woensdag 30 november, 2011

301111 ...113

En daar sta je dan met je nummertje 113 op 301111...

Wachten bij de apotheek, ik heb er haast een abonnement

335/365

Neneh @ 09:36 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 29 november, 2011

De haan poetsen........

Op een afstandje staan kijken naar een wiebelend bakje aan een draadje naar mannetjes die op zwarte pietjes lijken en druk bezig zijn een haan van het dak te redden....

Maar niets is wat het lijkt want het was een poetsbeurt! De haan blinkt weer (hoop ik)

333/365

Neneh @ 10:23 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 28 november, 2011

Maan schijnt fout op papier!

Aan het begin van de avond, schemering, liep ik vanuit de keuken de kamer in en zag een sikkel. Zo helder als het was, de lucht nog kleurend van de zon die al onder was gegaan. Ik zag de maan. Wassende halve maan... en ik moest denken aan het onderzoek naar de maan. Niet te geloven dat je geld kunt verdienen met zo'n onderzoek. Alsof er een cadeautje minder om verpakt wordt in fout cadeau papier...

Vanavond staat de maan dus goed op mijn log.... want wat is ze mooi, die wassende halve maan.

332/365

Neneh @ 08:27 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 27 november, 2011

Sinterklaasje bonnen bonne.....

In de gang staat alles klaar, bakje met water en wortels en tekeningen. Boven liggen 2 boefjes in diepe rust. We checken alles nog even, laten de deur op een kier, laten onze deur op een kier en zo gaan we de nacht in.... 'Klein mannetje' is een onrustige slaper en wij weten dus ook niet echt wat ons te wachten staat....

Ze slapen de hele nacht en wij worden wakker van fout vuurwerk. Volgens mij mag de politie in Hoogeveen wel eens iets harder gaan werken want er is hier zoveel fout vuurwerk. Heftige knallen, daar hebben we al dagen last van en vannacht is het ook flink bal. Toch raar, vorig jaar was het zo rustig tot oud&nieuw en nu is het eind november al gedoe. Bah... daar worden we dus wakker van en we hopen maar dat de 'mannen' in de andere slaapkamer doorslapen...

Dat lukt. Tot half 7 'oma' klinkt er zo lief. Oudste maakt jongste wakker en die is ook gelijk wakker. 'Kadootjes oma, gaan we kadootjes kijken?'
Als de klok op 7 staat en niet eerder...

Zondagochtend, hoe was dat toch vroeger altijd. Gezinnetje met allemaal vroege vogels... zaten we toen ook om 7 uur aan de thee?

De klok geeft 7, wij naar beneden. Luid gejuich en blije koppies. Alles mee de kamer in en uitpakken maar, snoepen, bouwen, broodje eten, theetje drinken, nog lang geen kleren aan, puzzelen, mopperen want sint heeft het toch niet helemaal goed begrepen, nog meer snoepen... nog meer spelen.

En als de kleren eindelijk aan zijn dan gaat de verfschort voor en ze zetten de eerste vegen verf op een 'schatkistje'

wordt vervolgd natuurlijk!

331/365

Neneh @ 09:52 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 26 november, 2011

er staan twee schoentjes in de gang.... met een wortel erin

Ineens is er een leeftijd waarop liedjes onthouden worden, speelgoedboekjes, van voor naar achter en terug, worden verslonden. Wensen worden uitgesproken, spannende dagen, spannende tijden en het geloof in een goedheiligman is groot. Bijna 3 en bijna 6 zijn ze en ze komen logeren. Grote tas met spullen mee, knuffels, pantoffels en de pyama. Aan alles is gedacht. Al zijn ze hier 'kind aan huis' en iedere week over de vloer, dit is zo leuk. We hadden al bedacht dat er kruidnootjes gebakken zouden worden. En toen ze kwamen hadden ze allebei een gemberkoek (gingerbread) bij zich. Die moest maar eens flink versierd worden.... en ineens waren de snoepjes op. Het was een prachtig gezicht om ze zo aan het werk te zien. 'Klein mannetje' heeft een flinke fantasie dat nog geen grenzen kent. Hij maakt kruidnootjes met een hoedje en heeft aan 10 snoepjes niet genoeg. Er moeten nog veel meer bij. 'Oma's grote vent' vindt zijn voorbeeld op de doos al helemaal iets om na te maken en zo worden de verschillen flink groot. Dat is prachtig. Na dit 'geplak' nog maar eens een tekening maken voor de goeie sint en als de pyama's aan zijn en we richting slaapkamer vertrekken wordt er door beide nog hard gezongen.... en gesprongen. De gang is bijna te klein. Wat een feest....

De bakplaat is weer schoon, de schaal is leeg. De kleinkinderen liggen op bed, ik werk mijn dagelijks foto weg en de was is aan kant....
Misschien dat we vannacht 3 x wakker worden geroepen, misschien dat we allemaal lekker slapen, dat is nog spannend. Maar 1 ding is zeker...

Sint komt vannacht langs....

330/365

Neneh @ 09:37 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 25 november, 2011

Sprankelend....

Het huis helemaal spic&span, de soep klaar, de gezellige lampjes aan, lampje bij de voordeur, lampje bij de achterdeur, honden in de auto....

Wij gaan even kerstshoppen...

Er zijn kijkers in ons huis.... en ze zijn serieus.

En wij ook... wij kunnen serieus alles weer uit de kast halen. Wat een gedoe 'huis te koop'

329/365

Neneh @ 08:37 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 24 november, 2011

Want als er kijkers komen moet alles ....netjes!

En zo lag er een rotte citroen in de fruitmand. Gisteren nog niet, vandaag groots in viezigheid! Wat me vervolgens weer op een idee bracht. Een uitgesteld idee want ik wist niet zo goed iets te verzinnen met viezigheid waar ik iets mee zou kunnen tekenen.....

Vanmorgen weer een bladzijde ingevuld en ik moet zeggen dat ik er wel blij mee ben. Dat van uitstel geen afstel komt, dat viezigheid ook betrekkelijk is. Vooral als je daarna een bladzijde dicht kunt slaan....

Keri Smith met Wreck this journal houd me bezig. Net als de kijkers voor ons huis....

(elk nadeel heb z'n voordeel, mijn huis is na morgen weer spic en span)

328/365

Neneh @ 06:40 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 23 november, 2011

Om van te smullen... voor jullie

Ergens in augustus lag ik zo ineens in het ziekenhuis en na een aantal spannende dagen, een behandeling in Zwolle, en met een bak medicijnen kwam ik anderhalve week later weer thuis...
Ergens die dag, begin van de avond toen ik vanaf de bank de kamer in kon kijken kwam mijn zus met haar lief binnen...
Even 'om het hoekje kijken' heet zoiets en ze hadden een kadootje bij zich. Een bon in een grote 'penne' .(penne = pasta)
'Een bon voor een etentje, van ons, omdat jullie het wel voor de kiezen krijgen de laatste tijd' (en dat is dan moeders, met broer en zussen en liefdes)

Op de bank schoot ik natuurlijk gelijk vol... jeetje, wat is het toch wat.

'Wat lief'

Wat in het vat zit verzuurd niet zeggen ze, en zo is het. Want het herstel heeft langer geduurd en pas sinds een aantal weken voel ik me weer helemaal oké! Maar dan ook echt helemaal oké!

En daarom gingen we vanavond uit eten en we hebben genoten en we hebben ......

Op het leven.........

327/365

Neneh @ 10:18 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 22 november, 2011

Ze liggen er klaar voor....

Al een paar weken zie ik stapeltjes verschijnen, de grootste bomen zijn al gekapt...

ik zou de bomen willen volgen... waar gaan jullie heen, waar staan jullie straks te pronken om vervolgens een roemloze dood te sterven. Bij de wortel afgehakt... het is het einde van jarenlang groeien.

326/365

Neneh @ 08:09 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 21 november, 2011

Mistroostig mysterieus....

Waar een klein wereldje groot in kan zijn.

Nog 40 dagen in 2011...het is maar dat u het weet....

Mistroostig! 1) Droef 2) Grauw 3) Melancholiek 4) Mismoedig 5) Naargeestig 6) Neerslachtig 7) Sip 8) Somber 9) Teneergeslagen 10) Terneergeslagen 11) Triest 12) Triestig 13) Troosteloos 14) Verdrietig 15)

Maar eigenlijk is het toch meer Magnefiek!

325/365

Neneh @ 09:59 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 20 november, 2011

Betoverende schoonheid......

Toen ik vanmorgen de gordijnen opentrok zag ik de bevroren daken, de mist en de zon. Een mooie dag. En die zon bleef schijnen, we stapten in de auto voor een frisse neus in het bos en kwamen in de wolkjes terecht, eerst nog met zon daarna zonder zon, graden lager en geen horizon te bekennen. Verwondering over de kleine wereld, net als met sneeuw lijken de scherpe kantjes te worden weggepoetst. Het wordt mooier, vriendelijker. We lopen een klein stukje, staan steeds stil, luisteren, maken foto's, verwonderen.

Uit de mist verschijnt de huifkar....

wat een prachtig moment

324/365

Neneh @ 09:15 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 19 november, 2011

De kracht van rood.....

Blanco was mijn gedachte vanmorgen bij de start van de workshop 'Droomkistjes'. Onderweg naar een prachtige plek kwam ik zoveel schoonheid tegen in de natuur. De zon die over de benevelde velden scheen, de sloten vol vogels, de weiden vol vogels. Verwondering alom en al reden we veel te ver en helemaal de verkeerde route (wat best meeviel achteraf) toch kwam ik blanco binnen. Ik had nog geen idee wat mijn 'droomkistje' zou gaan worden. Welke kleuren, wat voor inhoud ik eraan wilde geven. Wat ik in het kistje zou stoppen. Maar bij de eerste aanblik van de kistjes die Thea Gerritsen als voorbeeld had staan begon er iets te.....

Ik haalde een bedeltjesarmband uit het Thea's kistje met schatten. Mijn gedachten dwaalden af naar mijn bedeltjesarmbandje, naar het armbandje wat ik van ooit van mijn vader heb gekregen, naar de lavendel, naar het beertje. Ik weet wat ik ga maken, ik weet nog niet hoe het eruit gaat zien, ik weet wat ik ga maken.

en rood staat aan de basis, rood, de kleur van liefde, warmte en het hart.
Het was een fijne dag, vol verwondering en met een paar rode wangen op de koop toe...

323/365

Neneh @ 10:50 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 18 november, 2011

Op.......... zucht

322/365

Neneh @ 10:29 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 17 november, 2011

Ik ben mijn handschoenen kwijt.....

En er zit ijs op de ruiten! En toen ik de honden uit ging laten scheen de zon om even later in een dikke mist te verdwijnen. Het werd donker in huis, de temperatuur zakte nog verder en ik zocht mijn handschoenen. Die heb ik later ook nog weer gezocht maar tot nu toe heb ik ze nog niet gevonden. Ze geven ook geen sjoege als ik ze roep. Als het nog een dag langer koud blijft dan ..... dan ga ik weer verder zoeken. Er zaten bloemen op de autoruiten en die heb ik mooi laten zitten. ....

Ze zijn er alleen zelf afgesprongen want toen ik vanmiddag op struin ging waren de bloemen weg. In mist opgegaan. Wat dan weer raar klinkt. Het was mistig. Heel erg mistig. Ook op het Dwingelderveld.... alhoewel het daar vooral erg stil was en mooi

321/365

Neneh @ 10:06 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 16 november, 2011

Tijd om afscheid te nemen......

Eigenlijk wist ik het al voor het gebeurde, het zijn die tekenen aan de wand waar je, als je er oog voor hebt, de gedachten al op kunt focussen. 'Het is zover'
Vanmiddag, toen ik thuiskwam na wat gewinkel voor deze en gene, lag er een grote enveloppe op de mat. Ik verwachte een foto van wie dan ook, al dagen ben ik weer bezig met memoriam van mensen die ons voor zijn gegaan. Dat doe ik ieder jaar, stukje vrijwilligerswerk. Niet bemoedigend, niet sterkend, nee, gewoon, haast zakelijk regel ik de layout, het scannen van foto's, het printen en dan kan het in het herdenkingsboek. Einde kerkelijk jaar, herdenken en daarna begint advent. Hoe dan ook, ik wist dat het zou kunnen gebeuren, dat het niet lang meer zou duren. Ik dacht gisteren, het is een rare dag. Er lopen hier mensen die hier 'normaal' niet lopen. Terwijl dat het eigenlijk wel het laatste is waar ik over nadenk of waar ik op let.

In de enveloppe het verhaal van iemand die lang gevochten heeft, opgekrabbeld, genietend aan een '2de kans' is begonnen en toch eind vorig jaar een vernietigend oordeel heeft gekregen. Het is terug en erger dan ooit. Ze had nu de tijd, alle tijd, om afscheid te nemen. Om bij leven nog iets te schrijven voor de achterblijvers. De regie over het papier, niet de regie over het leven....

de wieken stonden stil vandaag, de zon kleurde de hemel in zachte tinten, haar woorden staan op papier, haar vriendin blijft verdrietig achter.

Ik weet er eigenlijk niet zo goed raad mee........ met al die woorden op papier. Ik zou willen dat ze het nog uit kon spreken....

320/365

Neneh @ 10:22 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 15 november, 2011

Naar school, naar school...

Maar dat duurt nog een jaartje, kleine man!

Al zou je er zo tussen passen...

Wat wordt je al groot

319/365

Neneh @ 10:35 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 14 november, 2011

Als de zomerbloeier de kop laat hangen....

Ja, dan is het toch wel bijna winter. De spinnenwebben hangen zwaar rondom de blaadjes, de bloem buigt het hoofd voor de winterse speldenprikken. Het is gedaan met de vreugde, ze buigt het hoofd en trekt zich terug...

Gelukkig schijnt vanmiddag de zon en lijkt het nog even op .....

318/365

Neneh @ 03:48 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 13 november, 2011

Er huist een muisje in het houthok....

Of misschien zitten er wel twee muisjes....

in het houthok

317/365

Neneh @ 08:47 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

Hellup! Dief gezocht!!!!!

Tiendeveen - Afgelopen vrijdagmorgen is een via een advertentie te koop staande Yamaha YZ 250 F na een proefrit niet teruggebracht bij de rechtmatige eigenaar. Naar alle waarschijnlijkheid is de Yamaha in- of opgeladen en meegenomen.
...1500 euro beloning voor gouden tip...

Het signalement van de persoon is: een gezette man van ongeveer 1 meter 85 met blond haar en een Gronings accent.

Iedereen die meer inlichtingen kan geven over de dader(s) of over het vervoermiddel dat is gebruikt, wordt verzocht contact op te nemen met de politie 0900-8844 of met de eigenaar (telf nummer hier bekend)

Mobiele telefoonnummer van de man die deze motor heeft ontvreemd is: 0623354751
ivm met de privacy mag de politie dit nummer niet traceren.

Wie meer info heeft of de motor heeft gezien (zie bijlage) kan contact opnemen met het liefst de eigenaar Edwin.

UPDATE!!! Deze yamaha is(vermoedelijk)gezien op een aanhanger, afgelopen vrijdag. De richting is niet geheel bekend. Zevenhuizen, Bakkeveen, Steenbergen of Roden

Neneh @ 10:18 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 12 november, 2011

Wat meer dan kunstig is.... is genieten

'Het is half 7, ik ga douchen, word je wakker?'

Dus zit ik een uur later in de auto, onderweg naar Ameland. Voor ons de maan die z'n kunsten toont en achter ons de zon die de hemel kleurt. Oogverblindend als je er tegenin moet rijden. En dat doen we niet. We rijden naar de boot, glibberen ons een pad van de auto naar de boot. Het dek waar de auto staat is spiegelglad door de nachtvorst. Je zou haast je benen breken! Bij Wagenborg... slechte zaak. Een lange rij bij de kassa is ook al zoiets. Volgens mij kan dat wel anders....
De boot is vol. Of lijkt vol, kinderen zijn uitgelaten, honden blaffen, complete voetbalelftallen gaan heen en waarschijnlijk vanavond weer terug. Het is druk.
Van de boot naar een fiets. En die fiets is een ergernis. Ik had hem natuurlijk gelijk om moeten ruilen, maar ach, dan ben je al een eindje onderweg. Het ding trapte hopeloos zwaar en piepte als een oud wrak.
Ik denk nog 'je moet er wel echt iets voor over hebben'
Dat heb ik dan ook. We fietsen, komen onze 'oude' buurtjes tegen op een weg tussen Nes en Buren... wij wisten dat ze daar waren, zij wisten niet dat wij er waren. Hilarisch natuurlijk dat je elkaar min of meer in de armen rijdt zonder het van te voren te plannen. Ik bedoel maar, er zijn meer wegen die naar de andere kant van het eiland leiden...
We maken een afspraak en vervolgen onze weg. Piep.. kraak.

Maar dan zijn we binnen, eerst binnen. Aan de stamtafel, aan de koffie.

En dan gaan we beginnen aan de wandeling waarvoor we gekomen zijn! We genieten. Van het weer, van de kunst in de duinen, van de duinen, van de stilte. We maken foto's en verwonderen ons. We hadden in de week vakantie al diverse kunstenaars aan het werk gezien en nu is het af en staat het op de plek. Mooi! Het is mooi.
We wandelen en genieten. De sjaal gaat af, het is met de zon in de rug helemaal heerlijk. En eenmaal terug gaan we buiten op het terras een lunch doen. Driedubbelgenieten! Als het kan, dan is dit het.

