dinsdag 30 november, 2010

Die gedichten die doen het........

Eigenlijk was ik weer eens heel nieuwsgierig waar de bezoekers van mijn site vandaan komen. Ik heb al heel lang geen teller op de site, wel eentje van de host en daar kijk ik af en toe eens op. (lees 2 x per jaar) Maar nu wil ik het weer eens weten dus, de teller weer op de site.....

Wat blijkt

Men zoekt hier gedichten. Geen Sinterklaas gedichten,nee, gedichten over afscheid nemen:

gedicht afscheid werk
gedicht afscheid werknemer
gedicht voor een baas die wegg
gedichten afscheid collega
gedicht hoe neem ik afscheid van mijn
gedicht afscheid collega

Ik ben werkelijk verbaasd over deze ontdekking.

Want waar staan die gedichten dan?

Heb ik niet ieder jaar een plan
valt het in duigen, komt er niks van
Sinterklaas gedichten maken kan ik als de beste
Beter nog dan het vinden van een geste
Nu men hier geen Sint gedichten zoekt
Hoeft een huisdichter niet geboekt

En daarmee moet dus duidelijk zijn
Hier geen afscheidsgedichten in de tijdlijn!

Neneh @ 10:10 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

Op de fiets

In het mandje voorop de fiets ligt mijn tas, ik pak mijn fiets en manoeuvreer de schuur uit. Dit moet in de achteruit want draaien in de schuur is zo simpel niet. Eenmaal met het achterwiel naar buiten kan ik voorzichtig een draai maken en eenmaal met voorwiel buiten de deur is de draai compleet en sta ik met het voorwiel richting straat. Ik wil opstappen nadat ik de deur achter me dicht heb gedaan maar bedenk op tijd dat de andere deur ook nog op slot moet. Slechte wereld, slechte gedachten, ik wil het er niet gemakkelijker op maken. Mijn fiets gaat naar rechts, die richting zou ik ook kiezen anders fiets ik om. Rechtdoor de straat uit, oversteken en weer rechtdoor. Het is nog rustig op de straat, de fiets weet dat want die maakt snelheid. Bij de boekhandel slaat de fiets rechtsaf, niet helemaal rechts maar met een hele schuine oversteek. Er staan nogal wat obstakels op de straat en die moeten allemaal omzeild worden. De fiets is er handig in, ik doe maar wat. Nee, ik zorg dat de trappers vooral rond blijven draaien! Het duurt niet lang of er is weer een oversteek, maar bij die oversteek gaat de fiets naar links en rijden we bijna tegen het gemeentehuis aan. Niet helemaal natuurlijk want het fietspad wijst de weg aan de linkerkant van het gemeentehuis. De fiets heeft er zin in, nog steeds een tandje harder en de wind in de rug. Bij de stoplichten is het remmen om vervolgens weer keihard te gaan trappen want wat rood is staat ineens op groen. Ze doen het erom denk ik wel eens. De vaart zit er al weer goed in. Mag ook wel want voor me doemt een viaduct op. Categorie bolletjestrui winnaar. Mijn fiets wil wel, ik niet meer. Bovenaan de top ligt de hartslag ruim boven het gemiddelde maar dan ben ik boven en niet meer in te halen! Fiets, als ik van je zou kunnen houden dan deed ik het, maar ik vind je te koud. Helemaal in deze tijd van het jaar. Niets aan jou straalt warmte af. Alhoewel, als ik fiets, straal ik dubbele warmte. Misschien moet ik dat als argument gebruiken om te kunnen houden van een fiets. 'Het moet niet gekker worden.'
De fiets maakt vaart, heuveltje af gaat altijd alsof je door een plakje cake snijdt! Zo soepeltjes. We zijn er.
Onderaan, bedoel ik.

Als ik afstap is mijn fiets nog even koud en ik..... pffff

Neneh @ 09:44 am
nou zeg al 14 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 29 november, 2010

Niet van de pillen...

Vanmorgen was ik weer naar het ziekenhuis voor de check-up. Was alweer een half jaar geleden en hoogste tijd. Eigenlijk zie ik er altijd tegenop. Niet omdat ik er niet in vertrouw, meer omdat de lijnen zover uit elkaar liggen. En dat klopte vanmorgen ook wel weer. De cardioloog die me vorig jaar aan de pillen hielp zei vanmorgen bij het afscheid 'tja, wij zijn van de pillen.'
Daarvoor hadden we een kort gesprek.
Zijn woord tegen het mijne. Tevreden over het hart en nog steeds niet tevreden over de bloeddruk. Same old story. Daarom zie ik er al tegenop. Op het moment dat ik het ziekenhuis in het vizier heb vliegt mijn bloeddruk omhoog. 'Shit' denk ik.

Maar ik kan het niet tegenhouden.

Hij ontevreden en ik..... zucht

'Dus adviseer ik toch...'
'Maar ik kan er niet tegen...'
'Het zet geen zoden aan de dijk...'
'Maar ik kan er niet tegen... al die bijwerkingen, ik word er echt niet goed van... Ik wil het heus niet ondermijnen en tegenhouden, ik wil gewoon mijn leven kunnen leven... .. zonder die medicijnen.'

Zo waren we snel uitgepraat en al pratend loopt hij naar de deur die hij opentrekt om een hand te geven en vervolgens nog even een 'komt u over een half jaar maar weer terug' en 'Wij zijn van de pillen' mee te geven.

Persoonlijk vind ik het knap dat hij me nog weer wil zien over een half jaar... ik bedoel maar.

Ik ben helemaal niet van de pillen.

Neneh @ 08:40 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 28 november, 2010

Jij kijkt, ik kijk...

Een bijzondere ontmoeting in de vroege ochtend

Neneh @ 12:59 pm
nou zeg al 9 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 27 november, 2010

Kristallen in de ochtend

Neneh @ 08:09 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 26 november, 2010

Kristallen in de ochtend

Neneh @ 09:21 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 25 november, 2010

Tag: #natuurwandeling

"Nu naar BC! Zie ik je daar?"

Daar begon het mee en ik had nog geen idee. Wist eigenlijk niet precies wat ik ging doen maar BC zat niet in de planning.

"Twitpic gezien?"

Nee, had ik niet gezien. Ik ging kijken, zag de jeneverbesstruiken fier staan te pronken en ik dacht ‘wat zal het ook allemaal, ik ga.’ Snel een hapje eten

"Vanaf 14:00 kan ik een stukje meelopen als je dat wilt."

Dan mag ik wel opschieten dacht ik. Dat red ik echt niet voor 2 uur. Honden in de auto, laarzen aan, schoenen mee want straks zijn de laarzen misschien helemaal bagger. Tegen kwart voor 2 zit ik in de auto, omleiding, het zal ook niet. Gelukkig geen kilometers maar toch… Na tweeën stap ik uit bij het BC van het Dwingelderveld. Naast de auto van Andre. Dat wist ik niet, dat zag ik later. De honden zijn helemaal door het dolle. Normaal ben ik daar nooit met de honden, dan loop ik aan de Kraloo kant van het Nationaal Park. Nu mochten ze mee, dreigende donkere wolken vol natte sneeuw en ander winterse ongein waren nog op afstand. Voorlopig was het nog wel even droog. En anders maar niet. Ik loop naar binnen, zie Andre nog druk in gesprek aan de koffietafel zitten en loop met de honden gelijk weer naar buiten.

‘Ik kom zo meelopen’ roept hij me na.

Het is me een potje nat in het veldje achter de tuin van het BC. De honden draven er doorheen en ik moet echt uitkijken waar ik loop. Als ik terug loop komt Andre net naar buiten. Ik raap nog wat lege pakjes en een dichtgeknoopte plastic tas uit de bosjes. ‘Wat je vol meeneemt naar buiten kun je heus niet leeg mee terug nemen naar huis. Dat flikker je gewoon in de bosjes… grmbl!’ We ruimen het op. Andre wil nog even een rokertje halen in de auto en we stappen richting schaapskooi. De honden zijn bepaald niet rustig. De geuren zijn anders en overweldigend want ze snuiven en snuffelen en laten dan hun eigen luchtje achter…. Je zal maar hond zijn.

We hebben het over de natuur, natuurlijk. Zijn werk, zijn passie. Gewoon van je hobby je werk maken en dat dan al zoveel jaar met zoveel plezier doen. Gedreven is hij, kan ook niet anders als je een groen hart hebt. We hebben het over het bloggen op de website van Natuurmonumenten. Andre en ik schrijven beide onze natuurbeleving om ze vervolgens te plaatsen zodat iedereen ze kan lezen. Andre is er sinds dit jaar mee bezig en ik blog al een jaar of 10. We twitteren allebei en daar vloeide deze #natuurwandeling uit voort. Er is veel te bespreken, waar een groen hart vol van kan zijn. Over de toekomst, het nu en wat is geweest. Over die horizonvervuiler in de vorm van een grote rookwolk die uitgespuwd wordt. ‘We veroorzaken het zelf, ergens moet het afval heen dus dan de fik er maar in.’ We kijken naar de witte wolken richting Wijster.

Andre twittert:
Tweetmeeting met @Neneh op #natuurwandeling op Dwingelderveld <foto>

‘Zou de gemiddelde Nederlander ook zo naar een boom kunnen kijken zoals wij doen.’ (wij zien dus een pracht van een boom)
Of
‘Mijn maag draait om als ik Verhagen hoor praten dat er een tweede kerncentrale moet komen en we moeten er maar aan wennen dat er nog meer komen, we moeten in Nederland minder afhankelijk worden van andere landen als het gaat om energie.’
Ik kijk uit over het veld en hoop het nooit mee te maken dat wij in Nederland de kant van de kernenergie op gaan, dat in onze achtertuin ….

Laten we maar terug gaan.

De honden hebben het naar hun zin, zoveel te snuffelen. Ze willen wel mee terug. Twist neemt een stuk hout mee, zijn lievelingshobby. Sjouwen met een stok! Hoe simpel kan het zijn.

Eenmaal bij het BC praten we nog even na. Zo noemt Andre dat. Maar volgens mij waren we gewoon nog verder aan het praten over alles waar het groene hart vol van is.

Tag: #tweetmeeting #natuurwandeling #BCDwingelderveld #gezellig #voorherhalingvatbaar #bloggen #groenhart
BC = bezoekerscentrum

Neneh @ 08:45 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 24 november, 2010

Als het niet door gaat....

In oktober was er de Volle Maan Huifkartocht waarover ik schreef en in november zou er nog een Volle Maan Wandeling zijn, waar ik als gids bij betrokken zou zijn. Ik schrijf zou want het ging niet door. Te weinig deelname. Of eigenlijk wel één aanmelding van 5 personen maar dat is echt te weinig om deze activiteit door te laten gaan. De deelnemers bepalen de sfeer tijdens zo'n wandeling. We lopen gedeeltelijk in het donker en dat is met een grotere groep prettiger. Nu het blad al aardig van de bomen is gevallen en de kou binnen handbereik lijkt, is het nog fijner om met een grotere groep erop uit te trekken. Een beetje dicht bij elkaar graag, warmen aan elkaar en samen luisteren naar maanverhalen of genieten van een slokje heidelikeur.
Helaas, het ging niet door en of ik er nu heel rouwig om was? Nee, niet helemaal. De maan ging die avond voor een groot deel schuil achter een dik wolkendek en een Volle Maan wandeling moet toch een betoverende indruk achterlaten. Het zat dus aan beide kanten niet mee. Gelukkig zijn er voor 2011 weer genoeg nieuwe kansen om de volle maan te gaan zien.

De maan is om de 'pak em beet' 29,5 dagen vol. Dat betekent dat er sowieso 12x een volle maan te zien is in een jaar, soms 13x en nog uitzonderlijker is het 14x in een jaar. Dit laatste komt ongeveer 1 x in de 20 jaar voor. Maar om de verwarring niet nog groter te maken, vorig jaar december was er voor het laatst een 'blauwe maan', de blauwe maan is de 2de volle maan in de maand. Dat was dus december 2009 voor het laatst. Weet u het nog?
Pas in 2018 is de volgende dubbele 'blauwe maan' weer te zien.
Heel eerlijk, ik vind de maan een fascinerende schepping. Alle mystiek en verhalen er om heen zijn prachtig en een volle maan in de duisternis roept een bepaalde sfeer op.

Ik hou er van en volgend jaar zijn er weer genoeg nieuwe kansen om mee te gaan om de volle maan te beleven!

BC Dwingelderveld, daar moet je zijn!

Neneh @ 11:15 am
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 22 november, 2010

Kappertje spelen

Schone-dochter en ik staan allebei in de keuken, we prepareren de maaltijd om het maar zo eens te zeggen en ondertussen kunnen we lekker babbelen. Over de maaltijd van de dag daarvoor want ze hadden wel een hele bijzondere ervaring en die moet gedeeld dat snapt iedereen. Zij doet de worteltjes en ik ben nog bezig met het nagerecht en sta driftig in een pan de roeren. De kleinkinderen zijn lekker bezig. 'Oma's grote vent' zit aan de tafel een knutsel te knippen.

Wat meer neer komt op het verknippen van een stuk papier. Maar wat deert het, hij is lekker bezig en oefenen met de schaar is goed. Ik had eerst alle laden nagezocht voor een kinderschaartje dus kleinzoon kon veilig aan de slag. Naast hem zat 'klein mannetje' met open mond achter opa's pc een sinterklaasfilmpje te bekijken. We zijn nog even vanuit de keuken naar hem gaan kijken want het was zo'n lief gezicht, hij was helemaal in trance...
Wij prutsen stevig door in de keuken en het begint er al lekker te ruiken als lief de keuken binnenkomt en een glaasje wijn inschenkt. Het is gezellig in de keuken en uit de woonkamer komen knussige geluiden....
Tot we even omkijken en 'klein mannetje' niet meer zien. Hij is langzaam van de stoel gegleden en hangt over de stoel heen te slapen, voetjes op de grond. Zwaar vermoeiend was het dus.

Hij wordt opgetild en naar de bank gedragen, dan daar maar even verder slapen.... 'Oma's grote vent' zit nog aan tafel en verteld dat hij het nog heel druk heeft met knutselen. Prima, wij ook. We gaan dus verder...
tot

'Oma's grote vent' de keuken binnen komt lopen 'Ik ben kapper, zegt hij, ik kan heel goed haren knippen!'

Zijn mama is perplex en ik lig in een deuk.

Hij heeft een plukje haar in de ene hand en de veilige kinderschaar in de andere. Je kunt er ook prima haren mee knippen. Bij jezelf!

Maar het mag niet, want dan wordt het zo'n rare kuif....

'Maar ik kan wel goed knippen!

Neneh @ 04:49 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 21 november, 2010

Belofte maakt dat het later wordt

Lieve Jannie.......

Beloofd had ik het, ja, ik weet het, beloofd. Ik kan het ook schrijven met hoofdletters ‘BELOOFD’ of achterstevoren ‘dfooleb’ en door de war loodfbe. Maakt allemaal niet uit, ik had het beloofd omdat ik dacht dat het wel zou lukken in november.
Belofte maakt schuld, hoe vaak heb ik dat al niet bedacht. Nee, ik weet het, ik ben niet de enige. Iedereen die wel eens iets beloofd weet dat het soms moeilijk is om het uit te voeren.
Er komt iets tussen
Of er komt niets tussen maar het lukt gewoon niet.
Wat was er dan in november 2010 zo belangrijk dat het niet lukte.
Sorry, ik ga het niet uit de doeken doen. Feit is wel dat de donderdag mijn ‘vaste’ oppasdag is en dat er dan nog 1 dag overblijft waarin jij kan en ik ook vaak niet. Of dat ik zo vastbesloten had bedacht dat ik op een donderdag mee zou rijden maar ook dat heb ik niet geregeld. Niet om het een of ander, ik heb het gewoon niet gedaan
En nu
Belofte maakt schuld, ik weet het. En het gaat gebeuren. De vraag is nu alleen even wanneer. Ik beloof het even niet meer. Ik heb vandaag over je gesproken, over de keer dat we de camping op reden in Bretagne en dat er een welkoms boodschap was geschreven op de binnenkant van een dekseltje van de camembert. Zo speciaal als dat was, zo speciaal ben jij voor mij en ik kom

Neneh @ 10:45 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 20 november, 2010

Explosief geurtje

Langzaam schuifel ik langs de stelling. Kleuren en geuren blijven aan mijn neus en ogen hangen. Ik hang rond bij de Rituals en de Sabon in de v&d. Het is heerlijk om zo te neuzen tussen de geuren en de kleuren. Ik verbaas me erover dat er niemand op de afdeling staat. Al die namen, Yogi Flow, Jasmine Dream, Under a Fig tree, Sweet Sunrise. Allemaal lekker. Bij de testers kan ik het niet laten. Linkerhand onder de naar appeltjes ruikende scrub en als dat is weggewerkt de rechterhand in een Mandarin bodycream. Ruiken van links naar rechts, heerlijk en zo lekker zacht. Er hangt wel een onhandige tas aan mijn schouders maar verder niets aan de hand. Laat mij maar lekker schuiven zo tussen de rijen. Links de zeepjes die ze Savon noemen, onvoorstelbaar veel kleuren en geuren zeep, ehm savon , en rechts de rituals. Dan wens ik me een badkamer zo groot, met een ligbad nog groter en heel veel mandjes met kleuren en geuren en donszachte handdoeken, net zo dik, zo groot. Ik loop te dromen, zie mandjes vol lekkers en dat noemen ze cadeaumandjes. Ze doen maar, ik kijk niet eens naar de prijs. Ik ruik alleen maar.

Naast mij komt nog een mevrouw genieten van alles wat er geurt en kleurt. Ik zie nog een potje waarvan ik de geur ook nog wil beproeven. Ik zoek even naar de tester en ta da….
Ik zie wel dat de buitenkant van de pot nogal aan schoonheid heeft ingeboet. Het lijkt me haast dat er flink is gesmeerd dus voorzichtigheid is geboden. Neus klaar voor een frisse duik in de naar vanille ruikende bodycream. Ik draai aan de deksel en hoor een slurp geluid om vervolgens een drapje de lucht in te zien vliegen wat zich daarna over mijn hand, tas, jurk en jas verspreidt…. Mevrouw naast mij begint te stotteren haast en ik kijk naar de smeerboel onder mijn handen…

‘Dat spul vliegt de pot uit, lijkt wel een explosief’ breng ik uit.

Mevrouw naast mij weet goede raad. Maar ik wil hulp en wel zo snel mogelijk. Ik loop naar de heerlijk ruikende chocolade afdeling, die ik anders heus zou ruiken ware het niet dat ik gedoopt ben met een grote klodder vanille bodycream. De naam crème kan je direct wel vergeten, het was meer een melkachtige substantie. Hoe dan ook, ik ruik overvloedig en zie er niet uit. De dames achter de chocola roepen om dat er iemand naar de Savon moet komen…….
Een meneer wijst me een kraan en tissues, heel veel tissues. Mevrouw, die naast mij stond, haalt een grote handdoek en ik begin aan een vreemde klus middenin een winkel. Er komt al rap een juffrouw aangelopen die zich niet voorstelt maar mij wel even fijntjes weet mee te delen dat zij van de Savon is en niet van de Rituals. Daar gaat wel vaker iets mis, weet ze te vertellen. Beetje vreemd vind ik het wel. Alsof die geuren en kleuren elkaar niet verdragen. Hoe dan ook, ik zie er nog steeds niet uit. De mevrouw met de handdoek druipt af nadat haar duidelijk te verstaan is gegeven dat de handdoek daar niet voor dient. ‘Het is van de afdeling Savon’

‘Mag ik een bakje’, denk ik ondertussen.

Hier ben ik een noodgeval en jij gaat moeilijk doen over een handdoek. Vervolgens begint ze te poetsen rond de kraan en verteld me dat het niet de bedoeling is dat ik alle tissues pak. ‘Dit is alles wat ik nog heb, hier moet ik de hele avond nog mee doen’, zegt ze. Ik moet bijna braken en gris nog een tissue uit haar mandje. Dan kijk ik haar aan en vraag haar of ze wil helpen. Ze verwijst me naar de klantenservice voor een nieuwe tas en naar de eerste verdieping voor de toiletten…. Ik grijp nogmaals een tissue en gebruik nogmaals de kraan. Ik ben haar aan het pesten want ze begint gelijk te poetsen rondom de kraan. Alle druppels worden zorgvuldig verwijderd.

Dan komt mijn held om de hoek, hij was even iets anders aan het doen en zou me weten te vinden bij de zeep zo hadden we afgesproken. ‘Er is een ongelukje gebeurd', breng ik uit. Hij had het al geroken voor hij het zag. ‘Nou ja, ik ruik tenminste lekker’, zeg ik nog opgewekt en blij. We lopen naar de roltrap en gaan maar naar de toiletten. Daar kan ik alles voor zover mogelijk een beetje schoonpoetsen…. Tijdens het poetsen word ik eigenlijk steeds bozer.

‘Moet je verder nog iets in de winkel 'wc eend', vroeg mijn lief. Hij vond het namelijk nogal veel geur.

‘Nope, zei ik, ik wil zo snel mogelijk weg voor ik bedenk dat ik een pot los trek boven het hoofd van de Savon Juffer!

Neneh @ 10:54 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 19 november, 2010

Dus heb ik een punt

En het leuke is dat er ook reacties komen van een aantal loggers die ik nog nooit gelezen heb. Zo heb ik weer nieuw leesvoer wat me van de straat gaat houden. Echt een verrassing deze week was de mail van Hansje. Zo af en toe word ik ongerust en dan mail ik eens even een blokje rond. De mail naar Hansje kreeg ik onbeantwoord terug. Dat vind ik helemaal niet fijn. 'Hansje waar hang je uit', denk ik dan. Maar zoals dat gaat met telepatie. Hansje bedacht ineens... "O ja, ik had ook nog twitter... Eindelijk heb ik het gevoel dat ik naast het werk ook nog aan iets anders toekom... ;-)" En dat was nog niet alles want Hansje wist ook te vertellen dat er hard gewerkt werd aan een nieuw soeplog. Best fijn om na een half jaar digitaal zwijgen weer te kunnen lezen hoe het in Luxemburg allemaal verloopt. De mail werd beantwoord en vervolgens had ik een reactie van Maria in mijn commentbox. Maria schreef niet zo vaak op haar log maar ik was toch altijd onder de indruk van haar manier van schrijven en ook zij stopte ineens. Het laatste logje uit haar cafe is van mei 2010 en dat was niet eens een verhaaltje maar een foto, daarna werd het stil. Tot er ineens weer een comment van Maria verscheen en ik haar ook eens mailde. Waar ben je, wat doe je, en welk boek ben je aan het lezen.... want ik veronderstelde dat ze wel een mooi boek aan het lezen zou zijn, voetjes bij de kachel met een goed boek...
Het duurde even voor ik antwoord kreeg. Inderdaad iets meer aan het lezen, een nare ziekte in de familie en verdere beslommeringen die van uitstel om te schrijven, afstel dreigen te maken. Maria schreef: Het doet me altijd wat als één uit mijn kleine schare lezers 'n schrijfsels mist. En ergens van binnen wordt er dan toch even een mechaniekje aangeslingerd dat zich afvraagt of er nog een verhaaltje binnen het bereik ligt. Voelsprieten die onder het oppervlak zich verstopt hebben laten de opperhuid iets opbollen.
Ik weet dat ik het nog moet kunnen, ik merk nu bij dit schrijven dat ik het leuk vind om dit zo goed mogelijk te doen

En dat krijg ik in mijn mailbox en ik kan alleen maar hopen dat ze weer, dat ze meer gaat schrijven. Het leest zo lekker weg.

Als toegift krijg ik een verhaal 'De Passant'

Ik zou het u graag laten lezen...... maar dat moet Maria doen.

Dus heb ik een punt als ik schrijf dat ik denk dat weblogs niet minder gelezen worden maar wel dat er minder gereageerd wordt (door de andere mogelijkheden op het www, zoals facebook en twitter) en als ik er over schrijf gaat de toevallige passant in de commenbox kladderen. Wat dus de passant doet.......

Zoals Maria schrijft.... Dág mijn manneke, je ziet me later wel weer terug. En dan zullen we als je wat groter bent, samen een lange tocht maken naar de blauwe bergen achter de fontein.

Blijf maar lekker lezen en reageren en verras mij met jullie schrijfsels. Ik lees ze

Neneh @ 09:04 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

Iets moois

Maar dat komt later, nu is er werk aan de winkel!

Neneh @ 09:24 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 18 november, 2010

Als je me zoekt...

Ik zit hier.... en jij bent ook welkom

Neneh @ 06:31 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 17 november, 2010

Is het echt dat je niet verder leest dan de neus lang is?

Wat ik me de laatste tijd afvraag is of een weblog nog wel leuk is om te lezen, laat staan om er op de reageren. Mijn conclusie is namelijk heel simpel. Er wordt wel gelezen maar gereageerd wordt er nauwelijks. Ja, er wordt gereageerd op twitter. Dat wel, maar die time line vliegt voorbij net als het leven en het laat weinig achter. Ik reageer bijvoorbeeld op een zin over autowassen en met iemand totally onbekend wissel je iets uit over de kleur van de auto en hoe vuil het aan de binnenkant kan zijn. Of het gaat over Ben die weer single is. Ik weet dan niet wie Ben is terwijl de tweets om mijn oren vliegen. Het is allemaal zo snel voorbij. Maar nu terug naar de start. Is een weblog nog wel zo leuk om te lezen en te reageren want sinds twitter z'n intrede heeft gedaan, (Twitter is er al een aantal jaar maar dit jaar explosief gegroeid) wordt er minder gereageerd. Ik durf niet te zeggen dat er minder gelezen wordt want aan mijn 'kijkcijfers' is af te lezen dat dit niet het geval is. Maar toch...
Gisteren had ik het smakelijke genoegen om met een digitale vriendin in real life om de tafel te zitten. We denken elkaar nu zo'n jaar of 10 te kennen. Nog niet helemaal 10 jaar maar het zit er niet ver vandaan. Ze vertelde dat ze het jammer vindt dat ze door twitter minder aan het loggen slaat. Er zit wat in. Ik log niet echt minder maar heb vaak al van me afgeschreven in twitter voor ik een logje in elkaar kan bakken. Als ik daar achter kom baal ik soms wel eens. Ik had het willen loggen maar het is al zo uit elkaar gewaaid op twitter dat het er niet meer van komt. Toch kan ik twitter ook rustig links laten liggen. Dan doet het er niet toe. Het gekke van twitter is dat je door iemands leven rent en er weer net zo snel uit vliegt. Bij een weblog..... één naam, één schrijver, bijna dagelijks iets en een reactiedoosje wat alleen in die time line staat en niet zo snel voorbij vliegt.

Daarom is het goed om iets verder te lezen dan de neus lang is en dat het helemaal leuk is om te reageren. Als er iets te reageren valt natuurlijk

Neneh @ 10:06 am
nou zeg al 19 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 16 november, 2010

Herfst herfst... wat heb je te koop

'Herfst, herfst wat heb je te koop, duizend kilo’s bladeren op een hoop.' Een liedje wat iedereen wel kent want jong zijn we nog en allemaal geweest. Maar die bladeren zorgen ook voor herrie. Iets andere herrie dan een klasje vol kinderen bij elkaar zingt met dit liedje. Die lieve kinderstemmetjes worden totaal omver geblazen door het lawaai. Ieder jaar haat ik ze meer. Is er na de zomer niet meer het geluid van de grasmaaier dan komt er in de herfst de bladblazer en dat is een apparaat, van de ergste soort, in de categorie ergernissen. Ik pak de bezem en veeg me een kilo bladeren bij elkaar om meewarig naar de overbuurman te kijken.

Zijn bladblazer, mijn bezem.

120w

r wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is echt meer dan genoeg.

Neneh @ 10:57 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 14 november, 2010

Echte helden zijn onbetaalbaar

en toen kwam de marskramer die zijn spulletjes uitspreidde op lange schraagtafels, bedekt met fluwelen kleden. Hij had verzilverde lepels, kanten frutsels, glazen flessen met lavendelwater, kampfermiddeltjes tegen wratten en pijn, goudgekleurde medaillons om een haarlok van je geliefde in te bewaren, rode linten en witte petticoats, geborduurde theemutsen en beschilderde blikjes voor al je spulletjes, knopen van been, leder en groen glas, gitten kralen en glimmende oorbellen, tandpoeder met pepermuntsmaak en muskusachtig reukwater helemaal uit Parijs, rode verf voor meisjeslippen, koolzwart voor de ogen en druppeltjes om het oogwit wit te houden, oortoeters, valse tanden en draadbrillen......

ik ben aan het lezen....

Neneh @ 04:40 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 13 november, 2010

Smeltmomenten....

Klein mannetje was ziekjes toen hij binnenkwam op de 'kleinkinderoppasdag', een dag vol storm en wind en regen en een ziek klein mannetje. Het werd een dag van bankhangen, kleren verschonen, vloer dweilen en veel 'kikkerdril' kijken... oh en slapen. Maar dat geldt dan weer meer voor klein mannetje dan voor mij want ik slaap liever snachts . Aan het einde van de dag was hij eigenlijk zieker dan aan het begin van de dag en met de lampion naar buiten was totaal geen optie...
Zo gaan ze naar huis, waar de ene ouder op 'klein mannetje' past en de andere ouder de straat op gaat met 'oma's grote vent'. Ik moet even aan vroeger denken toen wij de taken soms ook zo moesten verdelen of dat de grotere buurtkinderen een van ons op sleeptouw meenamen. In november kan ziek zijn de boel aardig in de war schoppen....

Toen ik vrijdag terug kwam van een boodschap knipperde de telefoon... ik had een voicemail berichtje van ziek 'klein mannetje' die oma wilde bellen maar haar niet thuis trof en helemaal niets snapt van zo'n domme voicemail die niets terug zegt...

'Noël huilen', zei hij.

Mijn hart smolt

Neneh @ 11:54 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 11 november, 2010

11 November is de dag….

Dus kocht ik een flinke voorraad snoep, doosjes en zakjes gevuld met kleur en zoetstof, dat leest als snoep en eruit ziet om op te vreten. Het lag al een week in de kast en uiteindelijk kon het de trommel in. Die zet ik dan op tijd klaar bij de voordeur, je hebt alle vroege kinderen aan de deur, net zoals er late kinderen zijn. Die zijn ouder, die lopen zonder ouder. Die zingen harder, die bedanken netjes…
Ik dwaal af
Alles stond klaar en op het moment dat de eerste snotporkies aanbelden zat ik aan de telefoon. Zoon nam de honneurs waar. Hij weet nog goed hoe het was om met de lampion te lopen, bij wildvreemde mensen aan te bellen en vervolgens een liedje te zingen… voor een tas vol snoep. Hij weet het nog goed, hij luistert en geeft ze daarna wat ze verdienen.
De wind vliegt door de straat… de eerste echte november storm is een feit. En dat dan op de elfde van de elfde.
Als de bel weer gaat loop ik naar de voordeur. Ik zie allemaal lampionnetjes wild heen en weer schudden. Ik doe de deur open en daar staan 5 jongetjes, leeftijden van 7 tot 3. De kleinste voor op en de papa’s er lachend achter…… ze zingen een heel kort liedje over tomaten en een kale kop. Ja, zo ken ik er ook wel een paar. Meestal, als het weer niet zo bagger is dan ga ik om mijn knieën voor de kids en vraag ik of ze nog een liedje kennen en wie de mooie lampion heeft gemaakt. Maar nu niet, het weer is er niet naar en deze kinderen hebben maar één doel. Of twee doelen

1. Zoveel mogelijk snoep verzamelen
2. Zo snel mogelijk weer naar huis, dit is niet leuk (het weer niet)

Ze raffelen het liedje af en dan komt het. Ik pak mijn snoeptrommel en had al bedacht elk kind iets meer te geven want ik kom echt niet van al dat snoep af met dit weer. ….. ‘wat is dat?’ Ze wilden weten wat er in de zakjes zat, wat er in de doosjes zat. Of het smarties waren of wat anders. Ik was met stomheid geslagen en bracht er een ‘ snoepjes, er zitten snoepjes in de zakjes’ uit. Meer kwam er niet uit… 2 tellen later kreeg ik van 3 kids de snoepjes terug, ze duwden het zo weer in mijn handen richting trommel.

Ik was in shock…

De papa’s riepen ‘dankjewel zeggen’

‘Nee, zei er eentje, ik heb toch niks gekregen.’

Neneh @ 10:41 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 10 november, 2010

Op mijn lijstje

Vandaag stond er niet zoveel op mijn 'to do' lijstje. Wel bij tijds opstaan, dat was geregeld. De wekker zou om half 7 aflopen, ik zou om 7 uur gaan douchen en om half 8 met de honden naar buiten om daarna de fiets auto te pakken, want het begon net te regenen en ik had geen zin in een nat pak, om naar het ziekenhuis te rijden. 'Klik klak' deden mijn schoenen in de grote hal, ze hadden er zin en wisten de weg. Ik ging maar in het rijtje wachtenden staan. Altijd druk, iedereen wil altijd zijn bloed laten prikken lijkt het wel. Druk! Ik ben al lang niet de eerste en zeker niet de laatste. Om 9 uur ben ik weer thuis, koud, ik voel rillerig van de kou, en eet ik mijn ontbijtje. Het smaakt en ik ga prutsen aan het een en ander op de pc. Mijn nieuwe hobby is filmpjes in elkaar draaien. Al die losse flodders op mijn pc worden in een prachtig jasje gestopt. Met een muziekje erbij en een aftiteling! Ik sta verbaasd over mezelf. Ondertussen heb ik het nog steeds koud. De kachel gloeit achter mij en ik ril de hele dag wat af. Ook als ik met de honden ga wandelen, ik krijg dan wel even warme voeten maar het is van korte duur. Rillerig, de hele dag. Mijn 'to do' lijstje is al aardig geslonken deze week. Ik heb een paar projecten afgehandeld en begin weer aan een nieuwe. Zo gaat mijn dag vandaag. Ik had met mezelf afgesproken eens een dagje rustig aan te doen. Dat is gelukt. Ik streep weer iets van mijn lijstje en kijk tevreden terug op de dag. Tijdens het eten koken kreeg ik het eindelijk zo warm dat mijn vest even uit moest. En weer aan!

Net als mijn verwarming in bed, die gaat zo aan en pas weer uit als ik door en door warm ben. En dan slapen........

Dat staat elke dag op mijn lijstje

Lekker slapen! Met stip op 1

Neneh @ 11:18 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 9 november, 2010

Strobbenbos

‘In november is er een school die graag het Strobbenbos wil doen, kan jij?’
‘Ik kan, zeg ik, maar ik heb deze activiteit nog nooit gedaan. Ik wil het wel doen maar dan vraag ik er iemand bij. ‘ Allemaal geen punt want er wordt ook voor het eerst gewerkt met de nieuwe spullen die speciaal ontwikkeld zijn voor Strobbenbos en Woeste gronden. Twee buiten activiteiten voor groepen kinderen. Het ene speelt zich af in het bos, voor het andere gaan we de hei op. We hebben een nieuw boswachters handboek vol opdrachten en wetenswaardigheden. Ik ga me voorbereiden zoals ik nog nooit heb gedaan. Weet de weg, ken de omgeving en wil dat het perfect verloopt. Maar de ervaring bij de andere les heeft geleerd dat het ook heel erg afhankelijk is van de groep kinderen en de leiding.
In de verte zie ik de auto’s aankomen, kinderen stappen uit, leiding neemt iets afstand en de juf komt kennismaken. Natuurlijk moet er een kind plassen, en als er eentje moet plassen dan…. Leiding boos ‘Dat hadden we niet afgesproken, dat moest op school.’

‘ Maar toen hoefde ik niet!’

Voor we op stap gaan wil ik graag eerst iets vertellen. We zijn te gast in de natuur …. We zijn te gast. Ik vertel over het nieuwe programma en dat zij de eerste zijn die hier mee gaan werken. Iedereen is mijn hulpje want er moet getest worden. Wat schrijft het lekkerst op de legenda die nu van een hele mooie gladde kwaliteit is. Ze luisteren goed dat blijkt aan het eind wel. We verdelen de groepjes en gaan op stap.
Het duurt geen 2 tellen of ik heb aan elke zijde een kind lopen die honderduit te vertellen heeft. Wat is dat toch met mij dat ze altijd maar gelijk beginnen te praten en niet weer stoppen. Het gaat echt overal over en ik luister wel en reageer af en toe. We stappen stevig door om de tijd zo goed mogelijk te kunnen benutten. Eenmaal op de plek leg ik alles uit en de groepjes splitsen zich op. De afspraak staat voor half 3. Dan moet echt ieder groepje de eindopdracht klaar hebben liggen op de plek waar de eindopdracht uitgevoerd moet worden. Ik ben echt benieuwd wat ze allemaal hebben verzonnen. Op deze manier hebben ze hun eigen excursie met opdrachten gemaakt. Iedereen heeft er aan meegewerkt en iedereen moet de opdrachten uitvoeren. Met stijgende verbazing volg ik een groep die de eindopdrachten uit gaat voeren. Geweldige opdrachten zitten er tussen. Zelfs eentje waarbij de kompas gebruikt moet worden. Iedereen doet driftig mee en ik heb echt niet te klagen over het enthousiasme. Dan is het verzamelen, bespreken, antwoorden uitwisselen en wil ik nog heel graag de bevindingen over het schrijven met pen, potlood of wasco. Het is een hele enthousiaste groep die nog lang niet uitgepraat is over alles op de ene plekje in het strobbenbos. Op mijn oproep om vooral even goed te checken op teken komen de verhalen los.

Ik krijg er acuut jeuk van….

Neneh @ 11:37 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 8 november, 2010

Pas was het hier nog helemaal droog.....

Wandelen doe ik graag, het liefste met lief en de honden. Lief loopt altijd een eind voor me.... komt door de honden, die willen altijd sneller. Ik niet. Ik film of fotografeer of sta stil en luister of geniet. Dan komt Micka aanstormen,ze komt me halen ... het liefst loop ik bij Kraloo, daar liggen de roots, daar liggen de verhalen, daar laat ik graag mijn voetstappen achter. Het is onderdeel van het Dwingelderveld en daar heb ik ook een stukje van mijn hart verloren.....

Het wordt echt niet voor niets het grootste natte heide gebied van West-Europa genoemd.

Oh ja, dit was mijn eerste werk op filmgebied wat er te zien is op mijn log! Ha, wie had dat ooit gedacht

Neneh @ 09:38 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

Als ik hier druk dan..... dokter

De meeste van mijn 'vaste' lezers weten dat mijn gezondheid en ik het nogal eens moeilijk hebben. En als ik zeg moeilijk dan stelt het heus niet zoveel voor. Of toch wel. Maar doorgaans kan ik alles doen en hoef ik niet ziek in bed te liggen of enge kuren te volgen. Of toch wel...
Hoe dan ook, als ik hier druk krijg ik daar last. 'Dan moet je niet drukken', ik hoor het je denken. Ik denk het ook, maar soms is het niet anders. Medicijnen en ik werken niet samen, mijn bloeddruk houdt zich niet aan de regels, mijn lijf sputtert waar het maar kan en ik hobbel mee. Beetje beter, beetje niet lekker, beetje goed, beetje minder maar nooit helemaal top. Oh, ik hoef ook niet naar de top, ik wil gewoon leven. En dan een beetje normaal.
Dus loop ik naar de markt en kom daar een familielid tegen die hier niet woont en die ik alleen bij begrafenissen zie. Zo gaat dat toch. Ik organiseer geen familiedag dus verder als een begrafenis kom ik niet. Zij spreekt me aan, heeft eerder door wie ik ben dan dat ik door heb wie zij is. We praten een eindje onder het dakje bij de sinaasappels. Het regent moet je weten. Als het droger is wandelen we nog even samen op en ineens vraagt ze mij hoe het met me gaat..... en voor ik erg in heb zegt ze 'je hebt het met de schildklier, die doet z'n werk niet goed. Vraag me niet hoe ik het weet, zie het maar als iets wat bij mijn werk hoort. Ik zie dingen.'
'Komt het je bekend voor', vraagt ze ook nog.
Ze is wel de tweede persoon in zeer korte tijd die het over mijn schildklier heeft en ik vertel erover. Zij ook. 'En komt dat even goed uit, zei ik, dinsdag heb ik een afspraak bij de huisarts. Ik ga haar alles voorleggen en vragen en ik wil het onderzocht ook.'
Dus zat ik dinsdag bij de huisarts en heb ik alles besproken. Ze was een beetje verbaasd dat ze er niet eerder naar gekeken had....
Ik kijk haar weer eens aan en heb met haar te doen. Eigenlijk vind ik je een pruts huisarts denk ik. Maar waar zou ik anders heen moeten??? Ik kan het nog niet verzinnen.
'Ik roep al jaren "mijn thermostaat is kapot" als het koud is kan ik er niet mee omgaan, als het warm is kan ik er niet mee dealen.'
'Ja, zei ze, je schildklier is je thermostaat.'

Ik kan haar wel over het bureau heentrekken maar blijf netjes en rustig en glimlach vriendelijk.... en vertrek met een papier in de hand. Vanmorgen heb ik bloed laten prikken. En vandaag had ze geen tijd om het te bekijken dus wordt het vrijdag want donderdag is er nascholing (zal tijd worden had ik bedacht) dus vrijdag weet ik meer... hoop ik. Ik hoop nu echt dat ze de wortel van al mijn ' als ik hier druk dan voel ik daar iets.' aan kunnen pakken. Dat mijn bloeddruk weer eens normaal gaat draaien zoals het hoort....

Verder gaat het prima....

Neneh @ 05:11 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

Van mij mag het ....

Neneh @ 11:41 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 7 november, 2010

Voorafjes.....

Naar aanleiding van het postje over het receptenschriftje bedenk ik net dat ik van mijn schoonmoeder niet één recept heb geërfd. Is ook niet zo'n wonder, ze bakte er toch niets van.

Mijn kennismaking met haar keukenprinsesgebakjes begon met een cocktail, een voorafje. Iets waar ik in mijn hele leven nog niet mee in aanraking was gekomen. Dat zegt meer over mij dan over haar. Of toch niet. Zij hield van veel gangen aan de tafel, elk met bijpassend bestek en schaal. Bij mij gaat de pan op tafel. Nog steeds!

Ik praat nu over bijna 35 jaar geleden. En ik kan inmiddels heerlijke voorafjes maken....in een schaaltje met bijpassend bestek! Dat dan weer wel.

Ik ben trouwens ook erg goed in toetjes!

Neneh @ 01:11 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 4 november, 2010

Receptenschriftje

Er zit een receptenschrift bij de Flow deze maand. Iedere maand zit er wel een schriftje bij de Flow, het is al leuk om ze vast te pakken, laat staan er iets mee te doen. Niet alles is bruikbaar in mijn leven maar een receptenboekje wel. Het is heel raar maar zo door de loop van mijn leven heb ik fases gehad waarin ik koken als waardeloos of als geweldig heb ervaren. Soms ben ik er zo zat van om iedere keer maar weer iets te verzinnen wat iedereen lekker vindt dat ik helemaal een hekel aan koken heb en soms kan ik niet uit de keuken komen omdat het zo leuk is om te koken. Dan wil ik ook gelijk een veel grotere keuken voor nog meer keukenrommel. Want als er iemand rommel kan maken in de keuken dan ben ik het wel. Ik ruim het ook wel weer op hoor, maar eerst wordt het erg. Nu heb ik dus een receptenschriftje en dat ga ik gebruiken ook. Soms krijg ik de vraag 'hoe doe je dat toch' en dan zeg ik 'nou, gewoon, ik doe maar wat.' Dat lieg ik niet. Ik doe maar wat. Ik rommel wat af. Dat is ook te zien in mijn kookboek trouwens. Het ligt in de keuken onder een hele stapel papier. Allemaal recepten die ik wil maken of al gemaakt heb. Ik wil ze niet kwijt en daarom liggen ze op mijn kookboek en er onder. Ook erin trouwens, dat zijn meer recepten die ik zelf opgeschreven heb. Maar ik kom ook het handschrift van mijn moeder tegen. Die 'ouderwetse' recepten zijn ook echt om op een handgeschreven papiertje in het kookboek te bewaren. Voor altijd.
Maar nu heb ik dus een receptenschriftje en dat ga ik goed benutten.

Eigenlijk had ik altijd al een receptenschriftje willen hebben. Het kwam er alleen nooit van

Neneh @ 10:10 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 3 november, 2010

Het was dus rustiger..........

Het is stil in het park, geritsel van de blaadjes, een vogel die van de ene naar de andere boom vliegt. Er kruipt een merel onder de struik en verder is het stil. Ja, als je goed luistert dan hoor je kinderen in de verte en dichtbij het gesnuffel van de honden die ik aan de lijn bij me heb. Het is natuurlijk ook niet helemaal waar, het is niet echt stil, het is midden in het centrum en het is echt niet stil. Auto’s, een sirene, snelle brommertjes, vrachtwagens, alles vliegt langs het park. Ik loop nog even door en sta dan weer buiten het park. Ik zie een krant op de straat liggen, helemaal uit elkaar aan het waaien, overal liggen al stukken van de krant. Als we overgestoken zijn grijp ik alle losse papieren bij elkaar en neem ze mee naar huis. Onderin de afvalbak ligt nog geen krant dus dat is bij deze geregeld.

De uitnodiging om weer bij elkaar te komen zitten om over het park te komen praten ligt er inmiddels en ik weet dat ik deze keer niet aanwezig ben. De enige dag dat ik echt heel moeilijk kan en altijd iets moet regelen als ik iets wil is de donderdag. Donderdag is kleinkinderdag en dat gaat voor. De uitnodiging sla ik af. Had ik niet gemeld dat het stil was in het park. Lekker rustig ook. Steeds rustiger eigenlijk. Na wat brandjes en wat rinkelende ruiten leek het al een paar weken rustig, stil haast. Er werd dus wel gewerkt aan preventie? Of was de groep gewoon vertrokken naar andere plaatsen waar ze opnieuw voor narigheid zorgden? Niets van gehoord, je leest er niets over in de plaatselijke krant. Dus was het rustiger. Bijna stil.

Tot afgelopen maandag er bijna onder de ogen van de agenten brandjes werden gesticht. Gewoon voor de lol.

Neneh @ 10:40 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 2 november, 2010

Zomaar een dag, een druilerige dag...

Gewoon een ochtend, gewoon een druilerige dag. In de mailbox verschijnt een mailtje over een zieke collega, ik moet aan haar denken en zie alleen haar blije gezicht met de lieve ogen. Ze sprankelen van levenslust en nu is ze ziek. Straks een kaartje maken, lieve woorden fluisteren en beterschap wensen. Voorspoedig herstel, sterkte en dat soort dingen.
Ik vind het k*t dat die rotziekte altijd mensen treft die zo blij in het leven staan. Die al genoeg meegemaakt hebben en dan dit er nog overheen krijgen.
Zo begin ik mijn druilerige ochtend, zomaar een ochtend. Als ik lees over onbegrip en hoe iets proberen duidelijk te maken. Niets is de mensen vreemd, je kan soms overal overheen walsen zonder na te denken. Het is ook best moeilijk om je te verdiepen in de ander. Inlevingsvermogen is één, er naar handelen is twee. Toch zie ik om me heen heel veel mensen worstelen met al die zaken. En niet alleen anderen. Ik kan er zelf ook wel wat van.
Zo begin ik die druilerige ochtend en langzaam wordt het helder buiten. De zon zit dan wel achter de wolken, ik voel dat de zon er is. Dat is beter, het leven krijgt dan minder scherpe kantjes, zonlicht straalt ze bijna weg.
Het nieuws druppelt binnen, hoeveel narigheid kan een mens eigenlijk aan vraag ik me weleens af. We moeten toch onderhand heel veel gevoel weggedrukt hebben om al dat dagelijkse nieuws wat we lezen en horen aan te kunnen. De hele wereld lijkt in brand te staan en dichtbij raakt iedereen ziek. Er lijkt nooit een grens te zijn. Ja, ik ken de kreet heel goed ‘geef je eigen grenzen aan’ daar is namelijk iedereen mee gediend. Maar nieuws laat zich niet tegenhouden door grenzen. We moeten er dus mee leven. Zo is het maar net. Het leven bestaat uit ‘ermee leven’ , leren dealen met de dingen die op je pad komen.
Ik kijk eens naar de honden, ze dromen, ze maken zachte geluidjes. Ook zij beleven wilde dingen in hun leven maar hun bak wordt elke dag gevuld. Niet met nieuws, maar met brokken. Ze eten en vergeten dat de bak vol was want even later lusten ze nog wel een hapje. Is het met ons mensen ook niet zo. We vergeten en kunnen daarna wel weer iets verstouwen. Of we vergeten niet en raken zo in de war dat we hulp moeten zoeken.
Zo begin ik deze ochtend, die druilerige ochtend die uitnodigt om iets te gaan ondernemen om zo te vergeten waar de ochtend zo druilerig mee begon.

Neneh @ 11:00 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 1 november, 2010

Pril

Je wordt wakker,
enkel stilte,
je kijkt om je heen,
de vertrouwde dingen.
een blik door het raam:
geen vuiltje aan de lucht.
aan deze dag
is nog niets stuk.
nu heel voorzichtig
opstaan.

#Theo Olthuis (uit: het geluid van vrede)

Neneh @ 09:55 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet