woensdag 31 augustus, 2011

Soort van vooroverleg voor vervolg

We hebben er al best een tijdje last van. Van kijken naar andere huizen, minder hoog, minder bewerkelijk, minder centrum. We hebben het hier wel goed maar denken dat we het toch nog een keer ergens anders willen proberen. Geen haast is er bij maar als we dan uiteindelijk de knoop doorhakken willen we ook doorpakken. Op zoek naar een geschikte makelaar. En echt, ik vind ze niet leuk. Makelaars niet. Ze zijn me allemaal een beetje van de 'gladde glibber'. Beetje teveel boord, beetje te veel gladde praatjes en echt van alles hebben ze verstand of hebben ze een 'weerwoord'. De eerste kon vertrekken zonder zaken, de tweede stuurde net de geschikte man en dan zit je al in de richting. Blijkt er toch nog een 'gladde glibber' collega op kantoor te zitten. Als ze hun werk maar goed doen! Verkopen. De markt dit, de markt dat. Weet je, er hoeft er maar één overtuigd te zijn dat die hier wil wonen en dan is het klaar. Zo werkt dat!
Dus papieren worden ingevuld, handtekeningen gezet, plannen uitgestippeld en er word een hand geschud!. Dat overleg aan de tafel... dat het maar goede vrucht mag dragen

243/365

Neneh @ 08:59 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 30 augustus, 2011

Hortensia in het zonnetje...

Neneh @ 08:17 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

Beschuit met blauwe muisjes....

Vandaag, 32 jaar geleden werd ik moeder. Zo rond de klok van half 6, einde middag lag er een zoon in mijn armen! Ik had het zelf gedaan... tuurlijk ja, met hulp van verloskundige en man. Ze hebben het kind naar buiten gepraat, ik had het misschien nog wel een paar uurtjes ... nee, niet waar. Ik was ook heel nieuwsgierig natuurlijk. Tien vingertjes, tien teentjes, wangetjes om je neus tegen aan te drukken, beentjes die al heel lang hadden geoefend met voetballen. Een zoon, een jongetje, een kleinzoon. Blauwe muisjes op beschuit. Ik was me nog wel heel jong, zo kijk ik er nu tegenaan. Tegenwoordig is het normaler om pas na je 30ste over kinderen na te denken, dan toen. En wat hadden we nagedacht, lief en ik. Ja, we hadden nagedacht. Maar nooit verwacht dat ik ook direct zwanger zou zijn. Direct, dus geen tijd meer om nog verder te denken. Er was gelijk werk aan de winkel en ik hield me keurig aan alle afspraken die er te doen waren.
Er werd getimmerd, geschuurd, een wieg in elkaar gezet. Stofjes werden gezocht en ik maakte alle kleedjes. Borduren en breien en langzaamaan groeien. In totaal nog geen 6 kilo gegroeid en zoon nam er 3 mee bij de geboorte dus heel netjes. Als ik terug denk ik met de wetenschap die ik nu heb dan had ik zoon meer vastgehouden, meer mijn neus tegen zijn wang gedrukt, meer met hem geknuffeld....... meer van alles en minder in de wieg. Maar de tijden van toen waren nog niet zo en zo jong als ik was, was ik overal gevoelig voor, vooral om het goed te doen....

Ja, vandaag is hij jarig en ik ook een beetje. Want wie had 32 jaar geleden gedacht dat hij nu een papa is van 2 zonen. Hij mag ze meer vasthouden, meer zijn neus tegen hun wang drukken, meer knuffelen. Iets wat zo onuitwisbaar belangrijk is. En iets wat je nooit over kunt doen!

Nog vele jaren zoon.....

Neneh @ 07:59 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

Stokje

De beste manier van ontspannen:
Wandelen in de natuur, uitkijken over de zee, de zon zien zakken, de honden zien spelen, de bloemen in de tuin, het viooltje tussen de stenen, luisteren naar muziek, languit in een bad, boekje lezen in mijn bed….. mijn lief aankijken

Het beste thuisgevoel:
Normaal gesproken zou ik zeggen ‘als ik van vakantie thuis kom is mijn huis zo mooi, zo groot, zo helder en warm’, maar na weer een tijdje in het ziekenhuis gelegen te hebben is het beste thuisgevoel gewoon thuis komen en vanaf de bank de kamer inkijken. De geur van je eigen huis, de klok die tikt, de honden die blij zijn, de bloemen in de tuin. Het is er zo compleet en er ligt heel veel van mezelf in.

De beste manier om weekend te vieren:
Niks bijzonders doen, iets langer slapen, stukje natuur beleven. De waarheid is natuurlijk altijd anders want juist in een weekend moeten die dingen gedaan waar in de rest van de week geen tijd voor is. En toch, gaan we juist iets langer slapen, niks bijzonders doen en een stukje natuur beleven want daar is het weekend voor.

De beste manier om je ochtend te beleven:
Ontwaken en aan een ontbijtje. Ik kan er uren over doen om dat eindelijk eens te gaan douchen en me aan te kleden. De nachtpon geeft een gevoel van ‘niets moet en alles mag, doe maar lekker rustig aan.’ Later denk ik dan ‘als je nu iets sneller ….’ Toch is het heerlijk om lekker rustig de dag te beginnen. Ik kan dat heel goed.

De beste manier om vrolijk te zijn:
Kleuren en geuren, daar kan ik vrolijk van worden, van kinderen word ik blij. Of ik ze nu ken of niet ze toveren altijd een glimlach op mijn gezicht. Van mensen die genieten word ik vrolijk. Eigenlijk ben ik gewoon vrolijk. Als ik dat niet ben… dan is er iets mis.

De beste film die je laat lachen:
Ik lach bij een film altijd als de rest van de mensen stil zit te kijken. Als zij lachen dan denk ik ‘dit kan niet waar zijn’. Eigenlijk moet ik in een film meer hebben dan alleen een lach. Ik moet ook kippenvel krijgen of bijna een traan. Een film die altijd goed is ‘Amélie’ maar ook ‘the Holiday’ of ‘Mama Mia’ of ‘Etre et avoir’ of ‘Rainman’ en ‘The Shawshank Redemption’ of …

Het beste mode item:
Ik ben niet zo bezig met mode, ik vind iets mooi of niet. Het past perfect, is niet te duur en heeft de juiste kleur. Ik denk dat een vest het beste is. Daar ben ik altijd naar op zoek, naar het mooiste vest. Trouwens, er is nogal wat te doen over mode. Ik vind het prachtig om mode foto’s te zien, kleding die je van z’n lang zal ze leven niet aan doet of ooit dichtbij in de buurt komt. Het heeft wel iets. Raar wereldje, vreemde mensen. En vooral de grap die Zeeman uithaalde bij de Fashion Week dit jaar met een eigen lijn te komen vind ik leuk. Het moet eerlijk gemaakt worden, mensen moeten niet flauwvallen van chemische luchten uit stoffen waar wij straks in gaan lopen. Kan niet goed zijn. Het moet verantwoord zijn. Geen bont, geen gif, geen uitbuiting. Eerlijk. Maar daar is nog veel te weinig van te vinden in de ‘normale’ kledingwinkel.

Het best leesbare blog:
Dat zijn er wel een aantal. Ik heb niet echt een ‘leeslijstje’ meer zoals jaren terug. Het is ook een komen en gaan van bloggers. Alhoewel er wel een aantal diehards zijn. Er is geen beste leesbare, er zijn er meedere. Het ene moment spreekt een blog me meer aan dan een andere keer. Maar de meeste staan toch wel in het lijstje (blogrivival) van @EstherDo en dan zijn er nog veel meer waar ik zo af en toe eens kijk.

Pak jij een stokje nog over als je 't leest?

Neneh @ 01:10 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 29 augustus, 2011

Maandag, die eerste dag van de week ....

En die week ligt voor me, ik moet zelf maar verzinnen hoe ik er mee verder ga. Want het is een week van rust, niet fietsen, niet autorijden, niets doen, niks, nada, noppes. Zo'n week waar sommige mensen misschien acuut de hik van krijgen. Ik snap dat wel. Als ik erover nadenk wat er allemaal niet mag dan blijf er weinig over. Ik denk er niet eens over na. Als ik iets teveel doe ben ik ook direct moe dus niks doen dan maar. Eindelijk eens die fotoboeken afmaken, die foto's bewerken, die muziek luisteren, die tijdschriften lezen, die film kijken. Met niks doen kan je ook best veel verzinnen. Niks doen aan tafel en dan toch de was weg vouwen, niks doen in de keuken en dan toch lekker eten. De mannen zitten weer te smullen vanavond en dat is wel mooi om te zien. Ze hebben me in de keuken gemist, 'Ja, we hebben wel gekookt'. Maar ja, snel, vlug, sneller, want snel eten en weer naar het ziekenhuis waar ik om kwart over 5 mijn eten al gepresenteerd kreeg. Van al dat koken en rustig eten komt niet veel terecht als ik in het ziekenhuis lig. Dus die blije ‘vingers erbij aflikkende’ mannen aan tafel geeft wel een fijn gevoel. En ach, als ik dan toch niks mag doen dan kan ik ook wel iets lekkers verzinnen toch.
Dus is er nu 1 fotoboek de deur uit. Kan ik me op de volgende storten. Je kunt tegenwoordig zo onwijs veel met die fotoboekprogramma's. Zo mooi als die boeken worden. Digitale fotoboeken die in de loop van de jaren niet vergelen of uit elkaar vallen, lijm die verdwijnt, foto's die kwijt raken. Nee, ze blijven mooi. Ik laat ze ooit achter... die fotoboeken.

Die eerst dag van de week van niks is sneller voorbij dan ik kan werken! Dus het komt wel goed met die fotoboeken. Elke dag eentje... ik denk het niet.

Hendrikje draagt vandaan mijn dansende hartje.... het is zo'n schatje

241/465

Neneh @ 07:53 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 28 augustus, 2011

Er danst een hartje op mijn hoofd....

Twee weken geleden was ik op een feestje waar toch bijna iedereen van naaste familie aanwezig was. Het was een supergezellig feestje. Ik ben helemaal niet zo'n feestbeest maar dit vond ik echt gezellig. Het waren dan ook de late uurtjes voor we uitgezwaaid werden, niets vermoedend de nieuwe week in. In twee weken kan er ontzettend veel gebeuren dat weet ik inmiddels, ik ben weer wijzer. Er kan ook niets bijzonders gebeuren, dat weten we ook. Dat dagen aan elkaar geregen worden, dat de uren voort kabbelen.

Vandaag is er weer een feestje...
Weer eentje waar de meeste naaste familie bij aanwezig is. Het is nog steeds vakantietijd dus niet iedereen is terug maar de meeste zijn er. Het is bij mij echt kijken of ik me goed genoeg voel om er heen te gaan. Het is een eindje rijden en het is er vast druk. Wil ik het wel en gaat het? Niemand kan dat voor mij verzinnen, dat moet ik zelf doen. En ik weet ook dat ik in de twee achterliggende weken niet echt emotioneel stabiel ben gebleven. Het heeft er nogal ingehakt. Hoe dan ook, ik stel de beslissing om te gaan steeds uit. Als ik goed slaap, ja dan, als ik me goed voel, ja dan.
Er is een feestje aan de gang in de nacht van zaterdag op zondag en dat is het 4de feestje op rij in de buurt die bijna direct aan onze tuin grenst. De eerste 3 feestje waren op een redelijk normale tijd afgelopen en om 12 uur werd er een feestlied gezongen. Natuurlijk worden feestjes als er meer drank naar binnen is gewerkt luidruchtiger, dat weet iedereen. Maar dit feestje was heel luidruchtig, de muziek steeds harder en dan moet je bijna schreeuwen of je gebruikt een vuvuzela. De nachtrust wordt dan regelmatig onderbroken door iets wat verdacht veel lijkt op herrie. Dus de nachtrust had beter gekund. Gelukkig is de tent in de tuin van de buren met rappe spoed weer afgebroken, niet nog een feestje dus.
Wakker worden is dan lastig, met de nachtrust is het niet zo goed gegaan.

Maar ik voel me goed genoeg om een poosje naar het feest te gaan.
Waar ik als ik iedereen zie helemaal vol schiet. Het kan ..........

Dat doet het dus met me, ik word me zo bewust van wat me overkomt en overkomen is dat het er toe doet, dat het steeds belangrijker wordt om mee te maken. Geen idee of er iemand is die beseft dat ik dit zo intens beleef. Maar zo is het wel. Natuurlijk gaan die scherpe kantjes eraf. Natuurlijk komt er wel weer rust. Komt tijd, komt rust.

Ineens danst er op mijn hoofd een hartje, de ballonnenman maakt de mooiste dingen, maakt de mooiste hartjes, laat een hartje dansen en ik kan alleen maar lachen door alle tranen heen...

240/365

Neneh @ 01:02 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 27 augustus, 2011

bloempjes in de vaas, bloempjes op de kaart, bloempjes tussen de stenen

Bij thuiskomst kom ik tussen de bloempjes terecht, en tussen de honden die me bijna opeten zo blij zijn ze mij te zien. De stokrozen hebben nog hier en daar een bloempje dus vandaag moet er toch maar even gesnoeid, er hangt een bos over de stoep en iedere aanraking zorgt voor een regen aan zaadjes over de stoep, waait naar de buren....

En bij de achterdeur, tussen de stenen tref ik viooltjes....

239/365

instagram

Neneh @ 09:05 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 26 augustus, 2011

Dag 10 is de beste dag tot nu toe, alhoewel....

De dag begon met een gouden bal aan de horizon...

