« Brood en rozen | Main | Wie is de Mol »

donderdag 10 maart, 2011

die telefoon staat roodgloeiend...

Kwam dat even goed uit, de oven was ook roodgloeiend. 'Die is van mij' had kleinzoon al aangegeven toen ik het deeg in het bakblik schepte. Om vervolgens aan te geven dat bij zeker niet hoefde te proeven... 'is nie lekker'. En daar kon ik het mee doen want wat ik er ook tegenin bracht, ik had geen gelijk. Mixen had ik al met hulp gedaan, hij sleurt de stoel van bij de eettafel naar de keuken, steunt en kreunt maar krijgt de stoel voor het aanrecht. Klimt op de stoel en gaat er pas weer af als alles klaar is. Tijdens het mixen ligt zijn handje voor de mijne. 'Helpen!' dat is wat hij wil doen. Ondertussen kijkt hij goed rond, wil nog een ei breken met zijn tanden. Ik voorkom een smeerboel en leg uit dat het ..... nou ja. Hij weet het beter. We hadden al een aantal aanvaringen gehad, hij en ik. Zijn mama bracht hem en hij wilde de jas niet uit. 'Hoeft niet' ...
Ik had me voorgenomen de boodschappen alvast te halen zodat ik morgen iets minder drukte heb. Dus samen boodschappen doen....
Hij weet wat hij wil.
Niet in de kar, in het speciale kinderstoeltje! Dus worsteling nummer 1. Ik heb echt geen zin 10 keer de winkel rond te gaan om te zien waar hij uithangt. Hij wilde namelijk zijn 'eigen' karretje en drukte alles aan de kant. Ook oma.. ahum.
Niks ervan. In de houdgreep, in de kar. Het duurde voorbij de bananen en toen was de boze bui over. Tot bij de kazen, daar wilde hij de 'Bob de Bouwer' boterhamworst hebben. 'Dat neemt jouw mama wel mee', was mijn antwoord. Maar dat was niet ok. Hij was boos en ging zitten griepen en piepen in de kar. Hoofd voorover op zijn gevouwen armpjes. Als een volleerd acteur. Het volgende probleem was de keuze van de soep en de eitjes en het brood..... alles wat ik meenam moest terug en hij had een ander idee.....
Jammeren....
Zo af en toe kreeg ik een blik van 'je kunt het oma, wees sterk' naar me toe. En zo winkelden wij de kar vol en weer leeg. Hij kan reuze goed helpen met uitpakken en de roze koeken vasthouden was zijn opdracht. Tot we thuis waren. Ik kon regelmatig zijn 'bui' ombuigen naar 'normaal' gedrag maar het koste enige moeite.....

Eenmaal thuis mocht de jas eindelijk uit en was het roze koeken tijd. Hij had er zin in. De bank en de vloer mochten ook mee-eten. Opa vond dat minder maar ja, je bent 2 en je wilt het zelf regelen. Zo kwamen we aan het bakken van een cake en hij prutste ondertussen met magneetjes en viltstiften. Van alle kleuren een streep... ook op de vingers 'Doekje Oma' en 'schone luier' en 'nog een drinken'. En 'nee, hoef nie brood'
Nou, dan niet, je zult er heus niet van omvallen...

Of toch wel, zomaar. Hij gaat liggen met zijn handen onder zijn hoofd, laat zijn oogleden zakken en slaapt.

Dat kleine draakje is om op te eten als hij slaapt. En ik maak snel een paar foto's voor hij weer wakker wordt om aan de volgende tocht te beginnen. De dag is nog lang en oma zijn is met hem geen minuut saai.....
'Ga je mee, gaan we broer halen!'
Natuurlijk gaat hij mee. Bij school herhaalt hij een staaltje toneel en krijgt hij andere moeders wel aan het lachen om zijn malle gedrag. Het gaat allemaal over, de glimlach verdringt alle boosheid en tranen.
Broer is vrij, wij gaan weer naar huis en we spelen tot mama hen komt halen....

Neneh @ 10 maart 2011 13:09

Comments

Plaats reactie