zondag 31 juli, 2011
Stiefkieke'n!
Dat was in Orvelte.....
212/365
Neneh @ 09:14 pm
nou zeg al
0 keer gebabbeld.
Tweet
zaterdag 30 juli, 2011
De laatste zaterdag in juli
Er waren toch jaren dat we 'vast' zaten aan de zomervakantie zoals de school die voorschreef. Je kon er gewoon niet om heen. Hele volksstammen hebben er ook nu last van. Het hele voorjaar kijk je naar buiten en zit je binnen, het hele voorjaar gaat in geuren en kleuren aan je voorbij want de kinderen zitten op school, de studenten lopen stage, de plannen voor de zomervakantie worden gemaakt. Zo deden wij dat ook. Jaar in, jaar uit. De afgelopen 3 jaar is het anders en hadden we zo onze weekjes 'uit' in het voor en najaar. De zomer werd er gewerkt. Dan hadden we het wel weer eens over een vakantie in Bretagne en de zee die roept maar we bleven plannen maken in voor en najaar. Dit voorjaar hadden we onze vakantie begin juni. Daarna was het nog even warm want ik herinner me toch een excursie waarbij iedereen zuchtend en steunend de eindstreep haalde. Nog 5 weken, nog 4 weken, nog 3 weken. Het midden van het land begon aan de vakantie, het zuiden een week later, het noorden 2 weken later en daarvan is nu 1 week voorbij. Verregend of verkleumd. Zoiets. Dus nog 5 te gaan en voor de eerste lichting nog 3 weken. Dan openen de schooldeuren weer en moeten alle kids er weer een jaar tegenaan. Maar die vakantie. ... hoelang gaat het nog duren voor de zomervakanties in voor en najaar vallen en dat we in de zomer best kunnen werken.... want dan is het koel en donker!
Hier wordt ook nog steeds gewerkt, de steiger staat nog op de poten, 9 meter de lucht in, maar het einde is in zicht. De kast staat weer in de kamer, de dozen zijn uitgepakt. Het stof is enigszins verwijderd en vandaag heb ik de vloer van de kamer eens flink onder handen genomen. En dan is het heerlijk om even met blote voeten over de schone houten vloer te lopen, te genieten vanuit de 'luie' positie met een kommetje lekkere soep in de handen. Maar dat zien jullie dan weer niet op de foto.
En met vakantie gaan we pas weer in het najaar al denken we er toch over om volgend jaar de zomer eens te proberen in Bretagne, misschien dat ......
211/365
Neneh @ 10:32 pm
nou zeg al
0 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 29 juli, 2011
"Het huisje dat wacht"
Het is een project, een kunstproject, met echte Kunstpost en kunstenaars in de Drentse natuur, in een heideveld, zonder stromend warm water want de pomp moet bedient en het water verwarmt. De deuren gaan, als het weer het toelaat, ieder weekend open en vanmorgen maakte ik kennis met de bewoners. Maria en Victor want iedere keer is er een ander te gast in 'het huisje dat wacht', bij Maria. Ik heb iets met die naam, dat zal het zijn. Maria klinkt gewoon goed en deze Maria ziet er ook nog eens heel leuk uit. Met een bos krullen om jaloers op te worden. Haar project krijgt gestalte op de Drentse heide en iedereen die langs komt mag meegenieten. Of iedereen die zich aanmeld voor de kunstpost krijgt kunst thuis. Dat is best een beetje spannend want wat zou het worden, wat zou het zijn en hoe mag je mee genieten of deelgenoot worden van de kunst.
Ik vind het vooral spannend, helemaal na vandaag want 'het huisje dat wacht' staat op een uniek stukje grond in Drenthe en daar wandel ik graag... of ik fotografeer...
Ga je mee.... naar "het huisje dat wacht"
Neneh @ 10:42 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
Van die beestjes die er wel zijn maar die je niet wilt zien....
Dus zoeken we tussen de grasjes, in de composthoop, onder stenen en in holletjes naar die beestjes die we liever niet zien en al helemaal niet graag in huis hebben maar die wel superslim zijn en zeer nuttig. Behalve de slak dan want die eet je tuin leeg. En als ik dat al toe sta dan is het in de nazomer en niet in de lente. Toch zijn ze nuttig en als je ze goed bekijkt ook nog leuk. Met heel veel pootjes of kleurtjes of mooie oogjes.
Het hele spul komt voor een paar uurtjes in een bak terecht en wij gaan in gesprek met kinderen en hun papa's en mama's. Vandaag was het geen opa&oma dag. Die vonden het vast te koud. En dat was het bij tijd en wijle ook wel. Nee, geen klaagzang. 'Hatsjoe', zegt genoeg!
De kinderen die meededen vandaag waren superslim, net als de kriebelbeestjes en ze hadden het echt naar hun zin. Veel gezien, veel gevangen, veel geleerd en zelfs meegenomen naar de tafel om samen verder te ontdekken.
Een ventje kwam aanlopen met een potje in de hand, hij had op zijn eigen laars een rups gevonden. Wij hadden eigenlijk alleen maar de rups van de Sint Jacobsvlinder in de bak dus deze rups was wel weer bijzonder. Het is een heel gepuzzel om uit te vinden wat voor rups het is want de waardplant?? was de laars. Nee, dus! Het is een satijnvlinderrups!
Mooi wel.
Dus was er in het reactiebakje een discussie tussen Cheet en Neneh :) Heerlijk, nietes, welles, nietes, welles. Maar desalniettemin is het leuk om te kijken naar rupsen en is het al helemaal leuk om te weten welke het is.
De twijfel ging tussen de Satijnvlinder en de Gevlekte Groenuil en die laatste heeft gewonnen. Zo zie je maar weer. Het is in een boek toch moeilijk, van een foto ook en ineens via een foto op internet zie je de details....
Het blijft een mooie rups. Met dank aan Cheet
210/365
Neneh @ 09:12 pm
nou zeg al
5 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 28 juli, 2011
Vandaag was het een onsje minder....
