« bloempjes in de vaas, bloempjes op de kaart, bloempjes tussen de stenen | Main | Maandag, die eerste dag van de week .... »

zondag 28 augustus, 2011

Er danst een hartje op mijn hoofd....

Twee weken geleden was ik op een feestje waar toch bijna iedereen van naaste familie aanwezig was. Het was een supergezellig feestje. Ik ben helemaal niet zo'n feestbeest maar dit vond ik echt gezellig. Het waren dan ook de late uurtjes voor we uitgezwaaid werden, niets vermoedend de nieuwe week in. In twee weken kan er ontzettend veel gebeuren dat weet ik inmiddels, ik ben weer wijzer. Er kan ook niets bijzonders gebeuren, dat weten we ook. Dat dagen aan elkaar geregen worden, dat de uren voort kabbelen.

Vandaag is er weer een feestje...
Weer eentje waar de meeste naaste familie bij aanwezig is. Het is nog steeds vakantietijd dus niet iedereen is terug maar de meeste zijn er. Het is bij mij echt kijken of ik me goed genoeg voel om er heen te gaan. Het is een eindje rijden en het is er vast druk. Wil ik het wel en gaat het? Niemand kan dat voor mij verzinnen, dat moet ik zelf doen. En ik weet ook dat ik in de twee achterliggende weken niet echt emotioneel stabiel ben gebleven. Het heeft er nogal ingehakt. Hoe dan ook, ik stel de beslissing om te gaan steeds uit. Als ik goed slaap, ja dan, als ik me goed voel, ja dan.
Er is een feestje aan de gang in de nacht van zaterdag op zondag en dat is het 4de feestje op rij in de buurt die bijna direct aan onze tuin grenst. De eerste 3 feestje waren op een redelijk normale tijd afgelopen en om 12 uur werd er een feestlied gezongen. Natuurlijk worden feestjes als er meer drank naar binnen is gewerkt luidruchtiger, dat weet iedereen. Maar dit feestje was heel luidruchtig, de muziek steeds harder en dan moet je bijna schreeuwen of je gebruikt een vuvuzela. De nachtrust wordt dan regelmatig onderbroken door iets wat verdacht veel lijkt op herrie. Dus de nachtrust had beter gekund. Gelukkig is de tent in de tuin van de buren met rappe spoed weer afgebroken, niet nog een feestje dus.
Wakker worden is dan lastig, met de nachtrust is het niet zo goed gegaan.

Maar ik voel me goed genoeg om een poosje naar het feest te gaan.
Waar ik als ik iedereen zie helemaal vol schiet. Het kan ..........

Dat doet het dus met me, ik word me zo bewust van wat me overkomt en overkomen is dat het er toe doet, dat het steeds belangrijker wordt om mee te maken. Geen idee of er iemand is die beseft dat ik dit zo intens beleef. Maar zo is het wel. Natuurlijk gaan die scherpe kantjes eraf. Natuurlijk komt er wel weer rust. Komt tijd, komt rust.

Ineens danst er op mijn hoofd een hartje, de ballonnenman maakt de mooiste dingen, maakt de mooiste hartjes, laat een hartje dansen en ik kan alleen maar lachen door alle tranen heen...

Neneh @ 28 augustus 2011 13:02

Comments

Plaats reactie