zaterdag 31 december, 2011
het uitgerolde jaar....
Op 1 januari 2011 begon ik met mijn 365 dagen een foto project... het is me gelukt. Het was niet zo gemakkelijk als ik had gedacht. Althans ik dacht er niet zoveel bij, alleen 'dat ga ik doen, eens zien hoe ver ik kom'. Halverwege het jaar had ik er de brui aan willen geven... het werd een hele klus zo vond ik. Maar door het gebruik van de iPhone en een dagelijkse instagram werd het toch weer leuker. Steeds leuker en met steeds meer plezier maakte ik mijn dagelijkse foto. Ik stapte uiteindelijk bijna af van mijn digitale camera. Misschien niet ok, maar voor mij toch wel ok. Niet meer zoeken naar de juiste positie, het goeie licht, het mooiste onderwerp. Nee, iets zien en dan fotograferen. Bijna klaar. Ik ging er weer anders door kijken, zag dingen die ik anders misschien niet zag. En het leukste was ook wel dat ik overal mijn dagelijkse foto kon maken....
Begon ik op 1 januari met een rolletje, het opgerolde nieuwe jaar...
Ik sluit het jaar met het uitgerolde jaar. De koek is bijna op..
Fijne jaarwisseling en tot in 2012! Dan maak ik er weer een mooi jaar van, met elke dag een foto!
365/365
Neneh @ 06:10 pm
nou zeg al
0 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 30 december, 2011
Jaartje, wat een jaartje........
In januari begon ik met sporten, echt sporten en dan 3 x in de week!
In februari ging het verder.....
In maart zag ik voor het eerst in het echt een roerdomp
In april werd het zomer
In mei was er een heerlijk begin van een fijne vakantie
In juni was die heerlijke vakantie voorbij en had ik nogal wat drukte voor natuurmonumenten
In juli begon en een gevoel van 'ik voel me niet helemaal oké'
In augustus draaide ik voor anderhalve week het ziekenhuis in
In september begon het opkrabbelen
In oktober begon een heerlijke vakantie
In november begon ik weer met mijn sportprogramma, 3 x per week sporten
In december sloot ik af met mijn rondje sporten en daar ga ik in 2012 mee verder.
Als er toch iets is waar ik heel blij mee ben dan is het wel dat ik na twee jaar ziek, zwak en misselijk eindelijk zover was dat ik aan het sporten begon. Als er iets ontzettend goed heeft uitgepakt dan is het dat! Het is gewoon een hoogtepunt voor 2011
Neneh @ 10:00 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
Ritselende takjes en een motorzaag
Beetje drama vandaag, beetje een gevoel van 'verdorie laat de boom met rust', maar nee, de motorzaag verstoort heel veel vogelgeluk in 2012 dat is zeker en heel veel groenplezier in de zomer, gewoon in de buurt. In 2007 met de downburst in de benen was er in de straat het nodige groen gesneuveld en was er van de 2 bomen die her en der stonden nog 1 over. Eén bij onze naaste buren, 1 bij de achterburen.... tot vandaag
En eerlijk gezegd kan ik er niet goed tegen. Die kaalslag in de buurt... daar kunnen mijn bomen haast niet tegenop groeien.
Beetje jammer... dat is het!
364/365
nog een dag te gaan in 2011
Neneh @ 09:02 pm
nou zeg al
0 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 29 december, 2011
Vogelhuisjeskunst!
363/365
Nog 2 dagen te gaan in 2011
Neneh @ 09:22 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 28 december, 2011
Op naar de Vette Vogels....
Bol, het staat bol van activiteiten bij natuurmonumenten. Wat dacht je van de Wilde Buiten Dagen waar ik vandaag als begeleiding bij stond. Nog niet eerder in mijn nm carrière heb ik zoveel bezoekertjes meegemaakt. Nog niet eerder was ik er zo druk mee als vandaag..... vetbollen maken. Aan het einde van de dag stond de teller op 123 kinderen die mee hadden gedaan aan deze wilde buiten dag. Want het was niet alleen binnen gezellig, buiten was er ook drukte en vertier.
Bij de vogelaar was er ook veel te zien en te leren...
362/365
Neneh @ 06:05 pm
nou zeg al
0 keer gebabbeld.
Tweet
dinsdag 27 december, 2011
Ik bleef hangen aan de doorn van de roos....
Als een held op oranje klompen zo ging ik de ramen te lijf. Stof, rag en zaagsel, het is een plaag als het zo lekker vastgeplakt blijft hangen aan de ramen en het kozijn...
Hier en daar een prachtige roos rondom de ramen, niet dat de rozen nu bloeien (alhoewel, als iemand roept dat er nog een roos bloeit dan geloof ik het gelijk) maar ze hebben wel doornen die er ook in de winter niet afvallen...
Gelukkig had zussie een pleister op de wonde! Eentje van een bijzondere soort
361/365
Neneh @ 10:19 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
maandag 26 december, 2011
Beetje plakkerig....
Een flinke wandeltocht in de benen, door bos en over hei. Opdrachten doen, door de plassen dat het spat, hier een broodje bakken, daar een warme chocolademelk drinken.... en bij mij een marshmallow roosteren... een beetje plakkerig is het. En zo komt er aan de wandeling op 2de kerstdag toch een zoet einde....
Volgend jaar maar weer...
360/365
nog 5 dagen in 2011
Neneh @ 08:03 pm
nou zeg al
0 keer gebabbeld.
Tweet
zondag 25 december, 2011
Family time, quality time...
In het engels klinkt het fijner, familie tijd, kwaliteit tijd. Maar het is vandaag heerlijk relaxed en gezellig en af en toe zelfs te warm... maar dag heeft een andere oorzaak...
359/365
nog 6 dagen in 2011
Neneh @ 08:58 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
zaterdag 24 december, 2011
Gratis inpakservice...
Speciaal voor kerst.... dat is het! Dus is het druk, overal is het druk. Om de uitverkoop van de kerstprullaria, de schoenen, de jurken, de wafels en de geurtjes. Het is druk, en overal waar je komt sta je in de rij. Niks erg. Er is zoveel te zien dat ik heel gemakkelijk wegdroom. 'Is het een cadeautje', wordt er gevraagd. En dat is het. Normaal proppen ze alles in een plasticzakje wat in 9 van de 10 keer weer terug geef omdat ik altijd, nou ja, bijna altijd, mijn friettas aan de fiets heb hangen. Daar kan veel in. Maar goed 'is het een cadeautje' is een vraag die ik niet ken en het is een cadeautje. Komt dat even goed uit.... ze hebben in december een inpakservice!
Dat is pas een service... dat is bezuinigen zodat de klant het ook goed voel!
tssk.... stelletje inpakprutsmutsen!
358/365
nog 7 dagen in 2011
Neneh @ 08:31 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 23 december, 2011
Iedere keer denk ik.....
nu ben ik klaar met schrijven, nu heb ik iedereen wel een kaartje gestuurd... of ze lagen al klaar maar nog niet geschreven. Tjonge, er gaat meer tijd in zitten dan gedacht. Eigenlijk wil ik er meer dan een groet en de beste wensen aan toevoegen, ook een persoonlijke krabbel wil ik schrijven. Maar soms sta ik letterlijk met de pen vol tanden..... voor zover dat mogelijk is.
Want wat schrijf je nu aan een gezin waarvan een kind zo ernstig ziek is of wat schrijf je aan iemand die net de liefde van haar leven heeft verloren aan die zelfde ziekte waar het kind uit het andere gezin ziek aan is. Of aan die mensen die je al zolang kent maar waar een depressie zijn intrede heeft gedaan en de boel regeert, waar alles moeite is en kommer en kwel roept. Of aan die vrouw die zo ernstig ziek is...
Ik krijg er steeds meer in mijn adressenboekje en ik ben zo op zoek naar woorden van troost en begrip. Tot ik zelf weer word geraakt. Het blijft wel boeiend hoe mensen elkaar proberen op te beuren of te raken of alleen maar met een krabbel aan te raken...
Dus ik schrijf nog maar even door en dat op mijn mooie eigengemaakte kaart. Het moet helemaal goedkomen....
357/365
nog 8 dagen in 2011
Neneh @ 09:12 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 22 december, 2011
De kleine man wordt groter....
En ineens is hij 3 jaar! En is er een Prinses Peach taart en nog veel meer...
Wat een geniet kind is het...
'Oma's kleine vent' wordt een grote vent.
356/365
nog 9 dagen in 2011
Neneh @ 09:09 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
Schrijvend tot jezelf komen.....
Willemijn heeft het van GertjanJanssen die het weer vond op de deur van het toilet. Keekstar (dochter) las het bij Willemijn en ik las het bij haar en jij leest het hier. Het is wel de moeite waard om te lezen...
Heeft iemand je wel eens verteld dat je helemaal goed genoeg bent?
Dat je mooi genoeg, lief genoeg, wijs genoeg, sterk en slim genoeg leeft?
Heeft iemand gezien hoe je je best doet te roeien met de riemen die je hebt,
om om te gaan met alles dat het leven je biedt
en dat je met alles dat je nu weet en kunt het best mogelijke doet?
Heeft iemand je al eens gezegd dat je wel even pauze mag nemen;
even rusten, even voldaan zijn omdat je voldoende doet om te voldoen?
Fluistert iemand je steun en bemoediging toe zoals: Goed zo, Toe maar,
Moet je doen, Je mag nee zeggen, Kom op, je kan het, Volhouden,
Je moet niks, Laat maar los. ‘t is goed, je durft het wel,
wat je ook doet, ik sta achter je
Strijkt er iemand heel zacht langs je wangen als je slaapt
en blijft diegene een tijdje glimlachend van bewondering
en trots bij je bed naar je kijken?
Zingt iemand slaapliedjes wanneer je niet kunt slapen
en kust iemand je wakker als je akelig droomt?
Is er iemand blij als je thuiskomt,
en die je succes wenst als je weg gaat?
Is er iemand die het gefluister van je dromen hoort
en je aanmoedigt ze achterna te gaan
en je bemoedigt wanneer je onderweg obstakels tegen komt?
Is er iemand om je geluk mee te vieren, onbedaarlijk mee te lachen
en ook het zwartste zwart van je depressie mee tegemoet te treden?
Zegt iemand dat ieder gevoel dat je ervaart er mag zijn en dat alles
ook weer voorbij gaat; dat ‘t na iedere winter ook weer lente wordt?
Houdt er iemand van elke centimeter van je lijf; van ieder vetrolletje
en ieder mager plekje, van alles dat heel en stuk en gezond en ziek is?
Is er iemand die vindt dat je mag luieren, soezen, hangen, lanterfanten,
lummelen, rotzooien, flierefluiten en rommelen zonder dat ‘het iets moet worden’?
Is er iemand die je toejuicht en zegt dat je vals mag zingen,
Gekker dan gek mag dansen; Rare kleren mag dragen;
glitters op mag als het jou uitkomt; Je eigen stijl en smaak mag volgen;
Niet mee hoeft in het gareel; Mag gillen en keihard mag lachen;
Af en toe mag spijbelen; Bonbons mag smikkelen;
Luidruchtig, kleurrijk en ongewoon mag zijn?
Is er iemand die zeker weet dat jouw intuïtie altijd het beste met je voorheeft
en dat dit het kompas is waar je wel op vaart?
Is er iemand die blij is dat je bestaat en je nooit zou willen missen
omdat er niemand is zoals jij?
Weet iemand dat je altijd het beste doet dat je (op dat moment) kunt
en is er iemand die dat goed genoeg vindt, ook al kan het morgen misschien beter?
Is er iemand bij wie je tegelijk thuis bent en op avontuur, iemand
op wie je kunt bouwen zonder gevangen te zijn?
Is er iemand die teder fluistert dat je net zo perfect bent als een musje,
een sneeuwvlok, een regendruppel in de lente, een kusje van een kind?
Is er iemand die echt van je houdt? Ik wens nu dat jij zelf diegene bent.
Ik wens je de ontdekking: Je was het zelf op wie je wachtte.
Uit: Schrijvend tot jezelf komen, Saskia de Bruin
Neneh @ 10:22 am
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 21 december, 2011
en dan nog eens iets.........
42 jaar geleden, vandaag 42 jaar geleden overleed mijn vader. Alles is vervaagd, na 42 jaar is het vervaagd. Zelfs geen scherpe kantjes meer voor mij. Geen gemis. Niet zoals 32 jaar geleden toen ons eerste kindje werd geboren, toen ik het zo graag aan mijn vader wilden laten zien. Niet zoals 40 jaar geleden toen ik echt heel hard mijn best deed om een lieve dochter te zijn maar ook zo heel graag een beetje mezelf wilde zijn. Niet zoals bijna 35 jaar geleden toen ik trouwde met mijn lief. Toen mijn moeder zo alleen stond bij onze start. Niet zoals al die keren dat mijn moeder ziek was. Dat ik telkens dacht 'was je maar niet zo alleen'. Dan is er een soort van gemis. Kan het niet eens goed benoemen, kan het niet uitleggen, het is al zolang geleden.
Vandaag, 42 jaar geleden.
Eigenlijk weet ik het nog heel goed, ik was 14 jaar en het was berekoud. Het was zondagavond en vlak voor kerst, mijn jongste zusje was nog geen 2 jaar oud en ik moest een beetje oppassen want mijn moeder ging de koeien melken omdat mijn vader zich niet zo lekker voelde....
In augustus, dit jaar, lag ik in het ziekenhuis en ik voelde me heel vaak niet lekker... ik dacht aan mijn vader. Ik dacht aan hem... gewoon 42 jaar later
Net zoals ik nu denk aan die tijd... want het is wel vervaagd maar niet weg. Dat gaat nooit gebeuren
Neneh @ 11:08 pm
nou zeg al
0 keer gebabbeld.
Tweet
Wie ben jij om te zeggen.....
Dat er iemand gewoon geen verdriet hoeft te hebben, of bezig moet zijn met het verleden. Wie ben jij om te zeggen dat iemand niet zwanger hoefde te worden, dat het beter was om verstandig te zijn, dat het toch niks zou worden. Wie ben jij om zo te oordelen over een ander, wie ben jij om te zeggen dat het wel anders had gekund. Wie ben jij om iemand zo in een groter verdriet achter te laten. Alsof 1 keer dood niet genoeg is doe je er nog een schepje bovenop. Wie ben jij eigenlijk dat je iemand zo laat vallen, dat je iemand zo de waarheid wilt vertellen zonder ergens rekening mee te houden.
Ben jij iemand zonder gevoel of zonder medeleven. Zonder empathie. Iemand die gebruik maakt van de eigen sterkte omdat je niet weet waar je het over hebt.
Waarom eigenlijk veroordeel je iemand die zo haar best doet om er bovenop te komen, die hulp zoekt om staande te blijven, die vecht met alle kracht die er in haar zit om boven te blijven. Die er alles aan doet om vooral zo normaal mogelijk door te blijven gaan. Die er zo voor vecht om alle ballen in de lucht te houden en haar eigen verdriet al zoveel weg drukt.
Wie ben jij eigenlijk om te zeggen.........
Dat iemand geen verdriet mag hebben.
Want al begrijpt niemand op de hele wereld hoe het zit.... dan nog ontneem je iemand niet de ruimte om te rouwen, om verdrietig te zijn. Tegenover al die sterke punten.
Ik heb vandaag gelukkig hele brede schouders, warme handen, liefdevolle armen en een kopje troost. Ik heb vandaag een telefoon en een oor en een woord...
Ik geloof in wat ik doe!
Geloof is aannemen wat wij niet zien, en de beloning voor geloof is zien wat wij aannemen (Augustinus).
Neneh @ 10:25 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
Met lichtjes....
Heel veel lichtjes.....
355/365
nog 10 dagen te gaan in 2011
Neneh @ 09:55 pm
nou zeg al
0 keer gebabbeld.
Tweet
Eens kijken wie dit allemaal leest...
Zo heb ik dit bericht op facebook gezet en het is gewoon leuk om de woorden te lezen. Eén woord, begint met de eerste letter van je naam....
Plaats een reactie op dit bericht van maar 1 woord. Dit woord is een omschrijving van hoe je mij ziet en moet beginnen met de eerste letter van je eigen naam. Kopieer hierna dit verhaal op je eigen prikbord/log,zodat ik ook een woord voor jou kan achterlaten!
Ik ga het ook hier neerzetten. Ben gewoon benieuwd wie het allemaal leest en er één woord aan waagt.
Neneh @ 08:33 pm
nou zeg al
7 keer gebabbeld.
Tweet
dinsdag 20 december, 2011
Beetje donker dagje... met heel veel lichtjes
Er was geen doel om te fotograferen, er zat niks in mijn hoofd. Ik kwam niets tegen en het was een beetje donker in huis. Lampjes aan, bij het raam, bij de kachel, in de keuken, boven de tafel.... bij de brievenbus. Oh nee, niet bij de brievenbus. De postbode kon het wel en kon het niet vinden. Hij belde aan en vroeg hoe het zat, met naam en adres en dan 2 x hetzelfde. Hij wist het niet maar wist het wel. Want het is mijn naam, mijn adres en iemand heeft er een B achter gezet. Reden genoeg om er niets van te snappen....
Maar ik snapte het wel en even later zat ik met de nieuwe Flow aan de tafel en er ging een lichtje aan, en nog een, en nog een.... tot alle lichtjes branden. Ik lees er een tekst die mijn hart raakt....
Ik maak een tweegram en schrijf later in mijn nieuwe handgemaakte notitieboekje dezelfde tekst omdat het een blijver is. Omdat ik er steeds even over na moet denken, omdat ik in deze tijd van het jaar ieder extra lichtje wel een plekje kan en wil geven. Voor iedereen die verdriet heeft, alleen zit, ziek is, niet voor of achteruit kan, die wacht op beter, die leven wil maar het zo moeilijk kan.. die gevangen zit in een leven met nog steeds geen zicht op beter, voor uitgeprocedeerde emotioneel vermoeide mensen, mensen zonder status, nergens horen, vechten voor een plek, vechten voor een beter leven, voor mensen zonder huis, zonder voedsel, zonder toekomst....
Als ik alles aan mij voorbij laat komen, de mail met de schreeuw om hulp, financiële hulp, een schreeuw om hulp voor het Serious Request Rode Kruis verhaal 'This one is for Mama'...
Er komt geen eind aan de rij van mensen waarvoor een lichtje mag branden, als je geen ster aan de hemel kunt zijn wees dan een lampje in je huis... en geef het licht door aan al die mensen die het zo hard nodig hebben.
354/365
nog 11 dagen te gaan in 2011
Neneh @ 08:30 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
maandag 19 december, 2011
Wat ons bindt en boeit en inspireert....
Op de valreep van het jaar 2011 heeft iedereen het hartstikke druk. Er wordt wat af gezongen, gespeeld, geknutseld. Kerstvieringen, kerststalletjes, kerstliedjes en kerstgedachten worden in veelvoud uitgedragen. Kind op school heeft een kerstdiner, kerstborrels bij de 'baas', we eten een 'chineesje' samen en dan begint onze kerstvakantie. Verhuizen, er gaan ook mensen verhuizen op de valreep. Sterkte daarmee. Overal en iedereen sterkte met al die verplichte nummers op de valreep en die overdenkingen die weer te denken geven. Mooie woorden over het jaar wat bijna uitgerold is. Mooie wensen voor het opgerolde nieuwe jaar.
De afgelopen jaren werd ik er vaak een beetje weemoedig van, alweer een jaar voorbij, alweer een kerst met alle drukte, maar dit jaar heb ik dat niet. Ik ben wel blij met het einde jaar. Ik zie mijn fotoboek groeien en groeien, mijn blik verruimen, mijn agenda zich vullen. Ik geniet van elke dag, probeer er met alle middelen het mooiste van te maken en geniet nog meer. Er zijn een paar dingen die me enorm inspireren en die benut ik ten volle.
Nee, het zijn geen dingen, het zijn mensen, zij inspireren en zij geven mij weer nieuwe inspiratie. Er is iets wat ons bindt, zij en ik delen iets samen. Wat ons bindt en boeit en inspireert is de natuur en vanavond was het de eindejaarsbijeenkomst van alle vrijwilligers die hebben geholpen met het uitrollen van het jaar. Met excursies, met gidsen, met tuinieren, met baliewerk. Met alles waar Natuurmonumenten geen personeel voor heeft. En dat is veel, er is veel werk. Iedere keer verbaas ik me daar weer over en kom ik tot besef dat met al die vanzelfsprekendheid van het invullen van alle roosters er zo ontzettend veel werk verzet wordt en zo ontzettend veel mensen met zoveel plezier al die klussen doen. De natuur die boeit en bindt en inspireert en die ons hartstikke bezig houdt. Het is heerlijk om zo bij elkaar te zijn, eens gezellig praten met elkaar. Zoveel tijd brengen we niet samen door. Heel vaak zie je elkaar alleen op een inrooster-avond en dan af en toe bij de begeleiding van activiteiten.
Vanavond was het dus bijpraten... luchtig en zwaar en vooral inspirerend.
Een warm welkom bij de ingang van het bezoekerscentrum. De sjaal, muts en handschoenen moesten wel bijspringen, de wind wakkerde aan en over de vlakte was de kou voelbaar aanwezig. Maar toch werd ik warm bij de aanblik van .....
Als dat geen warm welkom is dan weet ik het ook niet meer. Sfeervol en eenmaal binnen gelijk de handen warmen aan warme appeldrank.
Wat ons bindt en boeit is de natuur. Wat mij dan vooral dankbaar maakt en blij en gelukkig. Want dat doe ik. Ik prijs mij gelukkig....
354/365
Neneh @ 09:25 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
zondag 18 december, 2011
Dennenappels verzamelen...
Gelukkig was het droog! Althans, vanuit de lucht dan. De bodem is verzadigd, de auto ziet er niet meer uit want de plassen zijn enorm..
De berg dennenappels is ook enorm en daar ging het vanmiddag om....
352/365
Neneh @ 10:08 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
zaterdag 17 december, 2011
Proeverij....
In een tentje op de brink, in een tentje op een kerstmarkt. Een mens moet toch alles eens proberen, dus dit ook. Over het algemeen vind ik kerstmarkten 10 x niks! Ik heb er ook niet zoveel mee.
Raad het gewicht van de kalkoen en je krijgt een kalkoen.
Jammer dan, ik hou er niet van.
Vandaag proeverij: reerug...bla die bla.
Jammer dan, ik zie ze liever op de hei
Jingle bell, all the way, een kerstman met van die rode appelwangen en een gitaar in z'n hand. Beetje zingen over 'lonely this Christmas' werkt op mijn lachspieren.
Knieperties bakken, oliebollen bakken, hamburgers bakken, worsten bakken, bakken vol zut en een koek en zopie tent. Warme wafels met kersen en slagroom, glühwein... schapen en konijnen in een hok en op een arm een Oehoe.
Nah... het viel allemaal reuze mee. Er kwam maar 1 bui voorbij. Zonnetje was er regelmatig en het werd steeds gezelliger in de tent
Voorstel:
Bij een volgende kerstmarkt op de Brink alle tentjes lekker dicht bij elkaar in een kringetje rondom de glühweinproeverij! Succes verzekerd..
Hik.....
Vergeet ik in de consternatie helemaal te vertellen dat ik er natuurlijk niet zomaar stond. Het was weer eens een gezellige activiteit van natuurmonumenten. 'Komt dat zien'
351/365
Neneh @ 09:35 pm
nou zeg al
7 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 16 december, 2011
Door de plassen dat het spat....
Ik heb eigenlijk wel zin in een beetje vorst, pegel aan de neus, handen in de zakken, sneeuwwitte velden.... dat soort werk. Ik ben wel weer helemaal klaar met al die regen die de hele dag boven mijn hoofd heen en weer trok!
Nog 15 dagen een foto en dan is het jaar rond!
350/365
Neneh @ 08:50 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 15 december, 2011
Niks geen Swiebertje...
Met de kleinkinderen komen er nieuwe dingen binnen de muren van ons huis. Sesamstraat is niet nieuw, dat is pas 30 35 jaar oud en daar zijn onze kinderen al mee opgegroeid. Jongste zoon nam alweer heel andere dingen mee naar binnen dan de oudste. Pokemon, flippo's ... zulke dingen. Bakken vol. Knikkers zoals ik had 50 jaar geleden zijn er nog steeds maar je hebt nu ook superbonk en bonk en weet ik wat nog meer voor grote kogels van glas. Lieve help, het kwam de voordeur binnen en is maar weer moeilijk de achterdeur uit te krijgen. Scoubidoo, ook zoiets. Om dan al die computerspelletjes maar niet te vergeten. Of de film van ome Willem of Molletje... oh en ja, Buurman & Buurman. Sommige dingen gaan nooit verloren.
Als we met elkaar om de tafel gaan moeten we nodig de balans eens opmaken. Niks Swiebertje en Tuffy die op reis ging is natuurlijk al net zo suf...
Ik kijk dus naar Z@ppelin met Woezel & Pip, en die zelfde Woezel & Pip zitten ook al op mijn iPad. Dan doet 'klein mannetje' een puzzeltje of een telspelletje of hij vangt pepernoten 'goed gedaan' zegt hij dan. Niks geen Swiebertje en al helemaal geen suffe Bromsnor. Nee, we hebben nog Teletubbies, al kunnen we dat volgens mij nu achter ons laten. Ze ontgroeien die kleine wereld alweer. Zandkasteel, ook zoiets waar mijn haren recht van overeind gaan... niks geen Swiebertje.
Nee, oudste kleinzoon vraagt voor zijn verjaardag Eruptor, Stump Smash, Sonic Boom en en en .... jongste kleinzoon begint ook al, hij wil Double Trouble...
Gelukkig was er ook nog even tijd, vanmiddag, om samen met 'oma's Grote vent' wat te knutselen. Het droomkistje heeft vandaag een neus en ogen gekregen!
Maar er passen geen Skylanders in dus moet ik eens op zoek naar een grotere kist! Wees creatief, elke dag
349/365
Neneh @ 09:33 pm
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 14 december, 2011
Onder de mistletoe
De Mistletoe-traditie komt origineel uit Scandinavie. De mensen daar hingen het boven de deuren om boze geesten weg te jagen.....
Dus hangt die bij mij onder de lamp! Voor de deur ... weg met de boze geesten!
Er zit ook nog een oude mythe achter. Er was in Scandinavie een God, Balder, die gedood werd door een pijl gemaakt van mistletoe. Zijn moeder, Frigga, huilde en haar tranen werden de witte besjes op de mistletoe. Er werd besloten dat dit plantje nooit meer als wapen mocht worden gebruikt. Frigga was de godin van de liefde en gaf een kus aan iedereen die onder de mistletoe doorliep.....
Hier komt onze traditie van het Kussen onder de Mistletoe waarschijnlijk vandaan.
348/365
Neneh @ 09:39 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
dinsdag 13 december, 2011
Koekebakkers...
Klein mannetje is er altijd op de dinsdag, oma's grote vent is er alleen een hele dag als er iets bijzonders is en dat is meestal als hij een beetje ziekjes is, een beetje kwakkelig is, een beetje te moe om naar school te gaan.... zoals gisteren en vandaag en misschien morgen ook nog wel. Niets ernstig, maar gewoon even bijtanken.
En koekjes bakken vandaag, want dat hadden we gisteren afgesproken! Oudste kan heel goed koekjes bakken en koekjes versieren en koekjes eten. Jongste kan heel goed koekjes knooien en koekjes verfrommelen en .... oh nee, eten hoefde niet....
Maar samen voor de oven zitten kijken of die koekjes strakjes in de trommel passen, dat kunnen ze allebei
Het is een heel project en zoals ik gisteren al op facebook schreef 'Niets is leuker (behalve het opkuiswerk achteraf…) dan kinderen hun eigen (chocolade)koekjes te laten bakken...... (vooral dat opkuiswerk lijkt me enig!)
Dat klopte dus wel aardig, dat van dat 'opkuiswerk'! Bijna de hele huisraad moest gekuist.
Het zijn wel een stelletjes koekebakkers... dat is zeker
347/365
Neneh @ 10:20 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
maandag 12 december, 2011
Het piept er op los....
En dan is de draad uit de naald, heeft de machine maar de helft 'gepakt', is het spoeltje leeg en zwart draad op zwarte stof.....
Of de machine moet eens nagekeken of ik moet hem ver weg stoppen...
Ik ben er nog niet helemaal uit met mezelf! Kunnen jullie ook niets aan veranderen..
UPdate: ik ga het machien eens voor onderzoek wegbrengen en haal een vergrootglas! Probleem opgelost. Zie je wel dat jullie daar niets aan kunnen doen :)
346/365
Neneh @ 09:21 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
zondag 11 december, 2011
Over de heide ......
Laarzen aan, muts over de oren (zit in mijn tas voor het geval), handschoenen aan (die liggen dus nog gewoon thuis), warme jas over andere warme kleding. Elke zondagmiddag is er een wandeling, elke zondagmiddag! En elke zondagmiddag staat er een gids klaar, weer of geen weer.... 'wij gaan wandelen'. Zes november had ik de primeur en vandaag was ik weer de gids. Het blijft spannend hoeveel mensen er op af komen, het blijft spannend of mensen hier een paar euro voor overhebben om natuurmonumenten te steunen in hun werk.
Het mooie aan deze wandelingen vind ik dat je van de paden af mag. En ik merkte vanmiddag bij de wandelaars het zelfde plezier. Daarvoor ga je mee, voor de uitleg over het gebied en voor het wandelen in die gebieden waar je anders niet mag komen.
Het is heel wat natter op de bodem dan een maand geleden maar we hebben, voor zover ik aan de start kan bekijken, goede schoenen en laarzen aan de voeten. Dat één van de laarzen toch niet waterdicht is, is vooral jammer. Dan heeft er ineens iemand natte voeten, maar terug gaan heeft ook weinig zin.
We wandelen door, zien in de verte de schaapskudde.
Altijd leuk natuurlijk, even een gesprekje met de herder. Weer wat wijzer lopen we verder. De schaapjes blijven nog even grazen. Er is op de heide niets meer te 'vreten' dus zijn er kleine stukjes gras waar ze kunnen grazen. Even lekker in beweging is voor de schapen ook belangrijk, als er sneeuw gaat vallen is het helemaal over. Dan scharrelen ze hun kostje niet meer bij elkaar en moeten ze constant bijgevoerd.
Dwalen over de heide, een koude wind maakt dat we stevig doorstappen en af en toe even wegkruipen in de capuchon van de jas. Er is nog genoeg te vertellen en te zien. Vooral het beleven is fijn. Dat je op de heide staat en heel ver kunt kijken, dat je door een zandverstuiving loopt en niemand je meer kan zien, dat je erachter komt dat je dit soort dingen echt niet ziet van het pad af. Dat je niet weet dat het er is. Dat het fijn is om met een gids op pad te gaan.... juist daarom
Ik prijs me rijk op zo'n moment. Snap je dat?
Wie wil er eens mee?
346/465
Neneh @ 10:32 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
zaterdag 10 december, 2011
Opgaan in de omgeving...
Maar dan vooral zo kleuren als de blaadjes aan de bomen, zo kleuren als de grassprietjes onder je voeten, vooral zo onzichtbaar zijn in de omgeving. Hele studies zijn er op los gelaten. Vooral in fotografie en filmwerk in de natuur zie je dat. Schuilhutten, schuiltenten, camouflagekleding... dat alles om vooral zo dicht mogelijk bij het 'object' te komen...
Dat allemaal ging er gistermiddag door me heen toen ik oog in oog met de vloer alleen oranje zag. Ik stak mijn voet naar voren want ik was het contact een beetje kwijt. Als ik mezelf had opgerold op de grond dan....
was ik compleet één met de omgeving!
Oranje blijft een pracht kleur! Ook mijn oranjecrocs (ahum) mogen blijven!
345/465
Neneh @ 08:04 pm
nou zeg al
0 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 9 december, 2011
Met Spikkeltjes......
343/365
Neneh @ 11:03 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 8 december, 2011
Je kunt het altijd bonter maken....
Ze lopen al een tijdje rond, de man en zijn vrouw. Zij zakt nog wel eens door de knieën om even te zitten maar hij drentelt rond. Af en toe hoor ik ze iets naar elkaar roepen maar eigenlijk let ik er in het geheel niet op. Het is meer een toevallig iets. Toch is er iets wat me triggert, ik kan niet zeggen wat.
Ik ben druk met kinderen, druk met knutselen en helpen en punten slijpen. Af en toe is er even tijd voor een babbeltje of voor het maken van een foto. En als ik de ....
Hermelijn op de foto zet komt zij bij mij staan.
'Wat is dat voor een beest?'
'Een hermelijn, zeg ik, mooi beestje hè!'
'Nee, echt, is een hermelijn zo klein?'
Ze draait zich om, zoekt haar vent en roept 'Moet je kijken Karel, zo klein is een hermelijn. Ik dacht dat die veel groter was. Als je daar een jas van wilt ben je wel even bezig.'
En nu heeft ze mijn aandacht.... jas?
'Ja, vreselijk, zeg ik. Daar moet je niet aan denken toch?'
Ik bedoel maar, ik moet er echt niet aan denken. Dieren doden puur voor het bont en dan ook vaak op dieronterende manier.
'Ik vind bont mooi, zegt ze, ik vind het echt mooi.'
'Ja, maar dan toch niet 'echt' bont en ik kijk naar haar jas waar langs de capuchon bont zit.' Ik ga er klakkeloos vanuit dat het nep is. Want ik kan me niet voorstellen.....
'Oh ja hoor, dit is ook van echt bont.' En ze wijst naar haar jas, naar de rand bont om de capuchon.
Alsof ik door een stroomstoot wakker word, alsof ik even in brand kom te staan. Ik zeg niets meer... ik ben echt in de war.
Daarom mag je, als je net als ik schrikt van alle ellende die rondom bont hangt stemmen! Op het meest domme bontje. Zoals op Sylvie, die modegek is, die rustig een hermelijntje laat doodbloeden om er vervolgens ...
Lees maar: Doodgebloed
Neneh @ 10:47 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
Waar blijft de tijd in december....
Ik weet het niet hoor, wat is dat toch met mij. Ik maak grote plannen en vervolgens komt er niks van of er komt 'iets' tussen en vervolgens is het plan in duigen. Die raap ik dan weer op, maak weer nieuwe plannen en ...
Je kent het vast, einde jaar, dit moet nog, dat wil ik echt nog, en oh ja, hoogtepunten, dieptepunten.
Dat dus! En langzaam bekruipt het mij ook. Terwijl ik me ernstig had voorgenomen me niet gek te laten maken. Wat ik ook niet doe maar ik ben wel met 100 dingen te gelijk bezig. Wat me weer brengt op de 100 ideeën die ik ook nog steeds aan het uitvoeren ben. Net als het vullen van het 'Wreck this journal' en dan project 'foto van de dag' en vooral rustig blijven en lekker bezig zijn.
Ik heb net een appeltaart gebakken, daar had ik zo een zin in na al die pepernoten. Daar ben ik nu wel weer klaar mee.
De hele week stond in het teken van 'veel' en ik heb niet eens gesport, niet 1 x. Morgen, ja, misschien. Als ik vroeg op sta, huishouden doe, boodschappen doe, ja, dan misschien. Maar ik weet nu eigenlijk al dat ik het doorschuif naar volgende week. Dan begint de maandag met sport en ik ook. Afgesproken.
De kerstbomen staan, de ramen zijn gewassen (alleen de binnenkant, buiten heeft weinig zin), de appeltaart is klaar, de kettingen zijn geregen, mijn haar is geknipt. Of, eigenlijk is mijn pony geknipt. Ik kon er amper meer onderdoor kijken. Daarna naar de tandarts, eerst zat de wachtkamer vol, toen zat ik er alleen en kon ik foto's maken. De tandarts heeft een 'nieuw' interieur. Althans, alles is anders behalve de indeling. En die kleuren, ik werd er helemaal blij van, zelfs mijn oranje jas begon te glimmen van mooi. Maar de tandarts was niet blij met mij en met een handvol ragers en een recept voor de apotheek, waar ik momenteel een abonnement heb lopen, stond ik weer op straat. De apotheek was weer blij met mij en zo vulde zich de ochtend met dingen die ik eigenlijk niet eens wilde....
Boterhammetje en nog een boterhammetje en een kopje thee. Even dit, even dat, de was wegwerken, de post opruimen, een stukje twitteren, wat lezen en toen naar de film. Wat was ik daar al lang niet meer geweest. In september had ik kaartjes gehaald maar kwam er iets tussen en nu is het december. De film, Jane Eyre, is prachtig. Prachtige beelden, rust, genieten en toch af en toe op het bot geraakt worden. Ik hoorde nogal eens afkeurende geluiden in de zaal. Maar een prachtige film. Drama, maar mooi drama en ach, het loopt toch wel een beetje goed af....
En daarna... eten koken, afwassen, appeltaart bakken, stukje schrijven, wordfeuden, foto van de dag plaatsen en ach, nu is het haast bedtijd.
Waar blijft de tijd in de december? Weet jij het?
341/365
Neneh @ 09:29 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 7 december, 2011
Rijgen.........
Om het geheel nog iets meer af te maken was ik vandaag aan het rijgen...
Net zoals de foto's zich aan elkaar rijgen, en de dagen van het jaar 2011. Door het 365 dagen foto project ben ik me zoveel meer bewuster van het jaar, de maanden, de dagen, de uren, de dingen die ik allemaal doe. Ik ben steeds meer bezig om de omgeving goed in me op te nemen. Steeds meer aan het zoeken naar 'de foto van de dag' en ik had halverwege het jaar al geroepen dat ik nooit meer een heel jaar lang elke dag een foto ging maken.... ik denk er nu toch anders over. Dat komt door het gebruik van mijn iPhone en soms mijn iPad. Ik maak zo ontzettend graag instagrammetjes. Was ik altijd bezig met de camera, altijd zoeken naar het beste licht, de beste bewerking, de mooiste foto. Nu ben ik op zoek naar het onderwerp, maak een foto, maak daar een instagram van en trala... het is geen vakwerk, het is kunst. Voor mij is het kunst, een manier van kijken. Het is zo simpel, maar je moet het zien. Ik zie ook een groei in mijn manier van kijken. En al zijn ze vaak niet scherp of geweldig, voor mij is het voldoende. Elke foto heeft een verhaal en ik ben er reuze blij mee. Het dwingt me tot iets.
Ik ga er dus mee door... ook in 2012! Kan best eens handig zijn bij mijn adoptieterrein voor de IVN cursus. Who knows...
Nog 24 dagen te gaan voor het jaar rond is
vandaag foto 341/465
Neneh @ 10:28 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
dinsdag 6 december, 2011
Een uitdaging in het groen...
Bij binnenkomst zag ik 'hem' liggen.... 'lieve help, wat een grote, dat is een hele uitdaging om die te versieren'. En gaande de ochtend bleek dat ook wel. Een klus! Maar het ging goed, hoogtevrees werd overwonnen en de boom begon steeds meer te lijken op een 'kerstboom in volle glorie'.
Ik hield mezelf vooral bezig met hele andere dingen (raamdecoratie etc), kleinzoon, die mee was, mocht helpen en hing de kerstballen onderin op een rijtje 'ik heb gehangt' zei hij trots! En zo ging dat, er werd gehangen tot de ballenbak leeg was en we niet verder konden. Er moeten nu nog slingers gemaakt van de veenbes.... oh, en ik heb een zak pinda's meegenomen naar huis om ook kettingen van te rijgen. Werk aan de winkel!
Bovenstaande foto is geen plaatje maar geeft een beeld van het geheel.... Versieren, dat is het. Versieren om sfeer te creëren, ik vind het wel iets hebben... en dan in januari weer lekker opruimen!
Als de dagen weer langer worden...
340/365
Neneh @ 09:56 pm
nou zeg al
0 keer gebabbeld.
Tweet
maandag 5 december, 2011
Bar en boos en hagel en sint...
Vannacht was er geen onweer, vannacht was er vuurwerk. We werden wakker en zowel lief als ik hebben daarna, niet echt, de slaap meer kunnen vatten... wat een akelige harde knallen toch tegenwoordig, echt niet fijn meer. Is dat wat ons de komende maand te wachten staat? Bah... hartgrondig bah. Een ander maakt zich hier druk over de gemeente die een 'te grote broek' aan heeft en het geld van de burgers verkwanseld aan een parkeergarage, weer een ander vindt dat de hondenbelasting terug moet komen, 'laat de vervuiler betalen' en ik maak me druk over vuurwerk. Dat geld wat daarin omgaat zou heel wat beter besteedt kunnen worden.... en ik kan tenminste weer doorslapen..
Dus was het een kort nachtje. Nee, het nachtje was lang genoeg, de slaap was kort. En ik sta dus vroeg naast het bed! Sint wacht op mij...
Als ik naar Sint toe fiets moet ik echt een paar keer afstappen omdat de lucht zo alleraardigst mooi uit de hoek komt. Dikke wolken, zon, regen en de temperatuur maken er een pracht plaatje van. Gelukkig ben ik op tijd om Sint aan te zien komen en staan we allemaal buiten, in de hagel, te wachten tot Sint naar binnen komt... het feest kan beginnen, binnen.
Maar buiten was het ook feest! Af en toe was het helemaal wit.....
339/365
Neneh @ 09:44 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
zondag 4 december, 2011
Sporen, speuren, ruiken, zien.....
Na de cursusavond die helemaal over sporen ging, over prenten, geuren, vraat en noem maar op volgt er ochtend in de praktijk! Stromende regen hoorde ik ergens tussen 4 en 5 in de nacht...brrrr.
Ik draai me nog eens lekker om.
Als de wekker gaat zegt lief 'een grote dikke wolk hangt boven Nederland. Windkracht 7.'
'Dan draai ik me nog een keertje om', brom ik. En ik stap uit bed ... DAPPER!
Het valt reuze mee met het weer. Het waait, het is nat, soms een beetje meer nat en het waait soms ook net iets meer. Oh, en het is niet warm! Echt niet. Ik ben al rap blij dat ik geen haas ben, of een ree.
Iedereen is trouwens dapper, we staan er allemaal gewapend met regenjas, zuidwester, kaplaarzen en regenbroeken. Een bont gezelschap gaat mee achter de gids aan. Ik denk nog dat we weinig gaan vinden want wat is dit nu toch voor weer na een hele maand droogte.. maar goed, mij hoor je niet klagen, ik vind het gewoon helemaal niks!
Groepsvorming
We vormen meerdere groepjes en gaan aan de slag. We zoeken sporen, zijn het spoor bijster, sporen niet en zo grappen we nog een tijdje door. Ik ben aan het einde van de ochtend zo melig als wat. Dat krijg je wel met dit weer. Je moet toch iets te lachen hebben als het van dat druilperenweer is.
Hazenleger.
Maar de oogst is dus geweldig, ondanks het weer. De lijstersmidse maakt het hart warm, het hazenleger maakt dat ik heel blij ben met mijn bed. Afgekloven dennenappels, het hapje van muis en eekhoorn doet mij verlangen naar een heerlijk broodje. Nee, niks mis met sporen zoeken. Ik denk nog even terug aan het moment dat er in bijna in vervoering een 'drol' ontdekt wordt. Die is vers, die is lichtjes verregend maar om aan te ruiken en uit elkaar te pulken is die goed genoeg!
Geef mijn portie maar aan fikkie, dat ga ik dus niet doen.
Neneh @ 10:22 pm
nou zeg al
0 keer gebabbeld.
Tweet
Home is where the heart is....
Zussie krijgt een mooi huissie! Dat heb ik vanmiddag zelf gezien.
Nu is 'krijgen' een groot begrip, maar iedereen snapt het wel dat je flink in de beurs moet tasten voor een mooi huis! Maar als ze er straks wonen, ja dan, dan ligt daar ook hun hart, dat heb ik vanmiddag al lang gezien...
en als het nodig is kunnen ze straks geld lenen bij dochter.... want die werkt alle weekenden :) (dat is een inside grapje en daar mag je best om lachen)
338/365
Neneh @ 09:44 pm
nou zeg al
6 keer gebabbeld.
Tweet
zaterdag 3 december, 2011
Een beetje blues in't Drentse laand...
Ronnie Baker Brooks (USA)
Driedubbelgenieten... dat was het. Na dit optreden was ik er dan ook helemaal klaar mee en heb ik toch nog heel lang na kunnen genieten in mijn hoofd. Wat een lekkere muziek toch!
337/365
Neneh @ 07:06 pm
nou zeg al
1 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 2 december, 2011
Het ven........
336/365
Neneh @ 10:21 pm
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
toevallige ontmoetingen ...
Als ik mijn benen tussen twee rollen probeer te wurmen heb ik het idee dat er iets echt niet helemaal goed zit. Ik worstel me weer uit de benarde positie en zoek mijn schema op. Rol op 2 en dat andere ding op 4. Ja, dat heb ik wel goed maar ik kan mijn benen niet kwijt... (zie je me zitten, beetje vertwijfelt rond kijken)
'Ja, dat had ik net ook', hoor ik ineens. Er komt een jonge vrouw op mij afstappen, we hadden gegroet en zij was bezig op de apparaten en ik ook. We waren min of meer gescheiden door een stelletje fietsen waar niemand naar omkeek. Zij en ik hadden het rijk voor ons alleen in de sportschool.
'Ik kwam er net ook niet goed mee weg.'
Samen doen we net of we er iets van snappen en staan als volleerde technici naast het apparaat. Het is goed voor de beenspieren maar nu ook voor het denkhoofd.
'Ik denk dat we met deze knop iets moeten, probeer eens.' En zo probeer ik een knop en uiteindelijk zit alles goed en zijn wij tevreden. Zij gaat weer aan de slag aan de andere kant van de fietsen, ik ga zitten en begin met de oefeningen. Ik zie haar plaatsnemen en met haar linkerhand haar rechterhand om het handvat van het apparaat vouwen. Ze moet de vingers van de rechterhand vastduwen met de vingers van de linkerhand..... ik zie het gebeuren en het doet iets met me. Zo gemakkelijk is het dus zoals ik het doe. Gewoon pakken en gaan met die banaan. Zij kan dat dus niet.
Als ik klaar ben is zij ook klaar en 'mag ik vragen wat er met je arm is'
Ik heb het dan al gevraagd en er is verder toch niemand. Ze kan toch altijd zeggen 'niks' of 'niks'
Nou ja, ik heb het al gevraagd voor ik er goed en wel over nagedacht heb.
Ze begint te praten. Ze verteld over de bevalling van 6 jaar geleden, haar zoontje werd geboren en pas 2 jaar later kon ze een beetje met hem praten. Ze kreeg een hersenbloeding tijdens de bevalling......
Ze verteld over haar beperkingen, over haar worsteling, de scheiding, het oefenen, het accepteren wat niet wil. Ze verteld dat ze 3 x in de week sport, dat ze wil werken wat nooit meer kan, dat ze het moeilijk vindt, dat ze niet verder komt dan nu. Wat ik nu ben, ben ik over 10 jaar ook.
'Dit ben ik, ik ben Paula, dit ben ik.' 'En dat moet ik accepteren en daar heb ik het zo moeilijk mee.'
Ze verteld dat ze tijdens de zwangerschap, die geheel volgens het boekje verliep, nooit gedacht heeft aan zich zelf. Ze had alleen gedacht aan haar kindje. Als dat maar goed gaat.... en dan dit.
De fietsen staan niet meer tussen ons, we staan tegenover elkaar en ik hoor haar verhaal aan. Ik krijg kippenvel, word rillerig van het stilstaan na alle sportactiviteiten en haar verhaal. De tijd verstrijkt en we praten over accepteren en leven. Mijn verhaal staat zo helemaal los van haar verhaal maar beide moeten we leven met iets wat zo aanwezig in ons leven is. Bij haar ook zichtbaar, bij mij zie je niets.
We hebben het over kwaliteit van leven, genieten, het nu.
'Geen zorgen maken voor over 6 jaar, geen zorgen maken maar nu leven', dat probeer ik haar mee te geven. Misschien hoeft het niet maar ik zeg het toch. Ik hoor haar zorg voor over 6 jaar. Maar wat nu over 6 jaar.
Nu, leef in het nu en niet hoe het misschien nooit gaat worden......
Ik begin weer aan mijn programma en zie haar weglopen. Ik vond de ontmoeting zo bijzonder.
Daarom staat het hier....
336/365
Neneh @ 06:48 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 1 december, 2011
Spoorzoekertje
Eigenlijk is dit mijn foto van de dag. Gemaakt toen ik een dikke bui aan zag komen en en aan de andere kant de zon. December begint met woelig weer. Dat is het dus, daar gaat mijn foto over.
Maar in de avond heb ik cursus en die cursus gaat over diersporen. Sporen, allemaal sporen. De opbouw van de avond is wel zo dat er ondanks dat het heel veel informatie is er heel veel blijft hangen. Ik weet heel zeker dat ik ondanks dat het best pittig is wel een aantal sporen kan benoemen.
In de pauze laat ik een foto zien, vertel ik erbij hoe ik er aan gekomen ben. De cursusleider moet er de bril bij op maar samen komen we toch wel op een idee. Het verhaal....
'Heb je al een foto van dag gemaakt?' Die vraag krijg ik van iemand die net afscheid had genomen, het weekend was begonnen. Maar hij kwam terug en struikelde bijna over zijn eigen woorden. Ik had nog geen foto van de dag gemaakt. 'Dan heb ik iets voor je! Op het pad liggen 2 pootjes. Ik weet het niet, het lijkt met wel van een eend.' Hij babbelt nog even verder, ik pak mijn jas en loop met hem mee naar buiten. Samen kijken we naar de grond, ik maak foto's, pak vervolgens de pootjes op en leg ze in het gras. 'Da's van een kikker! Niks eend.'
Maar de vraag 'hoe komen die pootjes hier terecht' bleef. En die nam ik mee naar de cursus en daar hebben we onze fantasie op losgelaten.
Maar ook op alle andere sporen natuurlijk. En dat zou dan eigenlijk mijn foto van de dag moeten zijn....
Nestjes, keuteltjes, afgekloven mais, pootjes.... sporen!
336/365
Neneh @ 05:06 pm
nou zeg al
0 keer gebabbeld.
Tweet