Niet qua temperatuur, niet qua zonnekracht maar qua energie. Niet mijn energie maar die van de 2 kleine mannen. Heeft de een gisteren overdag nog een tukkie gedaan, gisteravond was slapen niet in trek en ja, dat moet je de volgende dag bezuren. De oudste is in de war van de vakantie, die moet zo wennen aan al die dagen die zo anders verlopen, dat hij vanmorgen al niet al te vrolijk keek.. Ik had er al een beetje op gerekend, ik ken mijn 'pappenheimers'. Grote plannen waren dus niet gemaakt, kleine plannen een beetje. Het was droog en zonnig en warm en de bank was heerlijk. Spelletjes doen, boekje lezen, spelletjes doen, boekje lezen, bankhangen, spelletje doen, filmpje kijken, spelletje doen. Af en toe een hapje eten en wat drinken en dat was het dan wel. Een onsje minder, dat is best goed, voor iedereen.......
Het weer had een onsje meer vandaag, althans in deze hoek van het land. Een goedmakertje voor alle narigheid van de afgelopen weken. En een goedmakertje omdat er alweer iets koelers aan komt. Maar de afsluiter van de dag was weer prachtig...
209/365
Neneh @ 09:31 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 27 juli, 2011
Wij zijn de stempelploeg.....
Wij zijn van de stempelploeg!
We plukken bloemen en grassen, binden boeketten en gesprekjes samen. We versieren en regelen. We zijn de stempelploeg! Vorig jaar had geen van ons dit ooit eerder gedaan maar omdat het vorig jaar dus zo leuk was zeiden we in koor 'als het volgend jaar weer is dan doen we weer mee.'
Dan maken we het nog leuker en zorgen ervoor dat de fietsen niet op het voorplein staat, dat we te zien zijn vanaf ...... ja, vanaf wat. Hoe dan ook, dit keer nemen ze ons serieus, net zoals wij hun serieus nemen.
Ik zoek met zorg mijn stempeltje voor deze dag uit. Een vogeltje, een koolmeesje. 'Dan kunnen ze verder vliegen' als ik gestempeld heb. Of verder fluiten, het is mij om het even. Soms snappen ze mijn grapje, maar meestal krijg ik serieus terug dat 'wij hebben geen haast, we hebben de tijd.'
(het is ook maar een grapje, denk ik dan)
'Of ik nog vrij ben', wil een meneer weten. Nou ja, voor het stempelen op dat moment wel. Dus ja, ik ben vrij. Hij niet, vertelt hij. 'Dan ik ook niet', is mijn antwoord. Of we weten hoe 'die' bloemen heten. En 'hoelang moeten we nog fietsen.' Waarop we steevast roepen, '10 kilometer, maar het kan ook nog iets meer zijn.'
Het is lachen, zo'n dag. Lachen en plezier maken en terugkijken op een verregende eerste fietsdag en vooral genieten van alle moois. Al is dat maar gedeeltelijk waar want de eerste fietsers komen al voor 10 uur binnen, halen een stempel en racen weer weg. Zij zien niets van de omgeving, zij gaan voor goud of zo. Wij snappen er niets van, geven een stempel en weg zijn ze.
Zo tegen 4 uur is alles weer opgeruimd, lopen de laatste fietsers nog wat heen en weer te struinen en stap ik weer op de fiets voor mijn eigen kilometers.
Als het volgens jaar weer is, doe ik weer mee. Het is enorm gezellig! De mensen zijn zo serieus.
208/365
Neneh @ 09:12 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
dinsdag 26 juli, 2011
26
26 maart was het mooi weer, 26 april was het mooi weer, 26 mei was het mooi weer, 26 juni was het mooi weer, 26 juli was het mooi weer was het de hele dag regen, scheen om 6 uur de zon en daarna werd het weer donker. Iedereen heeft het over de zomer die herfst is en waar de blaadjes van de bomen vallen en de eerste paddestoelen zich alweer laten zien. Die zomer die zich in de maand juli weer van zijn allerbeste kant heeft laten zien. Je zal er maar middenin zitten, er financieel op draaien....
De maand juli 2011 gaat de boeken in als de ....
Het mooie trouwens van 'project 365' is dat ik met de foto de dag terug kan halen en ik weet dan nog precies waar ik was en wat ik deed.
Dat is dan wel een voordeel van .... het project
207/365
Neneh @ 08:13 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
maandag 25 juli, 2011
Koud, warm, koud, warm, koud...
Het ging nog wel even vanmorgen, vanmiddag kwam de klad er in, net als in het weer. Koud, warm, koud, warm... vest dicht, vest open, laars aan, laars uit, kachel aan, dekentje over, dekentje af....
Ik begin op het weer te lijken, kan niet goed zijn!
206/365
Neneh @ 10:08 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
zondag 24 juli, 2011
Regen, een ander plaatje dan maar...
View master uit de oude doos met oude plaatjes in 3D.... alles beter dan die stomme regen!
205/365
Neneh @ 09:05 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
zaterdag 23 juli, 2011
Beetje met de handen voor de ogen bekeken...
Het is me het toertje wel dit jaar. Prikkeldraad en bolletjes trui gaan hand in hand. Groen en geel worden gewisseld en van al die andere kleuren snap ik niks. Bergje op en af, dwars door Bretagne, regen weer en wind. Alles zat er in. De winnaar van vorig jaar en de winnaar van dit jaar. En dat laatste is eigenlijk nog steeds spannend. Morgen de laatste dag, morgen nattigheid op de straten, echt (herfst)weer om de laatste rit te bekijken vanuit de luie positie...
En waarom ik met de handen voor de ogen heb gekeken. Ik vind het eng, ze rijden zo hard en al die toeschouwers die op de straat toekijken, aanraken, meerennen, schreeuwen, in de weg staan....
Ik vind het eng!
