurlijk niet echt verkeerd. Ik wil het graag meemaken dus ben ik op tijd voor de koffie bij het bezoekerscentrum. Er zijn nog een aantal collega vrijwilligers die zich willen verdiepen. Gewapend met fototoestel, zo’n klein handzaam dingetje, loop ik mee naar buiten. Iedereen bereidt zich op eigen wijze voor. Met regenkleding of juist zonder. Het miezert wel een beetje, niet genoeg om kleddernat te worden. Eigenlijk wel geschikt voor een paddenstoelen excursie. Anderhalve maand geleden was er de grote paddenstoelen explosie maar inmiddels moet je echt zoeken naar iets bijzonders. Ik laat het me maar vertellen want ik zie ze eigenlijk altijd wel. In het gras in het park, of gewoon tussen de houtsnippers in de tuin. Of op die ene lekkere sinaasappel in de fruitschaal… te laat! Schimmel. Het levert wel mooi plaatjes op maar dat is dan ook alles.

We zijn als groepje wel van een bijzonder soort als ik het zo mag zeggen. We delen de natuur maar staan er allemaal anders in. Ik weet van mezelf dat ik stil kan vallen van de mooie dingen die de natuur te bieden heeft. Maar andere willen duidelijk honderduit vertellen over alles wat ze hebben gezien en ontdekt. Of over vroeger vertellen. Dat komt nog vaker voor. Naast het centrum zien we op de pijpestrootjes, het moederkoren. Het venijn onder de zwammen. Nee, een venijn onder de zwammen. Er is meer venijn onder de zwammen. Een verhaal over de honingzwam en de dennenmoorder. Ik ben al snel stevig onder de indruk en hang onderhand met de neus op de grond om vooral niets te missen. Duivelsei en de echte groene koperzwam of de knotszwam. Ik ben heel blij met al die zwammen die nu een naam met een plaatje erbij zijn. We struinen het bos door en wandelen in 2 uur een paar honderd meter met de neus naar beneden. Kaboutersnot genoeg, omgevallen bomen, mossen, blaadjes in alle mooie herfstkleuren. Ik sluit mijn camera als ik 500 elfenbankjes op een rijtje heb gefilmd. Genoeg gezwam voor vandaag.

Neneh @ 11:26 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

Waar mijn vrijdag gebleven is?

Kroop er om kwart voor 8 'oma's grote vent' naast me in bed en was het gedaan met slapen. Er moest gespeeld worden. Hij met een eend zonder poten en ik was de beer. Al met al houden we dat wel een tijdje vol maar op een gegeven moment zijn we toch uit bed gestapt. De badjas mocht niet dicht...
'dan krijg je een koude buik.'
'Maar ik wil mijn buik koud.'
Ook goed, met mij kan je alle kanten uit. We eten een ontbijtje. Hij is niet zo'n eter, wil graag Toy Story 3 aan maar zit ondertussen een spelletje te doen op de DS. Hij hangt op de bank zoals 'grote opschepper' heel vaak deed. Kussens om hem heen, tv aan als behang en een spelletje spelen. We gaan de boodschappen doen en hij haalt een pleister bij de klantenservice want hij schaaft ergens zijn hand aan en 'ik heb bloed oma'. Hij is niet blij, denkt dat oma een goudmijntje bezit want alles van Toy Story kan oma wel meenemen... snik! Bedankt AH
Hij wil geen brood maar wel een tosti. Ergens in de kast ligt nog iets lekkers en hij speelt de sterren van de hemel.

Aan het einde van de middag ging hij weer weg, net zo tevreden weer mee naar huis als dat hij hier heerlijk gelogeerd heeft.

Waar mijn vrijdag dus is gebleven...... daar, bij kleinzoon

Neneh @ 12:02 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 28 oktober, 2010

Ik hou van jou

Er ligt een kind in mijn bed! Hij viel in slaap na het voorlezen en morgen kijkt hij weer naar Toy Story 3.
Onder het eten zei hij zo ineens 'ik hou van jou' en toen ik zijn toetje pap noemde vertelde hij dat baby's pap eten en hij niet. Hij eet toetjes!

Ik hou van hem, mijn oudste kleinkind!

Neneh @ 11:19 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 27 oktober, 2010

Snot van een kabouter

Natuurlijk weet ik wat een vliegenzwam is of een eekhoorntjesbrood. Dat lukt nog wel.

Maar een cantharel van een hanekam onderscheiden, ik begin er niet aan. Een stinkzwam weet ik ook nog wel te benoemen of iets van een russula. Dat komt dan weer door de kleur want die vind ik prachtig. Net als het rode bekermos wat dan erg lijkt op de rode heidelucifer.

Amonieten en boleten, ik raak volledig de weg kwijt. Dat van die stinkzwam is me geheel bijgebleven. Die vergeet ik nooit meer. Dan ga ik een eind terug in de tijd want ineens zit ik weer op school, de lagere school. Zo noemde men dat toen. Niks anders dan de basisschool van nu. We mochten elk jaar thuis een herfstbakje maken en dan meenemen naar school. Ik vond dat machtig mooi! Natuur was toen ook al helemaal mijn ding en ik kreeg hulp thuis….