Dag 9 was ook wel een goeie dag. Maar dag 10 is nog beter. De arts komt langs en geeft gewoon vrijaf voor het weekend en daarna. Ik ben ontslagen uit het ziekenhuis straks. En er zijn geen beperkingen in mijn dagelijkse gang. Voor mij is dat zoiets als, stap maar op de fiets en kijk maar hoe ver je komt. En zo is het dus niet want 10 dagen ziekenhuis en een maand niet fit zijn heeft er wel weer aardig ingehakt. Maar ik sta nu wel weer aan de goeie kant van de streep. Zonder hartklachten maar wel weer met een bak vol medicijnen. Eens kijken hoe ik het daarmee uithoudt. Want even wil vaak wel, nog geen directe bijverschijnselen, maar in de tijd wil het anders lopen. Gelukkig is de arts nu ook van mening dat sommige medicijnen echt niet goed zijn voor mij. Dat ik niet klakkeloos aan allerlei pillen wordt gezet met alle gevolgen van dien. En hoe het verder zal gaan met afspraken en alles is voor mij nog niet bekend. Eerst maar huis.... eerst naar huis.

In een gesprek, eerder met mijn behandeld arts, vertelde ik, toen hij zag dat ik een iPad op mijn schoot had liggen, dat ik wel alles van me af probeerde te schrijven. Dat ik al 10 jaar een weblog heb en veel schrijf. Hij keek even met verbazing en toen hij de deur uitstapte zei hij 'wat voor naam heeft je blog? Of wil ik het misschien beter niet lezen.'

Ik heb het niet verteld op dat moment, ik kan me zo voorstellen dat als hij het wil lezen het gaat vinden op internet, hij lijkt mij slim genoeg. En misschien vertel ik het hem wel als ik weer voor controle naar hem moet. Waarom zou hij het ook niet lezen, het is mijn beleving en erg onvriendelijk ben ik niet. Eerder meer uit boosheid en frustratie
geschreven over alles wat mij toch is overkomen en verder geen bijzonders.
Ik ben benieuwd of hij er ooit weer over begint, dan heeft hij dit ook gelezen.

Voor nu is het afwachten tot ik weg mag, ergens in de middag. Dan moet ik weer mijn eigen lekkere kopjes koffie maken en mijn ontbijt en de was doen en eten koken en afwassen. Dat laat ik allemaal hier. Blij toe, ik heb het liever in eigen handen en mijn lief kan weer eens even uitrusten..... volgens mij is hij meer moe dan ik.

Eerst maar huis.... eerst naar huis....

238/365

Neneh @ 11:03 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 25 augustus, 2011

Dag 9 van een vreemd avontuur

Ik wist dat ik om 8 uur de brancard kon verwachten, dan zou ik naar Zwolle gebracht worden. 'Om 9 uur verwachten ze u'. Het had me als muziek in de oren geklonken gisteren. En nu was ik al om half 7 wakker, zit ik om 7 uur aan een licht ontbijtje met een lekker kopje thee. Douchen en de tandengepoetst. 'Ik ben er klaar voor', roep ik een paar keer. Het wordt kwart over 8 voor ik echt vertrek. En eenmaal aan het rijden ben ik blij dat er toch iets in mijn maag zit. Dat voelt raar, liggend vervoerd worden is een vreemde gewaarwording. Ik zie de mist over de velden, plaatsen schieten voorbij en voor 9 uur lig ik in een bed in het ziekenhuis in Zwolle. Nog geen 2 tellen later ben ik al aan de beurt voor de dotterprocedure. Het gaat allemaal ontzettend snel en een uurtje later lig ik weer in het kamertje en mag ik vooral veel drinken. En eten en drinken en nog meer drinken. Hoe sneller al die verkeerde stoffen mijn lijf uit zijn hoe beter.
'En hoe ik me voel?'
Ik voel geen verschil, of toch wel. Ik weet het niet, ik vind het zo raar. Wat zal ik nu voelen wat ik een uur geleden niet voelde. Ik weet het niet maar ik ben wel superblij dat het achter de rug is en dat ik nu weer vooruit kan. Hoe het moet voelen zal wel duidelijk worden.
Ik lees de krant, lees nog een tijdschrift, hang aan toeters en bellen en als alles goed gaat gaan de meeste toeters en bellen van me af.
Met de ambulance ga ik weer terug naar 'mijn' kamertje en tegen 3 uur ben ik daar weer. De broeder die me 's morgens uitzwaaide staat er breed te grijnzen en ik grijns terug. Blij dat het goed gegaan is, blij dat ik terug ben, blij dat ik verder kan.

237/365

Neneh @ 06:13 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 24 augustus, 2011

Dag 8 van een vreemd avontuur

Na een paar uurtjes slaap, vastgeknoopt aan slangen van infuus, hartbewaking en zuurstofmeting, kom ik langzaam bij de positieven. 'Goedemorgen'. Ze zijn allemaal even lief voor me. De medicatie is gestopt, bloeddruk is mooi en ik lig daar. Er komen onwijs veel geluiden op mij af. Het hele ochtend ritueel speelt zich af rondom de bedden. Niemand mag eruit. Ik wacht.

Rond de klok van 9 uur komt de cardioloog langs en hoor ik dat ik terug mag naar 'mijn' kamertje. Een pak van mijn hart. En zo ga ik na 10 uur weer terug en als ik de gang in word gereden helpt een van de vrijwilligsters, gastvrouw, (mooi ziekenhuis baantje) mee het bed te verplaatsen. Ze heeft post voor mij.

Zonnestralen en knuffels op mooi papier. Ze blijft hangen en we praten zo een uur weg lijkt het. Een van die mooie bijzondere gesprekken die ik hier al heb gehad. De broeder komt met goed nieuws, morgen om 8 uur ga je met de ambulance weg en om 9 uur sta ik in de planning....

Nog 1 nachtje slapen......

236/365

Neneh @ 12:38 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 23 augustus, 2011

Dag 7 van een vreemd avontuur

Langzaam kom ik steeds dichter bij een oplossing voor mijn hartprobleem. 'Ik meld u aan' en dan hoort u het wel. Zo lag ik toch maandag te luisteren naar de arts, mijn arts die eerder aan mijn bed stond te wiebelen, waarschijnlijk door te kleine witte klompen, wist me maandag ook niet meer te vertellen dan wat ik al eerder schreef. Zo ging ik de nacht in voor de woensdag....

Eigenlijk gebeurt er niet zoveel vandaag, beetje internetten met mijn nieuwe iPad, cadeautje van lief omdat hij het allemaal maar niks vindt dat ik alles met de iPhone doe.

Ik ben er al redelijk handig mee moet ik zeggen, maar stukjes typen op een iPad is natuurlijk veel fijner en wat ook leuk is dat ik 'in therapie' nu kan kijken op uitzending gemist. Ik vind het een top serie. Echt geweldig. En nu leidt het af. Ik ben wel blij maar ook niet.

Na het katheteriseren is er een traanbuis opengesprongen en die wil maar slecht weer dicht. Er gebeurt natuurlijk ook wel heel veel met mij en verwerk het maar eens. In de avond komen de aanvallen van druk op de borst, pijn in de armen. Ze proberen van alles maar uiteindelijk lig ik in een zaal met gordijnen als muur en buren die snurken, bellen die piepen, personeel wat praat met elkaar en de buren. Ik ben overstuur en wel zo erg dat er een waterval ontstaat die niet te stoppen valt. Ik ben woedend, boos op mijn lijf, boos op de arts, boos op de buren, boos op iedereen en vooral heel erg verdrietig.