203/365
Neneh @ 11:11 pm
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 22 juli, 2011
Een dreigende lucht en een behoorlijke voorraad
De zomeractiviteiten zijn weer begonnen, werk aan de winkel. Scholen in midden en zuiden van het land zijn al dicht, campings zouden vol moeten zitten maar de buienradar zegt dat er wolkjes zijn en de campings zitten niet vol. 'Kommer en kwel' worden uitgesproken en iedereen is het er over eens 'de zomer van 2011 gaat te boek als de natste, de koudste en de winderigste. Die zomer die je snel wilt vergeten want het was 3 x niks!
Maar, u en ik weten het allemaal, niets is wat het lijkt en dat is met het weer al helemaal zo. Regent het in Limburg dan schijnt de zon in Drenthe en omgekeerd. Of het hele westen is in mineur en in Drenthe zitten we in de zon. Zo gaat het echt. Of ik vertrek met mooi weer vanuit Haarlem, zit in Amsterdam in een stortbui, druppel door tot Amersfoort en zit in Zwolle weer in de zon. Daar kan geen buienradar tegenop. Je zit er middenin of het wappert weg.
Vorige week was er een 'Volle maan wandeling' in het Dwingelderveld, ik kan u verzekeren dat het de mooiste belevenissen zijn in de natuur. Ondergaande zon, schemer, opkomende maan. Silhouetten in de verte, geluiden in de nacht. Het zijn echt de mooiste belevenissen.... helaas was het weer de hele week niet 'je van dat' en er kwam geen aanmelding binnen. De activiteit werd afgeblazen..... maar wat was het de perfecte avond voor zoiets. Het was droog, niet geheel onbewolkt maar een prachtige zonsondergang en een stralende maan. Het werd bijna niet donker en de wind was nihil. Witte wieven over het veld....
Nee, het ging niet door vanwege geen deelname. En dat vind ik zo jammer.
Vandaag was de derde vrijdag op rij met als thema 'visdag' die bij ellende in het ven gewijzigd was in 'Super slimme Beestjes dag', een beetje in navolging van de Super Slimme dieren van de grootgrutter. Het ven is gesloten voor activiteiten. We richten de tafel in, vangen beestjes, zoeken slakken en pissebedden. Bedenken de leukste vragen, leggen zoekkaarten en loeppotjes klaar en wachten tot de zon gaat schijnen. Ah, nee, dat is niet waar. Zou mooi zijn, maar ik ben al blij als we het droog houden. Vrijdag is wisseldag op de camping en de basisscholen hier hebben deze vrijdag hun laatste schooldag. Het is rustig. De rupsjes ontsnappen, de slak verstopt zich, de vlinders fladderen. (achter glas) Het is fris. Weinig reuring in de tuin, te koud voor de vlinder en de libel. Uiteindelijk breken we de boel weer af, hebben leuke gesprekken gevoerd, antwoorden gezocht en belevenissen uitgewisseld. Volgende week maar weer en dan graag met heel veel bezoek....
Mocht het regenen, je weet maar nooit, dan zijn we voorbereid!
202/365
Neneh @ 08:32 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 21 juli, 2011
Ben je moe vraag ik.....
Hij komt er aan sjokken, achter de juf langs, en stapt dan net zo snel terug. De jas vergeten. Ik loop naar binnen en zie hem staan. Hij moppert. Er is iets met de rits of iets wat aan de rits hangt en kapot gaat. Ik snap het niet helemaal. Dan moppert hij over de naam op zijn stoeltje. Die naam is niet goed. Zijn schouders hangen, zijn stap is geen huppeltje.
'Ben je moe, vraag ik, nog een paar uurtjes school en dan heb je vakantie.' Ik kijk eens om me heen. Leeg en kaal is het al in het halletje en in het lokaal is het nog erger. De spullen zijn schoongemaakt, opgeruimd. De klas die een jaar lang zo gezellig aangekleed was is onttakeld. Het is ook niet gezellig meer natuurlijk.
'Geen wonder dat je moe bent mannetje, ga je met me mee?'
'Ik ben niet moe, zegt hij, mijn naam is niet goed op mijn stoeltje,'
We rijden naar huis en hij moppert nog een poosje door. Waarom niet dit en waarom wel dat. Omdat en daarom....
6 weken vakantie voor de boeg, nog een paar uurtjes naar school en dan pas weer in september terug komen. Hij gaat lekker uitrusten en wij gaan fijne dingen doen. Maar eerst uitrusten. Het was een heel jaar school! En dat is niet niks
201/365
Neneh @ 09:26 pm
nou zeg al
6 keer gebabbeld.
Tweet
2 dinsdag 19 juli, 2011
Vandaag is het dag 200 van de 365
Dat zeg ik net tegen lief die een ijsje eet omdat het lekker is! Die logica ontgaat u. Geef maar toe. Maakt ook niet uit, hij eet een ijsje en ik zit nog aan de foto van de dag en zie dus dat het vandaag dag 200 is van 2011. Het vliegt voorbij zonder dat je er maar iets aan kan doen. Er gaat ook geen dag voorbij dat de tijd niet vliegt, die vliegt namelijk wel. Ik heb nu ook al besloten dat ik niet nog een jaar het 'project 365' doe. Of het nageslacht moet gaan mopperen. Dan wil ik me nog weleens bedenken namelijk. Maar zoals ik er nu tegenaan kijk doe ik het niet nog een jaar. Waarom wilt u weten? Omdat het jaar zo snel gaat en ik dit zo ervaar en zie. Het gaat me haast te snel. Net als het leven van zo'n prachtige vlinder, dat gaat ook zo snel.....
Vandaag zijn ze mooi, ik heb ze met de camera gevangen. Ze zijn ook schuw, ik kon niet dichterbij komen, weg was de vlinder weer.
Morgen, vertel eens wat ga ik morgen voor foto plaatsen. Waar moet ik morgen beslist een foto van gemaakt hebben? Ik ga op reis, kris kros met de trein door Nederland. Zeg maar wat ik zal fotograferen!
200/365
Neneh @ 10:33 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
maandag 18 juli, 2011
Ineens lag er een hartje in de pan...
Vegetarisch, dat dan weer wel!!!
En verder geen tijd gehad voor de camera, er wordt gewerkt!
199/365
Neneh @ 08:24 pm
nou zeg al
0 keer gebabbeld.
Tweet
zondag 17 juli, 2011
we kunnen er niet bovenover.....
we kunnen er niet onderdoor....
O nee, we moeten er dwars doorheen
Gauw naar binnen is beter!
198/365
Neneh @ 10:19 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
zaterdag 16 juli, 2011
Eigenlijk staat alles op de kop vandaag....
Het weer, de was, de gordijnen, de markt, de mail, de pruimen, de fruitvliegjes, de vloer, de lijm, de zaag, de hamer, de afvoer, de zwanehals, de tuin, de broodjes, de post, de schroeven.... alles zorgde ervoor dat zowel de tuin als de kamer op de kop stond.... nee, de kast staat buiten en verder is het afzien! Want het staat op de kop!
197/365
Neneh @ 10:59 pm
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
Er verdween iets aan de horizon .....
Als klein meisje geboren en getogen op een boerderij met een eigen slaapkamertje met een verstopkast zo groot dat je erin kon verdwalen. Ramen die uitkeken over een weiland en een bomenrij. Rechts het dorp waar ik jaren later ook nog even woonde en links de natuur die in handen was van de boeren. Mijn slaapkamer met uitzicht naar het noorden, een koude kamer met in de winter ijsbloemen op de ramen en driedubbeldikke wollen dekens tot aan de kin. En wolkjes blazen tot de slaap het overnam. Daar groeide ik op, daar zou ik blijven wonen tot ik groot zou zijn.
Het leven nam een andere wending, het dorp kwam sneller dichterbij dan wie ooit gedacht had. Het uitzicht werd er eentje van huizen links en recht en voor en later ook achter, en veel gebabbel in de buurt. Ik heb er op z'n zachts gezegd een DorpTrauma aan overgehouden en ben allergisch voor alle gebabbel in de buurt. Ik sla een beetje door de andere kant op, ik weet namelijk nooit iets in de buurt en daarmee maak ik natuurlijk ook niet altijd een goeie beurt. In die tijd, als puber moest ik er maar mee dealen en dat gebeurde natuurlijk. Kinderen staan flexibel in het leven, pakken het op zoals het gaat. Ik verruilde het ene dorp voor een ander dorp, meer een dorp in een stad, weer had mijn kamer een ander uitzicht. Grote bomen en geen vergezicht, daken van de huizen. Ik dacht nog wel eens aan het uitzicht van vroeger, toen ik als klein meisje vanuit mijn slaapkamerraam naar buiten keek. De verte in. Hier en daar een lichtje in het donker maar verder geen vervuiling. Ik heb op de zolder vast nog wel mijn schetsboek van vroeger met een tekening van 'mijn' uitzicht. Dat uitzicht van vroeger is weg, de boerderij staat er niet meer, ik zou er maar zo naar toe kunnen rijden, aankloppen, vragen of ik eens mag kijken wat er aan de horizon verdwenen is. Het vertrouwde beeld van vroeger. Nee, het is niet meer. De boerderij weg, een snelweg in de plaats van de weilanden waar de koeien liepen, waar ik zoveel bloemen plukte. Weg.
Kijk naar de horizon, kijk naar de kompas en zoek herkenningspunten die je kan opschrijven op de kaart. De opdracht is iedere keer het zelfde. We staan op de heide, de kinderen, de leerkracht, de begeleiding en ik. We doen een excursie en komen op die plekken waar je normaal niet mag komen. De kinderen gaan aan de slag met een kaart en een kompas. Waar is het noorden, waar staan zij, wat is er te zien..... vorige week was ik er met een groep kinderen uit Emmeloord, kinderen uit de polder. Dit gebied kennen ze niet, ook de ouders, begeleiding kent de omgeving niet. Alleen de juf, zij weet waar ze is, ze 'doet' haar vakantie met haar eigen kinderen in deze omgeving en daarom is het zo leuk om 'haar' groep ook mee te nemen naar die plek. We staan te kijken over de heide, zien de radiotelescoop, het 'huisje dat wacht' en aan de linkerkant de televisietoren van Smilde, Hoogersmilde dus, maar voor het gemak en omdat ik het eigenlijk niet anders ken, 'de toren van Smilde'. Bij helder weer steekt de toren af bij de rest van het landschap. Zoals de VAM torens als vervuiling van het landschap worden ervaren, zo wordt de toren van Smilde als 'het hoort bij het Drentse landschap' beleefd.
De kinderen vinden het leuk om de horizon te ontdekken, waar het noorden is, waar die toren staat. Ik denk dat ze gisteren allemaal aan hun ouders hebben verteld dat ze vorige week de toren nog gezien hebben. Die kinderen uit de polder hebben een herinnering en ik ook. Aan een horizon met een toren, die zag ik al toen ik een klein meisje was, vanuit mijn slaapkamerraam. Dat raam waar in de winter de ijsbloemen groeiden en ik een kast had waar ik in kon verdwalen..
Neneh @ 11:26 am
nou zeg al
6 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 15 juli, 2011
Het was een bijzondere ontmoeting bij de superdieren...
Vanmiddag even op het fietsje een paar broodjes halen en nog wat lekkers voor op de broodjes. Lief is me al de hele dag al druk bezig om de ellende aan de kamervloer te herstellen. Dat is geen klein klusje, dat is een grote klus. Net als het vullen van de Superdierenboek. Dat is ook een klus. Via twitter en de snailmail zijn er al heel wat Superdierenkaartjes heen en weer gegaan. 'Mijn' boeken zijn bijna vol. Ik begon met één voor Nick maar zag dat het te leuk was en ben aan een tweede begonnen. Maar ik mis nog een paar kaarten, nog 4 op het moment dat ik naar de winkel fiets. Ik ga nog een paar scoren, zo had ik gedacht. Maar helaas, de bakken zijn leeg en ik zie bij de klantenservice een mevrouw staan, gebogen over een bak.... vol kaarten! 'Ha, daar moet ik zijn', denk ik bij mezelf. Dus als de tas ingepakt is loop ik er op af. 'Had ik mijn bril maar bij me! En de nummers van de 4 die ik nog moet',
Helaas, geen bril en zonder bril zijn die kleine ... cijfers echt niet te lezen. Ik groet de mevrouw en vraag of het allemaal lukt. Ze begint te vertellen dat ze twee boeken vol heeft voor haar kleinzonen en dat ze net 2 weken geleden bedacht heeft dat ze haar kleindochter ook een boek vol kaartjes wil geven. 'Maar, zo zei ze, ik heb al zoveel kaartjes weggegeven en nu zijn ze er niet meer. Ik moet er nog ...'
'Ik heb veel dubbele,' zeg ik tegen haar.
'Die heb je zeker niet bij je?'
'Nee, dat niet. Net als mijn bril en de nummers die ik nog moet.'
'Woon je in de buurt?'
'Heb je een emailadres voor mij, dan kan ik kijken wat ik voor j.....'
'Ehm, nee, ik weet niet precies dat gedoe met mail... nee,'
'Ik woon in de buurt...... je mag ze halen!', zeg ik stellig.
Ze is blij verrast en schrijft gelijk mijn adres. 'Dan wil ik de nummers die jij nog zoekt en ga ik die ook voor jou zoeken.'
'Deal'
Ik fiets naar huis en vertel lachend dat er zo meteen een omamevrouw komt die net zo gek is als deze oma. 'De boeken moeten vol, het is een opdracht'
Maar lief vindt het nog niet zo gek, zo kun je elkaar helpen en zo is het.
Net als ik een hap van het heerlijke broodje in mijn mond heb belt ze aan. Ik neem mijn schatten mee en ben uiteindelijk 50 kaarten kwijt en zij is zo blij.... ze telt, ze moet er nog wel een aantal maar morgen gaat ze nog ruilen met mensen en ...... ze is zo blij. Ze neemt 'ruilkaarten' van mij mee en 'als ik ze voor je heb dan doe ik ze in de brievenbus.'
Nou ja, dacht ik bij mezelf, dat is wel heel leuk maar dat gaat vast niet gebeuren. Zij woont niet in de buurt.....
Ik duik de tuin in, onkruid wieden, weer en wind had vrij spel en nu ben ik aan de beurt.
Ineens stopt er een auto........ zij stapt uit en geeft me een doosje met chocolaatjes en de ontbrekende kaartjes....
'Ik moet er nog.... 1'
En daar was ze dus vanaf 1 uur in de middag mee bezig, het was inmiddels na vijven. Ze bedankte me nog een keer, was heel blij met mij en ik met haar en ik zie haar waarschijnlijk nooit meer maar ze is een hele aardige omamevrouw!
196/365
Neneh @ 09:54 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 14 juli, 2011
Wil jij foto's maken en dan het liefst de hele dag?
Soms, heel soms neemt er iemand afscheid van 'mijn' oude schooltje. Niet de school waar ik zelf op zat maar de school waar mijn kinderen jaren verbleven en waar we in die jaren veel voetstappen hebben gezet, allemaal naar het nu. Mijn kinderen en ik. Zij in de bankjes, ik in diverse ouder functies. Twee ervan bestaan nog. Of drie kan ik wel zeggen. Als webmaster ben ik nog steeds betrokken bij de school, als hobbyfotograaf word ik zo af toe gevraagd en eigenlijk hoor ik gewoon bij de 'oude garde'.
Ik had geopperd om te stoppen als webmaster; "Laat iemand jonger het oppakken, laat een ouder die direct betrokken is dit doen". Het voorstel haalde het niet, het feest ging niet door en zodoende hoor ik er nog steeds bij. Zo af en toe, gelukkig niet zo vaak neemt er iemand afscheid van de school, van de 'oude garde' en daar ben ik dan weer bij om van de hele dag verslag te maken. En dat is leuk en zwaar vermoeiend, ik ben de schaduw van diegene die afscheid neemt. Als een echte 'paparazzi' vermomd lig ik in de bosjes om de mooiste, intiemste foto...... pfff, ik overdrijf. Ik loop de hele dag mee. Dat is het. Laat me verleiden tot een stukje van de speurtocht, kijk bij de bellenblazers, muziekmakers, prullebakkenrace en het droogvilten. Ik volg één van de vier die vertrekken en doe dat met veel plezier. Tot de lunch is verzameld op de borden. Want na een ochtend rondlopen, fotograferen, koffiedrinken en sociale contacten onderhouden moest de 'club' de lunch bij elkaar sprokkelen. Alle hoeken van de school moesten bezocht voor een broodje en beschuit een tomaatje en een schaaltje aardbei. Een blik soep en een pak melk, we sjouwden onze zolen kaal en wensten kilometer vergoeding........
Het smaakte zowaar heerlijk...... want het was zwaar verdient en ik was oprecht blij dat ik niet elke dag zulke afstanden moest maken voor de lunch
195/365
Neneh @ 10:31 pm
nou zeg al
0 keer gebabbeld.
Tweet
Als dagen voorbij spetteren ....
'Skattie... het is al woensdag' 'Jajah...'
Ik weet het wel en ik loop achter, niet met de foto's, die heb ik wel gemaakt maar met plaatsen en schrijven en dat soort activiteiten. Het heeft wel een beetje te maken met het feit dat wij in Drenthe bij de laatste groep horen waarvan de kinderen vakantie krijgen. Heb ik niks mee te maken want mijn kinderen zijn de basisschool ontgroeit. Wat schrijf ik, sinds gisteren zit er niet een van mijn kinderen nog op een school. Het diploma van 'grote opschepper' ligt inmiddels in de la. Hij is er zo klaar mee dat wil je niet weten. Ik heb dus niets meer met de kindervakanties te maken. En toch wel. Want zolang de scholen hier, in het noorden, draaien, draaien ook de excursies in de natuur en daar ben ik nogal eens mee bezig. Of juffen en meesters nemen afscheid, boventallig, mobiliteit of gewoon stoppen. Kan allemaal en daar moet op gedronken worden. En foto's gemaakt worden, dus komt er mail, moet er weer het een en ander geregeld en ben ik weer een dag onder de pannen. Zo spetteren de dagen voorbij en ik loop er wat achteraan. Bij de sport roepen ze 'ha, ze leeft nog' en hier op mijn log 'skattie...het is al woensdag'.
Normaal zou ik vandaag 'vrij' geweest zijn ware het niet dat 'schonedochter' op haar vrije dag niet vrij was en of ik dan nog een poosje de honneurs waar kon nemen als oppas. Niet op de donderdag maar op de woensdag en de donderdag foto's maken en de vrijdag weer een 'visdag' want in de rest van het land zijn alle scholen wel dicht en die mensjes komen dan naar Drenthe.
Begint het ook nog te spetteren, lopen kelders onder en staan straten blank. Maar niet hier. Hier is het alleen maar nat en staat de kast buiten.
Ja, de kast, die ging ik uitpakken afgelopen maandag. De foto die erbij hoort zie je hier bijvoorbeeld en hier en het werd dus 'de foto van dag 191' in mijn project. Het een en ander rondom die kast werd nog erger toen wij, lees maar dat ik de oren dicht deed en dat mijn lief vertelde wat hij allemaal van plan was met de kamer, nadat hij een 'verzakking' in de vloer had waargenomen. De hele kamer zou leeg........ ik moet er niet aan denken. Hoe dan ook, een muurtje overschilderen werd een klus van formaat want er is het een en ander mis onder de houten vloer. Parket eruit, vloer opengebroken, ondervinden wat 'slimmeriken' (maar niet heus) misschien wel 40 jaar geleden onder de vloer hebben zitten prutsen. En dat was nu 'losgeschoten' en de hele zaak was ontwricht. Hoe dan ook, maandagavond was het bal! En de kast staat sindsdien buiten..... onder een oranje zeiltje, dat dan weer wel.
Ik was dinsdag ook buiten zoals in deze foto te zien is. Dat was de foto van dag 192. Ik sta niet op de foto, een van leerlingen wel. Een buitenbeentje, eentje die zijn eigen regels maakt binnen de groep en hier zijn spulletjes bewaakt. Hij waakt over de opdracht, wil dat iedereen het oplost. En ondertussen zoekt hij kriebelbeestjes, probeert hij een fikkie te maken, vangt een kikkertje en doet vooral niet mee met de groep. Maakt niet uit, hij vindt het net zo leuk als alle anderen die wel aan de groepsopdracht mee doen.......
Ik ga daar nog meer over schrijven, ik kan dat heus wel. Ik zoek alleen een beetje tijd...
Neneh @ 05:27 pm
nou zeg al
0 keer gebabbeld.
Tweet
zondag 10 juli, 2011
Sporen in het koren......
191/365
Neneh @ 09:37 pm
nou zeg al
6 keer gebabbeld.
Tweet
zaterdag 9 juli, 2011
Kraampjes hoppen..
Kraampje met hoedjes, kraampje met zeepjes, kraampje met een treintje of eentje met 'heksebezems', ik ging een eindje kraampjes hoppen. 'lood', vroeg ik. En dan was het gemaakt van een oude fietsband. Wol spinnen, sokken breien en 'knieperties' bakken. Het was er gewoon. 'Jullie staan met de kraam aan de verkeerde kant van het veld', zei ik tegen de kniepertiesbakkerd! 'Ze waren het met mij eens, de heerlijke geuren waaiden zo van het veld af richting bos en geen mens die kon zeggen 'ik ben op de geur af gekomen'. Bestond gewoon niet. 'Mijn' kraampje gaf informatie over de activiteiten in het Drents Friese Wold en het Dwingelderveld. Oh en lief had vanmorgen nog wat waterdiertjes voor mij uit een sloot gehaald om mee te nemen. Waterdiertjes doen het altijd goed in de kraam van Natuurmonumenten. Het geeft altijd een praatje... of twee! Als kinderen kijken, kijken de papa's en mama's ook nieuwsgierig mee. Wees nu eerlijk, wanneer zie je nu de waterdiertjes van dichtbij. Je gaat echt niet met een verrekijker en duikpak de vijver in. Dan zie je nog niets. Dus het is leuk om een haftelarve of een bootsmannetje of een watervlo te bekijken. Of een larve van de libel. Het is een libel en geen libelle .... dat is namelijk een... Hoe dan ook, bezoek genoeg wat even in de bakjes kwam gluren en vervolgens met handen vol papier weer verder trok. Langs de kraampjes, bij de bezembinder, de herder die zijn schapen ging scheren of de verteller van de oude verhalen. Voor elk wat wils, genoeg te doen. Ook in de regen.....
Naast onze kraam was er eentje van de IVN. De tafel was compleet gedekt. De borden gevuld. Met wat de adder eet, of de mestkever, of de mier. Op een van de bordjes lag een bosje heide........ of toch?
'Warkruid' zo liet ik mij vertellen. Duivelsnaaigaren. Beetje moeilijk te zien op de foto hieronder maar als je weet wat je moet zien dan valt het mee. Er zijn veel verhalen te vertellen over dit warkruid. En ik weet zeker dat ik er nu naar ga zoeken! Het is zeldzaam maar natuurlijk wel leuk om eens te ontdekken.
