« Gebakken lucht | Main | Herfstkleuren en zoete appeltjes..... »

donderdag 22 september, 2011

Achter het streepjesgordijn

Vandaag zag ik er echt tegenop, ik was vanmorgen al vroeg van slag, het werk wilde ook echt niet van mijn handen en alles wat ik aanraakte bevroor. Iedere keer pakte ik mezelf figuurlijk bij de schouders om ze naar beneden te halen. Ze wilden maar moeilijk zakken, ze wilden zich ferm houden en daadkrachtig overkomen. Maar uiteindelijk deed het gewoon pijn.... ik moest mezelf bij de kladden praten... 'het komt goed', zei ik tegen mezelf. Maar het hielp niet. Toch stapte ik op de fiets richting ziekenhuis. Geen ontkomen aan. De vorige keer bij de fietstest voelde ik me heel naar, nu ben ik natuurlijk een hele stap verder maar voel me nog steeds niet 100% en daarom moet een fietstest iets uitwijzen. Als dat zou kunnen... als dat zou kunnen. Als ze aan de hand van de uitslag van een fietstest nu eens iets zouden kunnen uitwijzen, aanwijzen, wegstrepen, dat dus. Weer zat ik achter de streepjes gordijnen. Nu niet voor lang. Het ging beter dan de keer hiervoor. Een maand geleden zo ongeveer. En in een maand kan veel veranderen, veel gebeuren. En nu nog een maand afwachten op de woorden van de cardioloog. Ik voel me nu geruster dan vanmorgen, ik voel me nu wel zekerder. Maar of dat voldoende is......

Neneh @ 22 september 2011 21:31

Comments

Plaats reactie