« De kleine man wordt groter.... | Main | Fijne dagen gewenst...... »

vrijdag 23 december, 2011

Iedere keer denk ik.....

nu ben ik klaar met schrijven, nu heb ik iedereen wel een kaartje gestuurd... of ze lagen al klaar maar nog niet geschreven. Tjonge, er gaat meer tijd in zitten dan gedacht. Eigenlijk wil ik er meer dan een groet en de beste wensen aan toevoegen, ook een persoonlijke krabbel wil ik schrijven. Maar soms sta ik letterlijk met de pen vol tanden..... voor zover dat mogelijk is.

Want wat schrijf je nu aan een gezin waarvan een kind zo ernstig ziek is of wat schrijf je aan iemand die net de liefde van haar leven heeft verloren aan die zelfde ziekte waar het kind uit het andere gezin ziek aan is. Of aan die mensen die je al zolang kent maar waar een depressie zijn intrede heeft gedaan en de boel regeert, waar alles moeite is en kommer en kwel roept. Of aan die vrouw die zo ernstig ziek is...

Ik krijg er steeds meer in mijn adressenboekje en ik ben zo op zoek naar woorden van troost en begrip. Tot ik zelf weer word geraakt. Het blijft wel boeiend hoe mensen elkaar proberen op te beuren of te raken of alleen maar met een krabbel aan te raken...

Dus ik schrijf nog maar even door en dat op mijn mooie eigengemaakte kaart. Het moet helemaal goedkomen....

Neneh @ 23 december 2011 21:12

Comments

Plaats reactie