Na de lunch gaan we 'piep knars' terug naar Nes om daar de buurtjes te treffen en lekker bij de praten. Zo vaak zien we elkaar niet. De laatste keer was in maart... ook op Ameland.
Ik loop in de armen van het festival of fools... en er wordt gelachen, gefilmd en gegrapt. Want Occupy-Ameland was een andere stunt! Sleeuw, dat was het!

En dan terug naar de boot, 'piep knars' wordt ingeleverd met een boodschap erbij. De mooiste zonsondergang is weer een feit en de maan komt langzaam tevoorschijn uit de sluier.....

316/365

Neneh @ 09:35 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 11 november, 2011

'Ik heb er niks mee'

ehm...... snoepgoed in huis halen! Niet vergeten.... Op het to do lijstje staat zoiets.
'Waar zijn we vrijdagavond?'
Ja, thuis dus, al moeten er nog wel een paar boodschapjes gedaan worden omdat wij morgen een dagje op stap gaan.
Net als ik de laarzen uitschop gaat de bel. 'Jij moet eerst, ik heb net de laarzen uitgeschopt'
'grmbllll' 'Ik heb er niks mee'
Ja, ik ook niet. Maar ja, het is gewoon 11 11 11! Doe je niks aan.
'De volgende 10 doe jij!'
Dus.
Ik doe de volgende 10 en iets meer. Staan er 4 op een rij, piept er nog een heel klein kindje tussendoor. Ze heeft de lampion op de rug hangen.... het zijn schatjes, allemaal.
En zo gaat het vanavond helemaal goed. Geen lummels met aanstekers aan de deur die dan een liedje brommen... ze staan compleet voor 'jeweetwel' en dit jaar zijn ze dus ineens te groot.

Als iedereen geweest gaat de bel nog een keertje... daar staan ze, onze kleinzonen. Ze staan al binnen voor ik een foto kan maken en ze zingen allebei. Schattig, deze leeftijd is schattig. Ze doen nog alles puur natuur en beide hebben een prachtige eigengemaakte lampion!

Geniet moment aan de voordeur.

Kom gauw binnen, het is zo koud buiten....

oh ja, het is de Gruffalo! Uit het prentenboek! En nu is het de lampion van 'Oma's grote vent'

314/365

Neneh @ 09:33 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 10 november, 2011

Omslagpunt

Ergens in oktober komt er een moment dat je denkt 'waar zijn mijn handschoenen?' en 'waar is toch die warme sjaal gebleven'. Maar oktober ging zachtjes over in november en ik weet nog wel dat ik vorige week in mijn T-shirtje over het strand liep. Handschoenen onderin de tas, sjaal aan de kapstok. Afgelopen maandag, toen de dikke mist opkwam en niet meer wegging, ja, toen dacht ik... 'waar is mijn winterjas'. Maar ach, dik vest aan, jasje dicht, sjaal om en dan wil het ook nog wel een keertje. Dinsdag was een dag dat ik helemaal niet met een winterjas bezig was en gisteren zei ik het hardop 'ik moet mijn winterjas eens even opzoeken'.

Dat is een omslagpunt, dan is het ineens winter...

Middenin de nacht liep ik over de straat van moeders huis naar mijn eigen warme bedje, diep weggedoken in de sjaal... 's nachts bibber je sneller, 's nachts voelt de kou anders. Diepe mist, nog steeds. Stilte en mist en hier een en daar een lampje. Het was een lastig nachtje voor moeder. Vreselijk veel pijn die 's nachts ook erger is dan overdag en niet kunnen slapen is als het donker is ook erger. Bah, wat een narigheid toch. En daar moeten we maar het beste van maken.

Vanmorgen loop ik, na een 'gebroken' nacht, de slaapkamer uit en daar hangt hij aan de boekenkast.... mijn nieuwe winterjas. Ik aai de jas en word er gelijk vrolijk van. Als ik de trap afloop heb ik de jas aan om hem daarna aan de kapstok te hangen! Mijn winterjas is er klaar voor en iedereen die mij ziet moet vrolijk worden! Tussen al het zwart en donkerbruin is dit een feestje

313/365

Neneh @ 05:08 pm
nou zeg al 9 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 9 november, 2011

Cranberry met de bijzondere smaak...

Met water en suiker en dan even koken...

en dan smullen!

312/365

Neneh @ 10:17 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 8 november, 2011

Misschien wil ik wel even heel hard schreeuwen....

'Begin de dag met een dansje', dat is wel een geniet momentje van de dag. Ik moet altijd lachen om mensen die zeggen 'oh, maar dat liedje ken ik niet' of 'ik kan niet zingen' en vervolgens de kaken op elkaar houden en Giel kan er weer tegenaan babbelen.
Mijn dag begon met een puzzeltje, 'oma's klein mannetje' kwam binnen en zei 'Oma heb jij ook een puzzel'. 'Ja, dat heb ik!'
Dus ik zoek de puzzeldoos en gooi de stukken op de tafel. Alles ligt door elkaar dus daar moet eerst orde komen. Zo kan kleinzoon niet puzzelen, waar moet je beginnen. Hij puzzelt alles in elkaar en ik kan ondertussen de afwas uit de machine halen en af en toe een puzzelstukje helpen zoeken. Het begin is goed. 'Oma mag ik met de iPad' en die ligt aan de lader. Zo prutsen we even wat om. Hij geeft de knijpers aan, ik hang de was aan de lijn. Hij gaat naar de visjes kijken, ik geef de vogeltjes nieuw voer. Hij pakt de handstofzuiger, ik stofzuig het huis..... tot de telefoon gaat en ik gelijk in de startblokken sta. Moeders is gevallen en moet naar de huisarts. 'Oma's klein mannetje' gaat mee en babbelt achterin de auto zijn verhaal... hij gaat fluisteren als hij mijn moeder ziet. Hij snapt de ernst. Ik zet de auto dichtbij, zo dichtbij als kan en loop met moeders mee naar de huisarts. Als zij binnen is ga ik de auto parkeren en kijk in mijn portemonnee. Een briefje, geen kleingeld, niks op de chipknip... ik zeg iets. En nu...
We stappen uit en kleinzoon loopt tegen een autospiegel aan. Hij kan er niet meer onderdoor maar ziet het ding ook niet hangen. Huilen, troosten, huilen, kusjes en nog meer.... kusjes.
Dan zie ik een paar mensen aankomen en voor ik bij ze ben zitten ze al in de auto en kan ik niets zeggen. Ik besluit het er toch maar op te wagen .. tik op het raam 'kunt u misschien geld wisselen?'.
De deur gaat open en een 'nee' krijg ik te horen. Jammer dan, dan wacht ik nog wel even. Maar dan 'wacht even' en er wordt gegrabbeld in de beurs. Een briefje valt er niet te wisselen maar ik krijg een euro. Ik krijg zomaar een euro van wild vreemde mensen en ben er door overdonderd. Duizendmaal dank en snel een parkeerkaartje halen. Dan achter moeders aan die in de wachtkamer zit. Ze is boos en vertwijfeld en verdrietig en alles bij elkaar. Het is ook verschrikkelijk naar allemaal, maar terug draaien kan niet. Ik snap de boosheid en de pijn en voel de machteloosheid letterlijk in mijn armen. BAH!!!!
Van de huisarts kunnen we gelijk door naar het ziekenhuis. Daar aangekomen is het vreselijk druk bij de ingang en ik moet een rolstoel halen. Weer geen kleingeld... gelukkig is er een aardige man die vrijwillig werkt bij het ziekenhuis en de aanvoer en afvoer van al dat verkeer en bezoek regelt. Hij haalt een rolstoel en ik beloof hem zo snel mogelijk de euro terug te betalen. Want dat is ook een euro. We zijn gered. Moeders wacht binnen, ik parkeer de auto. Kleinzoon en ik gaan snel naar binnen en nemen moeders mee voor een röntgenfoto. De arts komt erbij en er wordt nog een foto gemaakt. Inmiddels zijn we al een uurtje verder. Kleinzoon vermaakt zich uitstekend. Hij speelt overal en hij maakt de mensen aan het glimlachen zonder dat hij het in de gaten heeft. Van de foto naar een andere arts die gaat kijken wat er moet gebeuren. De arm is gebroken en kan niet in het gips....

Zo zien we nog een stuk van het ziekenhuis en na nog een tijd wachten is het even tijd voor een boterhammetje thuis. Dat gaan we doen. Moeders wacht en krijgt in het ziekenhuis te eten. Als we terug komen is het nog wachten op iemand die kan zorgen voor 'hulp in huis'. Als je zo komt te zitten met een gebroken arm en nog zelfstandig woont dan moet er hulp komen. Er worden afspraken gemaakt en na een halve dag ziekenhuis zijn we weer thuis. De verwarming aan, een kopje koffie. En even snel wat dingen afspreken. Ik moet andere kleinzoon van de school halen... de dag is al bijna voorbij en ik ben eigenlijk nog met de puzzel bezig die op de tafel ligt...

Ik ruim thuis de puzzel op. Doe de doos in de kast, haal de was van de lijn. Het heeft van geen meter gedroogd. Ik maak een broodje en wat te drinken, er wordt gespeeld, ik maak een warme hap. Iedereen is er druk mee, medicijnen worden gehaald. Moeders eet op afstand een hapje met ons mee.... en als de kleinkinderen weg zijn rijd ik snel naar mijn 'inspiratieavond'. Even kan ik aan iets anders denken. Even zit ik middenin een groep mensen die nergens naar vraagt en nergens van weet. Even kan ik ontspannen maar toch zie ik steeds het gebogen hoofd van moeder. En steeds voel ik de onmacht. Misschien wil ik wel even heel hard schreeuwen......

maar ik doe het niet

312/365

Neneh @ 04:41 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld.
Tweet

maandag 7 november, 2011

Goed bezig, al zeg ik het zelf

Vandaag, de eerste werkdag na de vakantie, maar weer eens een begin gemaakt met het schema van de sportschool. Daar was ik toch mee gestopt in juli vanwege andere bezigheden die overgingen in een opname in het ziekenhuis met alle gedoe erachter aan en vervolgens niks schema meer op de sportschool. Bijna opnieuw beginnen met 'cardio' en af en toe pakte ik een klein stukje krachttraining maar het wilde allemaal nog niet zo vlotten. Geen haast, komt wel weer. De twee herfstvakantieweken flink aan de slag, daarna een weekje vakantie en vandaag maar eens op zoek naar mijn schema. Het is in juli gewoon blijven liggen in de la....
Het is gelukt, volledig! 'Goed bezig', zeg ik tegen mezelf!
Na het sporten is de boterham dubbel lekker en eet ik er echt nog eentje extra.
Dan ga ik aan de tafel zitten met een tasje vol DE punten.... tellen maar!

Gekregen van zussie, ze gaat verhuizen en de punten passen niet onder het 'nieuwe' dak. Maar ik wil ze heus wel. Ik ga ze tellen en dan verbrassen!
'Goed bezig', zeg ik tegen mezelf.

Bedankt zussie! Het waren er heus heel veel.....

311/365

Neneh @ 10:02 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

zondag 6 november, 2011

Je moet ergens beginnen.........

Activiteiten zijn er genoeg, kan altijd meer maar dan is het niet gezegd dat het beter is. Hoe dan ook, op een zaterdag is er nog wel eens een excursie, een avondreeëntocht, een vollemaanwandeling. Maar op de zondag is het wandelen geblazen, je eigen neus achterna. Is ook niet verkeerd natuurlijk maar voor een bezoekerscentrum in een prachtig natuurgebied kun je nog wel iets meer verzinnen. En zo werden de zondagmiddagwandelingen geboren. Nu nog gidsen inroosteren, bereid vinden, oproepen en het kan starten.

En dat was vandaag aan de hand, vandaag mocht ik de spits afbijten als gids in de eerste zondagmiddagwandeling. En dat is best spannend want niemand weet of er iemand is die hier echt op zit te wachten. Of er iemand zin heeft in een zondagmiddagwandeling met een gids. Om nog maar te zwijgen over de mogelijkheden die er zijn om anderhalf uur te vullen met 'iets' waardoor iedereen aan z'n trekken komt, waarbij ik dan zelf ook nog het gevoel krijg 'iets' bijzonders te doen. Want zo voelt het in eerste instantie wel. Ik krijg een soort van 'ik ga op schoolreis' gevoel. Het is spannend want je weet echt niet wat je allemaal gaat doen. Bij een schoolreis weet je wel wie er meegaat en nu is het afwachten.
Als ik het bezoekerscentrum binnenkom hoor ik dat zich 1 persoon is die zich heeft opgegeven. Ik glimlach eens een keer 'dan heeft die persoon de middag van z'n leven' want ik ga wel op stap. Desnoods met 1 persoon. Gelukkig melden zich meer mensen en met dit groepje ga ik op stap. Struinen gaan we, sporen zoeken, luisteren naar geluiden, luisteren naar elkaar en vooral genieten van de omgeving. Met de kinderen maak ik een geheimpje. Zoek onderweg iets en stop het in je jaszak, niet laten zien aan de anderen want aan het einde van de wandeling gaan we daar iets mee doen. Het is bijzonder om te zien hoe kinderen hier mee omgaan. Aan het (bijna) einde van de wandeling blijkt dat 2 kinderen hun 'schat' alweer kwijt zijn en zo komt het niet helemaal uit de verf. Maar er zijn toch schatten verzameld, we kunnen er nog even naar kijken en er over praten. We wandelen door een gebied waar je 'normaal' niet mag wandelen. En dat wordt iedereen bijzonder duidelijk omdat we zodra we dit gebied uitkomen iemand op ons pad treffen die ons op het bord wijst. 'Verboden toegang'....
'Als de opzichter het maar niet ziet', zegt de man.
Gelukkig mag je hier wel wandelen met een gids, dat is dan ook gelijk het speciale aan de zondagmiddagwandeling. We gaan van het pad af, we struinen over de heide....

En die heide zag er vandaag stil en verlaten uit, ver kijken was niet aan de orde, de lucht was nevelig, de wind was bijna stil gevallen en het weer vandaag leek in geen fractie op dat van gisteren....

Maar het was een fijne wandeling, iedereen deed mee, iedereen had het naar mijn idee naar de zin en ik voelde een ontspannen sfeer.
Op naar de volgende zondagmiddagwandeling, wie weet, misschien ligt er dan sneeuw?

310/365

Neneh @ 09:52 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld.
Tweet

zaterdag 5 november, 2011

En gelijk weer aan de slag...

Amper thuis, de was in de machine, de boodschappen gedaan, de rommel opgeruimd en vandaag pas aan de krant toekomen. Maar voor die tijd alweer op stap voor de IVN cursus. En het weer werkt alleen maar mee, de was droogt buiten, de winterjas is nog haast te warm. We lopen een paar uur te turen naar de grond, zoeken namen van plantjes, bedenken waardoor het een en ander groeit en bloeit op een bepaalde plek en waarom een ander plantje niet. Wat voor diertjes leven hier, wat doen de vogels, wat is hun voedsel, waar is het warm, hoog, droog, nat ..... Duizelingwekkend veel namen gehoord, de meeste alweer kwijt maar de plek waar we liepen te struinen was helemaal top. Gezamenlijk besluiten we dat we dit wel als achtertuin willen....

309/365

Neneh @ 09:04 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

vrijdag 4 november, 2011

Voet op vaste bodem, maar dan wel een mooie gekleurde...

308/365

Neneh @ 10:29 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet

donderdag 3 november, 2011

Lichtspel

307/365

Neneh @ 10:18 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld.
Tweet

woensdag 2 november, 2011

De zon zien zakken....

306/365

Neneh @ 07:27 am
nou zeg al 0 keer gebabbeld.
Tweet

dinsdag 1 november, 2011

Pijnlijke spieren en een hernia die opspeelt...

Dat gelooft toch helemaal niemand als je zegt dat je op het strand loopt in je t-shirt op 1 november. Ik ook niet. In mijn tas zitten de handschoenen die ik de maand hiervoor al eens aan had op de fiets. En aan de kapstok hangt mijn sjaal en muts. De jas hangt achteloos over mijn schouder en ik loop in mijn t-shirt. Twist zwemt in zee en krijgt er geen genoeg van. Micka zoekt iedere viervoeter die maar in haar zicht komt. Ze wil spelen maar niet met Twist want die is te nat. Lief maakt foto's van alles wat hij tegen komt en ik zoek schelpjes of maak foto' s en ondertussen houd ik Micka in de gaten. Ze is een vrijbuiter, zodra ze van de lijn is maakt ze haar wereld heel groot. Toch komt ze altijd weer aanrennen om dan weer een poosje naast me te lopen tot ze weer iets ziet wat op een vriendje lijkt, dan maakt ze weer dat ze weg komt. Als vriendje geen vriendje wil zijn komt ze wel weer kijken waar ik blijf. Het is grappig om te zien. Twist blijft blaffen dat hij achter iets aan wil zwemmen. Lief gooit nog een 'nep' stok de zee in, Twist erachter aan om na een tijdje zoeken weer terug te komen met niks en dan weer blaffen.... eindeloos spel. Twist wordt 8 jaar de volgende maand, grijze haren om zijn snoet laten die leeftijd zien. Maar hij doet alsof hij 3 is en vervolgens krijgt hij last van de spieren en zijn rughernia en moet hij het weer een dag bezuren. Maar wat hij het liefste doet blijft hij doen. Zodra hij de zee ruikt is het gedaan met de rust... hij zal daar vast niet in veranderen.

Wij lopen het strand af, honden weer aan de riem en door duin en bos terug naar het huisje. We sjokken zo een paar uur rond en komen amper iemand tegen. Dat is het fijne van dit gebied, die rust.... heerlijk.

Neneh @ 10:46 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld.
Tweet