« Bedrijvigheid in het veld | Main | De jonge onderzoekers.... »

woensdag 3 augustus, 2011

Wij gaan een hele grote vangen....

De Wii moest uit, de Nintendo ook en de laarzen zaten al in de tas. 'We gaan naar het theater', zei ik. 'Ik wil niet naar theater', zei de kleine man en de grote man wilde alleen maar Joshi redden. 'Zie je, hij huilt Oma'. Maar oma wil aanmaken anders is het straks afgelopen voor we er zijn. Dus het spul gaat uit en we vertrekken. Onderweg zing ik een liedje over de regen en 'mijn veren worden nat'. Het is nog droog.
Het blijft ook droog, de hele middag. Pas als we weer thuis zijn begint de regen en nu, uren later, regent het nog. We hadden gewoon een prachtige middag en heel veel geluk daarbij. De mannen willen wel luisteren naar het verhaal van NoNiksie. Een prachtige verschijning die van alles krijgt. Een klimstaart, vleugels, snuffelneus, oren die supergoed kunnen horen en nog meer. De kleine mannen en vrouwen laten zich meevoeren met NoNiksie en ze reageren af en toe spontaan. Die kleinste man van mij roert zich helemaal. 'Dat is een makkie' roept ie, of 'Dat kan die niet' als hij denkt dat het niet lukt. Hij laat zien hoe een kikker springt en even later neemt hij nog een kijkje want de vleugels van de libel hebben een grote aantrekkingskracht. Wacht even, denkt 'kleine man' daar wil ik mee van weten en hij duikt ook achter de tafel. Dit is niet de bedoeling dus oma wordt te hulp geroepen. 'Ik wist het wel, zei ik, ik zat er al op te wachten, hij laat zich niet zomaar iets wijsmaken.'
We hebben het helemaal uitgekeken, geklapt en genoten. Een ijsje was de hoofdprijs en daarna was het met het loeppotje het veld in. Spinnen, krekels, vlindertjes, kriebelbeestjes in het algemeen, ze zagen ze vliegen, springen en kruipen. En telkens als er iets te vangen was waren de armpjes te kort en de beestjes sneller. Maar dat maakt niet uit, het was vooral leuk. Langs de bijenstal en langs het insectenhotel naar de schommel.

Die is groot en fijn en hoog en..... 'nog hoger oma'

Op het moment dat wij klaar waren met schommelen stonden er alweer 'nieuwe' kinderen klaar met opa en oma. 'Oh voorzichtig, ga eens zitten. Doe eens rustig, niet zo hoog'. Waarop ik het niet laten kon 'Niet van dat benauwde, dit gaat helemaal goed, ze weten wel wat ze aankunnen.' Kreeg ik natuurlijk terug 'het zijn de kleinkinderen, dat is toch anders dan je eigen kinderen.'

Kom, zei ik, we gaan nog even bij de zieke visjes kijken. Oudste kleinzoon constateert dat het water het niet meer doet. Het ziet er raar uit, er hangt een 'waas' over het ven. We zien wel slakjes en stekelbaarsjes en horen een kikker. Kleinzoon heeft het goed gezien, het is niet pluis in het ven. Ze aaien de Das en constateren dat de batterijtjes op zijn. Zo werkt het ook in de wereld van de Wii en de Nintendo...
We rijden terug, kleine man slaapt bijna direct nadat hij eerst uit zijn hoofd het regenliedje zong. Applaus, hij kreeg applaus. Daarna was oudste aan de beurt. Oma mocht niet helpen en het lukte. Ook applaus en daarna was het mijn beurt voor een verhaaltje. Spannend verhaaltje over Roodkapje en de zeven geitjes.. ...
Thuis mocht de Wii weer aan en de Nintendo en de telefoon en mijn fototoestel en de hond maakte gekke sprongen... tot morgen jongens, tot morgen!

Neneh @ 03 augustus 2011 21:37

Comments

Plaats reactie