Van dat kraampjes hoppen krijg je niet alleen dorst... ik heb mijn stampschoenen maar naast me in de auto gezet toen ik weer terug reed naar huis. Er zat een beetje veel schapekeutel onder na al dat kraampjes hoppen.
190/365
Neneh @ 10:42 pm
nou zeg al
0 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 8 juli, 2011
Er is nog zomer en genoeg
wat zou het loodzwaar
tillen zijn wat een gezwoeg
als iedereen niet iedereen terwille
was als iedereen niet iedereen
op handen droeg.
Judith Herzberg
Neneh @ 11:27 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
Spetterende zomerweken...
En zo te zien lukt dat aardig. Ik heb dit voorjaar voorgesteld om toch op z'n minst een andere naam te verzinnen voor de activiteiten bij BC Dwingelderveld.....
Tot nu zonder succes, de naam blijft staan, de spetters vallen en het bezoek vermaakt zich uitstekend. En daar gaat het om.
Toch!
189/365
Neneh @ 11:18 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 7 juli, 2011
Maar dan moet je snel zijn!
Voor ik het in de gaten had, de camera goed had staan, de ramen open, de .....
was de zon al weg
187/365
Neneh @ 10:13 pm
nou zeg al
0 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 6 juli, 2011
Heb je een nieuw geurtje zei ze...
Ze maakte het zakje open, drukte de dop van z'n plek en stopte haar neus tegen het flesje.. 'Paul Smith', zei ze vragend. 'Rose', zei ze. 'Nieuw geurtje?'
'Nee, zei ik, ik heb wel een nieuw flesje, de andere was leeg'.
Paul Smith bedient met deze frisse parfum de romantische vrouw op haar wenken. Op ieder moment van de dag aan een rozentuin moeten denken; dat is wat Rose met je doet.
Ik wil daar verder ook geen woorden aan vuil maken, zonde van de geur. Die is heerlijk.
Ik gaf haar een tas met daarin een flesje en een doosje. Beide weldadig geurend en zei 'dit is voor jou, past beter bij je', ze stak haar neus in het doosje en zei 'ha, vakantie'. Kijk dat zijn pas geuren........
186/365
No blooms are harvested, crushed and distilled – instead the living flower is isolated in a glass bell and equipment ‘inhales’ the scent. The rose’s scent has been blended with Turkish rose oil and green tea with a sparkling halo of violet and magnolia flowers. A woody accord, with touches of cedar, provides depth and structure, which along with soft husks, give it an addictive quality.
En als je het vertaald in het nederlands dan ruikt het zelfs anders
Neneh @ 10:22 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
dinsdag 5 juli, 2011
Ik zou een gedicht kunnen schrijven......
Over de klaproos in mijn tuin maar ik ga iets anders doen. Slapen om maar eens een dwarsstraat te noemen.
Ik heb ooit, in 2005, ruzie via de mail gehad met een meneer. Over de klaproos notabene....
185/365
Neneh @ 10:41 pm
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
maandag 4 juli, 2011
De zon zien zakken........
184/365
Neneh @ 11:12 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
zondag 3 juli, 2011
in de kooi
183/365
Augustus 2008:
Orvelte - In de nacht van zaterdag op zondag is een schaapskooi aan de Schapendrift volledig uitgebrand. De brand werd ontdekt door de brandweer rond 4.00 uur. Gelukkig waren de schapen op het moment van de brand niet in de schaapskooi aanwezig.Naast gelegen panden werden nat gehouden om verdere schade te voorkomen. Hoe de brand is ontstaan is nog niet bekend. De politie doet de komende dagen technisch onderzoek. Bovendien hebben agenten zondagmorgen buurtonderzoek verricht.
Juni 2011:
Orvelte - Alsof er niets gebeurd is, zo staat de schaapskooi in Orvelte er weer bij. Het heeft drie jaar geduurd voordat het pand is herbouwd. In augustus 2008 brandde de schaapskooi volledig af.
De heropening van de schaapskooi laat bijna drie jaar op zich wachten. Dit komt volgens Peter Nagtegaal van Stichting Orvelter Schaapskooi doordat alles veel tijd kost. "Het is natuurlijk een lastig verhaal als je met verzekeringen de zaak rond moet krijgen. Ook was het niet 100% verzekerd door de nieuwe eigenaar, het Drentse Landschap. En dan moet er nog een mooie kooi worden gebouwd en dat vraagt ook tijd."
De kooi is in de authentieke staat gebouwd. Door de nieuwe schaapskooi kan de kudde weer groeien. "Door de gebrekkige ruimte, we hadden maar één kooi, kon de kudde niet groeien, we gaan er nu weer volop voor."
Neneh @ 09:53 pm
nou zeg al
0 keer gebabbeld.
Tweet
zaterdag 2 juli, 2011
Als elke vrijwilliger een ster is, wordt het nooit meer donker...
Ik moet het eerst verwerken, wilde vannacht al schrijven maar moest slapen en toen ik wakker was moest ik eerst verwerken wat ik had gezien en daar moest ik van mezelf over schrijven en iets moois van maken. Ik moet nogal eens iets van mezelf tegenwoordig. Een tijdje terug kwam er een mailtje met de vraag 'wil jij als vrijwilligster van natuurmonumenten naar Hamlet'. In het 'Europees jaar van het vrijwilligerswerk' krijgen wij, vrijwilligers, een avondje uit aangeboden. Hamlet... of wel, Shakespeare in de openlucht. Staat al lang op mijn 'to do' lijstje maar het is er nog niet van gekomen en nu wordt het mij zo in de schoot geworpen. Snel opgeven is geboden want op=op. Het duurt gelukkig nog even. Mooi weer wordt besteld, dat doe ik wel vaker. Maar nu is het wel belangrijk dat het mooi weer wordt want een hele avond, tot in de kleine uurtjes bijna, buiten zitten is natuurlijk alleen maar leuk als het droog is. Een paraplu is verboden, dat biedt geen soelaas. Dus ik wil geen regen! Punt.
