« Wil jij foto's maken en dan het liefst de hele dag? | Main | Er verdween iets aan de horizon ..... »

vrijdag 15 juli, 2011

Het was een bijzondere ontmoeting bij de superdieren...

Vanmiddag even op het fietsje een paar broodjes halen en nog wat lekkers voor op de broodjes. Lief is me al de hele dag al druk bezig om de ellende aan de kamervloer te herstellen. Dat is geen klein klusje, dat is een grote klus. Net als het vullen van de Superdierenboek. Dat is ook een klus. Via twitter en de snailmail zijn er al heel wat Superdierenkaartjes heen en weer gegaan. 'Mijn' boeken zijn bijna vol. Ik begon met één voor Nick maar zag dat het te leuk was en ben aan een tweede begonnen. Maar ik mis nog een paar kaarten, nog 4 op het moment dat ik naar de winkel fiets. Ik ga nog een paar scoren, zo had ik gedacht. Maar helaas, de bakken zijn leeg en ik zie bij de klantenservice een mevrouw staan, gebogen over een bak.... vol kaarten! 'Ha, daar moet ik zijn', denk ik bij mezelf. Dus als de tas ingepakt is loop ik er op af. 'Had ik mijn bril maar bij me! En de nummers van de 4 die ik nog moet',
Helaas, geen bril en zonder bril zijn die kleine ... cijfers echt niet te lezen. Ik groet de mevrouw en vraag of het allemaal lukt. Ze begint te vertellen dat ze twee boeken vol heeft voor haar kleinzonen en dat ze net 2 weken geleden bedacht heeft dat ze haar kleindochter ook een boek vol kaartjes wil geven. 'Maar, zo zei ze, ik heb al zoveel kaartjes weggegeven en nu zijn ze er niet meer. Ik moet er nog ...'
'Ik heb veel dubbele,' zeg ik tegen haar.
'Die heb je zeker niet bij je?'
'Nee, dat niet. Net als mijn bril en de nummers die ik nog moet.'
'Woon je in de buurt?'
'Heb je een emailadres voor mij, dan kan ik kijken wat ik voor j.....'
'Ehm, nee, ik weet niet precies dat gedoe met mail... nee,'
'Ik woon in de buurt...... je mag ze halen!', zeg ik stellig.
Ze is blij verrast en schrijft gelijk mijn adres. 'Dan wil ik de nummers die jij nog zoekt en ga ik die ook voor jou zoeken.'
'Deal'
Ik fiets naar huis en vertel lachend dat er zo meteen een omamevrouw komt die net zo gek is als deze oma. 'De boeken moeten vol, het is een opdracht'
Maar lief vindt het nog niet zo gek, zo kun je elkaar helpen en zo is het.
Net als ik een hap van het heerlijke broodje in mijn mond heb belt ze aan. Ik neem mijn schatten mee en ben uiteindelijk 50 kaarten kwijt en zij is zo blij.... ze telt, ze moet er nog wel een aantal maar morgen gaat ze nog ruilen met mensen en ...... ze is zo blij. Ze neemt 'ruilkaarten' van mij mee en 'als ik ze voor je heb dan doe ik ze in de brievenbus.'
Nou ja, dacht ik bij mezelf, dat is wel heel leuk maar dat gaat vast niet gebeuren. Zij woont niet in de buurt.....
Ik duik de tuin in, onkruid wieden, weer en wind had vrij spel en nu ben ik aan de beurt.
Ineens stopt er een auto........ zij stapt uit en geeft me een doosje met chocolaatjes en de ontbrekende kaartjes....
'Ik moet er nog.... 1'
En daar was ze dus vanaf 1 uur in de middag mee bezig, het was inmiddels na vijven. Ze bedankte me nog een keer, was heel blij met mij en ik met haar en ik zie haar waarschijnlijk nooit meer maar ze is een hele aardige omamevrouw!

Neneh @ 15 juli 2011 21:54

Comments

Plaats reactie