« Grijze lokken op een kussen ... | Main | Nummertje »

woensdag 14 september, 2011

toevallige onmoetingen

In de categorie toevallige ontmoetingen, die bestaat nog niet maar heb ik nu gemaakt, begint het met de blinde mevrouw die voor mij staat bij een grootgrutter. Ze praat zo snel en houdt drie verkoopsters bezig. Dat weet zij dan weer niet want ze kan niet over de toonbank heen kijken. Ze ziet niets, maar ze weet des te meer. Ze weet dat ze een aantal dingen uit de winkel wil en dat het bij het vorige bezoek niet goed is gegaan. Ze ratelt. Ze buigt zich naar voren over de toonbank, friemelt met haar handen langs haar blindenstok en praat luid en duidelijk. Alsof de juffers achter de toonbank doof zijn. En dat zijn ze niet, ze kijken elkaar aan en kijken mij aan en ik haal mijn schouders op. Eén van de juffers gaat de spullen halen, zo is de boodschap. En de boodschap van de blinde mevrouw is alsof ze door een speld wordt geprikt, ze veert op en zegt 'Maar ik kan wel mee.'
'Nee, er wordt een resoluut 'nee' geroepen, ik haal het voor u.'
En daarmee is de kous af en doet ze 2 stappen achteruit, ze zucht een keer en begint dan excuses te maken naar de mensen die er volgens haar achter haar staan en eindeloos lang hebben moeten wachten. Dat valt reuze mee. Ik ben 'de mensen' en net op dat moment komt er nog een slungelige puber aanlopen. Schouders in de 'ik moet iets maar heb geen zin' stand. Ze begint nu tegen mij te ratelen. Over dat ze het heel vervelend vindt om mensen te laten wachten. 'Mensen die kunnen zien hebben het zo druk', zegt ze. En zij niet want ze heeft geen baan, nog niet, en ze heeft de tijd.
'Ik heb ook wel tijd, hoor, zeg ik, ik heb de tijd en ik heb echt niet lang staan wachten. Dat valt echt wel mee.' En ik lieg niet. Zij staat er misschien al even maar heeft geen idee natuurlijk wat er allemaal om haar heen gebeurt. Er lopen zoveel mensen in en uit. Kassa's ratelen, mensen praten, winkelgeluiden. Zij kan niet zien, misschien wel meer horen maar het lijkt mij verwarrend.
Ze begint weer, ze heeft genoeg tijd. Ze heeft geen kinderen, dat vindt ze jammer. 'Heeft u 2 kinderen, vraagt ze, of heeft u geen kinderen.' Ik kan natuurlijk niks zeggen maar ik ben wel nieuwsgierig eigenlijk naar een reactie dus ik antwoord naar waarheid. 'Ik heb vier kinderen.'
Ze zuigt de woorden op en begint... 'Zo, 4 kinderen, dat vind ik fijn, ik zou ook graag kinderen maar ja, ik ben alleen, maar 4 kinderen, ik vind dat zo knap, pas maar goed op uw kinderen. Fijne dag nog en veel succes met uw kinderen.............'
Ondertussen hebben ze mij geholpen met mijn pakketje en krijg ik de bon. Ik ben klaar en groet de blinde mevrouw.....

Als ik de winkel bijna uit ben hoor ik haar nog... over mijn 4 kinderen...

Neneh @ 14 september 2011 15:43

Comments

Plaats reactie