Vervoer wordt geregeld. Kussentje voor onder de billen in de tas. Regenbroek, regenjas, dekentje.... alles mee. Maar voor het zover is heb ik al 5 keer geroepen 'Als het zulk weer blijft ga ik niet! Wat een rotweer, wat een akelige buien.'
In mijn achterhoofd weet ik heus wel dat niemand hier iets aan kan doen maar ja, ik heb geen zin in een fikse verkoudheid omdat je iets aangeboden wordt in de buitenlucht. Zucht.
De wolken verdwijnen niet helemaal maar het wordt toch droger. Het duurt een half uur voor ik precies weet wat ik meeneem en wat ik aandoe. Dan ga ik en ik laat me maar weer compleet verrassen. Ik heb geen ervaring met buitentheater..... ik sta perplex. Duizend vrijwilligers stromen een half uur voor aanvang binnen. Binnen in het bos van Diever En al die vrijwilligers wordt een plekje gewezen, zowel de auto als de vrijwilliger zelf wordt door vrijwilligers verzorgd. Dit gaat helemaal goed, laat dat maar aan vrijwilligers over. Bij de ingang krijgen we allemaal een zonnebril. Laat dat nu fijn zijn, ook zij verwachten een mooie zonsondergang! Mijn avond kan niet meer stuk. We nemen plaats op de banken, kussentjes onder de billen, dekentjes over de knieën. Half 9 starten, kwart voor 12 stoppen en ik heb me laten vertellen dat het zelfs een half uur ingekort is. Best jammer, ik wil namelijk een foto van de dag maken van Hamlet. Niet gelukt... ! Ik sta net voor 12 uur weer buiten de poort.
Als ze beginnen wordt ook duidelijk waar de zonnebril voor dient. Er zijn namelijk stukken in het verhaal die zich in de nacht afspelen. Dan moet, om het geheel meer nacht te laten lijken, de zonnebril op de neus en worden de lichten gedoofd. Hilarisch natuurlijk... telkens weer. Hilarisch.
Het is genieten en lachen en klappen en ademloos luisteren en nog meer genieten. Een merel zingt haar hoogste lied en in de verte horen we mensen praten en lachen. Dat hoort ook bij buitentheater.
Hoorngeschal en wapengekletter, Shakespeare zoals Shakespeare behoort te zijn. 'To be, or not tot be, dat is de vraag.'
Ik heb het niet koud, heb net genoeg aangetrokken en niet teveel meegenomen. Zit op een prima plekje en geniet. Net als al die 1000 andere vrijwilligers.....
Bij het afscheid, in het donker, wordt er iets uitgereikt.
"Als elke vrijwilliger een ster is, wordt het nooit meer donker.."
Eerlijk gezegd is het een aanrader! Het is een fantastische avond uit!
Neneh @ 10:13 pm
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
Maar het bakje lijkt vol en is leeg...
Gisteren ging ik de druif snoeien, althans dat was de bedoeling, ding laat zich maar slecht bedwingen. Bij al dat snoeien kwam blad vrij. Dat was gisteren. Gisteren ging ik de blaadjes koken, af laten koelen en toen op een groot bord in de koelkast zetten. Dat was gisteren. Oh ja, ik kocht nog krenten en peterselie en pijnboompitten. Ook dat nog. En toen kwam vandaag.
Uitjes snipperen, krenten wellen enzovoort, enzovoort. Tot ik rolletjes kon maken en de pan kon vullen en ik erachter kwam dat ik niet genoeg blaadjes had verzameld of niet genoeg had gesnoeid. Hoe dan ook, ik moest nog kritsch langs de struik om hier en daar nog wat blaadjes te scoren. Blaadjes koken, vullen, rollen, inpakken, weer koken maar nu met vulling en smullen maar. Het bakje ziet er dus vol uit. Helaas, het is al leeg en ik heb de rest maar snel weggestopt. 'Het is te lekker' zei lief! En hij heeft geen woord teveel gezegd!
182/365
Neneh @ 08:29 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 1 juli, 2011
Het groeit de pan uit.
En wat uit de pan groeit in de tuin kan zomaar in een pan terecht komen. Wel eerst even wassen natuurlijk. Er kunnen beestje op zitten die je niet wilt eten. Dus wassen, een foto maken en dan in de pan.
Om er morgen iets lekkers van te maken.
181/365
sarma betekent gerold, dolma betekent gevuld, alle gevulde groentes zoals tomaat, paprika, aubergine, courgette, kool, etc worden dolma genoemd.
Druivenbladeren
100 gram rijst
50 gram krenten
50 gram pijnboompitten
2 uien
1,5 dl. Olijfolie
1 theelepel kaneel
(0,5 theelepel gemalen komijn)
zout
peper
fijngehakte peterselie
citroen
Verse druivenbladeren eerst even koken zodat ze zacht en rolbaar zijn.
Wel de krenten.
Pel de uien en snipper ze heel fijn.
Verhit de helft van de olijfolie en fruit de ui er in.
Voeg daarbij de rijst, de krenten, de pijnboompitten, kaneel, (komijn), zout en peper en de peterselie toe. En roer het goed door.
Voeg 2 deciliter water toe en met de deksel op de pan een half uurtje zachtjes laten gaar worden.
Af laten koelen.
Bedek de bodem van een pan met bladeren.
Maak rolletjes van de bladeren, gevuld met het rijst mengsel en leg ze stijf tegen elkaar in een pan
Was de citroen en snij hem in plakjes. En leg ze op de gevulde druivebladeren.
Giet er de rest van de olijfolie en nog ca. 2 deciliter water over.
Strooi er tenslotte nog wat zout over.
Leg de rolletjes goed vast (omgekeerd bordje erop) zodat ze niet open kunnen rollen en laat ze 20 minuten zachtjes koken.
Af laten kolen en lauw of koud serveren.
Lekker met dikke yoghurt ernaast.
Neneh @ 05:36 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet