vrijdag 31 december, 2010
Samen in 2011
Eigenlijk is het me toch een rare week zo tussen Kerst en Nieuwjaar. Man bij huis, zo gezellig. Zoon bij huis, zo gezellig en dan allerlei afspraken aflopen of afspraken die in het water vallen. Boodschappen doen in een winkel waar het wel PLUNDRA lijkt, begint niet met een I maar met een A en de mensheid denkt dat het verhongeren gaat. Zo druk! Ik heb ook meer buit dan anders, dagen in de war, boodschappen in de war. Zo gaan die dingen. Dagje shoppen, dagje natuur waarbij ik wel 90 kinderen een pindasnack heb laten maken. Lang leve de natuur, de Vette Vogel dag was in ieder geval een succes en de vogels eten hun buikje vol. Wij ook, met oliebollen! Vandaag maar weer eens een paar kilo weggebakken. En als het eenmaal bakt dan bakt het lekker dat is zeker weten.... Schoonmaken ging al net zo lekker. Manlief en ik zijn deze maand 35 jaar een koppeltje want 35 jaar geleden hebben we elkaar voor het eerst gespot. We hebben geoefend in teamwork en dat gaat ons nog steeds heel goed af! chapeau voor ons twee. Dus bakken en schoonmaken was mooi op tijd gedaan. Douchen, scrubben, haren gewassen, schone kleren... morgen ruik ik nog naar die smakelijke bollen. Nog snel een boodschap en toen de laarzen aan voor de laatste wandeling in 2010 samen met lief en de honden. Ze mogen los lopen, door de sneeuw, onder de natte grassprietjes door. De wereld is klein door de mist, de sneeuw is aan het smelten en het ijs kraakt onder onze voeten.
Het is heerlijk om even zo een wandeling te maken. Als ik daar zo loop voel ik me zo gelukkig, dan ben ik blij en krijg ik nieuwe energie... als we terug rijden dan is het een mooie dag geweest, de honden hebben even lekker kunnen rennen zonder geknal om van te schrikken. We rijden terug in een nog kleinere wereld, het is nog mistiger. Gelukkig is de gladheid weg want er zijn nogal wat kinderen van ons onderweg van A naar B. Doe voorzichtig en kom veilig thuis..... de dag is voorbij, de avond al een eindje onderweg en ik ga eens een glaasje van het een of ander inschenken
Proost allemaal, op een goed uiteinde en een sprankelend begin. Wij gaan de pluisjes van 2011 straks aan elkaar rijgen, jij en ik! Samen in 2011.
Neneh @ 08:48 pm
nou zeg al
8 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 30 december, 2010
Maar wat was het dan voor een jaar.....
2010
ehm.......
2011
Kom maar op!
Neneh @ 10:01 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 29 december, 2010
2010 in foto's
Januari
Groot genoeg voor een stuur van Wii. Groot genoeg voor school. 'Oma's grote vent' werd 4 en daar begon ook voor mij een verandering. Onze vertrouwde 'ik pas op oma dagen' waren voorgoed voorbij.
Februari
Amnesty, Amnesty, Amnesty. Drukte in januari en februari en dan zo blij zijn dat alles goed is afgerond. Als collectecoordinator heb ik er ieder jaar een stevige klus aan en vang ik ook wel andere dingen dan geld alleen.
Maart
Eindelijk sneeuwklokjes, eindelijk iets van lente...... en dan duurt het nog heel lang voor het echt voorjaar wordt.
April
Zussie gaat naar Spanje voor onderzoek. Niet zomaar een onderzoek, maar iets wat ze hier in Nederland niet doen, nog niet op dat moment. Het onderzoek is spannend en uiteindelijk ook een geruststelling omdat vastgesteld wordt wat eigenlijk al duidelijk was. Hoe het verder gaat en wanneer, is op dat moment niet duidelijk maar van ons krijgt ze een look-a-like Ploesiepoesie van haar lievelingskattebeest... voor dat moment en wat de toekomst brengen mag. Ik vind MS een rotziekte! Laten ze snel helpen en in Nederland de ogen openen voor de behandelingen die in de rest van de wereld al bijna normaal zijn.
Mei
Het was er blauw en groen met witte vlekken. Het is er altijd goed toeven! Ameland
Juni
Voor natuurmonumenten heb ik het afgelopen jaar verschillende dingen gedaan, activiteiten begeleid, op een schaapsscheerdersfeest gestaan met een infokraam, meegedaan aan de tv opnames. Het was in juni nat en koud en droog en warm. De zomer begon langzaam en nat.
Juli
In juli hadden we op de aller warmste dag van het jaar een blogmeeting. Noord en Zuid Nederland kwam samen in het Midden van Nederland maar door de warmte moesten 2 verstek laten gaan. Laten we een jaartje wachten en het nog eens proberen, het smaakte lekker, het donderde en bliksemde best en regende nog harder.
Augustus
Het was nat in augustus! Goed voor de dopheide dan maar...
September
Weer zaten we op Ameland! Bij de Heksenhoed te genieten van warme chocolademelk en warme appeldingen. Mijn nieuwe muts hing ik daar waar de parasol zou kunnen staan. Het weer was niet naar parasol, voor de muts was het af en toe te warm maar ik wist dat er kou in de lucht hing... al zou dat nog even duren.
Oktober
Alweer de natuur? Ja. Door de natte augustus en september is er in oktober een explosie aan Paddenstoelen. Zoveel moois te zien, zoveel te genieten.
November
In november droeg ik de muts die ik in september had gekocht maar wat graag over de oren. Ik had een bijzondere ontmoeting op één van de eerste mooie vorstdagen die deze winter zou gaan tellen. In het noorden van het land is het al, best vroeg, heel koud.
Ree en ik staan bijna oog in oog.
December
Deze kleine man houdt een oogje in het zeil en ik pas één dag in de week op hem. In december alweer 2
Waar blijft de tijd?
Neneh @ 10:30 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
dinsdag 28 december, 2010
Het kleine vogeltje
'Waar ga je heen, oude man?' vroeg het kleine vogeltje dat zich op de wind liet drijven. 'Zie je dan niet dat hier nergens meer mensen zijn? Zie je niet dat de wereld hier ophoudt?'
‘Daarom juist.’ glimlachte de oude man tegen het vogeltjes dat een plekje op zijn schouder had gekozen.
‘Maar wat moet je aan het einde van de wereld? Er is daar niemand aan wie je dat mooie boeketje bloemen geven kunt.’
‘Het zijn er elf,’ telde het vogeltje.
‘Precies, en straks zal ik, voor we bij het einde van de wereld zijn, nog één bloem plukken.’
Het vogeltje begreep het niet.
‘Luister maar’, zei de oude man. Daarop begon hij, al lopend naar het einde van de wereld, zijn verhaal.
In de nacht van nieuwjaar, wanneer het oude jaar ophoudt en alle klokken gaan luiden, blaast de wind twaalf pluisjes de wereld in. Pluisjes, zó klein dat je ze met gewone ogen haast niet zien kunt. Ze liggen op de hand van het nieuwe jaar. Op het ogenblik dan de wind ze één voor één opneemt en wegblaast.
Neneh @ 09:31 pm
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
maandag 27 december, 2010
In de sneeuw........
We rennen maar heen en weer. Door de sneeuw, door de mist, door de natuur. We rennen zelfs waar het niet hoeft en toch rennen we.
Ik snap er echt helemaal niks van. De bovenste zin gaat niet over ons, over jou en mij. Het gaat gewoon over anderen die rennen. Nou ja, ook niet echt rennen. Meer haast maken dan nodig is en een ander het gevoel geven dat ie stil staat. Dat...
Waarom? Geen idee. Wij van de stempelpost hebben ons er over verbaasd. Dat deden we in de zomer al en nu zaten we weer over ons stempelkussen gebogen en verbaasden we ons weer...
Wat dan zal je denken. Het begint om 10 uur, je kan inschrijven tot 13 uur en je kan er uren over doen. Genieten van de omgeving, lees natuur, en jezelf en de gast die naast je loopt en waar je mee kunt babbelen..... dat dus.
Voor 11 uur komen de eerste gasten al opzetten, ze hebben de reis er bijna opzitten. 'Nee, de 10 kilometer, doen we elk jaar'
Ik zet een stempel, naast de eerste, voor de derde. Nog een klein stukje en dan is het derde stempel gehaald, het vaantje in de kast en dan maar wachten tot de volgende tocht.
Ze rennen, vergeten dat het een gezellige wandeltocht is, eentje die dwars door de natuur gaat, eentje die rust moet brengen in het hoofd, rode wangen, beslagen brillen, koude vingers in de handschoenen... zo een.
Het allerleukste wil je natuurlijk nog weten. 'We hebben 3 stempelkaarten teveel meegenomen bij de vorige stempelpost, per ongeluk. We komen er net achter.' 'Laat maar bij ons liggen, ze komen wel langs en we geven ze wel terug aan de rechtmatige eigenaar.'
Zo gezegd, zo gedaan.
Veel later, echt veel later kwamen ze binnen. Rode wangen, beslagen brillen en sneeuw achter de hakken. Zo mag ik het graag zien. 'We willen wel graag een stempel, maar we zijn onze stempelkaarten kwijt. We moeten ze kwijt zijn geraakt bij de vorige stempelpost maar echt, we hebben gezocht en gezocht maar niet gevonden.'
'Wij hebben ze'
'Echt?'
'Echt!'
'Gelukkig maar, we hebben echt alles afgezocht.'
'Dan verdienen jullie 2 stempels, jullie hebben veel meer kilometers gemaakt.'
Waarop ze me glazig aankeken en ik moest lachen....... en stempelde!
'Fijne dag nog!'
Neneh @ 11:09 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
't weertje van gisteren
Hoe anders is het vandaag...
Neneh @ 04:11 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
zondag 26 december, 2010
tweede Kerstdag
Met mist en vorst, met zon en druppels, met pegels en sneeuw, met veel wandelaars en een lammetje...
Neneh @ 11:19 pm
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 24 december, 2010
Een kaartje, een wens, een warme groet
Jaren en jaren was ik druk bezig voor Kerst om iedereen van een kerstkaart te voorzien. Handgemaakt het liefst, lukte dat niet dan een kaart van een goed doel.... tot ik vorig jaar dacht 'ik vind het welletjes'. Sommige mensen spreek je niet eens de rest van het jaar, sommige spreek je helemaal nooit en krijg je alleen een kaartje met verjaardagen en dat is het. Buurtjes doen een kaart in de bus, linksom en rechtsom. Telkens moet ik weer bijschrijven, kaartjes maken, kaartjes halen....
Dit jaar kwamen er ook weer kaartjes binnen. Bij de eerste denk ik 'zal ik' Bij de tweede denk ik 'oh nee, en nu?' Bij de derde denk ik 'ik ga toch maar schrijven, ik gun hun het allerbeste voor altijd. Maar ik doe het niet. Ik ben tot nu toe 1 x overstag gegaan. Moest gewoon. Zelfgemaakte kaart dat dan weer wel. Maar daar bleef het bij. Ik ga wel bellen of mailen of zien. Ik ga wel zien!
Ik wens echt iedereen warme Kerstdagen .... 1 voor samen in de gezelligheid en 1 voor in de natuur!
Neneh @ 09:04 pm
nou zeg al
8 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 23 december, 2010
Waar waren we gebleven tot nu toe........
Maar eens even nadenken, de tijd is er rijp voor en op dit tijdstip van de dag kan ik meestal nog aardig snel denken. Zo tegen Kerst, ik realiseer me net dat het nog 1 dag ver is. En die is zo voorbij want druk druk druk. Net als ieder ander. Of je doet er niets aan, kan ook. Of je gaat lekker weg, de deur achter je dichttrekken en ergens anders de warmte en gezelligheid opzoeken. Met kerst is mijn moeder altijd van de partij maar dit jaar ' Je komt toch gewoon?' 'Nou, ik wilde eigenlijk met wintersport', zei ze en we hebben heel hard gelachen... malle moeder. We hoeven niet eens de grens over, het is elke dag een hele wintersport om de stoep schoon te houden en om van hot naar her te rijden en terug. Vandaag nog een stukje gefietst, niet helemaal mijn ding dat is zeker. Maar ik klaag verder niet. Ik heb liever een witte wereld met een aanpassing hier en daar dan een grauwe wereld met regen en regen en regen en 10 graden boven nul. Dat in december de sneeuwklokjes al klingelen voor het nieuwe jaar.
Nee, doe mij dan maar deze winter. Een jaar geleden alweer liepen lief en ik in Parijs in de sneeuw. Nu zijn we thuis gebleven, de Eifeltoren is toch steeds gesloten vanwege de sneeuwval. Wat moet je daar dan nog.
Hier klingelt toch iets met de kerstdagen, gevonden en natuurlijk besteld. Was nog een hele klus om kerstboomkaarsjes te versieren. Die zijn niet te vinden in de 'gewone' winkel. Ach ja... er moet iets te wensen blijven. Uiteindelijk wel gevonden hoor, internet is overal goed voor en de postbode doet de rest. Ook niet geheel volgens afspraak maar vooruit het is december en mij hoor je niet klagen.
Wat is dat toch met december, alles overpeinzen en er dan over praten, een verhaaltje maken. Ik doe het ieder jaar weer en ik ben echt niet de enige. We sluiten ook echt iets af. Midwinter, kortste dag(het winterpunt), kerst, nieuw leven, nieuw jaar, nieuwe lente.
Gisteren was wel weer een memorabele dag, kleinzoon werd 2 en 'Grote opschepper' zoon van 18 gooide mijn dag dramatisch in de war, alhoewel hij er zelf het meeste last van heeft. Hij was het afgelopen weekend uit en was al heel bijtijds thuis. Totaal over de toeren.... soms is uitgaan echt afzien. Hij is niet van de vechtpartijtjes, hij is van 'cool' rondhangen. Ach ja, je kunt er van vinden wat je vindt, hij vindt het leuk. Hij vindt het gezellig. Er gebeurt ieder weekend wel iets, niet alleen in de grote steden, hier kunnen ze ook wel wat van. Toch blijven het incidenten. Maar als je erbij betrokken bent dan.... hij werd onderuit gehaald afgelopen weekend en werd geschopt. Alles natuurlijk in een flits maar voor hem reden genoeg om zijn jas te halen en als een speer naar huis te gaan. Hij was er helemaal klaar mee. Dat was vroeg en wij werden wakker van zijn woede. Hij was zo onterecht tegen de grond gewerkt en was direct weggegaan om verdere ellende te voorkomen. Daar had hij zo geen zin in. Hij heeft echt iedereen zo achter zich gelaten. Maar onderweg naar huis werd hij bozer en bozer. Zo troffen wij hem aan middenin de nacht. Zijn hand deed pijn, zijn rug ook.
Wat doe je? Wat ga je dan doen? Slapen maar, zoon even onder de douche door, even afspoelen wat je dwars zit en slapen......
Zondag was het praten. Wat is er gebeurd, wie was erbij, wie heeft het gezien... 'je moet aangifte doen'. Het is meerdere malen gezegd maar hij wist echt niet wie dit gedaan had. Hij wist geen naam en wilde niet zo met dit verhaal aangifte doen....
Zijn hand was dik. Een plek op zijn rug was stijf en dik. Ik zucht eens een keer. Wat moet je ermee. 'blijf met je poten van mijn kind', denk ik.
Zo wordt het maandag, dinsdag, woensdag. De zwelling neemt af maar het is niet goed met de hand van zoon. Wat is er gebeurd. Op woensdag denk ik toch dat er een arts naar moet kijken want met de feestdagen voor de deur. De huisarts begint met een 'wie is er begonnen?' Mijn haren gaan rechtop. 'Nee, mijn kind doet dat niet, natuurlijk mijn kind doet het niet.' Ik kijk hem geschokt aan.... gaan we er zo mee om tegenwoordig. Huisarts (niet onze eigen) ging verder met kijken en vertellen. 'Koude pakkingen tegen de zwelling' 'Gekneusd en rustig aan' 'oh, en geen pijnstillers want dan ga je misschien weer overbelasten'.
Ik geloofde weer mijn oren niet en vroeg de arts wat dat was met zijn pink en ringvinger. 'Wat dan?'
Hij ging toch nog eens even kijken en na 2 seconden zei hij 'er moet toch een kiekje gemaakt, dit vertrouw ik niet.' Weg was het hele verhaal. Er werd gebeld en wij konden naar het ziekenhuis. Even langs huis voor de pasjes en maar weer verder met de auto. Ik was nog maar een klein stukje van huis of een dame op een fiets klapt met volle vaart op mijn auto. Ze remde tevergeefs en het was klabam. Zoon naast me schiet bijna uit de stoel, zo schrok hij en ik stopte gelijk om te zien wat er met haar was gebeurd. Ze kwam weer in de benen en had een pijnlijke knie. Lang verhaal kort. Gedoe. Gegevens uitwisselen en maar verder naar het ziekenhuis. Foto maken en zien dat er een botje in 2 stukken ligt. Dat wordt gips. Zoon wordt er verdrietig van. En ook weer boos. Ik ook want degene die ons opvangt bij de eerste hulp wil weten hoe het gekomen is. 'Wie is er begonnen', was de eerste vraag daarna.
Er knapt iets in me...... wat zijn dat voor vragen. Hij legt uit dat ze moeten vragen hoe de schade is ontstaan. Moet voor het ministerie van gezondheid. 'Het zal, zeg ik, maar ik kan me niet voorstellen dat je moet vragen wie er is begonnen.'
We hebben een .... prut gesprek. Oh ja, en wel aangifte doen. Ja, zover waren we inmiddels ook wel. Zoon krijgt gips en uren later zijn we weer thuis... 'klein mannetje' krijgt zijn kadootje wel een dag later.
Daar waren we tot nu toe gebleven.
Update:
1.Vanavond kreeg zoon de namen van de gast(en) die dit op hun geweten hebben. Morgen aangifte doen van mishandeling en voorlopig niet uit.... geen zin in.
2. Mevrouw van de fiets heb ik 's avonds nog gebeld, heeft veel last van knie en schouder. Ik baal er echt van. Kon het ook niet voorkomen, was gewoon domme pech. Het was ook niet mijn schuld, zij moest stoppen maar door sneeuw werd het remmen glijden
Neneh @ 09:42 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 22 december, 2010
2 jaar alweer, waar blijft de tijd
'Klein mannetje' is vandaag jarig, 2 jaar alweer. Waar blijft de tijd. Twee jaar geleden was het wel weer spannend natuurlijk. Alles was tot die tijd goed gegaan en de buik van schone-dochter daar kon je niet omheen. Nou ja, je kon er wel omheen, je moest alleen even omlopen... Tot 22 december, net voor Kerst, Noël werd geboren. Mooier kan toch niet. Schone-dochter heeft zich keurig hersteld en 'klein mannetje' eet de kilo's erbij want hij groeit en groeit en groeit. Leerde lopen, leerde praten,
leerde klimmen, klimmen, klauteren, klimmen, klauteren.........
Ik heb ook wel banken en stoelen in huis maar het liefste zit hij op de tafeltjes en sleept hij de stoelen naar de plek waar hij anders niet bij kan. Het aanrecht bijvoorbeeld. 'Dat is niet grappig' zeg ik dan. En hij zegt het ook, maar met een lach en ik smelt
Ik smelt iedere keer weer.....
Hieperdepiep, mijn kleinzoon, 'klein mannetje' Noël is 2 jaar
Neneh @ 11:13 am
nou zeg al
9 keer gebabbeld.
Tweet
dinsdag 21 december, 2010
Woord van de dag
In het nieuws de waarschuwing dat er woensdag extra controle is op de wegen waar de snelheidsdeken ligt. U bent nu dus dubbel gewaarschuwd want voor vandaag is
Snelheidsdeken
het woord van de dag en voor morgen een waarschuwing om vooral rustig te rijden.
Neneh @ 07:26 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
De korste dag, de langste nacht.....
Rond 21 december is het midwinter: de kortste dag en de langste nacht van het jaar. Na een periode van verstilling en inkeer gaat het wiel van het jaar weer langzaam draaien richting een periode van licht en vruchtbaarheid. Straks is er weer een jaar vol nieuwe mogelijkheden. Een mooi moment om samen te bedenken welke waardevolle dingen van de afgelopen tijd je graag zou willen bewaren, maar ook wat je los wilt laten.
Neneh @ 08:44 am
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
maandag 20 december, 2010
Woord van de dag
Vanmorgen hoorde ik een Zuiderbuur vertellen dat de vliegtuigen niet ontijzeld kunnen worden omdat het product voor het ontijzelen op is. Pas woensdag kan er weer gevlogen worden.De vliegtuigen worden bespoten met ontijzelende vloeistof.
Eerlijk gezegd kreeg ik het al koud bij de gedachte. Daarom, voor vandaag is het woord van de dag
Ontijzelen
Met dank aan Maria, met wie ik graag een potje ga scrabbelen!
Neneh @ 07:16 pm
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
zondag 19 december, 2010
Het heeft een dakje met witte stippen
Neneh @ 08:35 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 17 december, 2010
Leef je nog
Dochter belt en vraag 'ehm, leef je nog? Je twittert niet, op je log alleen maar vogeltjes en ik hoor niks.'
Nu hadden we elkaar 2 uur daarvoor nog gesproken alleen liep ik toen in de winkel met een stampvolle kar. Kon niks meer bij, het gleed er al bijna uit... komt niet zo vaak voor in het jaar maar zo tegen kerst...
Hoor je me zuchten
De schappen waren nog redelijk gevuld en toch heb ik niet alles. De winkel was in de war en ik ook. Dus mag ik volgende week nog een keertje en dan voor een klein beetje boodschappen. Het was wel weer genoeg vandaag
Maar of ik nog leefde vroeg dochter die ik dus 2 uur daarvoor nog aan de telefoon had. Wat had ze gedaan..... broodjes in de fik gezet, wat vervolgens een vreselijke rookontwikkeling had gegeven met nog veel meer stank
'Help, hoe krijg ik de stank weg'
Zo'n telefoontje.
Ik leef dus nog wel, ik ben aan het scrabbelen, zei ik.
En die vogeltjes, ik krijg er geen genoeg van.
En twitteren... even vergeten. Ik ben ook niet de hele dag aan het twitteren. Ik heb 2 dagen op dat schattige 'kleine mannetje' gepast, en in de middagen ook nog op 'oma's grote vent' die zo'n beetje aan het eind van zijn latijn was. Veel te laat naar bed gisteren, veel te druk op school.
Vakantie
Wat me weer op andere ideeën brengt.
Genieten
Van vogeltjes.........
Neneh @ 10:28 pm
nou zeg al
5 keer gebabbeld.
Tweet
Je kunt toch niet stoppen met kijken en kijken en kijken...
*klik*
Neneh @ 11:43 am
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 15 december, 2010
Het pad naar 2011....
Het pad naar het bezoekerscentrum in het Dwingelderveld is sneeuwvrij gemaakt en lantarentjes wijzen de weg naar de voordeur.
Binnen is het sfeervol verlicht en het ruikt er lekker. Warme appelcider om mee te beginnen is nog niet zo’n gek idee. Het vaste team aan medewerkers ontvangt vanavond de hoofdgasten, de vrijwilligers. Gidsen, tuingroep, educatievrijwilligers, baliemedewerkers, iedereen die maar iets op vrijwillige basis voor het bezoekerscentrum, voor Natuurmonumenten doet. Het is een bonte verzameling mensen die één ding deelt. Het groene hart, de natuur. We zien elkaar zelden allemaal tegelijk. Het zijn de activiteiten waarvoor we naar het centrum komen en die zijn zo verschillend. Ik kan haast zeggen dat er collega vrijwilligers bij zijn die ik 1 of 2 x in het jaar zie. Het is dus heel fijn om op zo’n avond bij elkaar te zijn om eens van gedachten te wisselen. Er gebeurt best veel in een jaar, niet alleen met de mens, ook met de natuur, met de plannen voor het Dwingelderveld, met de vaste medewerkers. Het is gezellig en de tijd wordt weggepraat tot er de maaltijd is. Het ziet er heel smakelijk uit, goed verzorgd en de keuze is reuze. We laten het ons smaken.
Tot er een sein is dat we om 7 uur gaan vertrekken en geen seconde later. Het brengt iedereen in beweging, warme jassen en mutsen, stevige stappers en handschoenen aan. Naar buiten, waar alle lantarentjes ons de weg wijzen. Als iedereen buiten is nemen we de lantarentjes mee en lopen met de hele groep richting grote stille heide….
Het duurt niet lang voor de eerste roept dat we naar de schaapskooi gaan, wat waar is. Schaapsherder Menno doet de lampjes aan in de stal, de schapen lijken gestoord in hun nachtrust maar ze mekkeren niet. We lopen om de stal heen en horen in de verte vioolmuziek. Het licht straalt dun naar buiten en wij worden door de muziek naar binnen getrokken. “Er gaan veel makke schapen in één hok” gaat hier wel op want we passen er allemaal in. Op de strobalen kunnen we zitten en in de hoek mekkert moederschaap. We zien een lammetje en hebben echt het gevoel dat we in een andere wereld terecht zijn gekomen. Ultiem genieten met muziek en gemekker.
Warme chocolademelk maakt onze harten nog warmer en de kerstliederen klinken heel bijzonder. Ondanks de kou lukt het aardig met de violen. Luid applaus met handschoenen aan is best knap en viool spelen met -4 op de thermometer is nog veel knapper. Moederschaap mekkert nog een keer en komt voorzichtig kijken. Het lammetje blijft achter de moeder staan, ook wel nieuwsgierig maar beslist nog geen held. Als de violen worden opgeruimd komt er een verhaal van Anne de Vries, toepasselijker kan haast niet. Het verhaal over het jagen op eenden en bijna verdrinken in het veen, we zien het gebeuren, zo dichtbij was de natuur nog nooit.
Dan is het stil……… van verwondering.
Met een persoonlijke groet verlaten we de stal en staan we in de vrieskou te kijken naar de heldere hemel, wassende maan en sterren die stralen. Voor ons de grote stille heide
Als ik weer in de auto zit en naar huis rijd prijs ik mij zo gelukkig dat ik als vrijwilliger mag werken bij Natuurmonumenten, bij het mooiste bezoekerscentrum Dwingelderveld.
Neneh @ 04:43 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
dinsdag 14 december, 2010
Zal het leren in de wereld veel liefde te ontdekken....
Als een kind steeds de les wordt gelezen
wordt het een kritiekaster
Als een kind dikwijls wordt afgetroefd
wordt het een vechthaan
Als een kind bij herhaling in de hoek wordt gezet
krijgt het een schuldgevoel
Als een kind aanvaard wordt
leert het anderen aanvaarden
Als een kind aangespoord wordt
leert het creatief te zijn
Als een kind gewaardeerd wordt
leert het anderen waarderen
Als een kind recht mag ervaren
leert het rechtvaardig te zijn
Als een kind in zekerheid mag leven
leert het vertrouwen te hebben
Als een kind nu en dan wordt geprezen
zal het in zijn eigen mogelijkheden geloven
Als een kind in liefde en vriendschap mag leven
zal het leren in de wereld veel liefde te ontdekken
Het is al weer een paar jaar geleden, om precies te zijn bijna 5 jaar, dat ik bovenstaande op mijn log had gezet. De reden... ach,'oma's grote vent' die toen een klein mannetje was, pas geboren, 6 weken te vroeg en zo kwetsbaar klein.
Het is alweer een paar jaar geleden, binnenkort is hij 5 jaar en ik zie hem groeien, gevoelig hartje als hij is. Ziek thuis want ook de buikgriep laat hem niet met rust. Hij gaat naar school, hij gaat naar de opvang na schooltijd en in vakantie de hele dag, 2 hele dagen. Zo ging het al die jaren. Eén dag in de week bij mij, ik heb het niet willen missen. Kinderen leren wat ze leven....
Mijn hart huilt bij het het nieuws van de laatste dagen, in Amsterdam en Zuidwolde. Mijn hart huilt om die kinderen, die kwetsbare kinderen. Ons in de handen gegeven om ze fijne volwassen mensen te laten worden...... dat ze leren wat ze leven.
Mijn hart huilt en ik kan met veel moeite mijn tranen bedwingen als ik eraan denk.
De discussie hier in huis is niet van de lucht. Mensenmens als ik ben, ik heb hier zoveel moeite mee.
Ik zou wensen dat ieder kind in liefde mag leven.....
Neneh @ 11:02 pm
nou zeg al
6 keer gebabbeld.
Tweet
Waarom, waarom plagen jullie mij ieder jaar zo?
Als ik de deksel op til zie ik de doosjes, de gekreukelde papiertjes, sommige al ouder dan ik zelf ben denk ik, de glittertjes en het houten kribje. Alles lijkt redelijk geordend maar ik moet toch even nadenken wat ik nu als eerste zal pakken.
Ik haal eerst alle houten kerststalfiguren maar uit de doos. Die wil ik vandaag niet opzetten en misschien wel helemaal niet dit jaar. Met de kerststalfiguren komen de eerste glimmende draadjes ook uit de doos en zie ik een klein tasje met nog meer papiertjes. In ieder papiertje zit iets gewikkeld. Het meest kwetsbare zit in een papiertje. De trompetjes, de belletjes en engeltjes van glas. Kwetsbaar als het is. En oud ook. Voorzichtig sla ik de papiertjes open en zo worden alle schatten zichtbaar, klaar om in de nepkerstboom te hangen. Ik probeer altijd van te voren te verzinnen hoe ik de boom ga versieren om er vervolgens na een poosje achter te komen dat het plan niet werk en dan gewoon aan de slag ga met wat er nog over is. 'Alles' er maar in dit keer.
Voor de kleinkinderen heb ik een kleiner boompje met hangers die ze er zelf uit kunnen halen en weer in kunnen hangen. Mochten ze het leuk vinden dan is dat geregeld.
Uiteindelijk hangt bijna alles in de boom op de engeltjes na. Die vereisen een andere aanpak want de engeltjes weten zich nooit goed te gedragen. Altijd als ik ze op hang draaien ze mij de kont toe dus ik probeer de draadjes waaraan ze komen te hangen zo goed mogelijk te ontwarren. Geen draaiingen die ik niet wil zien. Één voor één hang ik ze in de boom. Van porselein, glas, stro, jute en hout. Bij de eerste gaat het al mis en aan het einde van het liedje versieren hangt er nog een met een lachend gezichtje de kamer in te kijken. De rest heeft zich omgedraaid. Ik zie alleen de vleugeltjes en de billen. Om moedeloos van te worden.
‘Waarom, waarom plagen jullie mij ieder jaar zo’, vraag ik hardop.
Ze zeggen niets terug.
Neneh @ 11:49 am
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
Druk met de ballen!
Het is al 33 jaar geleden dat ik druk doende was met de ballen, kerstballen. Geheel in eigen stijl wilde ik als pasgetrouwde deerne de kerstboom inrichten zoals niemand anders het had. Idealen zijn er om te hebben, te koesteren en uit te voeren toch. Dus 33 jaar geleden had ik een plan en dat heb ik uitgevoerd. Kerstballen, zelfgemaakte kerstballen in allerlei maten en met heel veel spelden en pailletjes en kraaltjes. Geel, paars, roze, rood en groen kleurtjes. Ballen van piepschuim dienden als basis en verder was het gewoon invullen. Ik heb me echt suf geprikt 33 jaar geleden. De kerstboom was ook niet echt heel klein dus er moest hard gewerkt worden. Het was onze eerste kerst met onze eigen boom en nu met onze eigen ballen. Jaren en jaren konden we vooruit. Na 6 januari de ballen weer in de doos, nieuwe kerst, nieuwe ronde. Soms wat herstelwerk maar echt, de meeste jaren was het ontzettend genieten als de ballen weer tevoorschijn kwamen. Met de kinderen kwamen er ook andere dingen in de boom. Dochter was heel goed in het ruilen met de kerstspulletjes van oma. Zo hing ineens een rode bal van glas in de boom. Haakje eraan en glimmen maar. Natuurlijk werden er dingetjes gemaakt op school die ook in de boom gehangen werden. En mijn voorliefde voor kerstengeltjes loog er ook niet om. Jaren achter elkaar kocht ik voor mijn gevoel de mooiste engeltjes voor in de boom. De ballen maakten langzaam plaats voor allerlei andere dingen. Belletjes, engeltjes, houten hangertjes. Tot ik in een Ariadne patroontjes vond voor andere kerstboomhangers. Weer werd er gewerkt, keihard gewerkt en weer had ik iets in de boom hangen wat ik echt net zo leuk vond. Geborduurde beertjes, poesjes in een sok en een sneeuwpop. Mijn kerstboom was de mooiste! We verhuisden een paar keer, de ballen gingen mee. De boom werd groter of kleiner en ineens was daar de overgevoeligheid die ervoor zorgde dat de echte kerstboom werd vervangen door een neppert. Dochter nam het kerstboomversieren ook wel eens van mij over. Ik kon het maar moeilijk loslaten eerlijk gezegd. Dat begon 33 jaar geleden en bleef lang mijn ‘ding’. Vorige week, na Sinterklaas, kwamen de nepkerstboompjes de kamer weer binnen. De lampjes aan en stralen maar. De dozen met de ballen nog op de zolder en wij beide ziek en geen zin in de ballen.
Tot vandaag, nu is er weer een feestje in de neppert. Het glimt me tegemoet, het stemt me blij.
Op die engeltjes na!
Maar dat is een ander verhaal
oh, en nog even luisteren
Neneh @ 07:23 pm
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
zaterdag 11 december, 2010
Apekool genoeg om alles te laten schieten
Dus had ik kaartjes gekregen voor een voorstelling van Speelman&Speelman op vrijdag 10 december maar voelde ik me zo apekool dat ik op woensdag de knoop doorhakte en de kaartjes terug gaf om er iemand anders blij mee te maken. Helaas dan. Dus had ik mee willen lopen met de fakkeltocht voor Amnesty, gewoon om een punt te maken. Maar ook hier had ik de knoop al doorgehakt op de vrijdagmiddag, niet naar Speelman&Speelman en ook niet naar de fakkeltocht. Apekool was het. Lange Frans was ook in de buurt, als het niet op 10 december was had ik kaartjes gehaald en dan had ik dat ook af moeten blazen….
Al met al voelde ik me apekool genoeg om op zaterdag te roepen ‘maandag ga ik naar de huisarts’
Neneh @ 11:48 pm
nou zeg al
0 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 10 december, 2010
Nobelprijs voor de Vrede uitgereikt aan een lege stoel
'Geef mij één straal licht'
Een gedicht van de Chinese dissident Liu Xiaobo voor zijn vrouw Liu Xia, gedateerd 31 januari 1997. Liu zat toen in een werkkamp, van 1996 tot 1999. In 2008 werd hij opnieuw opgepakt; hij zit nu een gevangenisstraf van elf jaar uit.
Voor Xia
De hemel is te weids en vaal
om met mijn zielsogen te doorgronden
Geef me één druppel regen
die de betonnen vloer laat glanzen
geef me één straal licht
die laat zien wat de bliksem wil
Zeg me één woord
en je opent deze deur
waardoor de nacht naar huis kan gaan.
Vertaling: Daan Bronkhorst
Neneh @ 04:46 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 9 december, 2010
Het grote oog......
Vandaag in mijn huis
Meet Sherlock!
Neneh @ 10:42 pm
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 8 december, 2010
Avondrood prachtig om te zien.. ik wil hem u niet onthouden ook
Met één oog zag ik het woord avondrood voorbij komen op twitter en ik keek eens naar buiten..... Ik woon in een straat waar de zon niet opkomt en niet ondergaat. Of, de zon komt op boven de kerktoren en huizendaken en gaat onder achter de kerk, de molen en de daken van de huizen. Dat is mijn horizon. Volgens mij ook het enige minpunt(je) aan wonen waar ik woon. Keuze, het is een keuze.
Maar het woord 'avondrood' triggerde mij en ik keek dus naar buiten. Ik moest opstaan om eens verder te kijken.. ik moest naar buiten om het goed te aanschouwen en de camera deed de rest...
Ik zet de foto zo zichtbaar op twitter en krijg 4 berichtjes:
*Breng mensen op gedachten! Mooi hoor en fijn om je foto te zien. Dank je.
*Stoer in 't avondrood staat daar, de eik. Mooie kroon met grillig gevormde takken, prachtig zichzelf te zijn...
*Hier was het ook prachtig! Alleen was ik te druk met konijnenhokken schoonmaken dus geen foto! :-(
*een kerel van een boom.. #eik
Ik deel dus het avondrood met mensen die ook naar de lucht kijken of een foto zien.
Dat vind ik fijn en daarom wil ik hem u hier niet onthouden. De Eik, de luchten.
Neneh @ 09:35 pm
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
dinsdag 7 december, 2010
Gilletje
Vanmorgen was het rondje met de hondjes niet echt grappig. Ik heb zelfs een gilletje laten horen, glad!
Neneh @ 09:37 am
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
maandag 6 december, 2010
Of ik nog iets te vertellen heb...
'Nou, als ik zo op de bank lig dan beleef ik weinig', zeg ik aan de telefoon. 'Behalve dan dat 'Klein Mannetje' en 'Oma's grote vent' langs kwamen'.
Hun schoen was gevuld terwijl ze door het slechte weer niet eens de schoen konden zetten. 'Oma weet raad' dus het kwam helemaal goed. 'Klein mannetje' pakt een cadeautje uit, nee, hij is het van plan maar eerst moet de chocoladeletter uit de doos. 'Cocola Oma'
Dan gaat hij verder met uitpakken en loopt twee tellen later te dansen door de kamer. 'Klei.. klei'
Het is helemaal goed, hij is blij. Rent voor ieder papiersnippertje naar de prullenbak en stoot vervolgens genadeloos zijn hoofd om na al dat gestuiter binnen 2 tellen te slapen als ze net in de auto zitten. Dat hoor ik pas later en het verwondert me niks. Hij geniet met meer dan volle teugen en door zijn genieten......
heb ik weer iets te vertellen.
Neneh @ 01:09 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
zondag 5 december, 2010
10
Tijd voor 10
10 dingen van narigheid die bij een fikse verkoudheid horen:
1. Niezen en nog eens niezen. Soms heb je net je mond vol brood... helaas.
2. Hoesten, heel veel hoesten, zo erg hoesten dat je van ellende niet meer weet hoe te zitten of te liggen
3. Spierpijn.... je wist echt niet dat je zoveel spieren had
4. Koorts, koude koorts, hete koorts, hoge koorts.
5. Snotteren, zoveel dat je kunt zwemmen in de zakdoeken
6. Smakeloos! Alles, maar dan ook echt alles is smakeloos
7. Reukloos! Need I say more!
8. Dromen, woest en wild. En dan 's morgens doodmoe ontwaken, de hele dag glazig kijken en vooral geen droom meer kunnen navertellen.
9. Vitamine C, bruistabletten, neusspray, neusdruppels, zakdoeken, pilletjes tegen de hoest, drankjes tegen de hoest, paracetamol grootverbruiker. Je koopt je arm aan middeltjes die je hier doorheen moeten slepen.
10. Zere keel, heb ik de zere keel al genoemd? Die is namelijk het ergste vandaag. Zo erg wens ik niemand toe maar als je het wel krijgt dan wens ik je nu beterschap
Heel veel beterschap ook.
De 10 van Beterschap
1. Sinaasappeltjes, geperst
2. Kussentje, kleedje, bank en afstandbediening
3. Post, gewoon gezellige post
4. Voor als de ogen wel weer open willen een boek, een lekker boek
5. Beterschap wensen van mij, die doen het ook altijd goed :)
6. Hittepit aan de buik en de voeten en om de nek, maakt niet uit, als het maar lekker warm is
7. Sjaal om de nek!
8. Dat er even voor je gezorgd wordt, niet te lang, dat gaat vervelen, maar als het heel erg is dan is er niets zo fijn als er even voor je gezorgd wordt.
9. Vooruit, je hoeft niets, alleen beter worden.
10. Beter zijn en dan weer aan de slag
Duurt een dag of 5 dan knap je op!
Ik ben op de helft
Neneh @ 10:33 pm
nou zeg al
9 keer gebabbeld.
Tweet
zaterdag 4 december, 2010
'tingeltangelengeltjes'
We lagen naast elkaar in het donker en ineens begon lief over de heldere tingeltangel in de gang. De klok sloeg namelijk 12 uur, het was ons weer eens gelukt. Steeds op tijd naar bed mislukt 9 van de 10 keer. Dus was het nu ook weer eens gelukt. Soms overdenken we de dag nog even, in het donker kan je zo lekker wegpraten, door niets en niemand afgeleid. Maar nu was er het heldere geluid van de klok. Zo kwamen we op de het geluid van…
‘Hoe heet zo’n ding ook alweer?’
‘Iets met engeltjes?’
‘We hadden thuis een echte’
‘Ja, dat weet ik nog, van koper, waar zou die gebleven zijn?’
Onder de dekens halen we onze schouders op. Weg, zoals er zoveel weg was uit het ouderlijk huis na een aantal slechte jaren en veel mensen over de vloer.
‘Vermoedelijk hebben ze het zelf weg gedaan met de verhuizing, toch geen kleine kinderen meer in de buurt’. ‘Ja, dat zal wel, ik heb het nooit meer gezien.’
‘Jammer eigenlijk. Zouden ze er nog zijn, die tingeltangelengeltjes?’
‘Bij mijn moeder stond er ook eentje te tingelen als we Kerst vierden bij haar, waar is die dan gebleven?’
Wat veel vragen zo in het donker, zonder antwoorden in slaap vallen is ook zoiets.
‘Morgen maar eens even zoeken op internet’
Neneh @ 09:21 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 3 december, 2010
Vandaag in de krant..
Mijn winterse foto
Neneh @ 09:54 pm
nou zeg al
7 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 2 december, 2010
Grappig....
Klein mannetje was vandaag over de vloer en behalve dat hij alles na zegt is er ook .... 'dat is grappig' of 'dat is leuk'
Grote vragende ogen die glinsteren van de pret! Of het grappig is... heel grappig. En lief ook. Soms is het niet grappig en dan zegt hij 'niet grappig?' waardoor het toch weer grappig wordt.
Hij is leuk! Klein mannetje, hij is grappig en leuk
Neneh @ 10:02 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 1 december, 2010
tijd voor 10
10 in de winter.
-10 graden
+10 graden, het kan allebei in de winter. De afgelopen jaren (2009 niet meegerekend) was het meer + dan -
En je kunt zeggen wat je wilt.... - heeft wel iets. Het maakt het winterbeest los in de Nederlander.
Dus 10, van mijn winter
1. Mutsen tijd, ik ben echt gek van alle soorten mutsen
2. Dekentje, hittepit, gordijnen dicht, kaarsjes aan, cocoonen is echt heerlijk in mijn winter
3. Dikke truien, warme vesten, sjaals en handschoenen! Kom maar op
4. Brrrr van buiten komen en je warmen aan de kachel. Zo lekker
5. Wandelen in de sneeuw, iets mooiers kun je van de wereld op dat moment niet maken.
6. Maar ook ..... au, mijn handen killen door
7. Ik nies me te pletter!
8. Ik heb geen zin naar boven te gaan, het is er zo koud
9. Of uit bed stappen 's morgens, als de kachel nog niet aan is
10. Ik weet het, je houdt er van of je haat het maar het heeft wel iets en ik verlang hevig naar de lente!
Maar wat vind jij van de winter, naast de kou is .......
Nederland kleurt blauw op 1 december 2010 
Koud hè!
Neneh @ 01:16 pm
nou zeg al
7 keer gebabbeld.
Tweet
Kriebeltrui
Ik zit in de klas
Ik zit op mijn stoel
Maar mijn kriebeltrui
die jeukt maar door
En de juf vraagt,
'Wat heb jij toch vandaag'
#frederique blom, 9 jaar
Neneh @ 12:41 pm
nou zeg al
0 keer gebabbeld.
Tweet