« En gelijk weer aan de slag... | Main | Goed bezig, al zeg ik het zelf »

zondag 6 november, 2011

Je moet ergens beginnen.........

Activiteiten zijn er genoeg, kan altijd meer maar dan is het niet gezegd dat het beter is. Hoe dan ook, op een zaterdag is er nog wel eens een excursie, een avondreeëntocht, een vollemaanwandeling. Maar op de zondag is het wandelen geblazen, je eigen neus achterna. Is ook niet verkeerd natuurlijk maar voor een bezoekerscentrum in een prachtig natuurgebied kun je nog wel iets meer verzinnen. En zo werden de zondagmiddagwandelingen geboren. Nu nog gidsen inroosteren, bereid vinden, oproepen en het kan starten.

En dat was vandaag aan de hand, vandaag mocht ik de spits afbijten als gids in de eerste zondagmiddagwandeling. En dat is best spannend want niemand weet of er iemand is die hier echt op zit te wachten. Of er iemand zin heeft in een zondagmiddagwandeling met een gids. Om nog maar te zwijgen over de mogelijkheden die er zijn om anderhalf uur te vullen met 'iets' waardoor iedereen aan z'n trekken komt, waarbij ik dan zelf ook nog het gevoel krijg 'iets' bijzonders te doen. Want zo voelt het in eerste instantie wel. Ik krijg een soort van 'ik ga op schoolreis' gevoel. Het is spannend want je weet echt niet wat je allemaal gaat doen. Bij een schoolreis weet je wel wie er meegaat en nu is het afwachten.
Als ik het bezoekerscentrum binnenkom hoor ik dat zich 1 persoon is die zich heeft opgegeven. Ik glimlach eens een keer 'dan heeft die persoon de middag van z'n leven' want ik ga wel op stap. Desnoods met 1 persoon. Gelukkig melden zich meer mensen en met dit groepje ga ik op stap. Struinen gaan we, sporen zoeken, luisteren naar geluiden, luisteren naar elkaar en vooral genieten van de omgeving. Met de kinderen maak ik een geheimpje. Zoek onderweg iets en stop het in je jaszak, niet laten zien aan de anderen want aan het einde van de wandeling gaan we daar iets mee doen. Het is bijzonder om te zien hoe kinderen hier mee omgaan. Aan het (bijna) einde van de wandeling blijkt dat 2 kinderen hun 'schat' alweer kwijt zijn en zo komt het niet helemaal uit de verf. Maar er zijn toch schatten verzameld, we kunnen er nog even naar kijken en er over praten. We wandelen door een gebied waar je 'normaal' niet mag wandelen. En dat wordt iedereen bijzonder duidelijk omdat we zodra we dit gebied uitkomen iemand op ons pad treffen die ons op het bord wijst. 'Verboden toegang'....
'Als de opzichter het maar niet ziet', zegt de man.
Gelukkig mag je hier wel wandelen met een gids, dat is dan ook gelijk het speciale aan de zondagmiddagwandeling. We gaan van het pad af, we struinen over de heide....

En die heide zag er vandaag stil en verlaten uit, ver kijken was niet aan de orde, de lucht was nevelig, de wind was bijna stil gevallen en het weer vandaag leek in geen fractie op dat van gisteren....

Maar het was een fijne wandeling, iedereen deed mee, iedereen had het naar mijn idee naar de zin en ik voelde een ontspannen sfeer.
Op naar de volgende zondagmiddagwandeling, wie weet, misschien ligt er dan sneeuw?

Neneh @ 06 november 2011 21:52

Comments

Plaats reactie