Het bakje, heus niet zo klein als je denkt, ging mee naar school en ik heb ook wel eens een derde prijs gewonnen. Dus het was mooi. Op een goede dag stonk het een beetje in het lokaal… ze hadden mijn bakje maar even naar buiten gebracht. Er zat een pracht van een stinkzwam in. Die groeien harder dan jij met je ogen kunt knipperen en ze stinken machtig. …
Vandaag ook. Paddenstoelendag met paddenstoelensoep en paddenstoelenfoto’s en minipaddenstoelenexcursies en veel enthousiaste mensen. Oh ja, en met een tafel vol paddenstoelen waaronder een stinkzwam. Trilzwam, Rodekoolzwam, Cantharel, melkzwam, elfenbankjes, sponzen, sporen, wit, bruin, blauw, groen……..een tafel vol herfst.

Heel de dag heb ik voor de soep gezorgd. Dat ging nog bijna mis want het aanbranden van de soep is snel gedaan als je niet oplet. De soep was heerlijk, het recept zo mee te nemen om het thuis ook eens te proberen.
Aan het einde van de dag kwam er een man op me af die vroeg of ik wist wat het was, zijn kleine digitale camera voor mijn neus duwend. Ik zag wel iets van herkenning maar ja, wat was het.
‘Mijn dochter zei dat het snot van een kabouter is’, zo vertelde hij en hij keek me lachend aan. ‘Nu zou het kunnen natuurlijk’. Brede lach! ‘Ja, dat zou kunnen, snot van een kabouter. Het lijkt me verstandig dat ik een gids ga halen om ons eens uit de droom te halen.’

Snot van een kabouter…..

Neneh @ 10:56 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 26 oktober, 2010

Het is een hele toer

‘Er zijn 2 aanmeldingen’ , dat kreeg ik te horen toen ik mijn heksenbezem in de hoek zette en mijn jas aan de kapstok hing.
‘Nou, die 2 krijgen de dag van hun leven, we gaan ze in de watten leggen.’ Zo nam ik het aan. Eigenlijk moesten ze aanmelden voor de activiteit maar dat werkt niet echt. We zullen zien.
We sjorren de spullen uit de kast, kleden de tafel aan, zetten 4 krukjes neer. Vier kleine onderkruipsels zullen er toch wel op af komen….

Het worden er dertien en we hebben het zo naar ons zin. Eerst maken we een heksentas want als we naar buiten gaan dan kunnen we daar alle kriebeldingen in stoppen. Oh, en heksendingen natuurlijk. Eikeldopjes, sparappeltjes, larixtakjes, blaadjes in alle kleuren….

De jongste onderkruipsels krijgen hulp, de al wat oudere zullen moeten laten zien dat ze heel goed zijn in de heksenknutsel!! Ik zet ze voor de goede orde allemaal een heksenhoed op het hoofd. En als ik mijn bril op de neus zet om voor te gaan lezen … vragen ze hulp. Van dat voorlezen komt niets en dit verhaal heb ik niet uit het hoofd geleerd. Goeie les voor de volgende keer schrijf ik in mijn kladderboek voor hekserij. We plakken, knippen, tekenen en kleuren en de tassen zijn ‘Te Gek!’

‘Jassen aan, tassen mee, naar buiten. Ik wacht bij de deur.’ Ik sta er echt niet lang. Iedereen heeft zin om een frisse neus te halen. Ik geef ze de opdrachten en met 1 onderkruipsel aan de hand wandelen we het bos in. Het is natuurlijk het mooiste om er dwars doorheen te gaan. Niks over de paadjes. Ik wijs omhoog om ze de zwammen te laten zien, we zien elfenbankjes, een verdwaalde kikker, duizendpoot en pissebed. We klimmen over stammen en zitten vast in de braamstruik. De tassen raken overvol en de kriebel dingen worden uitgeprobeerd bij elkaar…. hihihi… die onderkruipsels leren snel.

Als iedereen een stok heeft voor de laatste opdracht lopen we terug. Ik probeer nog te zeggen dat ik echt de weg kwijt ben maar ze trappen er niet in. Als ik 5 handen had gehad dan waren ze allemaal gevuld geweest met kleine onderkruipselvingertjes. Nu hingen er 2 aan mijn hand en aan mijn been en er liep eentje vlak voor mijn voeten. Twee onderkruipsels lopen er om heen maar mijn handen blijven gevuld en ze krijgen geen kans. Zo lopen we terug en eenmaal binnen gaan we weer snel aan de slag. Er moet nog een toverstok geknutseld worden. Het is toch wel jammer dat ik nu geen foto heb, de een was nog mooier dan de ander…….

Na bijna 2 uur zijn alle hoeden terug en lopen er hier en daar onderkruipsels met rode wangen en een toverstok rond. Tevreden papa’s en mama’s of oma’s en opa’s. Maar het mooiste van alles is toch nog even kietelen met het meisje wat verlegen is en met het meisje wat steeds de papa en mama kwijt was en met de kleinste van het hele stel. Hij hing de hele wandeltocht buiten aan mijn arm. Bedankt en tot ziens uit alle monden.

Daar doe ik het voor. Met liefde voor de natuur en voor kleine onderkruipsels!

Neneh @ 10:45 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

Kraxpo PoXuloe

Vandaag maar weer eens de heksenkleding aan, op stap in de natuur met kleine onderkruipsels die niet kunnen lezen, alleen als ik het schrijf natuurlijk. Want als heksen kunnen lezen dan kunnen kleine onderkruipsels dat ook. Wacht maar af!
Ik ga even een boterhammetje met spinnekoppen eten en dan snel op de bezemsteel naar het bezoekerscentrum in het Dwingelderveld!

Tot zo kleine onderkruipsels, ik zal jullie zo eens een lesje 'kietelen' geven!

Neneh @ 08:22 am
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 24 oktober, 2010

Overvloedig

klik!

Neneh @ 11:15 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 23 oktober, 2010

Daan en de Volle Maan

Heel de dag keek ik met één oog naar de buienradar. De dag was perfect begonnen, zonnetje, wolkje en de dreiging was nog ver weg. Het was die zelfde dreiging die de dag behoorlijk in het honderd kon jagen en dat zou ik zo verdrietig vinden. Of niet, want ik weet best dat je aan het weer niets kan veranderen. De dreiging kwam steeds dichterbij en toen ik voor fruit en nootjes naar de markt ging kwamen de eerste druppeltjes. Jammer, dacht ik, jammer. Waarom nog niet één dag langer een vrijdags weertje. Toen ik vrijdag naar bed ging ben ik eerst naar buiten gelopen om de maan te begroeten om daarna een wens uit te spreken ‘Morgen wil ik je begroeten op de Drentse heide.’ Het was helder, de sterren straalden en de maan was bijna rond.

In de loop van dag werd het wel duidelijk dat ik erg mijn best zou moeten doen om de maan te ontmoeten. In de stromende regen die door de wind alle kanten uitgejaagd wordt rijd ik naar de heide. De koeien staan met de kont in de wind. Over de weg vliegen de losgerukte blaadjes en paddenstoelen moeten hun best doen om hun hoed niet te verliezen. Erger kan eigenlijk niet. Zoveel tijd heb ik hier in gestopt, verhalen in het hoofd gestampt. Me totaal verdiept in de maan en alles erom heen, zoveel gelezen dat het hoofd er bijna van barst en dan in de stromende regen aankomen …..

Het vuur wordt buiten opgestookt, laat het vuur het hemelwater en de wind maar temmen. Binnen worden maan, aarde en zon in stelling gebracht. Ik lees nog een stukje, vul de fakkels met lampolie, kijk alles na en wachten maar..

Langzaam druppelen ze binnen, de ‘die hards’ die zich niet af laten schrikken en straks met ons de heide op te gaan. De huifkar zou helemaal vol zitten maar 4 mensen kwamen niet opdraven. Die bellen niet af, die komen gewoon niet. Terwijl we zoveel mensen ‘nee’ moesten verkopen. De huifkar zat vol. Het is een hele bijzondere activiteit. Dit jaar zijn we 2 keer in het donker met de huifkar de heide opgegaan. Normaal is het na zonsondergang verboden om nog in het gebied te lopen, het is speciaal en we willen het speciaal houden.
Het is zowaar droog als we instappen. De uitleg over de maan binnen heeft geen vragen opgeleverd en we hopen allemaal de maan te gaan zien, al is het maar even. Ik probeer me voor te stellen hoe het zou zijn als we in de huifkar zitten, de zon zien zakken en de maan zien ontwaken. Langs de bosrand een ree en verder hier en daar een lichtje.

‘Mevrouw, zijn hier ook ‘witte wieven’? De vraag komt van Daan. Daan is met zijn papa, mama, broer en zus meegekomen. Hij is 8 en nog lang geen held in het donker. Zijn vader houdt hem stevig vast en hij vindt het prima. Een blik van verstandhouding deel ik met de vader. Ik houd er rekening mee, ik wil geen angsten kweken die niet nodig zijn. We praten heel kort over de witte wieven en daarna vertel ik een verhaaltje. Onderweg is er uitleg over de heide, het verleden en het heden. De bezuinigingen van de nieuwe regering waar de natuur voorlopig het onderspit delft. Misschien jaren achteruit in plaats van vooruit. Er komen vragen en we hobbelen achter de paarden door het grootste natte heide gebied van West- Europa.
Als we stoppen en uitstappen begint Daan gelijk weer over de ‘Witte Wieven’. Hij is er echt niet gerust op. Hij wil het weten. ‘Heeft u wel eens een wit wief gezien?’ ‘Gaan ze weer weg, zijn ze er altijd?’ Ik probeer hem toch gerust te stellen, het weer is er nu niet naar om ‘Witte wieven’ te ontmoeten. Het waait te hard…..

Met maanzaad werp ik een sluier van stilte over iedereen en we luisteren naar de geluiden op de heide. We horen ganzen boven ons hoofd, de wind die door de bomen blaast en alle blaadjes laat ritselen. We ruiken de herfst over de heide. Nog steeds geen maan te zien, geen sterren en toch is het niet echt donker. We zien de wolken langs de hemel spoeden, alsof de duivel hen op de hielen zit. We stappen weer in en Daan trekt het dekentje eens wat verder over hem heen. Er is ook in het donker nog veel te vertellen en Daan heeft daar niet echt oren naar. Hij blijft maar turen in het donker en ach, er verandert niet zoveel in het beeld. We slaan af, zien in de verte een auto aankomen. ‘Oh, maar hij komt achter ons aan’. Wat echt niet zo is maar het maakt het spannender. Ik begin een verhaal over Marijke die met de maan wilde spelen….

We stoppen, stappen uit, steken de fakkels aan en we lopen achter elkaar het veld in richting grafheuvels. Als je er nooit hebt gelopen is het best lastig en ik loop helemaal achteraan om iedereen bij te lichten en de weg te wijzen. Af en toe meld er iemand dat de voeten nu nat zijn geworden…. ik ben blij met mijn laarzen. Daan heeft nog maar een metertje of 20 gelopen als hij het allemaal niet meer ziet zitten. Hij wil het liefst terug, hij wil het liefst hard gaan huilen maar de tranen smoren en zijn woorden raken verstrikt in de tranen. Ik hoor het eens eventjes aan en begin eens te vertellen. Waar we lopen, dat hier overdag de schaapjes lopen, dat er mooie grote bomen zijn, grote eiken, en dat er jeneverbes groeit. Juist dan stopt de gids, die voorop loopt, om te vertellen over de jeneverbes. Ik begeleid Daan naar de plek bij de grafheuvels. Hij doet mee met wichelroede lopen en loopt bijna het verst van iedereen. Hij zegt niets maar knikt heftig als zijn vader vraagt of hij het naar zijn zin heeft. Daan is best blij. Na een verhaal midden op de grote stille heide lopen we weer terug door de nattigheid. Door de harde wind is mijn fakkel uit maar mijn zaklamp doet het nog prima en dat is maar goed ook. Eenmaal terug bij de huifkar schenk ik voor de kinderen een beetje vlierbessensap in een bekertje en de volwassenen krijgen een slokje heidelikeur. Inmiddels rijden we weer. Het geeft een enorme verbondenheid zo in het donker. Je leert elkaar een beetje kennen. Daan vraagt of ik verder wil gaan met mijn verhaal maar eerst komen alle kinderen aan bod bij de tombola, de mand met schatten uit de natuur. De gids verteld en ineens……

De Volle Maan… er gaat een luid applaus op, opgewonden stemmen. Er roept iemand dat er op gedronken moet worden. Het is een klein feestje. Zo simpel. Een Volle Maan.

Als de mand leeg is vraag ik om de mantel van stilte maar iedereen is toch enigszins uitgelaten over de maan die iedere keer weer tussen de dikke wolken door piept. Ik vertel het verhaal over Marijke nog een keer en eentje over de vriendschap tussen Zon en Maan. Daan is er stil van
‘Ben je moe’, vraag ik hem. Hij knikt, ‘Het was een lange dag, ik heb veel gedaan. Vanmorgen vroeg moest ik al zingen.’ Zo vertelde hij. Ik vroeg waar hij moest zingen. ‘In de slaapkamer!’ ‘Is er iemand jarig, Daan?’ ‘Ja, mama is jarig.’ ‘Is mama nog jarig’, vroeg ik. ‘Ja, mama is nog jarig.’ ‘Dus moeten we nog een keertje zingen, Daan. Op de grote stille heide in het donker zingen voor je moeder die jarig is. Om het spannend te maken is er aan de koetsier gevraagd om de kleine lampjes even uit te doen, de paarden krijgen er zin in en beginnen harder te lopen en wij gaan zingen…. uit volle borst en de Volle Maan doet mee. De mama van Daan zakt onderuit, de papa van Daan is trots op Daan en Daan zelf glundert van oor tot oor. Als het weer stil is moet ik wel even kwijt dat dit toch wel heel bijzonder is. Mensen die dit gehoord hebben weten niet wat hun overkomt. Wat een lawaai op de grote stille heide. Iedereen is inmiddels rumoerig en wij verlaten het zandpad. De lampjes gaan aan en we zijn bijna terug bij het bezoekerscentrum. Het is 9 uur. We hebben 3 uur samen opgetrokken en de betovering is nog niet verbroken. De Volle maan straalt, ik bedank iedereen voor de aanwezigheid en deel de halve maantjes uit….

Iedereen is vol lof, ze hebben genoten ondanks het weer.
Als iedereen uitgestapt is en ik de koetsier wil bedanken komt Daan bij me staan ‘Bedankt voor de verhalen.’

Ik begon met een grote grijns op mijn gezicht aan deze opdracht, ik kwam thuis met een nog grotere grijns op mijn gezicht. Die Volle Maan zorgt voor betovering en verwondering.

Neneh @ 11:41 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 19 oktober, 2010

Wens

als de maan komt
valt de nacht

ik val nog niet in slaap
ik kijk omhoog
ik wacht

als er een ster valt
zeg ik stil
wat ik het allerliefste wil

Hans&Monique Hagen

Neneh @ 10:45 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 17 oktober, 2010

Bijzonder

Het is een bijzonder plekje, telkens weer....

De Benderse, Nationaal Park Dwingelderveld

Neneh @ 08:58 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 16 oktober, 2010

10 dingen, deel 15

Ik dacht zo bij mezelf ik ga met de datum mee maar ik loop nog steeds een dag achter. Zo was het gisteren 15 oktober en begin ik nu aan mijn 10 dingen deel 15. Niet zo erg natuurlijk. Niemand valt er van onderste boven, er gebeuren geen erge dingen, niemand lijdt honger of raakt gewond door deze conclusie. Ik ga dus maar gewoon door met mijn 10

Top tien in mijn Herfstbeleving:

1. Wat ik het allerergste aan herfst vind is de bolchrysant. Ik kan er niets aan doen maar als ik die dingen in de winkel zie dan weet ik zeker dat de zomer aan zijn einde is. Dat ik kan dromen over het strand, met de blote voeten in het zand. De bolchrysant maakt er een einde aan.
2. Door een straat rijden en ineens ontdekken dat alle bomen gele bladeren hebben. Als zonnetjes staan ze nog even te stralen.
3. Met de camera op pad gestuurd worden door lief want hij heeft voor mij de mooiste paddestoelen gevonden.
4. Verwondering, iedere keer weer, als ik paddestoelen zie. Ieder jaar weer opnieuw verwondering.... Ze zijn zo bijzonder
5. Op totaal onverwachte plaatsen iets van herfst ontdekken.
6. Een glimmende kastanje in je hand
7. Een eikel op het autodak.... je schrikt je een mutsje
8. Mijn moeder tegenkomen die dan haar hand uit de jaszak haalt en zegt 'kijk eens, mooie glimmers'. Ook zij houdt van glimmende kastanjes
9. De grote boswachter met een groepje kleuters op pad zien gaan om de herfst in de natuur te vinden. Natuurlijk zijn de kabouters in de buurt. Wat dacht je dan.
10. Aan het einde van de zomer een bolchrysant kopen omdat het zo gezellig staat bij de voordeur en bij de achterdeur en in de tuin en .......

Herfst vind ik echt een seizoen om eindeloos van te genieten. Al die spinnewebjes, de rijp bij een eerste nachtvorst, de blaadjes die kleuren en vallen. De paddestoelen in al hun schoonheid. Bessen in allelei kleuren. De herfst is rijk.

Ga je mee naar buiten?

Neneh @ 11:14 am
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 15 oktober, 2010

10 dingen, deel 14

Als ik dan toch bezig ben dan kan ik net zo goed nog even doorgaan met de 10. Het is herfst nietwaar en dan is er zoveel. Zoveel van alles. En vanmorgen hoorde ik dat de golden delicious te groot is om te verkopen...... ik hou van de golden delicious. Als handappel. Verder vind ik die echt nergens geschikt voor. Niet voor appelmoes, niet voor appeltaart. Nee, gewoon bijten in een golden delicious. Maar nu zijn ze te groot voor de verkoop en de teler hoopt dat ze de appel wel af kunnen zetten in Rusland. Alsof ze daar de monden groter hebben dacht ik nog. Maar die gedachte heb ik toch weer snel laten varen. Er werd niet gevraagd waarom de appel wel in Rusland verkocht kan worden. Dat had ik dan weer willen weten.

Ze hebben de broodtrommel misschien groter want volgens de teler past de golden delicious niet meer in de broodtrommel van de Nederlander.
Dat zet me ook weer aan het denken. Eten we minder vanuit de broodtrommel? Is de broodtrommel echt te klein of willen we echt alleen fruit mee wat in de broodtrommel past.

Ik wil een top 10 maken van de herfst. Het is namelijk herfst en daar hoort een lekker appeltje bij. Er passen maar 3 golden delicious in een kilo. Wat zeg je daar van. Je hebt dus echt een halve maaltijd op als je zo'n appeltje wegwerkt. Daarbij past het nog steeds niet in een broodtrommeltje...

Mijn fruit top 10. Van mijn lekkerste hapje tot het geen ik bijna niet eet:

1. (hand)Sinaasappel (elke dag, kan niet zonder)
2. Abrikozen, gedroogde ongezwavelde (elke dag, zo lekker)
3. Aardbeien, veel, vaak, rood, heerlijk!
4. Kiwi, vooral de gold…. Ja, daar heb je het weer, Golden
5. Perssinaasappel, als ik zin hem om iets te persen!
6. Peer, van die harde of een hele sappige waarbij het sap langs je vingers loopt
7. Granaatappel, zo ineens neem ik ze mee en peuzel me helemaal tussen de velletjes door
8. Bosbessen, vers en uit de
9. Banaan, niet te vaak. Er is heel veel verschil in smaak/merk
10. Ehm… dagelijks maak ik een grapefruit schoon, lekker alle velletjes weg, een schaaltje vol voor lief en ik vind het zelf helemaal niks.

Ben ik nu de druiven, mandarijnen, bramen, bessen, dadels, pruimen vergeten. Ach, als ze voor mijn vingers komen kan ik er niet van af blijven. Weet je wat ik echt weinig eet…..

Golden Delicious. En ik heb niet eens een broodtrommeltje

Neneh @ 03:35 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 13 oktober, 2010

10 dingen. deel 13

Het begint zo onschuldig met de 10. Tien keer dit, tien keer dat. Ineens heb ik na 10 keer een irritatie en wordt er vriendelijk doch dringend een beroep gedaan op mij om vooral een vriendelijke 10 te gaan maken. Er werd al gevraagd of ik nog geïrriteerd was. Zou kunnen, was niet zo. Maar als ik weer over de irritatie na ga denken dan ben ik het echt nog niet vergeten.

Daarom de 10 niet irritante zaken:

1. Het is helemaal niet irritant om 's morgens een lekker broodje te eten bij een snorrende kachel als iedereen de deur al uit is!
2. Het is helemaal niet irritant om op de fiets te stappen als de band weer 100% geplakt is. Dat ik niet eerst de band op moet pompen.
3. Het is helemaal niet irritant om de honden eens lekker te borstelen als ze weer aan het uitharen zijn. Iets wat nooit stopt maar vaak heel erg is. Dat uitharen dus. Dat is wel....
4. Het is helemaal niet irritant als jongste zoon zegt dat de cake bijna op is en me dan vraagt wanneer ik een nieuwe ga bakken. Zijn cake, zijn genieten
5. Het is dus helemaal niet irritant om een nieuwe cake te bakken. Het ruikt lekker, het smaakt lekker en zoon is opnieuw oprecht blij met de cake
6. Het is helemaal niet irritant om naar het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten in het Dwingelderveld te rijden, om daar een overleg te hebben over de VolleMaanHuifkartocht. Of over de activiteiten in de Herfstvakantie. Het zou pas irritant zijn als er niemand kwam, maar dat gaat niet gebeuren.
7. Het is helemaal niet irritant als iedereen weer lekker naar huis komt na een dag hard werken. Of de kinderen die in het weekend weer naar huis trekken na een hele week hard werken. Dat is wel heel gezellig
8. Het is helemaal niet irritant als ik geen telefoon meer bestel bij de Rabobank. Ik kan namelijk best zonder hun en zonder hun telefoon. Laten ze iemand anders maar verblijden met hun speciale behandelingen
9. Het is helemaal niet irritant dat we elke dag lekker eten. Punt is wel dat het wel irritant is dat ik me nu van de pc los moet trekken. Maar we gaan lekker eten en daarna moet ik alweer snel weg. Ook voor natuurmonumenten en toevallig vanavond ook voor Amnesty
10. Het is helemaal niet irritant dat mijn stijve nek van maandag al een stuk beter voelt op de woensdag. Nu kwam oudste zoon thuis met een stijve nek zoals ik maandag had. Dat is pas irritant!

En nu snel koken want ik moet al snel weer gaan........

Neneh @ 02:27 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 12 oktober, 2010

Gelukkig is de natuur nog

De grote stille heide al ziet het er heel bewoond uit... je zal toch stokongelukkig worden als je nu een vliegje bent

Neneh @ 10:46 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

10 dingen, deel 12

Geen idee of ik op 10 kom. Als mijn tenen krom in de schoenen zitten, niet omdat de schoenen te klein zijn maar omdat er irritaties zijn. Dan. Geen idee of ik het kan verzinnen maar de laatste weken heb ik er wel een paar meegemaakt.

De top 10 van de Irritatie:

1. Telefonische helpdesk van de Rabobank. Ze zijn bij het hufterige af en zeer denigrerend.
2. Telefonische automatische antwoordapparaten. Als u ... kies dan 1, als u ... kies dan 2.
3. De kosten als je een helpdesk moet raadplegen. Het is bij de wilde spinnen af. Kassa
4. Had ik al geschreven over de helpdesk van de Rabobank. Die zit me namelijk heel hoog. Wat een onbeschoft gedrag.
5. Geen internet. Die staat ook hoog in de irritatielijst. Gisteren was er een landelijke storing. Internet en bellen lag er, naar het schijnt, uit. Ons internet lag er ook uit en aangezien je dan niet kunt kijken op de website, want internot, dan ga ik bellen. Daar was ik dan een uur mee bezig.
6. De wachttijd is langer dan u van ons gewend bent.... kassa
7. Helaas mevrouw u woont ook in het gebied waar de storing zit.
8. Al die rommel in de natuur. Daar kan ik helemaal niet tegen. Als je het vol meeneemt naar het bos waarom moet het dan leeg achterblijven. Ik snap het echt niet
9. En dan die helpdesk, hulpbureau, van de Rabobank. Wat een onbehouwen manier van helpen.
10. Ik heb er iets van gezegd. De dingen die me hoog zaten uitgesproken. Duizendmaal excuus en het was niet de bedoeling. Maar meneer. Ik ben er helemaal klaar mee. Denk maar niet dat ik ooit nog bel. Ik eet nog liever mijn telefoon op.

Eigenlijk is het woord irritatie nog te klein voor deze 10.

Maar het ergert me zeker!

Neneh @ 09:33 am
nou zeg al 6 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 11 oktober, 2010

Herbeleven

Wat is het nog maar kort geleden dat ik met de voeten langs de vloedlijn liep, met de voeten in de zee stond. Korter dan een maand maar het lijkt wel een jaar. Mijn benen hebben al niet meer het kleurtje dat ze tot voor kort hadden. Elk jaar neem ik me voor de zomer vast te houden, de vakantie tot in de treure te herbeleven maar inmiddels moeten mijn voeten al weer wennen aan de warme laarzen, de sokken, de panty’s. De kruidnootjes in de schaal, de kaarsjes aan, regelmatig de kachel voorzien van een blokje hout. Waar is mijn vakantiegevoel gebleven. Waar is mijn agenda voor volgend jaar, wanneer loop ik weer met mijn voeten in de zee.

Mocht je iets in mijn 120w stukje zien dan graag even op het duimpje klikken: 120w

Neneh @ 10:45 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 10 oktober, 2010

70 jaar

Gisteren was het de verjaardag van John Lennon, hij zou 70 jaar geworden zijn als hij niet 30 jaar geleden was doodgeschoten omdat hij John Lennon was. Vandaag kwam Solomon Burke naar Nederland om dinsdag zijn show te maken de Dijk, in Paradiso.....

Muziek kun je delen........ ook als je op 70 jarige leeftijd sterft.

Neneh @ 10:35 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 9 oktober, 2010

Uit goed voor u!

Dit is geen krabbelen, dit is trommelen en ik ga het zien!

oh, ja, linkse hobby's en zo. Korten op cultuur. Genieten zoveel en zolang het kan...............

Neneh @ 05:52 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 8 oktober, 2010

Luisteren

Soms begin ik ergens te krabbelen en vervolgens kan ik niet stoppen want ik bedenk steeds opnieuw waar ik verder moet krabbelen. Gisteravond zat ik te luisteren en ik kan beter luisteren als ik zit te kladderen. Als ik namelijk om me heen ga kijken dan word ik afgeleid. Ik word afgeleid door een kraag, een ketting, een oorbel of een kleur. Er is altijd iets wat mijn oog ziet en weg ben ik weer. Als ik ga krabbelen blijft de aandacht waar die zijn moet. Dat was vroeger al zo, dat is nog zo.

En zo was het gisteravond. Ik werd niet afgeleid, ik weet nog precies waar het over ging.

Het ging niet over krabbelen!

Neneh @ 09:34 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 6 oktober, 2010

Waar een mama van smelt...

Ze zit te vertellen dat er ineens armen en benen en een hoofd in de tekening zit. 'Oma's grote vent' is aan het ontwikkelen. Om het aan oma te laten zien gaat hij snel een krabbel maken. Zo kan oma ook smelten. Links hebben we Spongebob en rechts staat 'Oma's grote vent'. Of althans, hij maakt een koprol. Benen in de lucht!

Je kunt me nog meer vertellen... maar dit plak ik in!

Niemand houdt me tegen

Neneh @ 09:08 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

Niets is wat het lijkt

Het verhaal over het park ging verder dan mijn log. Via twitter kwam het terecht bij mensen die met de pen en de telefoon werken en aangestoken door mijn log aan het werk gingen, op de maandagochtend na het bewuste sloop weekend. Ik werd gebeld en er kwam een verhaal in de krant, zowel digitaal als op papier. Het is niet helemaal getrouw mijn verhaal maar de strekking is gelijk. Het moet anders in het park, zo blijft er echt niets van over.
's Middags loop ik door het park en zie met stijgende verbazing de activiteiten rondom de 'ergste' hoek en bij het speeltuintje. De afgebrande resten zijn geruimd, alsof er nooit iets heeft gestaan. Ik krijg het idee dat operatie 'clean sweep' aan de hand is maar kan het nog niet helemaal bevatten. Ik wil niet geloven dat dit door een logje met gevolgen komt. Ik twitter over de voortgang in het park en iemand suggereert dat het de kracht van de pen is.... 'echt?'
Aan de andere kant maakt het me ook niet uit of het de kracht van de pen is, er wordt hard gewerkt. Hoge druk, stratenmakers, vegen. De hele hoek wordt aangepakt. 'Dat is dan vast het begin', denk ik nog.
Ik heb het er nog eens met lief over maar die is kritischer. 'Ga eens kijken bij de gymzaal, daar is het nog net zo erg.' Hij heeft gelijk .... maar het zou toch kunnen. Als ik aan het winkelen ben wordt er gevraagd 'was jij dat in de krant'. Ik krijg bijval. Ze vinden het heel erg. 'Tegenwoordig is niets meer veilig.'
Dinsdag word ik aan het einde van de dag weer gebeld met een vraag of ik met nog veel meer mensen om de tafel wil gaan zitten om eens te kijken wat er aan de hand is. Informatief. Hoe meer gegevens, des te beter. Heel veel vertegenwoordigers van diverse afdelingen willen aantreden......

pffff..

Ik vertel het een en ander en geef ook aan dat er al heel hard gewerkt wordt in het park. Hij begint te lachen 'dat heeft hier niets mee te maken, dat heeft te maken met de officiële opening van bladiebladiebla'. Ik lach niet meer. Niets is wat het lijkt, dat lijkt me duidelijk.
Ik vertel dat ik mijn best ga doen bij het overleg te zijn en dat ik nog in de buurt rond ga om mensen mee te krijgen. Het gaat tenslotte om 'ons' park. Ik kaart ook aan dat de mensen die op het park uit kijken eens de kans moeten krijgen iets te zeggen. 'Ook daar leeft veel', zeg ik aan de telefoon. Er wordt gelijk op ingehaakt en het wordt genoteerd. 'Een goed plan', hoor ik aan de andere kant van de lijn. We nemen afscheid en ik zeg er nadrukkelijk bij dat ik ga proberen aanwezig te zijn....

Aan tafel hebben we het er weer over, wat er allemaal in het park is gebeurd de afgelopen jaren. Lief loopt er vaker dan ik. Hij heeft ook vaker de politie gebeld. Gewacht met de telefoon aan het oor. Uiteindelijk iemand aan de telefoon gekregen en dan doodleuk te horen krijgen dat er maar 1 auto beschikbaar is (en niet in de buurt) of dat meneer zelf eerst maar eens moet kijken wat hij kan doen. Dat laatste was bij een man die van voren niet meer wist dat hij van achter bestond. En onder het bloed zat, en helemaal in de war was. Wat moet je daarmee als je alleen even de honden uitlaat. Maar de politie kwam niet....

'Maar vrijdagavond, zo zei lief, zo erg heb ik het nog nooit gezien. Er was zoveel jeugd in het park. Overal waren groepjes.'

Vanmorgen bij de kapper (zo, was je boos!) kreeg ik te horen dat de school waar haar jongste nu op zit helemaal geweldig wordt gevonden. Dat de 6de klassers een feest hadden georganiseerd voor de brugklassers' 'Zou het misschien kunnen dat de jeugd niet alleen in de school zat maar ook in het park', was mijn vraag. Ze gaat het eens navragen...

Niets is wat het lijkt dat weet ik inmiddels. Operatie cleansweep ging gisteren en vandaag nog even verder. Ik ben benieuwd wanneer de opening van de 'bladiebla' is. Dan kan de jeugd daarna weer huishouden, want het is nu wel erg netjes

Neneh @ 11:50 am
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 3 oktober, 2010

Bonkie's huisje

'Mag ik de foto zien', vraagt 'Oma's grote vent' na iedere foto die ik maak van hem. We zijn in het bos om de kabouters te zoeken. Regelmatig doet zich een moment voor waarop ik hem even op de foto zet. Hij is fotogeniek en heeft een rijke fantasie. We lopen de route zo hij verzint en niet wij. Wel een beetje natuurlijk anders liepen we er nu nog. Dat weet ik zeker.

Deze foto werd niet goedgekeurd, het moest overnieuw en toen was het wel goed.

We liepen en liepen en kwamen heel veel paddenstoelen tegen. 'Kan je die eten' vroeg 'Oma's grote vent' dan. Waarbij ik vooral aangaf dat er best wel champignonnetjes gegeten kunnen worden en dat het daar dan even bij blijft. Voor de veiligheid doe ik dat want om zoiets uit te leggen daar is hij echt nog veel te klein en te kladdig voor.

Hij heeft oog voor het moois om hem heen, vraagt waar de bordjes voor dienen, hoe het zit met de suiker op de paddenstoel en 'waar zijn de kabouters, kan jij ze roepen Oma'. Hij is niet tevreden met mijn antwoord 'pas als het een beetje donker wordt komen de kabouters want anders trappen wij erop als ze nu tevoorschijn komen'. Hij is er niet helemaal gerust op.......

De mooiste rood met witte stippen paddenstoelen komen we tegen en om de hoek roept opa 'kijk nou eens'. Hij gaat kijken en is even stil. 'Bonkie'

Dat is toch ook wat, Bonkie woont in het bos onder een paddenstoel. Volgens 'oma's grote vent' is het niet mogelijk maar hij speelt mee. Hij pakt Bonkie en verteld Bonkie dat dit niet de bedoeling is.

Ha, een wandeling met 'oma's grote vent' is natuurlijk heel leuk!

Neneh @ 11:44 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 2 oktober, 2010

Het park om de hoek

In Hoogeveen ligt een park, ooit ingericht door iemand met hart voor de natuur en voor de toekomst verzekerd als park. Ik heb echt geen idee of afspraken in het verleden een garantie zijn voor een onveranderde toekomst. Weer en wind hebben namelijk vrij spel in het park. Net als de jeugd van Hoogeveen.
Een aantal jaren geleden werd het park getroffen door de “DownBurst” en de jaren ervoor en erna werd het park getroffen door de jeugd van Hoogeveen. In de periode dat mijn eigen kinderen klein waren ging ik wel eens met hun op de fiets naar dit park om te spelen met de prachtig aangelegde speeltoestellen. Water en zand, waar droomt een kind nog meer over. Mijn kinderen zijn inmiddels al groot en bijna allemaal de deur uit. Zij hebben net als ik het park zien veranderen. De school naast het park werd destijds bezocht door 2 van mijn kinderen. Ze zagen de opbouw van de halfpipe voor de skatende Hoogeveense jeugd, maar zagen ook de afbraak van de speeltoestellen. Het waren fijne tijden zoals ik mag geloven uit de monden van mijn kinderen. Maar zo bleef het niet. Het park van toen is niet meer. Waar de “Downburst” de natuur heeft veranderd in een slagveld zo maakt de jeugd van Hoogeveen van de rest een slagveld. En met de jeugd van Hoogeveen bedoel ik dus een groep die ervan houdt om zeker niet thuis te zitten. Die ervoor kiest om bij nacht en ontij in het park te hangen. Om langzaam maar gestaag alles te vernielen wat het park bezit.

• Boompjes van een aantal jaren oud, bij de grond afgebroken
• Versieringen van de basisschool van het hek gesloopt en of in brand gestoken of gewoon in de bosjes gedumpt (wij hebben eigenhandig geprobeerd die eigendommen van de school weer binnen de hekken van de school te krijgen. Zelfs in gesprek met de directie het hier over gehad)
• Afvalbakken uit de grond getrokken in de vijver gesmeten. Of totaal vernield
• Graffiti zoveel en overal waar op gekladderd kan worden
• Ramen van de school voor de zoveelste keer ingegooid
• Bankjes, er is er nog eentje over, de rest is totaal vernield.
• Brand in afvalbakken in het park. Evenals afvalbakken van particulieren die naar het park gesleept worden en in de fik gestoken worden
• Lood wat van het gymzaaldak wordt geroofd
• Ramen in de deuren van de gymzaal voor de zoveelste keer vernield
• Inbraken in de gymzaal. (we hebben 1 x de politie gebeld omdat het water uit de gymzaal liep. De kranen waren open gezet)
• Speeltoestellen voor de jongere kinderen vernield. In vele stukken.
• Winkelwagentjes in het park
• Reclamefolders en stapels kranten worden er gedumpt
• Straatverlichting wordt vernield
• Lege drankflessen, blikjes, afval wordt overal neergegooid en achtergelaten
• Rondom de gymzaal is het dagelijks bal met blowende en drinkende jeugd.

En dit is nog maar een klein beetje van alles wat wij de afgelopen jaren hebben gezien. Het is er altijd bal en ’s avonds een heel akelig park om langs of door te lopen.

Waarom ik dit schrijf, omdat vannacht het laatste leukste wat er nog stond en zelfs nog redelijk ongeschonden was, ook in vlammen is opgegaan. Voor de jonge kinderen die er bijna dagelijks met hun ouders of oppas in het park aan het spelen zijn, schommelen en klimmen. Voor hun is de glijbaan verleden tijd. Voor mij is het wel de druppel. Ieder respect voor wie dan ook is weg bij de jeugd die zich ophoudt in het park om de hoek. Zowel onder schooltijd als in de avond en nacht.
Waarom ik dit schrijf, omdat ik een buurtbewoner ben en me ernstig zorgen maak over het park en de bewoners rondom het park

Wat ik me nu dan afvraag. Wat moet er nog meer kapot voor hier ingegrepen wordt. Het kan toch niet zo zijn dat een al door de natuur geteisterd park uiteindelijk volledig door jonge mensen wordt vernield.

Het park Dwingeland is in staat van ontbinding. Wie grijpt in?

Neneh @ 10:32 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 1 oktober, 2010

Vrijdag de eerste

Natuurlijk ga ik vandaag schrijven en plakken en kleuren. Maar eerst moet de zon gaan schijnen.

Neneh @ 12:08 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet