« Op mijn lijstje | Main | Smeltmomenten.... »

donderdag 11 november, 2010

11 November is de dag….

Dus kocht ik een flinke voorraad snoep, doosjes en zakjes gevuld met kleur en zoetstof, dat leest als snoep en eruit ziet om op te vreten. Het lag al een week in de kast en uiteindelijk kon het de trommel in. Die zet ik dan op tijd klaar bij de voordeur, je hebt alle vroege kinderen aan de deur, net zoals er late kinderen zijn. Die zijn ouder, die lopen zonder ouder. Die zingen harder, die bedanken netjes…
Ik dwaal af
Alles stond klaar en op het moment dat de eerste snotporkies aanbelden zat ik aan de telefoon. Zoon nam de honneurs waar. Hij weet nog goed hoe het was om met de lampion te lopen, bij wildvreemde mensen aan te bellen en vervolgens een liedje te zingen… voor een tas vol snoep. Hij weet het nog goed, hij luistert en geeft ze daarna wat ze verdienen.
De wind vliegt door de straat… de eerste echte november storm is een feit. En dat dan op de elfde van de elfde.
Als de bel weer gaat loop ik naar de voordeur. Ik zie allemaal lampionnetjes wild heen en weer schudden. Ik doe de deur open en daar staan 5 jongetjes, leeftijden van 7 tot 3. De kleinste voor op en de papa’s er lachend achter…… ze zingen een heel kort liedje over tomaten en een kale kop. Ja, zo ken ik er ook wel een paar. Meestal, als het weer niet zo bagger is dan ga ik om mijn knieën voor de kids en vraag ik of ze nog een liedje kennen en wie de mooie lampion heeft gemaakt. Maar nu niet, het weer is er niet naar en deze kinderen hebben maar één doel. Of twee doelen

1. Zoveel mogelijk snoep verzamelen
2. Zo snel mogelijk weer naar huis, dit is niet leuk (het weer niet)

Ze raffelen het liedje af en dan komt het. Ik pak mijn snoeptrommel en had al bedacht elk kind iets meer te geven want ik kom echt niet van al dat snoep af met dit weer. ….. ‘wat is dat?’ Ze wilden weten wat er in de zakjes zat, wat er in de doosjes zat. Of het smarties waren of wat anders. Ik was met stomheid geslagen en bracht er een ‘ snoepjes, er zitten snoepjes in de zakjes’ uit. Meer kwam er niet uit… 2 tellen later kreeg ik van 3 kids de snoepjes terug, ze duwden het zo weer in mijn handen richting trommel.

Ik was in shock…

De papa’s riepen ‘dankjewel zeggen’

‘Nee, zei er eentje, ik heb toch niks gekregen.’

Neneh @ 11 november 2010 22:41

Comments

Plaats reactie