...... dan zit er ineens een lieve zuster bij mij op bed. Knieën tegen elkaar, mijn warme onrustige lijf naast haar rustige ademhaling, haar begrijpende woorden, hoor begrip voor mijn verdriet en boosheid. Mijn hart maakt overuren, mijn bloeddruk stijgt, mijn hoofd gloeit. Ze praat en luistert en ik huil en praat en langzaam word ik rustig. Vooral begrip voor iets wat ik op dat moment voel is zo goed. Maar nog steeds wil ik terug naar mijn kamertje met mijn prikbord waar ik naar kan kijken en rustig van word.

Het kan echt niet, mijn klachten, mijn voorgeschiedenis, mijn bloeddruk, het maakt het allemaal niet mogelijk. 'wat hangt er op je prikbord wat ik kan halen, waar word je rustig van'. 'Haal Hendrikje maar, die lacht zo blij.'
Als ze terug komt heeft ze de handen vol, allemaal dingen waar ik misschien rustig en blij van word. Verhalenboek van dochter, Hendrikje het roze schaap, de foto van mijn prachtige bloementuin en de kaart met de boom.
'ik denk dat jij blij bent dat je zo een grote boom bij je hebt nu.'

Ik krijg een pilletje voor de broodnodige rust, lees nog een verhaaltje, kijk naar het blije schaap Hendrikje en zie mijn bloementuin. Het is een bonte verzameling......

Ik slaap tot 7 uur.

235/356

Neneh @ 01:14 pm
nou zeg al 12 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 22 augustus, 2011

Dag 6 van een vreemd avontuur.......

Maandag begint niet gelijk goed, ik word wakker van niks en voel me ook direct niet okay! Waarschijnlijk word ik daarom wakker en ik besluit niet eens na te denken maar gelijk te bellen. 3 kwartier later zit ik een beetje versuft te kijken. Dit is naar wakker worden maar als het weer gaat dan zie ik kans om toch nog een poosje te slapen. Ik weet dat ik misschien een lange wachtdag voor de boeg heb en probeer toch weg te dommelen. Het lukt wonderwel ondanks dat er achter het gestreepte gordijn herrie genoeg is. Vergeetachtige patiënten die om de klip klap in de onderbroek over de gang lopen zorgen voor een hoop extra werk. In de verte de telefoon, in de verte een telefoon...in de verte...

Om kwart over 8 zie ik de eerste gezichten verschijnen. Nee, ik moet nuchter blijven, pilletjes, waaknaaldje doorspuiten, wilt u een krantje, kijk de post, schoonmaak in de kamer, schone lakens. Je kunt het echt niet '....nee, ik mag geen koffie, ik moet nuchter blijven', verzinnen, alles volgt elkaar in razend snel tempo op.
Tegen half 11 word ik weggebracht naar de 1ste verdieping. Daar wacht een cardioloog op mij. Ik word ingepakt en toegedekt. Het is er fris in de kamer, toeters en bellen, schermen en naalden. Het mooiste vind ik de humor, we
lachen even met elkaar en dan gaan er serieuze dingen gebeuren en wordt iedereen om aandacht gevraagd. Ze dragen paarse mutsjes en er is eentje bij die een paarse schort draagt, ik waan me op de heide, beter plekje kan ik op dat moment niet verzinnen. Adem inhouden, adem maar weer door. Dingen piepen en lampjes branden. Het
kriebelt een beetje in mijn oksel. Daar moet het toch allemaal maar langs. Dokter legt alles goed uit, waarchuwt wanneer ik iets kan ga voelen, wat ze doet en hoe ze het doet en in een half uurtje is het klaar. Alle plakkers verdwijnen weer, drukverband op de pols en dan krijg ik uitleg over wat ze heeft gezien. Een vernauwing en de stents van de vorige keer. 2 jaar terug is dat al en het lijkt nu als gisteren. Ik had gedacht er mooi af te zijn maar niets is minder waar. Ik ga u aanmelden voor dotteren....

Ik kom terug op 'mijn' kamertje met.de wetenschap dat er echt iets aan de hand is, dat alle dingen die ik de laatste dagen heb gehoord kunnen de prullebak in. Weg ermee. Vernauwing... en u heeft hier zeker last van.

Als mijn zussie op 'mijn' bed ligt en ik in de stoel zit komt 'mijn' arts binnen. Hij wiebelt van zijn ene op zijn andere voet. Ik vraag er niet naar, misschien heeft hij uren staan opereren, wie zal het zeggen. Hij kijkt mij aan en zegt dat hij mij 2 jaar geleden met deze vernauwing naar Zwolle heeft gestuurd..... 'en daar hebben ze iets anders gevonden en dat verholpen en dit hebben ze laten zitten'. Het klinkt niet eens vreemd. Hij was oprecht verbaasd
toen ik voor de eerste controle na dat dotteren bij hem kwam. Hij dacht een filmpje voor zijn neus te hebben van iemand anders en snapte er niets van. Nu snappen we het beide, dit had dus ook weer voorkomen kunnen worden... zo zie ik het nu

En nu kan ik wachten op een retourtje naar een ziekenhuis waar ze mijn kransslagader weer gaan repareren.

Ik heb geduld.... nog steeds

234/356

Neneh @ 01:49 pm
nou zeg al 13 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 21 augustus, 2011

Dag 5 van een vreemd avontuur....

Wat is dat toch met dat malle ding wat zo gevoelig is voor licht. Lichtgevoeligheid, soort van super sensitief ingesteld geval. De zonneschermen van dit gebouw. Als het bewolkt is maar het heeft een bepaalde lichtfrequentie buiten dan gaan ze naar beneden. Is het zonnig maar dreigend dan gaan ze omhoog en lig je met je goeie fatsoen in de zon te bakken. Achter glas, in bed! In het ziekenhuis. Vanmorgen scheen de zon schijnbaar vroeg want toen ik nog sliep en de gordijnen nog dicht waren ging het gestreepte monster omlaag. Met veel kabaal, het is vroeg, het is zondagochtend en ik was wakker. Kwart over 7 is het al. Dit heb ik niet zelf verzonnen, dit is een overval. Ik zie door de gordijnen de strepen en daarachter de zon. Mooie dag vandaag? Zou het toch lukken?

Langzaam word ik wakker, ga even uit bed voor het toilet en hoor gerammel op de gang. Mijn bed omhoog, mijn bed omlaag. Koptelefoon op, muziek luisteren. Anouk komt voorbij en dan begint mijn hart me weer te plagen. In vlagen, op en neer gaat het. Op het moment dat het aan blijft houden bel ik. Hartfilmpje, bloeddruk, arts erbij. Overleg, op en neer gaat het. Ik vind het eng als ze weer met spray voor onder de tong aankomt. De vorige keren werd ik echt heel naar van, ik heb geen keus, de druk moet weg. En daar lig ik, mond dicht, voorzichtig ademhalen. Gespitst op elke reactie in mijn lijf. Het zakt weg, komt nog even terug en zakt weg. Ik luister naar het 8 uur nieuws en weet niet meer waar dat over ging. Langzaam kom ik bij de positieven. Langzaam kom ik overeind. Mijn ontbijt staat klaar, mijn kopjes thee wachten op mij.

Ineens mag ik niet meer douchen omdat dit te belastend is voor mijn grote hart. Ik slik een keertje. Het is droef met mij gesteld en ik ben zieker dan ik mezelf voel. Althans op die momenten van de problemen rond mijn hart voel ik me ziek, als het weer weg is dan voel ik niks.

Lief en ik bellen.... hij voelde mijn spanning en ik zijn ongerustheid. Het is goed dat hij komt. Ik poedel mezelf in het fatsoen, doe mijn bloemetjesjurk aan, kam mijn haar, poets mijn tanden en stap de hele dag niet meer in bed. Het begin is slecht, net als die dikke bui die langs komt. Daarna knapt het op...

Morgen is er het onderzoek waar ze de kransslagader gaan bestuderen. Morgen weet ik misschien meer en voor nu hoop ik echt dat het even wegblijft. Heel erg hoop ik dat!

233/365

Neneh @ 08:33 pm
nou zeg al 9 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 20 augustus, 2011

Dag 4 van een vreemd avontuur

232/365

Neneh @ 11:01 am
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 19 augustus, 2011

Dag 3 van een vreemd avontuur

Die droom duurt maar een paar seconden en dan is het de waarheid. Wakker worden in een kamertje zoals eerder beschreven, aan het voeteneind een blauw prikbord met een bosje paarse hei. De zuster die 's avonds werkt steekt haar neus in de hei en vraagt of het van het Dwingelderveld komt. Ze fietst er vaak, maakt een flinke tocht over de hei en weet nu dat de heide veel paarser is dan vorig jaar. 'Vorig jaar waren hele stukken bruin, dat is nu niet zo'. En zo is het. De heide ruikt natuurlijk op het veld, met de zon erbij, heerlijk. Anders dan aan een prikbord.

Vandaag, vrijdag, is het wachten op de arts, hij zal mij toch misschien kunnen vertellen wat er verder gaat gebeuren. De fietstest, logisch gevolg op hartproblemen, had gisteren niet zo goed uitgepakt. althans, dat was mijn eigen beleving. De arts was minder ontevreden maar ook niet blij. Mijn voorgeschiedenis zet direct aan tot verdere actie. Meer medicijnen en voor maandag de aanvraag voor katheteriseren. Ze hebben er mooie woorden, ik ken ze niet. Er wordt nergens over gesproken, ik blijf waar ik ben. In de kamer met het streepjesgordijn en het bosje heide op het prikbord. Het heeft gezelschap gekregen. Mijn 2 grootste schatten brachten voor mij elk een kaartje mee. Nick had een kaartje uitgezocht met schaapjes 'jij gaat zo vaak naar de schaapjes toe, oma' en Noel bracht ballonnen mee. Die schaapjes kwamen naast de hei te hangen. Kaartjes komen binnen, vlinders en bloemen en bijtjes en als klap op de vuurpijl kwam Hendrikje

de boel opfleuren, op dat moment was er niet veel te mekkeren, dat komt altijd later! Een roze schaap bij de paarse hei, naast de kunstpost en de bijtjes, bloemen, vlinders en ballonnen maken het af. Het is een bonte verzameling schatten van mensen die weten waar mijn grote hart van houdt.

231/365

Neneh @ 01:25 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 18 augustus, 2011

En ineens hangt er paarse pracht aan het prikbord

Dat prikbord hangt aan de muur aan het voeteneind van het bed, links een groot raam en gele gordijnen, rechts gestreepte gordijnen en daarachter de deur naar de gang. In die gang de geluiden die horen bij dit soort kamers. Piepers die afgaan, de slepende voetstappen van iemand heel oud, een telefoon die rinkelt, een mobieltje wat ergens uit een tas gevist moet worden voor er 'moi' geroepen gaat worden. Fluisterende stemmen van familieleden die zich zorgen maken en graag antwoorden willen op hun vragen. In de verte klinkt het gerammel van kopjes en
bestek. Die gang heeft niet veel geheimen, iedereen loopt heen en weer en heeft een duidelijk doel. De eerste dag dat ik door de gang ging lag ik in bed. Ik werd langs alle kamers gereden tot kamer 419. Er is nog een kamer verder in de hoek. Ze reden me de deur door, langs het gestreepte gordijn en dat was het dan. Pas op de tweede dag, vandaag dus, ben ik eens een kijkje gaan nemen. Die lange gang die heus niet zo lang lijkt als je er een paar keer door heen loopt. Dat is echt zo gedaan. En ongewild gaat bij iedere stap het hoofd naar links of naar rechts
want er is iets te zien achter elke deur. Gordijntjes open en gluren maar. Niet omdat ik zo nieuwsgierig ben, het gaat haast vanzelf. Ik loop een paar keer mee naar de lift en neem afscheid. Verder mag niet, verder kan niet. Er
hangen draden aan mijn lijf verbonden aan een kastje wat om mijn nek hangt. Het is van 'big brother de monitor' en zijn gevolg. Het is beter voor mij. Ik loop weer terug langs 'mijn' gestreepte gordijntjes, zie de wolken en de kleine
stukjes blauw. Ik zie de toren van het raadhuis, horizon vervuiler toren van de VAM en ik hoor de trein langs razen. Een richting Groningen, een richting Zwolle. Ik ga bed zitten en zie mijn prikbord met een boeketje paarse pracht. Gekregen van zus .... en dat is zoveel waard

Neneh @ 03:06 pm
nou zeg al 12 keer gebabbeld.
Tweet

Vanuit een bed.... 4 hoog achter

De zon breekt door.....

231/365

Neneh @ 03:06 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 17 augustus, 2011

Als ik wakker word heb ik gedroomd...

Het duurt even voor het tot me door dringt, meestal moet ik om een uur of 1 plassen, net na de eerste slaap, maar nu was het al 5 uur geweest. Ik kom overeind en loop naar het toilet. Eigenlijk voel ik me al direct niet goed, ik voel me ronduit naar en de schrik slaat al toe. Lief ligt nog lekker te slapen en ik wacht even om te kijken of de druk om het hart minder wordt. Het lijkt er niet op en ik besluit lief wakker te maken. Lijkt me naar om zo wakker te worden. Maar het is niet anders. 'Het lijkt me goed dat je een dokter belt'.

Een uur later lig ik in het ziekenhuis en na de eerste uitslagen kom ik op IC terecht. Niet omdat het levensbedreigend is maar omdat er op medium care geen bed vrij is. Ik vind het best, ik vind het allemaal best. Op IC verhuis ik nog een keertje en dan ga ik met bed en al door de gangen, met de lift naar de kamer met de streepjesgordijnen. Daar lig ik dan.....

'mevrouw, ik wil even uw bloeddruk meten', ik schrik op uit de slaap en zie dat ik niet gedroomd heb....

229/365

Neneh @ 07:40 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 16 augustus, 2011

Blue jeans....

228/365

Neneh @ 10:19 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 15 augustus, 2011

Oproep, oproep, oproep, oproep, oproep,

Om nog even in paarse sferen te blijven nog een paars bloempje. En dat is niet voor niks want bij de foto 'een zee van heide' is nog meer aan de hand. Vanmorgen onder lichte druk van buitenaf heb ik de foto geplaatst op de website van het Dwingelderveld
en vervolgens heb ik een mailtje rondgestuurd met de vraag om vooral te stemmen en om anderen ook aan te sporen om te stemmen. Bij deze doe ik hier ook de oproep om te stemmen...... omdat het kan!

Dus nog een paars bloempje! Als je het omdraait lijkt het net een kek lampekapje! Zo zie je maar, doe meer met bloemen....

Neneh @ 10:24 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

Ik heb een tik, ik spaar dingen...

en ik kan er maar niet mee stoppen....

227/365

Neneh @ 10:19 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 14 augustus, 2011

De zon zien zakken....

226/365

Dwingelderveld, paarse heide

Neneh @ 10:51 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

Laat

Vertraag.
Vertraag.
Vertraag je stap.

Stap trager dan je hartslag vraagt.

Verlangzaam.
Verlangzaam.
Verlangzaam je verlangen.

En verdwijn met mate.

Neem niet je tijd
En laat de tijd je nemen -
Laat.

#Leonard Nolens (1947)

Leonard Nolens (1947) wordt beschouwd als één van de belangrijkste levende dichters uit België. Hij debuteerde in 1969 met de bundel 'Orpheushanden'. Nolens schrijft vaak over liefde en over de manier om aan identiteit te ontsnappen. Zijn bundel 'Liefdes verklaringen' (1990) werd in Nederland bekroond met de Jan Campertprijs en in België met de Driejaarlijkse Staatsprijs. In 1997 kreeg Nolens de Constantijn Huygensprijs voor zijn gehele oeuvre. In 2008 werd hem de VSB Poëzieprijs toegekend voor zijn bundel 'Bres' uit 2007, de bundel die tien jaar lang een 'dichtbundel in wording' was, en waarvan delen in eerdere bundels verschenen. Dit gedicht 'Laat' is afkomstig uit de verzamelbundel 'Laat alle deuren op een kier' die in 2004 verscheen. Nolens woont en werkt in Antwerpen.

Neneh @ 12:38 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 13 augustus, 2011

Ambachtelijk hangen....

Een paar meter van mij vandaan had een houthandel zijn houthandelwaren tentoongesteld. Banken, palen, overkappingen, regentonnen, en hanghekken voor hangjongeren. Ken je die reclame van de twee biologische boeren die over een hek hangen en die echt geen handen uit de mouwen hoeven te steken omdat ze biologisch boeren. (Wat een leugen is, want iedereen weet dat je als biologische boer nog harder moet werken.) Zo’n hek stond op een paar meter afstand van mij. Een vermakelijk hek. Zo’n hek zouden ze op heel veel plekken in het land gewoon neer moeten zetten. Niet zitten maar hangen moet het thema zijn. Hangen en over de zaak uitkijken. Ik bedacht me gisteren dat dit ambachtelijke hek te weinig wordt ingezet.

225/365

Neneh @ 10:46 am
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 12 augustus, 2011

Paarse Pracht

224/365

Neneh @ 09:39 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

Vliegen in de koffiehoek...

'Het duurt tien minuten mevrouw.'
Die boodschap krijg ik te horen als ik vraag naar de lekkerste broodjes die er bestaan. Het mandje is leeg en het is nog vroeg op de dag dus er mag voor mij nog wel wat gebakken worden. Dat duurt dus tien minuten en ik vind het prima. Ik heb geen haast, heel de dag niet. Niemand heeft haast. Ik loop nog een rondje bij de grootgrutter en verzamel zo mijn spulletjes in de kar. Maar de tijd is nog lang niet om. Ik roep doorgaans dat de tijd vliegt. 'Dat is ook zo', roept iedereen! Maar dan heb je nog geen tien minuten hoeven wachten op broodjes. Dan kruipt de tijd. Ik treuzel eens bij de koffiehoek. Zal ik dan toch... nog nooit gedaan. Ik doe boodschappen bij de grootgrutter en drink de koffie thuis. Maar normaal hoef ik niet te wachten, nog geen minuut. Hooguit bij de kassa maar ook dat duurt nooit lang. Nee, ik drink er nooit koffie. Nu treuzel ik. Zal ik het eens proberen vraag ik aan mezelf en ik stap dus op de automaat af. Er staat een meneer voor mij. Hij wil 2 melk in zijn bekertje 'anders is het te sterk'. Dat is zijn mededeling van huishoudelijke aard. 'Wil je ook een bakkie, meidje?' En ja hoor, 'meidje' wil dat wel. Hij maait eens met de handen 'bah, vieze vliegen hier, die komen op de koffie af, die lucht, die mest waar de koffie op groeit. Daarom zitten die vliegen hier. Het is de lucht. Bah, ik vind het vies.'
Mijn beelden vermogen gaat op de loop met de woorden. Lieve help, waar ben ik aan begonnen denk ik nog. Ik dacht alleen een bekertje koffie te nemen maar krijg er vliegen en een verhaal bij. Ik grijns en trek een 'zuur' gezicht en zeg 'dat de vliegen het apparaat lekker warm vinden. Ze kunnen toch nergens bij.' Hij is niet overtuigd.
Ik ook niet trouwens. Ik zie bij de grootgrutter nergens vliegen, nooit. Maar hier zitten ze wel en meer dan één.
'Bah', zegt hij nog eens als hij met zijn bekertje naar de tafel loopt.
Ik schenk mezelf ook een bekertje vol en ga zitten.
Hij wijst naar de krant 'Die lees ik niet. Staat alleen maar ellende in.' Demonstratief schuift hij de krant van zich weg. En dan gaat hij nog even verder. Hij vindt het maar niks die rellen in Engeland. Daar gaan alleen maar onschuldige mensen dood. En Libië en Syrië en nog zo'n land en de zoon van... en Peru en Cuba en allemaal om de macht.'
Ik kijk en schud mijn hoofd en beaam en drink koffie en durf de krant niet open te slaan want er staat alleen maar ellende in.
Hij neemt een slokje koffie en kijkt mij aan 'Ik was pas een keertje in de Jumbo bij de koffiehoek. Daar hebben ze ook zo een tafel met stoelen maar toen ik met mijn koffie aan de tafel ging zitten zat ik met de kin op de tafel. Je zakt helemaal weg in de stoel. Hij ging het voordoen. Hij zakte onderuit in de stoel en deed een poging om op de tafel te kijken. Er was ook iemand die er ging zitten en die kon bijna niet uit de stoel komen. Dat lukte maar net.
Ik vind het wel komisch, maar dat komt dan weer door mijn beeldende inzicht.
Hij geeft zijn mening over de jeugd van tegenwoordig, 'Ze zijn veel verder op 'deze' leeftijd dan hij vroeger was. Ze zitten maar met zo'n ding... zijn handen maken een vierkantje, zijn vingers wijzen de toetsen aan.
'Is dat echt zo', zeg ik.
Hij knikt. Hij vindt van wel. Ik ben al 76 jaar en ik was lang zover niet op die leeftijd als de jeugd van nu.
Het bekertje is inmiddels leeg en ik kijk eens naar mijn horloge. Er komen nog een paar mensen een bekertje koffie halen en willen aanschuiven bij de tafel. Hij staat op en ik ook. Hij heeft ineens haast, hij moest een boodschap doen voor zijn vrouw.

Ik loop naar de broodafdeling, krijg de warme broodjes en loop naar de kassa, onderweg kijk ik nog even naar de koffiehoek. Het is een bijzondere hoek, met bijzondere mensen

Neneh @ 06:50 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 11 augustus, 2011

We hebben echt nergens zin in....

Oppasdag in de vakantie is gewoon genieten met een grote G, dingen doen met een grote D, en vooral gezellig samen zijn ook met een grote G. Maar ja, vandaag verzucht ik het weer en de 2 kleine mannen zuchten mee. Als ik vraag of we nog iets gaan doen dan gaan we film kijken en roze koek eten. 'Ik wil wel een tosti en de andere een stroopwafel. Ik haal mijn schouders op, maak tosti's en limonade en zoek de voetballen (mini mini) achter de kast en kachel vandaan. Ik doe een spelletje, zij doen een spelletje, we kijken Pippi Langkous en iets met Piraten. Vorige week aten we ijsjes en waren de hele dag buiten, nu aten we een ijsje en waren de hele dag binnen. Op de bank...

'Ik wil graag een foto van je oog maken, kijk mij eens aan.'

We hebben gelachen, dubbel gelegen en echt.... hij kneep zijn ogen dicht als ik met de iPhone aankwam

223/365

Neneh @ 10:00 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 10 augustus, 2011

Het kan natuurlijk altijd erger......

Wat ik wel weet is dat het een maand geleden lekker fietsweer was en dat ik nu toch heel erg te doen heb met al die vakantiegangers die nu vakantie hebben en er straks weer uitgerust tegenaan moeten. Energie opgehaald vanuit die zomer waar al zoveel over geschreven is en waar iedereen nog steeds de mond vol van heeft want als iemand snapt hoe het met onze zomers zit en waarom we hoogzomer met jassen en vesten aan op pad gaan ipv met de slippers aan de voeten en de korte broek om de billen. Ik snap niks van deze zomers waar iedereen zijn energie voor de winter uit wil halen. Want als het straks weer donker is en de kachel aan de elektrische deken in bed of een kruik aan de voeten of de glühwein in het glas zit dan moeten we er wel tegen kunnen. Tegen die kou en die narigheid. Glad en vorst en sneeuw en ijzel.... dan

Ik snap niks van dit weer, deze zomer. Het kan altijd nog erger .... ergens. Maar ik vind dit al erg genoeg en ik ben niet eens weg. Want toen ik weg was scheen de zon nog volop, liep ik op slippers en droeg een korte broek. Dat kon toen!

222/365

Neneh @ 08:57 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 9 augustus, 2011

Van de pan, op het bord, in de mond...

Zoon klaagt niet als hij van die goudgele rakkers op zijn bord ziet liggen. De bovenste beste ben ik als er zoiets te eten valt, met groente, nou ja, vooruit omdat het moet en met een bal gehakt omdat het zo lekker is. 'Doe mij nog maar één', roept hij dan als hij ziet dat er nog meer in de pan liggen. 'Het hoeft niet op', zeg ik dan.
We lachen erom, de pan gaat leeg....

Schoon leeg

221/365

Neneh @ 08:09 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 8 augustus, 2011

gewoon blijven kijken....

foto 220 van de 365.

220/365

Neneh @ 10:16 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 7 augustus, 2011

Net op het moment dat ik naar buiten wilde....

Het licht ging uit, buiten, en ik stond in de startblokken met mijn camera. Weg inspiratie, weggespoeld tegelijk met de grote regendruppels de goot in. Als het licht uitgaat buiten is het ineens niet meer fijn om buiten te zijn. De wind steekt op en ik zoek een vest.
Toch schuilt er om de hoek weer een nieuw plaatje en na heel wat mislukte, qua licht, qua afstand, qua bewegen ben ik eindelijk tevreden... het zou een engel kunnen zijn..

219/365

Neneh @ 09:05 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 6 augustus, 2011

Vaast....

En ik zit vanavond ook vaast... onder een poncho waarschijnlijk :)

Neneh @ 04:09 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

Een beetje blues in't Drentse laand...

ok ok, een beetje steggelen mag natuurlijk want gisteravond was ik echt niet meer in de gelegenheid om een foto te plaatsen, ik kon wel foto's maken en dat is het belangrijkste van de opdracht 'elke dag een foto'. Gisteravond zat ik in Gieten, zonder lief want die werd zomaar ziek van de zomer. Helaas... maar zoals ik het nu zie is het voor mij wel weer goed want nu moeten we nog een keertje. Niks helaas dus.
Wat ik in Gieten moest? Naar de Drentse Bluesopera... een productie van de Peergroup. En dat was van begin tot eind geweldig. De sfeer werd versterkt door het duister en later door de regen die toen van geen ophouden wist. Ze speelden gewoon door, wij bleven gewoon zitten en uiteindelijk ging er een zucht door de banken. Kippenvel en lachsalvo's losten elkaar af en daar waar blues moest zijn was het er ook. De scheurende geluiden van de gitaren.. de regen, de zang... de schreeuw!

"Zukswat hew nog nooit zien"

Aan tafel, proest. Een blik van herkenning links en rechts. 'Wat eten wij vandaag?' 'Quiche...' 'Watte?' 'Quiche, verandering van smaak doet eten.' En zo is het maar net.

Hier dan een klein stukje een impressie, foto's en een kort filmpje. De iPhone wilde wel meewerken, de grote camera was niet mee. Ik durfde dat niet zo goed met de regen in aantocht.

Het was in één woord geweldig en als je kan dan moet je gaan! Het is echt blues...

218/365

Neneh @ 03:12 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 5 augustus, 2011

Als jij het woord 'Spin' zegt dan gaat het kriebelen....

Net als vorige week vrijdag was het vandaag ook weer de 'super slimme beestjes' dag met als verschil dat het vandaag ook lekker weer was. Een temperatuurtje waarbij slimme beestjes wakker worden en ze zich laten vangen. Dat is dan weer minder slim maar dat vinden we voor een dag niet erg. Vanmorgen bedacht ik dat het vandaag moest lukken met de activiteit want na een paar weken zoeken naar een goed concept en weinig aanloop, deels veroorzaakt door het weer, werd het tijd voor een dag gevuld met leuke ontmoetingen en veel aanloop. Ik heb niet te klagen, echt niet. Het weer werkt mee, de beestjes werken mee, de mama's en papa's, opa's en oma's werken ook mee. Ze nemen juist die kinderen mee die het leuk vinden om te graven en te zoeken naar de leukste kriebelbeestjes. Met een vlindernetje, een schepje en een bakje werd het nog leuker. Boeken en zoekkaarten op de tafel en als toetje in het midden van de grote tafel een grote bak vol met slakken, pissebedden en spinnen. De duizendpoot ontbrak niet. Moeders op de loop, vaders die weer 'klein jongetje' worden en zich laten meeslepen door de natuur. Ondertussen worden complete tuintjes ingericht en alle soorten kruiden uit de kruidentuin worden aan een geurtest onderworpen. Onze handen ruiken naar marjolein en thijm, naar dille en peterselie, bieslook en wijnruit. Het geurt en kleurt en de slakken maken haast om de bak te ontvluchten. De spin loopt de langste route en als het ineens 3 uur kunnen we niet stoppen....

Er zijn zoveel kinderen die kriebelbeestjes helemaal het einde vinden en dat vind ik dan weer leuk. Zo is iedereen tevreden....

217/365

Neneh @ 09:31 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 4 augustus, 2011

De jonge onderzoekers....

Of het kan rollen, of er beestjes onder zitten, of je een paddestoel aan mag raken, of je paarden gras mag geven, of een brandnetel prikt en of daar ook iemand woont en of de kabouterpaaltjes ook meegenomen mogen worden. En dat de schapen best hard mekkeren en dat ze goed luisteren naar de hond. Dat de een een schaapje ging maken en de ander een bloem van wol (vilten). Dat knetterijsjes lekker zijn en bankhangen ook. Dat het gezellig is bij de schaapjes en fijn in het bos. Dat er heel veel te beleven valt en ook grote plassen zijn en dikke stokken en modder en.....

Er was weinig meer schoon aan het einde van de dag, als het niet plakte van het ijs dan plakte het wel van de banaan of de modder of de broodjes. Maar wat was het weer een leuk dagje!

Om in te lijsten die 2 jongens, die schatten die zo geweldig goed overweg kunnen met elkaar en alle anderen...

216/365

Neneh @ 10:09 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 3 augustus, 2011

Wij gaan een hele grote vangen....

De Wii moest uit, de Nintendo ook en de laarzen zaten al in de tas. 'We gaan naar het theater', zei ik. 'Ik wil niet naar theater', zei de kleine man en de grote man wilde alleen maar Joshi redden. 'Zie je, hij huilt Oma'. Maar oma wil aanmaken anders is het straks afgelopen voor we er zijn. Dus het spul gaat uit en we vertrekken. Onderweg zing ik een liedje over de regen en 'mijn veren worden nat'. Het is nog droog.
Het blijft ook droog, de hele middag. Pas als we weer thuis zijn begint de regen en nu, uren later, regent het nog. We hadden gewoon een prachtige middag en heel veel geluk daarbij. De mannen willen wel luisteren naar het verhaal van NoNiksie. Een prachtige verschijning die van alles krijgt. Een klimstaart, vleugels, snuffelneus, oren die supergoed kunnen horen en nog meer. De kleine mannen en vrouwen laten zich meevoeren met NoNiksie en ze reageren af en toe spontaan. Die kleinste man van mij roert zich helemaal. 'Dat is een makkie' roept ie, of 'Dat kan die niet' als hij denkt dat het niet lukt. Hij laat zien hoe een kikker springt en even later neemt hij nog een kijkje want de vleugels van de libel hebben een grote aantrekkingskracht. Wacht even, denkt 'kleine man' daar wil ik mee van weten en hij duikt ook achter de tafel. Dit is niet de bedoeling dus oma wordt te hulp geroepen. 'Ik wist het wel, zei ik, ik zat er al op te wachten, hij laat zich niet zomaar iets wijsmaken.'
We hebben het helemaal uitgekeken, geklapt en genoten. Een ijsje was de hoofdprijs en daarna was het met het loeppotje het veld in. Spinnen, krekels, vlindertjes, kriebelbeestjes in het algemeen, ze zagen ze vliegen, springen en kruipen. En telkens als er iets te vangen was waren de armpjes te kort en de beestjes sneller. Maar dat maakt niet uit, het was vooral leuk. Langs de bijenstal en langs het insectenhotel naar de schommel.

Die is groot en fijn en hoog en..... 'nog hoger oma'

Op het moment dat wij klaar waren met schommelen stonden er alweer 'nieuwe' kinderen klaar met opa en oma. 'Oh voorzichtig, ga eens zitten. Doe eens rustig, niet zo hoog'. Waarop ik het niet laten kon 'Niet van dat benauwde, dit gaat helemaal goed, ze weten wel wat ze aankunnen.' Kreeg ik natuurlijk terug 'het zijn de kleinkinderen, dat is toch anders dan je eigen kinderen.'

Kom, zei ik, we gaan nog even bij de zieke visjes kijken. Oudste kleinzoon constateert dat het water het niet meer doet. Het ziet er raar uit, er hangt een 'waas' over het ven. We zien wel slakjes en stekelbaarsjes en horen een kikker. Kleinzoon heeft het goed gezien, het is niet pluis in het ven. Ze aaien de Das en constateren dat de batterijtjes op zijn. Zo werkt het ook in de wereld van de Wii en de Nintendo...
We rijden terug, kleine man slaapt bijna direct nadat hij eerst uit zijn hoofd het regenliedje zong. Applaus, hij kreeg applaus. Daarna was oudste aan de beurt. Oma mocht niet helpen en het lukte. Ook applaus en daarna was het mijn beurt voor een verhaaltje. Spannend verhaaltje over Roodkapje en de zeven geitjes.. ...
Thuis mocht de Wii weer aan en de Nintendo en de telefoon en mijn fototoestel en de hond maakte gekke sprongen... tot morgen jongens, tot morgen!

215/365

Neneh @ 09:37 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 2 augustus, 2011

Bedrijvigheid in het veld

Een bijna zinderende zomerdag, een fietstochtje en veel te zien

214/365

Neneh @ 10:31 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 1 augustus, 2011

Wat willen jullie eten.......

Ze staan op het dak van de schuur, mijn mannen. Eindelijk zit er schot in de werkzaamheden achter het huis en de steiger die het achterhuis ontsiert kan opgeruimd. Het ziet er ineens heel anders uit. 'Wat willen jullie eten?' is mijn vraag. Ik ben zelf niet zo'n vleeseter maar als de temperaturen een beetje omhoog gaan dan weet ik wel wat ze het liefste eten. Simpel en makkelijk. Beetje vlees op de barbecue en voor mij een stukje vis.
Dus op 'Wat willen jullie eten?' kwam 'barbecue' en ik ben maar snel even naar de grootgrutter gefietst. Zo'n dag was het dus...

'Dat is alweer even geleden dat wij de kussens in de stoelen hadden, volgens mij hebben we een maand niet buiten gezeten.' Zo voelde het.
Het voelde goed.

213/365

Neneh @ 10:16 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet