« Zal het leren in de wereld veel liefde te ontdekken.... | Main | Vechten om een hapje »

woensdag 15 december, 2010

Het pad naar 2011....

Het pad naar het bezoekerscentrum in het Dwingelderveld is sneeuwvrij gemaakt en lantarentjes wijzen de weg naar de voordeur.

Binnen is het sfeervol verlicht en het ruikt er lekker. Warme appelcider om mee te beginnen is nog niet zo’n gek idee. Het vaste team aan medewerkers ontvangt vanavond de hoofdgasten, de vrijwilligers. Gidsen, tuingroep, educatievrijwilligers, baliemedewerkers, iedereen die maar iets op vrijwillige basis voor het bezoekerscentrum, voor Natuurmonumenten doet. Het is een bonte verzameling mensen die één ding deelt. Het groene hart, de natuur. We zien elkaar zelden allemaal tegelijk. Het zijn de activiteiten waarvoor we naar het centrum komen en die zijn zo verschillend. Ik kan haast zeggen dat er collega vrijwilligers bij zijn die ik 1 of 2 x in het jaar zie. Het is dus heel fijn om op zo’n avond bij elkaar te zijn om eens van gedachten te wisselen. Er gebeurt best veel in een jaar, niet alleen met de mens, ook met de natuur, met de plannen voor het Dwingelderveld, met de vaste medewerkers. Het is gezellig en de tijd wordt weggepraat tot er de maaltijd is. Het ziet er heel smakelijk uit, goed verzorgd en de keuze is reuze. We laten het ons smaken.

Tot er een sein is dat we om 7 uur gaan vertrekken en geen seconde later. Het brengt iedereen in beweging, warme jassen en mutsen, stevige stappers en handschoenen aan. Naar buiten, waar alle lantarentjes ons de weg wijzen. Als iedereen buiten is nemen we de lantarentjes mee en lopen met de hele groep richting grote stille heide….

Het duurt niet lang voor de eerste roept dat we naar de schaapskooi gaan, wat waar is. Schaapsherder Menno doet de lampjes aan in de stal, de schapen lijken gestoord in hun nachtrust maar ze mekkeren niet. We lopen om de stal heen en horen in de verte vioolmuziek. Het licht straalt dun naar buiten en wij worden door de muziek naar binnen getrokken. “Er gaan veel makke schapen in één hok” gaat hier wel op want we passen er allemaal in. Op de strobalen kunnen we zitten en in de hoek mekkert moederschaap. We zien een lammetje en hebben echt het gevoel dat we in een andere wereld terecht zijn gekomen. Ultiem genieten met muziek en gemekker.

Warme chocolademelk maakt onze harten nog warmer en de kerstliederen klinken heel bijzonder. Ondanks de kou lukt het aardig met de violen. Luid applaus met handschoenen aan is best knap en viool spelen met -4 op de thermometer is nog veel knapper. Moederschaap mekkert nog een keer en komt voorzichtig kijken. Het lammetje blijft achter de moeder staan, ook wel nieuwsgierig maar beslist nog geen held. Als de violen worden opgeruimd komt er een verhaal van Anne de Vries, toepasselijker kan haast niet. Het verhaal over het jagen op eenden en bijna verdrinken in het veen, we zien het gebeuren, zo dichtbij was de natuur nog nooit.

Dan is het stil……… van verwondering.

Met een persoonlijke groet verlaten we de stal en staan we in de vrieskou te kijken naar de heldere hemel, wassende maan en sterren die stralen. Voor ons de grote stille heide
Als ik weer in de auto zit en naar huis rijd prijs ik mij zo gelukkig dat ik als vrijwilliger mag werken bij Natuurmonumenten, bij het mooiste bezoekerscentrum Dwingelderveld.

Neneh @ 15 december 2010 16:43

Comments

Plaats reactie